γάτος

quote:

---

...η τελεία σωστά μπήκε ή ήθελες να βάλεις ερωτηματικό;

---

«Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν καί θήλυ΄ πάντες γάρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού.»(Πρός Γαλάτας Επιστολή 3/γ 28)

«Είς ποιητής ανδρός καί γυναικός, είς χούς αμφότεροι, εικών μία, νόμος είς, θάνατος είς, ανάστασις μία. Ομοίως εξ ανδρός καί γυναικός γεγόναμεν΄ έν χρέος παρά τών τέκνων τοίς γονεύσι οφείλεται … Ει δέ τά χείρω σκοπείς΄ ήμαρτεν η γυνή, τούτο καί ο Αδάμ΄ αμφοτέρους ο όφις ηπάτησεν. Ου τό μέν ασθενέστερον ηυρέθη, τό δέ ισχυρότερον. Αλλά τά βελτίω λογίζη; αμφοτέρους σώζει Χριστός τοίς πάθεσιν. Υπέρ ανδρός σάρξ εγένετο; τούτο καί υπέρ γυναικός.»(άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Λόγος ΛΖ’ 6-7)

«Αλλά καί διά γυναικός πηγάζει τά κρείττονα.»(αγία Κασσιανή η υμνωδός, εννοώντας την Παναγία, σε απάντηση προς τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος εννοώντας την Εύα τής είπε: «Εκ γυναικός ερρύη τά φαύλα»)

«Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα δεν επροτίμησαν το αρσενικόν από το θηλυκόν, έτσι και η ευγενία σας να μην προτιμάτε τα αρσενικά παιδιά σας από τα θηλυκά, διατί όλα πλάσματα του Θεού είνε.»(άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, από την Ζ’ Διδαχή)

Είναι προφανέστατο το γεγονός ότι στο Χριστιανισμό η γυναίκα δεν είναι υποδεέστερη του άνδρα. Μα ακόμη, εξακολουθούν να υπάρχουν απορίες χριστιανών και άλλων πάνω σε κάποια σχετικά ζητήματα. Και όπως πάντα, υπάρχουν παρερμηνείες και συκοφαντίες ακόμη εναντίον του Ευαγγελίου και των αγίων, πως τάχα η Εκκλησία διδάσκει ότι πρέπει να έχει η γυναίκα λιγότερα δικαιώματα απ’ότι ο άνδρας κ.ο.κ. Ιδιαίτερα παρεξηγημένη προσωπικότητα είναι ο απόστολος Παύλος, ο οποίος αν και έχει αποδείξει περίτρανα ότι πρεβεύει την ισότητα μεταξύ των δύο φύλων, συνεχώς αποκαλείται «μισογύνης». Καιρός λοιπόν να ξεκαθαριστούν τα πράγματα.

Τί εννοεί η Αγία Γραφή όταν γράφει ότι η γυναίκα οφείλει να “υποτάσσεται” στον άνδρα; Γιατί οι γυναίκες δεν γίνονται ιερείς;

· Α’ Κορ. 11/ια 3: «θέλω δέ υμάς ειδέναι ότι παντός ανδρός η κεφαλή ο Χριστός εστι, κεφαλή δέ γυναικός ο ανήρ, κεφαλή δέ Χριστού ο Θεός.»
· Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35: «Ως εν πάσαις ταίς εκκλησίαις τών αγίων, αι γυναίκες υμών εν ταίς εκκλησίαις σιγάτωσαν΄ ου γάρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν, αλλ’υποτάσσεσθαι, καθώς καί ο νόμος λέγει. ει δέ τι μαθείν θέλουσιν, εν οίκω τούς ιδίους άνδρας επερωτάτωσαν΄ αισχρόν γάρ εστι γυναιξίν εν εκκλησία λαλείν.»
· Εφεσ. 5/ε 22-24: «Αι γυναίκες τοίς ιδίοις ανδράσιν υποτάσσεσθαι ως τώ Κυρίω. ότι ο ανήρ εστι κεφαλή τής γυναικός, ως καί ο Χριστός κεφαλή τής εκκλησίας, καί αυτός εστι σωτήρ τού σώματος. αλλ’ ώσπερ η εκκλησία υποτάσσεται τώ Χριστώ, ούτω καί αι γυναίκες τοίς ιδίοις ανδράσιν εν παντί.»
· Εφεσ. 5/ε 33: «...η δέ γυνή ίνα φοβήται τόν άνδρα.»
· Κολ. 3/γ 18: «Αι γυναίκες υποτάσσεσθε τοίς άνδρασιν, ως ανήκεν εν Κυρίω.»
· Α’ Τιμ 2/β 11-14: «Γυνή εν ησυχία μανθανέτω εν πάση υποταγή΄ γυναικί δέ διδάσκειν ουκ επιτρέπω, ουδέ αυθεντείν ανδρός, αλλ’είναι εν ησυχία. Αδάμ γάρ πρώτος επλάσθη, είτα Εύα΄καί Αδάμ ουκ ηπατήθη, η δέ γυνή απατηθείσα εν παραβάσει γέγονε.»
· Τιτ. 2/β 5: «[Πρεσβύτιδας] σώφρονας, αγνάς, οικούρους, αγαθάς, υποτασσομένας τοίς ιδίοις ανδράσιν, ίνα μή ο λόγος τού Θεού βλασφημήται.»
· Α’ Πετρ. 3/γ 1: «Ομοίως αι γυναίκες υποτασσόμεναι τοίς ιδίοις ανδράσιν, ίνα καί εί τινες απειθούσι τώ λόγω, διά τής τών γυναικών αναστροφής άνευ λόγου κερδηθήσονται»

