ΤΙΤΙ
Νέο ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Έχουν και οι δύο πνοή ζωής μόνο από μια μητέρα.
Χωριστές όμως δυνάμεις μας κρατάνε μοιρασμένους,
και η μία είναι τίποτε,
ενώ η άλλη έχει τον ορειχάλκινο ουρανό
για σίγουρη Ακρόπολη.
Και όμως
έχουμε κάποια ομοιότητα
σε μεγάλη ευφυία και δύναμη με τους Αθανάτους,
κι ας μην ξέρουμε τι θα μας φέρει η μέρα.
ΠΙΝΔΑΡΟΣ (ΣΤ' Ωδή Νεμεονίκου)
Την περίπτωση όμως που αναφέρει η Βίβλος δεν γνωρίζουμε που θα ήταν καλύτερα να την κατατάξουμε. Είναι τόσο ιδιάζουσα, πρωτόγονη και ανατριχιαστική και γίνεται πιο απάνθρωπη από το γεγονός ότι αναφέρεται σε ένα βιβλίο που θεωρείται ιερό, αυτό της Παλαιάς Διαθήκης «24 Και εγένετο μετά ταύτα και ήθροισεν υιός Άδερ βασιλεύς Συρίας πάσαν την παρεμβολήν αυτού και ανέβη και περιεκάθισεν επί Σαμάρειαν. 25 και εγένετο λιμός μέγας εν Σαμαρεία, και ιδού περιεκάθηντο επ’ αυτήν, έως ου εγενήθη κεφαλή όνου πεντήκοντα σίκλων αργυρίου και τέταρτον του κάβου κόπρου περιστερών πέντε σίκλων αργυρίου. 26 και ην ο βασιλεύς διαπορευόμενος επί του τείχους, και γυνή εβόησε προς αυτόν λέγουσα· σώσον, κύριε βασιλεύ. 27 και είπεν αυτή· μη σε σώσαι Κύριος, πόθεν σώσω σε; μη από άλωνος ή από ληνού; 28 και είπεν αυτή ο βασιλεύς· τι έστι σοι; και είπεν η γυνή· αύτη είπε προς με· δός τον υιόν σου και φαγόμεθα αυτόν σήμερον, και τον υιόν μου φαγόμεθα αυτόν αύριον· 29 και ηψήσαμεν τον υιόν μου και εφάγομεν αυτόν, και είπον πρός αυτήν τη ημέρα τη δευτέρα· δός τον υιόν σου και φάγωμεν αυτόν. και έκρυψε τον υιόν αυτής.»...Βασιλειών Δ΄ 24 - 29 [Σημ. Απολογητή: το σωστό είναι Δ΄ Βασιλειών, Κεφ. Στ΄]
Βασιλειών Δ΄ 24 - 29 [Σημ. Απολογητή: το σωστό είναι Δ΄ Βασιλειών, Κεφ. Στ΄]
Στην περίπτωση που διαβάσαμε, υπάρχει βέβαια το γεγονός της μεγάλης πείνας. Αυτό μειώνει άραγε το γεγονός ότι οι δύο μάνες σχεδιάζουν να φάνε τα παιδιά τους; Απαλύνεται το γεγονός της ανθρωποφαγίας αυτού του αγοριού, επειδή η γαϊδουροκεφαλή και οι κοπριές των περιστεριών είχαν πληθωριστικά φτάσει στα ύψη;
Όταν αυτή την αποτροπιαστική συμπεριφορά την αντιπαραβάλλουμε με εκείνη της Ελληνίδας μάνας που πλακωμένη στα συντρίμμια του γκρεμισμένου από σεισμό σπιτιού της, σχίζει το δάκτυλο της με γυαλί και για να μην πεθάνει το παιδί της, το ταΐζει από το ίδιο της το αίμα, τότε μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα το μέγεθος της κτηνωδία, του μητρικού κανιβαλισμού που περιγράφεται εις την Παλαιά Διαθήκη.
Χωρίς κανένα ηθικό ενδοιασμό ή αναστολή, η βιβλική «μάνα» ψήνει και τρώει τον γιό της και μοιράζεται τις σάρκες του παιδιού της με μία άλλη ανθρωποφάγο μάνα, η οποία εκτός από κανίβαλος, παρουσιάζεται και ιδιαιτέρα πονηρή, διότι την επόμενη κρύβει τον δικό της υιό. Έτσι την επόμενη ημέρα, που καταλαβαίνει ότι η άλλη μάνα δεν διαθέτει τον γιό της για φάγωμα, ψάχνει να βρει το δίκιο της.
Δεν νιώθει ίχνος ντροπής, δεν βρίσκει καιρό για θρήνο, που ο υιός χάθηκε έτσι άδοξα.
ΕΠΙΜΥΘΙΟ
Ανάμεσα στις περίεργες συμπεριφορές που καταγράφονται στην Παλαιά Διαθήκη θα υπάρχει και το ντοκουμέντο αυτό για να δοκιμάζει την ανθρώπινη λογική.
Και είναι απορίας άξιο αλήθεια, ποια είναι η ιερότητα και ο συμβολισμός που μπορεί να εμπεριέχονται σε αυτή την διήγηση και ταυτόχρονα ποιος ο διδακτικός και συμβουλευτικός χαρακτήρας που μπορεί κάποιος να αποκομίσει από παρόμοια αναγνώσματα. Και πόσο μακριά από όλες αυτές τις αποτροπιαστικές πράξεις στέκει η Ελληνίδα μάνα, το σύμβολο της αυταπάρνησης, της αυτοθυσίας, της αγάπης και της στοργής.
Ας μένουν λοιπόν αυτά τα αποσπάσματα και ας προβάλλονται, για να γίνονται πιο εύκολα οι συνειρμοί και οι συγκρίσεις και να κατανοούμε έτσι για πολλοστή φορά την ευγνωμοσύνη που θα πρέπει να οφείλουμε στο γεγονός ότι η μάνα που όλους εμάς μας έφερε κάποτε στον κόσμο ήταν Ελληνίδα. Αυτή η μάνα, αυτή η ιερή μορφή που μας ανέθρεψε με άλλες αξίες και ιδανικά, μα άλλες ανησυχίες και οράματα. Γιατί εν τέλει ιερό δεν είναι ότι επιβάλλεται, αλλά ότι από μόνο του στέκει και κατξιώνετε ως τέτοιο εις την συνείδηση και τις πράξεις μας. Η βιβλική «μάνα» και η Ελληνίδα. Η επιλογή προτύπων είναι δική σας υπόθεση. (Πηγή: (Μιχάλης Μιχελλής, περιοδικό Ιχώρ, άρθρο Κανιβαλισμός, τεύχος 1, σσ. 65 - 67)