Ολύμπιος

quote:

---

Αγαπητέ μου φίλε Γιάπετ, επι της ουσίας, ποιός είναι πιο
παλιός, ο Χριστός ή ο Απολλώνιος;
Αυτό είναι η ουσία, ότι ο Απολλώνιος, έζησε τουλάχιστον 170 χρόνια
απο τη γέννηση του Ιησού...Έχει τόσες διαφορές ο βίος του, που
μόνο εσύ και αάλογοι σου, θα έλεγαν όι εχει σχέση μ τη ζωή και το έργο
του Ιησού του Θεού...
Ο άγιος Χρυσόστομος, που στην εποχή του συνέκριναν τον Απολλώνιο με το
πρόσωπο του Χριστού λέει μεταξύ άλλων: Πως ήταν δυνατό να συγκριθεί ο Κύριος
με τον Απολλώνιο τον Τυανέα, ο οποίος ούτε Εκκλησία άφησε ούτε λαό ούτε κάτι
άλλο έκανε που μπορούσε να τον εξυψώσει στη θέση του Ιησού;
Το 300 μ. Χ. ο επίσκοπος Καισαρείας της Παλαιστίνης Ευσέβιος αναγκάζεται
να γράψει το "Προς τα υπό Φιλοστράτου εις Απολλώνιον τον Τυανέα", για
να αντικρούσει το "Φιλαλήθη λόγον", που διέδιδε ο Ιεροκλής. Στο
έργο του δέχεται τον Απολλώνιο ως μάγο και τα θαύματά του
τερατώδεις μύθους.
Με τα θαύματα του Απολλώνιου ασχολήθηκαν επίσης ο ιερός Αυγουστίνος,
ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης, ο Νείλος ο Αββάς,
ο Αναστάσιος ο Σιναΐτης, ο Μ. Φώτιος, ο Ανδρέας Καισαρείας, ο
Γεώργιος Μοναχός. Ενδεικτικώς αναφέρω την απάντηση του αγίου Νείλου
του Αββά προς κάποιο Νίκανδρο, με τον οποίο αλληλογραφεί• "Πολλάκις
σοι είρηκα, και νυν δε φημι, ότι τα δια της μαγείας υπό του Τυανέως
Απολλώνιου γεγενημένα τελέσματα μηδέν παντελώς ουράνιον έχοντα
ευεργέτημα, μηδέ τι προς ψυχήν αναφέρονται κέρδος. . . Μη τοίνυν
θαύμαζε τα έργα της γοητείας, μηδέ θροού επί τούτοις, απάλλαξον
δε σ’αυτόν της ευπτοήτου γνώμης, και του μειρακιώδους φρονήματος".
Ιδιαιτέρως οι Πατέρες ασκούν κριτική για "τα τερατώδη ψεύδη” του
Φιλοστράτου και μάλιστα για την εκούσια προσαγωγή μπροστά στο
Δομιτιανό και την εξαφάνισή του από το δεσμωτήριο. Μύθος κατά
τον Μ. Φώτιο ήταν και ο θάνατος του Απολλώνιου• "Τον θάνατον
άδηλον και πολύφημον αναγράφει γενέσθαι, αυτού εκείνου τούτο
και ζώντος εν μελέτη ποιούμενου".
Υπάρχουν πολλά να πούμε, αλλά η ουσία είναι πάντα η ίδια: Ένας Θεός κι
ένας αμφιλεγόμενος φιλόσοφος, που έφτασε κάπου, μπορούν να συγκριθούν; Με
τίποτα...Καμία σχέση...

---

Edited by - Ολύμπιος on 16/04/2009 17:01:04

Περί του Ενός, 1η υπόθεση Παρμενίδη, διάλογος Πλάτωνος

Στον διάλογο Παρμενίδης του Πλάτωνα γίνεται λόγος για το Εν.
Το Εν αποτελεί την πρώτη αιτία Θεών και ανθρώπων.
Το Εν είναι ο Θείος Νους που από αυτόν όλα προέρχονται

Η 1η υπόθεση του Παρμενίδη εξετάζει τι συμβαίνει αν υπάρχει μόνο το Εν ως ενότητα.

Τελικό συμπέρασμα βγαίνει πως για να υπάρχει το Εν ως ενότητα και ως μοναδικότητα δεν μπορεί να μετέχει στο «είναι» και έτσι αυτομάτως τίθεται εκτός υλικού κόσμου.

Αυτή είναι και θέση του χριστιανισμού για τον Θεό.

Βέβαια αργότερα ο Παρμενίδης εξετάζει και άλλες περιπτώσεις όπως τι συμβαίνει όταν το Εν μετέχει στην ουσία και άλλες παρόμοιες βγάζοντας διαφορετικά συμπεράσματα.

Σε ένα άλλο σημείο που μοιάζει αλλά διαφοροποείται ο Χριστιανισμός είναι στο ορισμό του Θεού.
Για αυτούς Θεός είναι το αεί υπάρχων πνεύμα που είναι αυθύπαρκτο και δεν δημιουργήθηκε από άλλη οντότητα ωστόσο αυτό είναι ο Πατήρ όλων των οντοτήτων.

Η Αρχαιοελληνική Θρησκεία ως Θεό εννοεί όχι το αυθύπαρκτο ον αλλά το αθάνατο ον.
Έτσι ιδέες όπως ευτυχία, σοφία, καλοσύνη κτλ είναι αιώνιες άρα και Θεοί.

Μεταξύ αυτών των Θεοτήτων υπάρχει και το Εν που αποκαλείται ύψιστο μεταξύ των Θεών.

Με τον χριστιανισμό έχουμε μια μετατόπιση στον ορισμό του Θεού, από το αθάνατο στο αεί υπάρχων – αυθύπαρκτο.