Η γυναίκα συμβολίζει την αγία Εκκλησία και ο άνδρας το Χριστό. Όπως η Εκκλησία υποτάσσεται στον Χριστό, έτσι και η γυναίκα οφείλει να ακούει τον άνδρα και να μην τον περιφρονεί. Βεβαίως αυτό δεν είναι κάθολου υποβιβαστικό για τη γυναίκα, διότι ο άνδρας χρωστά να την αγαπάει όπως ακριβώς ο Χριστός αγαπάει την Εκκλησία. Κι ας μην ξέχναμε ότι ο Χριστός θυσιάστηκε για την Εκκλησία. Η Αγία Γραφή γράφει σχετικά: «οι άνδρες αγαπάτε τάς γυναίκας εαυτών, καθώς καί ο Χριστός ηγάπησεν τήν εκκλησίαν καί εαυτόν παρέδωκεν υπέρ αυτής ... ούτως οφείλουσιν οι άνδρες αγαπάν τάς εαυτών γυναίκας ως τά εαυτών σώματα΄ ο αγαπών τήν εαυτού γυναίκα εαυτόν αγαπά.»(Πρός Εφεσίους Επιστολή 5/ε 25, 28) Από τους αμέτρητους παρόμοιους στίχους του «μισογύνη» αγίου Παύλου είναι και οι εξής: «Οι άνδρες αγαπάτε τάς γυναίκας καί μή πικραίνεσθε πρός αυτάς.»(Πρός Κολασσαείς 3/γ 19), «τη γυναικί ο ανήρ την οφειλομένην εύνοιαν αποδιδότω, ομοίως δέ καί η γυνή τώ ανδρί.»(Α Πρός Κορινθίους 7/ζ 3). Αλλά και ο απόστολος Πέτρος λέει ότι οι άνδρες πρέπει να απονέμουν τιμή στις γυναίκες, οι οποίες είναι πιο ευαίσθητες(Α’ Πέτρου 3/γ 7).

Ο άνδρας, λοιπόν, είναι η «κεφαλή» της γυναίκας του. Το να είναι κάποιος κεφαλή, δεν δηλώνει εξουσία ή αξία στη Χριστιανική Εκκλησία. Είναι θέμα ευθύνης, πολύ μεγάλης μάλιστα. Σε ένα σπίτι, υπάρχουν πράγματα που πρέπει να φροντιστούν από έναν, για να διατηρηθεί η ειρήνη στην οικογένεια. Ο Θεός επιλέγει τον άνδρα ως κεφαλή τής οικογένειας, επειδή ο Χριστός, στον οποίον υποτάσσεται η Εκκλησία, ως Θεανδρικό πρόσωπο ήρθε στη γη. Αν τηρηθεί αυτό ενώ ο άνδρας σέβεται τη γυναίκα του και είναι πρόθυμος να θυσιαστεί για εκείνη, η ειρήνη τού σπιτιού είναι πλήρης και κανείς απολύτως δεν αδικείται. Ο άνδρας έχει την ευθύνη της ομόνοιας της οικογενείας, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να αγαπάει τη γυναίκα του περισσότερο από τον εαυτό του και οφείλει να κάνει τα πάντα για να την ευχαριστήσει. Δεν νομίζουμε πως άρεσε στο Χριστό να πεθάνει πάνω στο σταυρό, όμως Εκείνος δέχτηκε να θυσιαστεί από αγάπη για την Εκκλησία. Ομοίως και ο άνδρας, εφόσον αγαπάει τη γυναίκα του, θα ξεχάσει το δικό του θέλημα και θα κάνει αυτό που επιθυμεί εκείνη. Και αφού η τελική απόφαση είναι δική του ως κεφαλή που είναι, αν την αγαπάει πραγματικά, η γυναίκα είναι η πιο κερδισμένη γιατί έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνει το δικό της. Έναν τέτοιο άνδρα αξίζει να τον σέβεται και να τον υπακούει μια γυναίκα, και σε μια τέτοια γυναίκα, ο άνδρας όχι μόνο δεν χαλάει χατήρι, αλλά αποφασίζει πάντα προς το δικό της συμφέρον, απαρνούμενος τον εαυτόν του μέχρι θανάτου. Ποιος τελικά βγαίνει κερδισμένος;

Μα θα πει κανείς: «Δεν είναι πάντα έτσι, και δεν είναι όλοι οι άνδρες καλοί». Ναι, όμως οι εντολές τού Παύλου για Χριστιανική οικογένεια ισχύουν, που ζει τη Χριστιανική πίστη και τα τηρεί ΟΛΑ. Πρέπει να υπάρχει αμοιβαιότητα στα συναισθήματα ενός ζεύγους.

Το ότι ο Αδάμ δημιουργήθηκε πριν από την Εύα επίσης συμβολίζει το ότι η κεφαλή της γυναικός είναι ο άνδρας(Α Πρός Κορινθίους 11/ια 8-9 και Α Πρός Τιμόθεον 2/β 13). Επιπλέον, ο απόστολος Παύλος τονίζει ότι όταν η γυναίκα «αυθεντεί ανδρός» και φέρεται εγωιστικά κι αυταρχικά, μπορούν να υπάρξουν σοβαρές συνέπειες, όπως ήταν η πτώση των Πρωτοπλάστων(βλ. Α’ Προς Τιμόθεον 2/β 13-14). Το ίδιο ισχύει και για τον άνδρα, φύσικα.

Το ρήμα «υποτάσσομαι» αναφερόμενο σε γυναίκες, όμως, ξινίζει κάπως στα αυτιά πολλών ανθρώπων. Μα υποταγή δεν σημαίνει τυφλή υπακοή. Και δεν είναι υποχρέωση της γυναίκας αποκλειστικά το να υποτάσσεται. Ο ίδιος ο απόστολος Παύλος λέει στους χριστιανούς ότι πρέπει να είναι «υποτασσόμενοι αλλήλοις εν φόβω Χριστού.»(Πρός Εφεσίους 5/ε 21). Δηλαδή όχι μόνο οι γυναίκες οφείλουν υποταγή στους άνδρες, αλλά και οι άνδρες στις γυναίκες! Επιπλέον, είμαστε βέβαιοι πως πολλοί δεν γνωρίζατε ότι σύμφωνα με την Αγία Γραφή, η γυναίκα είναι το «αφεντικό» του σώματος του άντρα της: «Η γυνή τού ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ’ ο ανήρ΄ ομοίως δέ καί ο ανήρ τού ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ’ η γυνή.»(Α’ Προς Κορινθίους 7/ζ 4) Η γυναίκα έχει πολύ μεγάλο κύρος μέσα στην οικογένεια. Ο ίδιος ο Παύλος γράφει: «Τα τένκα υπακούετε τοίς γονεύσι κατά πάντα΄ τούτο γάρ εστιν ευάρεστον τώ Κυρίω»(Πρός Κολασσαείς 3/γ 20). Άρα τα παιδιά πρέπει να υπακούουν τόσο στη γυναίκα-μητέρα όσο και στον πατέρα. Και θα πούμε ένα άλλο αγιογραφικό εδάφιο σχετικά με την υποταγή, που λέει: «καί πνεύματα προφητών προφήταις υποτάσσεται»(Α’ Πρός Κορινθίους 14/ιδ 32). Ρωτάμε λοιπόν: Ποιος είναι ανώτερος; Ο προφήτης ή τα χαρίσματα του ιδίου του Θεού του Αγίου Πνεύματος; Φυσικά το τελευταίο. Μα τότε, αν είναι ανώτερος ο Κύριος, γιατί υποτάσσεται στους προφήτες, εάν εκείνοι θέλουν να σωπάσουν τα χαρίσματα; Βλέπετε λοιπόν ότι η υποταγή δεν έχει σχέση με ανωτερότητα, αφού και ο ίδιος ο παντοκράτωρ Θεός «υποτάσσεται»;

Η φράση «η δέ γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» συζητείται αρκετά. Κατ’ αρχάς είναι ανάγκη να αποκαλύψουμε ότι το πρώτο μέρος του στίχου λέει: «πλήν καί υμείς οι καθ’ ένα έκαστος τήν εαυτού γυναίκα ούτως αγαπάτω ως εαυτόν...» Ξεκαθαρίζουμε ότι η φράση μιλάει για σεβασμό. Είναι αυτονόητο! Καμμία γυναίκα δεν φοβάται νοσηρά τον άνδρα που την αγαπάει μέχρι θανάτου, αλλά τον σέβεται.

Οι γυναίκες μπορούν να ανεβούν το πρώτο «σκαλί» της ιερωσύνης, δηλαδή μπορούν να γίνουν διάκονοι. Σύμφωνα όμως με την Ιερά Παράδοση (συμπεριλαμβανομένου και του Ευαγγελίου: Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35, Α’ Τιμ 2/β 12), οι γυναίκες δεν γίνονται ιερείς, δηλ. πρεσβύτεροι και επίσκοποι. Ο ιερέας, ο οποίος προσφέρει την αναίμακτη θυσία στη Θεία Λειτουργία, είναι εικόνα του μέγα αρχιερέα Χριστού, ο οποίος προσέφερε τον εαυτό του ως θυσία(Πρός Εβραίους 8/η 1-3). Γι’ αυτό πρέπει να είναι και άνδρας όπως ο Κύριος. Αν ενσαρκωνόταν ως γυναίκα ο Χριστός, ιερείς θα ήταν μόνον οι γυναίκες. Ο κανονισμός αυτός του Χριστιανισμού δεν δηλώνει ότι οι άνδρες είναι εκ φύσεως καλύτεροι από τις γυναίκες. Εξάλλου η ιερωσύνη των πρεσβυτέρων και των επισκόπων είναι ένας από τους πάρα πολλούς τρόπους να υπηρετήσει κανείς τον Κύριο.

Είναι δεδομένο πως όταν ο Παύλος απαγορεύει στις γυναίκες το «λαλείν» μέσα στις συναθροίσεις των πιστών(Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35), μιλάει για το δημόσιο ιερατικό κήρυγμα αλλά και τις συζητήσεις κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας(στις οποίες, όπως φαίνεται, ήταν πιο επιρρεπείς οι Κορίνθιες γυναίκες). Εξάλλου, επιτρέπονταν οι γυναίκες να προφητεύουν ή να προσεύχονται δυνατά μέσα στην εκκλησία, όπως θα δούμε παρακάτω. Ακόμη, ο Παύλος επισημάνει ότι εάν οι γυναίκες θέλουν να μάθουν περισσότερα για κάτι που άκουσαν στο κήρυγμα(εννοείται από τα συμφραζόμενα ότι το εδάφιο αναφέρεται σε τέτοιου είδους απορίες), να μην ρωτήσουν αμέσως τους άνδρες τους, αλλά περιμένουν μέχρι να φύγουν από την εκκλησία. Αντίθετα με τα λεγόμενα αρκετών, δεν λέει στις γυναίκες να βασίζονται μόνο στους συζύγους για γνώσεις. Γνωρίζουμε ότι γυναίκες μπορούσαν να διδαχθούν και από γυναίκες ακόμα!(βλ. παρακάτω)

Ο Παύλος λέγοντας ότι απαγορεύει στις γυναίκες το «διδάσκειν»(Α’ Τιμ 2/β 12), απαγορεύει το δημόσιο ιερατικό κήρυγμα στην εκκλησία. Έξω από τις λατρευτικές συγκεντρώσεις των πιστών, στα αποστολικά χρόνια πολλές γυναίκες διέπρεψαν διδάσκοντας το Ευαγγέλιο σε άνδρες και γυναίκες ως απόστολοι ή διάκονοι. Η αγία Φοίβη ήταν διάκονος της Εκκλησίας των Κεγχρέων(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 1-2). Η αγία Πρισκίλλα αποκαλείται ...συνεργός του Παύλου(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 3-4). Μάλιστα εκείνη μαζί με το σύζυγό της τον Ακύλα δίδαξε τον απόστολο Απολλώ(Πράξεις 18/ιη 24-26). Η αγία Ιουνία ήταν επίσημη «εν τοίς αποστόλοις»(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 7). Άλλες απόστολοι ήσαν η Τρύφαινα, η Τρυφώσα, η Περσίς και η Ιουλία(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 12,15).

Μάλιστα θα θέλαμε να αναφέρεουμε παρενθετικά ότι από τα Ευαγγέλια γνωρίζουμε πλήθος μαθητριών του Κυρίου. Τέτοιες ήταν η Ιωάννα του Χουζά(Κατά Λουκάν 8/η 3), η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή(Κατά Ματθαίον 27/κζ 56), η Μαρία η Μαγδαληνή(Κατά Μάρκον 16/ιστ 9), οι αδελφές του Λαζάρου Μαρία και Μάρθα(Κατά Λουκάν 10/ι 38-39), η Μαρία του Κλωπά(Κατά Ιωάννην 19/ιθ 25), η Σαλώμη--όχι η χορεύτρια (Κατά Μάρκον 15/ιε 40) και η Σουσσάνα(Κατά Λουκάν 8/η 3).

Ποια πρέπει να είναι η εμφάνιση των γυναικών;

Αυτό είναι ένα πολυσυζητημένο θέμα ιδίως στις ημέρες μας. Εμφανίζονται ακόμη άνθρωποι οι οποίοι επιμένουν πως είναι αμαρτία να κουρεύεται μια γυναίκα ή να φοράει παντελόνια!!! Ας εξετάσουμε όμως το ζήτημα αναφερόμενοι στην Αγία Γραφή και στο Πηδάλιο.

ΤΟ ΠΕΠΛΟ

· Α΄ Πρός Κορινθίους 11/ια 5-12: «πάσα δέ γυνή προσευχομένη ή προφητεύουσα ακατακαλύπτω τή κεφαλή καταισχύνει τήν κεφαλήν εαυτής εν γάρ εστιν καί τό αυτό τή εξυρημένη. ει γάρ ου κατακαλύπτεται γυνή, καί κειράσθω΄ ει δέ αισχρόν γυναικί τό κείρασθαι ή ξυράσθαι, κατακαλυπτέσθω. ανήρ μέν γάρ ουκ οφείλει κατακαλύπτεσθαι τήν κεφαλήν, εικών καί δόξα Θεού υπάρχων΄ γυνή δέ δόξα ανδρός εστιν. ου γάρ εστιν ανήρ εκ γυναικός, αλλά γυνή εξ ανδρός΄ καί γάρ ουκ εκτίσθη ανήρ διά τήν γυναίκα, αλλά γυνή διά τόν άνδρα. διά τούτο οφείλει η γυνή εξουσίαν έχειν επί τής κεφαλής διά τούς αγγέλους. πλήν ούτε ανήρ χωρίς γυναικός ούτε γυνή χωρίς ανδρός εν Κυρίω΄ ώσπερ γάρ η γυνή εκ τού ανδρός, ούτω καί ο ανήρ διά τής γυναικός, τά δέ πάντα εκ τού Θεού.»

Το πέπλο ήταν εκείνη την εποχή πολύ «της μόδας» στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ανάμεσα σε έλληνες, ρωμαίους, ετρούσκους κ.ά. Όπως μας εξηγεί ο Παύλος, το πέπλο υπενθυμίζει το γεγονός ότι ο άνδρας είναι η κεφαλή της οικογένειας, τη φροντίδα και την προστασία που οφείλει ο άνδρας στη «δόξα» του (δηλ. τη σύζυγό του). Δεδομένο είναι ότι η αναφορά στην πλάση της Εύας από τον Αδάμ υποδεικνύει το γεγονός ότι η κεφαλή της γυναίκας είναι ο σύζυγός της. Επομένως αυτό έχει να κάνει με την ίδια τη γυναικεία φύση, κι έτσι ο κανονισμός του πέπλου ισχύει και για τις ανύπανδρες γυναίκες.

ΕΝΣΤΑΣΗ: Μα η γυναίκα δεν είναι κι αυτή «εικών και δόξα Θεού»; Φυσικά και είναι, όπως γράφει και στη Γένεσι 1/α 27(«καί εποίησεν ο θεός τόν άνθρωπον κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν άρσεν καί θήλυ εποίησεν αυτούς») αλλά απλώς επισημάνει ο απόστολος ότι η γυναίκα είναι δόξα και για τον άνδρα ακόμα.

Από τα εικονογραφικά θέματα που συναντούμε στις παλαιοχριστιανικές κατακόμβες, η πιο συχνή είναι η παράσταση γυναίκας με τα χέρια απλωμένα σε στάση προσευχής(πρβλ. Α Πρός Τιμόθεον 2/β 8-9: «Βούλομαι ούν προσεύχεσθαι τούς άνδρας εν παντί τόπω, επαίροντας οσίους χείρας χωρίς οργής και διαλογισμού. ωσαύτως και τάς γυναίκας...»). Αυτές συμβόλιζαν τις ψυχές πολλών κεκοιμημένων. Στο ρωμαϊκό κοιμητήριο Ostianum βλέπουμε μια τέτοια Προσευχομένη μαζί με μια παράκληση για τη μεσίτευσή της. Οι Πράξεις της Αγίας Κικιλίας λένε ότι οι ψυχές εγκαταλείπουν τα σώματά τους με μορφή παρθένας γυναίκας: "Vidit egredientes animas eorum de corporibus, quasi virgines de thalamo". Ακόμη και σε τάφους ανδρών βλέπουμε τέτοιες γυναικείες απεικονίσεις!!! Οι περισσότερες από αυτές, ακόμη και η μορφή της 12χρονης αγίας Αγνής, απεικονίζονται στολισμένες με κοσμήματα. Ας μη φανταστούμε ότι στην αγία παρθενομάρτυρα Αγνή άρεσε να αμαρτάνει φορώντας κοσμήματα όταν προσευχόταν. Εφόσον η Προσευχομένη δήλωνε τη ψυχη, ο στολισμός της δήλωνε τον στολισμό της ψυχής (πρβλ. Α’ Πέτρου 3/γ 4). Βλέποντας τις απεικονίσεις αυτές, καταλαβαίνουμε πως το κάλυμμα που φοριόταν εν ώρα δημοσίας προσευχής δεν ήταν παρά ένα κομψό λευκό ημιδιαφανές, ελαφρώς ριγμένο πάνω στο τριχωτό της κεφαλής, πέπλο που ΔΕΝ κάλυπτε το πρόσωπο(όπως εσφαλμένως υποθέτουν μερικοί)!

Αν προσέξουμε, θα δούμε ότι το εδάφιο του Παύλου μιλάει για τις γυναίκες που προφήτευαν ή προσεύχονταν κατά τη διάρκεια τής Θείας Λειτουργίας στη συνάθροιση των πιστών. Αυτό φαίνεται ιδίως στους στίχους 17-18 του ιδίου κεφαλαίου: «Τούτο δέ παραγγέλλων ουκ επαινώ ότι ουκ εις τό κρείττον αλλ’ εις τό ήττον συνέρχεσθε. πρώτον μέν γάρ συνερχομένων υμών εν εκκλησία ακούω σχίσματα εν υμίν υπάρχειν καί μέρος τι πιστεύω.» “Συνέρχεσθε” σημαίνει “μαζεύεστε”. Η κανονική προσευχή, δηλαδή η προσευχή η οποία γίνεται από όλους τους πιστούς, πρέπει να γίνεται «αδιαλλείπως»(Α’ Πρός Θεσσαλονικείς 5/ε 17). Δηλαδή η προσευχή είναι κάτι που γίνεται όταν ξαπλώνουμε ή όταν λουζόμαστε ακόμα. Και τότε, δεν μπορούν να φορούν πέπλο οι γυναίκες!

Η προφητεία είναι ένα από τα σπάνια χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος(Α Πρός Κορινθίους 12/ιβ 10), όπως είναι και τα «γένη γλωσσών». Αυτό το χάρισμα των γλωσσών ή γλωσσολαλιά είναι η προσευχή της καρδιάς που είναι θαυματουργικός καρπός της επενεργείας του Αγίου Πνεύματος. Τα χαρίσματα αυτά δεν δίδονται στον καθένα, αλλά στους αγίους, ο οποίοι έχουν πίστι εκ καρδίας(πρβλ. Πρός Εφεσίους 1/α 18, 19). Είναι εμφανές εδώ ότι εφόσον συνδέει ο Παύλος την προσευχή με την προφητεία, μιλάει για δυο χαρίσματα, και όχι για απλή προσευχή που κάνει ο καθένας. Λίγες σειρές μετά τα περί πέπλου, ο απόστολος Παύλος μιλάει αναλυτικά για την εν γλώσση/εν πνεύματι προσευχή και πολλάκις την αναφέρει μαζί με την προφητεία: «Ο ΓΑΡ ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΗ ουκ ανθρώποις λαλεί, αλλά τώ Θεώ΄ ουδείς γαρ ακούει, Πνεύματι δέ λαλεί μυστήρια. Ο ΔΕ ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ ανθρώποις λαλεί οικοδομήν καί παράκλησιν καί παραμυθίαν. Ο ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΗ εαυτόν οικοδομεί, Ο ΔΕ ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ εκκλησίαν οικοδομεί. θέλω δέ πάντας υμάς ΛΑΛΕΙΝ ΓΛΩΣΣΑΙΣ, ΜΑΛΛΟΝ ΔΕ ΙΝΑ ΠΡΟΦΗΤΕΥΗΤΕ΄ μείζων δέ Ο ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ Ή Ο ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΑΙΣ, εκτός ει μή διερμηνεύει, ίνα η εκκλησία οικοδομήν λάβη. εάν γαρ προσεύχωμαι γλώσση, το πνεύμα μου προσεύχεται, ο δέ νους μου άκαρπός εστι. τί ούν εστι; προσεύξομαι τώ Πνεύματι, προσεύξομαι δέ καί τώ νοϊ΄ ψαλώ τώ Πνεύματι, ψαλώ δέ καί τώ νοϊ... επεί εάν ευλογήσης τώ Πνεύματι, ο αναπληρών τόν τόπον τού ιδιώτου πώς ερεί τό αμήν επί τή σή ευχαριστία; επειδή τι λέγεις ουκ οίδε... ευχαριστώ τώ Θεώ μου πάντων υμών μάλλον γλώσσαις λαλών΄ αλλ’ εν εκκλησία θέλω πέντε λόγους διά τού νοός μου λαλήσαι, ίνα καί άλλους κατηχήσω, ή μυρίους λόγους εν γλώσση... Τί ούν εστιν, αδελφοί; Όταν συνέρχησθε, έκαστος υμών ψαλμόν έχει, διδαχήν έχει, γλώσσαν έχει, αποκάλυψιν έχει, ερμηνείαν έχει΄ πάντα πρός οικοδομήν γινέσθω. είτε γλώσση τις λαλεί, κατά δύο ή τό πλείστον τρείς, καί ανά μέρος, καί είς διερμηνευέτω΄ εάν δέ μή ή διερμηνευτής, σιγάτω εν εκκλησία, εαυτώ δε λαλείτω και τω Θεώ.»(Α΄ Κορινθίους 14/ιδ΄ 2-6, 14-19, 26-28)

Άρα πέπλο φορούν μόνον όσες γλωσσολαλούν στην μέσα στην εκκλησία.

ΚΟΥΡΕΜΑ

Σύμφωνα με τον ΙΖ' κανόνα της εν Γάγγρα τοπικής συνόδου, απαγορεύεται στις γυναίκες να κουρεύουν τα μαλλιά τους κοντά. Επιπλέον, είδαμε ότι ο απόστολος Παύλος αναφέρει πως το να κορεύεται έτσι μια γυναίκα είναι αισχρό(Α’ Πρός Κορινθίους 11/ια 5-7). Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αυτό ίσχυει ανάλογα με τα έθιμα της εποχης (και της περιοχης). Στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία το να κόβει μια γυναίκα τα μαλλιά της κοντά θεωρούνταν άσχημο, επειδή μια τέτοια γυναίκα δεν φαινόταν θηλυκή. Στη δική μας εποχή μεταφράζεται ανάλογα με τα δικά μας έθιμα θηλυκότητας ή αρρενωπότητας.

ΚΑΛΛΩΠΙΣΜΟΣ

· Α’ Πρός Τιμόθεον 2/β 9-10: «ωσαύτως καί τάς γυναίκας εν καταστολή κοσμίω, μετά αιδούς καί σωφροσύνης κοσμείν εαυτάς, μή εν πλέγμασι ή χρυσώ ή μαργαρίταις ή ιματισμώ πολυτελεί, αλλ’ ό πρέπει γυναιξίν επαγγελλομέναις θεοσέβειαν, δι’έργων αγαθών.»

Κάποιοι πιστεύουν εσφαλμένα ότι εδώ καταδικάζεται ο γυναικείος καλλωπισμός. Όμως το εδάφιο μιλάει συγκεκριμένα για την προσευχή(βλ. στίχους 1-3, 8). Μάλιστα, είναι πολύ λογικά αυτά που λέει. Είναι άπρεπο μια γυναίκα για προσεύχεται επιδεικνύοντας τα πλούτη και τα κάλλη της. Τέλικα κάτι τέτοιο δεν είναι καν αληθινή προσευχή.

· Α’ Επιστολή Πέτρου 3/γ 3-4: «ών[δηλ. τών γυναικών] έστω ουχ ο έξωθεν εμπλοκής τριχών καί περιθέσεως χρυσίων ή ενδύσεως ιματίων κόσμος, αλλ’ ο κρυπτός τής καρδίας άνθρωπος εν τώ αφθάρτω τού πραέος καί ησυχίου πνεύματος, ό εστιν ενώπιον τού Θεού πολυτελές.»

Εδώ δεν απαγορεύεται ο εξωτερικός στολισμός. Απλούστατα το εδάφιο αυτό δηλώνει την ασύγκριτη υπεροχή του εσωτερικού στολισμού.

Το να ικανοποιεί μια γυναίκα την απόλυτα φυσιολογική και άκακη ανάγκη της να έχει ικανοποιητική εμφάνιση δεν είναι καθόλου αμάρτημα. Αυτό που θα έπρεπε να αποφεύγει μια γυναίκα είναι ο προκλητικός καλλωπισμός με σκοπό να παρασύρει ανθρώπους στην ακολασία, όπως τονίζει και ο 96ος Κανών της ΣΤ Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος ορίζει επιτίμιο για «τούς ούν εν τή κεφαλή τρίχας προς λύμην τών ορόντων εν επινοίαις εμπλοκής ευθετίζοντας και διασκευάζοντας, και δέλεαρ προστιθέντας εντεύθεν».

ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ

Ο ΙΓ' κανόνας της εν Γάγγρα Τοπικής Συνόδου απαγόρευσε στις γυναίκες να φορούν άνδρικα ρούχα. Μα αυτό σημαίνει ότι είναι αμάρτημα μια γυναίκα να φορά, λ.χ., παντελόνι; Φυσικά και όχι. Την εποχή που συγκλήθηκε η σύνοδος αυτή, δηλαδή κατά την ύστερη αρχαιότητα (ρωμαϊκή αυτοκρατορία), σαφώς υπήρχαν ενδυμασίες αποκλειστικά ανδρικές, όπως και αποκλειστικά γυναικείες. Τα παντελόνια είναι unisex, δηλαδή είναι τόσο ανδρικά όσο και γυναικεία. Το νόημα του κανονισμού είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να συμπεριφέρονται(και να ντύνονται) σύμφωνα με το φύλο τους. Δεν θα μπορούσε να είναι αποδεκτά από το Χριστιανισμό τα ... τραβεστί!

Γιατί η Εκκλησία υποστηρίζει το λεγόμενο άβατον του Αγίου Όρους;

Βάζουμε εδώ ένα τμήμα απο ένα διαλογο όπου φαινεται πως ένας αγιορείτης μοναχός βλέπει το ζήτημα της παρουσίας των γυναικων στα μοναστήρια:

«...Σας πειράζουν οι μανδήλες των γυναικών σε αυτά τα μοναστήρια ... μάλιστα, τότε να μπαίνουν με τα εξώπλατα και τα μαγιώ στα μοναστήρια. Έτσι τις θέλετε; Ε τότε να καταργήσουμε και το άβατο εδώ στο Άγιο Όρος, τί το θέλουμε; Δηλαδή είμαστε φανατικοί; Δεν τα ξέρετε καλά τα πράγματα...
Μα λέτε αυτά επειδή δεν γνωρίζετε τον πόλεμο ενός μοναχού ή μιας μοναχής. Δεν υπάρχει μισογυνισμός ή φανατισμός, αλλά η φυσική αγάπη προς το έτερο φύλο. Μην σκανδαλίζουμε λοιπόν τους μοναχούς όταν πάμε σε ένα μοναστήρι, από αγάπη προς τα παιδιά που αγωνίζονται εκεί μέσα. Γι’ αυτό ας βάζουν μαντίλα οι νέες κυρίως κοπέλες. Όχι από φανατισμό, αλίμονο. Σας γράφω τι λέει ο άγιος Ιγνατιος ο Θεοφόρος περί των γυναικών για να καταλάβετε:
Στα σώματα του άνδρα και της γυναίκας είναι κρυμμένη μια αόρατη δύναμη, που τα κάνει να έλκονται, το ένα σώμα με το άλλο... όσο πιο συχνή η προσέγγιση, όσο πιο στενή τόσο πιο δυνατή.... οι μορφές των γυναικών, η όψη τους, η φωνή τους, η λεπτότητα τους εντυπώνονται πολύ βαθιά στις ψυχές μας κατά φυσική ενέργεια... Όταν όμως αποτραβηχτούμε σε ησυχία τότε οι εντυπώσεις αυτές που κόλλησαν επάνω μας, στην ψυχή μας ξεσηκώνονται με ασυνήθιστη ορμή και προκαλούν... πόλεμο.
Δικαιολογείστε επειδή δεν ξέρετε, αλλά έτσι είναι ο αγώνας των μοναχών. Δεν γίνεται από τα γραφεία στα Εξάρχεια. Εγώ πάντως υποκλίνομαι σε αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι εκουσίως σταυρώνονται και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Μην τους πολεμάτε γιατί δεν βγάζετε τίποτε. Αυτοί χαμογελούν όταν σας ακούνε, όπως ένας στρατιώτης ο οποίος πολέμησε στην πρώτη γραμμή και δεν φοβάται τίποτε, δεν υπολογίζει την ζωή του.»

Είναι αντιφεμινιστικό το γεγονός ότι απαγορευεται η είσοδος γυναίκων που έχουν έμμηνο ρύση στο ναό;

Ο Μωσαϊκός Νόμος όριζε ότι μια γυναίκα θεωρούνταν ακάρθαρτη κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης της(Λευιτικόν 15/ιε 19-33). Τα αντικείμενα και οι άνθρωποι που άγγιζε εκείνη θεωρούνταν ακάθαρτα. Αυτό ίσχυε για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας, καθαριότητας και υγιεινής.

Ο Β’ Κανών του αγίου Διονυσίου Αλεξανδρείας του ομολογητού(γύρω στο 260μ.Χ.) ορίζει ότι δεν είναι σωστό μια γυναίκα να εισέρχεται στην εκκλησία κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης της. Μάλιστα, ο εν λόγω κανόνας λέει χαρακτηριστικά ότι η αιμορροούσα μπορεί να πηγαίνει ως τον πρόναο της εκκλησίας και να προσεύχεται, όπως η γυναίκα που είχε «ρεύσιν αίματος» τόλμησε να αγγίσει μόνο το κάτω μέρος του ρούχου του Χριστού για να γιατρευτεί(Λουκ. 8/η΄ 44). Πρέπει λοιπόν η κάθε γυναίκα που βρίσκεται στις ημέρες τής ακαθαρσίας της, να είναι εξίσου διακριτική με την προσέλευσή της στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας. Δεν πρέπει σε καμμιά περίπτωση να φανταστούμε πως η Εκκλησία διδάσκει κάτι τέτοιο ως τιμωρία για τη γυναικεία φύση. Ο έμμηνος κύκλος δεν είναι καθόλου αμαρτωλό πράγμα, αλλά μια φυσική, θεόδοτη διαδικασία. Η απαγόρευση ισχύει για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας. Όπως δεν είναι σωστό να μπαίνει κάποιος στον ναό με άλλες βρωμιές από σεβασμό προς τον Θεό, έτσι και οι γυναίκες τις ημέρες αυτές πρέπει από μόνες τους να καταλαβαίνουν ότι δεν είναι αξιοπρεπές να παρουσιάζονται έτσι βρώμικες ενώπιον του Θεού.

Γιατί όριζε ο μωσαϊκός νόμος ότι μια λεχώνα ήταν ακάθαρτη; Γιατί μια λεχώνα θεωρούνται ακάθαρτη για διπλό χρονικό διάστημα εάν γεννούσε κορίτσι;

Ο Μωσαϊκός Νόμος όριζε ότι η κάθε λεχώνα ήταν ακάθαρτη. Απαγορευόταν η είσοδός της στο Ναό για 40 ημέρες εάν γεννούσε αγόρι και για 80 ημέρες εάν γεννούσε κορίτσι(Λευιτικόν 12/ιβ). Η διαφορά αυτή υπήρχε όχι ως ένδειξη κατωτερότητας του γυναικείου φύλου, αλλά ως υπενθύμηση ότι γυναίκα απατήθηκε πρώτη από τον σατανά. Μα δεν ισχύει για εμάς τους Χριστιανούς, καθώς η Παναγία εκπλήρωσε αυτό που απέτυχε η Εύα (βλ. ρητό αγίας Κασσιανής).

Το τμήμα της μωσαϊκής παράδοσης που θέλει τη λεχώνα να μην μπαίνει στο ναό έχει επιβιώσει στην Χριστιανική Εκκλησία. Για κάποιο χρονικό διάστημα μετά τη γέννα, από τα γεννητικά όργανα της γυναίκας τρέχει ακάθαρτο αίμα. Κι όπως εξηγήσαμε, είναι ασεβές να παρουσιάζεται κάποιος ενώπιον του Κυρίου με σωματικές (και πνευματικές) ακαθαρσίες.

Απαγορεύεται στις γυναίκες η είσοδος στο ιερό επειδή είναι γυναίκες;

Ο ΞΘ’ Κανών της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, απαγορεύει και στους άνδρες να εισέρχονται στο Θυσιαστήριο επειδή είναι λαϊκοί, με εξαίρεση μόνο τον αυτοκράτορα, ο οποίος ήταν ο πολιτικός αρχηγός του σώματος της Εκκλησίας. Γι’ αυτό στο ιερό βοηθούν τον παπά συνήθως παιδιά. Και στις γυναίκες απαγορεύεται η είσοδος όπως φαίνεται στον ΜΔ’ κανόνα της τοπικής συνόδου της Λαοδικείας απλούστατα διότι είναι λαϊκές,. Δεν υπάρχει σεξισμός.

Αν το Άγιο Φως όντως προέρχεται από αντίδραση του Λευκού Φωσφόρου, τότε γιατί η ΦΛΟΓΑ του Αγίου Φωτός ΔΕΝ καίει για 33 λεπτά;;;; Η ΦΛΟΓΑ(δεν μιλάω για την ακτινοβολία) που είναι αποτέλεσμα της αντιδράσεως του φωσφόρου ΚΑΙΕΙ κανονικότητα. Αυτό ρώτησα και τον Καλόπουλο που αυτοαποκαλείται "απομυθοποιητής" αλλά εκείνος ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ.

Για περισσότερα: www.geocities.com/anonymos_pistos/gr/fotos.htm

«Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν καί θήλυ΄ πάντες γάρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού.»(Πρός Γαλάτας Επιστολή 3/γ 28)

«Είς ποιητής ανδρός καί γυναικός, είς χούς αμφότεροι, εικών μία, νόμος είς, θάνατος είς, ανάστασις μία. Ομοίως εξ ανδρός καί γυναικός γεγόναμεν΄ έν χρέος παρά τών τέκνων τοίς γονεύσι οφείλεται … Ει δέ τά χείρω σκοπείς΄ ήμαρτεν η γυνή, τούτο καί ο Αδάμ΄ αμφοτέρους ο όφις ηπάτησεν. Ου τό μέν ασθενέστερον ηυρέθη, τό δέ ισχυρότερον. Αλλά τά βελτίω λογίζη; αμφοτέρους σώζει Χριστός τοίς πάθεσιν. Υπέρ ανδρός σάρξ εγένετο; τούτο καί υπέρ γυναικός.»(άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Λόγος ΛΖ’ 6-7)

«Αλλά καί διά γυναικός πηγάζει τά κρείττονα.»(αγία Κασσιανή η υμνωδός, εννοώντας την Παναγία, σε απάντηση προς τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος εννοώντας την Εύα τής είπε: «Εκ γυναικός ερρύη τά φαύλα»)

«Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα δεν επροτίμησαν το αρσενικόν από το θηλυκόν, έτσι και η ευγενία σας να μην προτιμάτε τα αρσενικά παιδιά σας από τα θηλυκά, διατί όλα πλάσματα του Θεού είνε.»(άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, από την Ζ’ Διδαχή)

Είναι προφανέστατο το γεγονός ότι στο Χριστιανισμό η γυναίκα δεν είναι υποδεέστερη του άνδρα. Μα ακόμη, εξακολουθούν να υπάρχουν απορίες χριστιανών και άλλων πάνω σε κάποια σχετικά ζητήματα. Και όπως πάντα, υπάρχουν παρερμηνείες και συκοφαντίες ακόμη εναντίον του Ευαγγελίου και των αγίων, πως τάχα η Εκκλησία διδάσκει ότι πρέπει να έχει η γυναίκα λιγότερα δικαιώματα απ’ότι ο άνδρας κ.ο.κ. Ιδιαίτερα παρεξηγημένη προσωπικότητα είναι ο απόστολος Παύλος, ο οποίος αν και έχει αποδείξει περίτρανα ότι πρεβεύει την ισότητα μεταξύ των δύο φύλων, συνεχώς αποκαλείται «μισογύνης». Καιρός λοιπόν να ξεκαθαριστούν τα πράγματα.

Τί εννοεί η Αγία Γραφή όταν γράφει ότι η γυναίκα οφείλει να “υποτάσσεται” στον άνδρα; Γιατί οι γυναίκες δεν γίνονται ιερείς;

· Α’ Κορ. 11/ια 3: «θέλω δέ υμάς ειδέναι ότι παντός ανδρός η κεφαλή ο Χριστός εστι, κεφαλή δέ γυναικός ο ανήρ, κεφαλή δέ Χριστού ο Θεός.»
· Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35: «Ως εν πάσαις ταίς εκκλησίαις τών αγίων, αι γυναίκες υμών εν ταίς εκκλησίαις σιγάτωσαν΄ ου γάρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν, αλλ’υποτάσσεσθαι, καθώς καί ο νόμος λέγει. ει δέ τι μαθείν θέλουσιν, εν οίκω τούς ιδίους άνδρας επερωτάτωσαν΄ αισχρόν γάρ εστι γυναιξίν εν εκκλησία λαλείν.»
· Εφεσ. 5/ε 22-24: «Αι γυναίκες τοίς ιδίοις ανδράσιν υποτάσσεσθαι ως τώ Κυρίω. ότι ο ανήρ εστι κεφαλή τής γυναικός, ως καί ο Χριστός κεφαλή τής εκκλησίας, καί αυτός εστι σωτήρ τού σώματος. αλλ’ ώσπερ η εκκλησία υποτάσσεται τώ Χριστώ, ούτω καί αι γυναίκες τοίς ιδίοις ανδράσιν εν παντί.»
· Εφεσ. 5/ε 33: «...η δέ γυνή ίνα φοβήται τόν άνδρα.»
· Κολ. 3/γ 18: «Αι γυναίκες υποτάσσεσθε τοίς άνδρασιν, ως ανήκεν εν Κυρίω.»
· Α’ Τιμ 2/β 11-14: «Γυνή εν ησυχία μανθανέτω εν πάση υποταγή΄ γυναικί δέ διδάσκειν ουκ επιτρέπω, ουδέ αυθεντείν ανδρός, αλλ’είναι εν ησυχία. Αδάμ γάρ πρώτος επλάσθη, είτα Εύα΄καί Αδάμ ουκ ηπατήθη, η δέ γυνή απατηθείσα εν παραβάσει γέγονε.»
· Τιτ. 2/β 5: «[Πρεσβύτιδας] σώφρονας, αγνάς, οικούρους, αγαθάς, υποτασσομένας τοίς ιδίοις ανδράσιν, ίνα μή ο λόγος τού Θεού βλασφημήται.»
· Α’ Πετρ. 3/γ 1: «Ομοίως αι γυναίκες υποτασσόμεναι τοίς ιδίοις ανδράσιν, ίνα καί εί τινες απειθούσι τώ λόγω, διά τής τών γυναικών αναστροφής άνευ λόγου κερδηθήσονται»

Η γυναίκα συμβολίζει την αγία Εκκλησία και ο άνδρας το Χριστό. Όπως η Εκκλησία υποτάσσεται στον Χριστό, έτσι και η γυναίκα οφείλει να ακούει τον άνδρα και να μην τον περιφρονεί. Βεβαίως αυτό δεν είναι κάθολου υποβιβαστικό για τη γυναίκα, διότι ο άνδρας χρωστά να την αγαπάει όπως ακριβώς ο Χριστός αγαπάει την Εκκλησία. Κι ας μην ξέχναμε ότι ο Χριστός θυσιάστηκε για την Εκκλησία. Η Αγία Γραφή γράφει σχετικά: «οι άνδρες αγαπάτε τάς γυναίκας εαυτών, καθώς καί ο Χριστός ηγάπησεν τήν εκκλησίαν καί εαυτόν παρέδωκεν υπέρ αυτής ... ούτως οφείλουσιν οι άνδρες αγαπάν τάς εαυτών γυναίκας ως τά εαυτών σώματα΄ ο αγαπών τήν εαυτού γυναίκα εαυτόν αγαπά.»(Πρός Εφεσίους Επιστολή 5/ε 25, 28) Από τους αμέτρητους παρόμοιους στίχους του «μισογύνη» αγίου Παύλου είναι και οι εξής: «Οι άνδρες αγαπάτε τάς γυναίκας καί μή πικραίνεσθε πρός αυτάς.»(Πρός Κολασσαείς 3/γ 19), «τη γυναικί ο ανήρ την οφειλομένην εύνοιαν αποδιδότω, ομοίως δέ καί η γυνή τώ ανδρί.»(Α Πρός Κορινθίους 7/ζ 3). Αλλά και ο απόστολος Πέτρος λέει ότι οι άνδρες πρέπει να απονέμουν τιμή στις γυναίκες, οι οποίες είναι πιο ευαίσθητες(Α’ Πέτρου 3/γ 7).

Ο άνδρας, λοιπόν, είναι η «κεφαλή» της γυναίκας του. Το να είναι κάποιος κεφαλή, δεν δηλώνει εξουσία ή αξία στη Χριστιανική Εκκλησία. Είναι θέμα ευθύνης, πολύ μεγάλης μάλιστα. Σε ένα σπίτι, υπάρχουν πράγματα που πρέπει να φροντιστούν από έναν, για να διατηρηθεί η ειρήνη στην οικογένεια. Ο Θεός επιλέγει τον άνδρα ως κεφαλή τής οικογένειας, επειδή ο Χριστός, στον οποίον υποτάσσεται η Εκκλησία, ως Θεανδρικό πρόσωπο ήρθε στη γη. Αν τηρηθεί αυτό ενώ ο άνδρας σέβεται τη γυναίκα του και είναι πρόθυμος να θυσιαστεί για εκείνη, η ειρήνη τού σπιτιού είναι πλήρης και κανείς απολύτως δεν αδικείται. Ο άνδρας έχει την ευθύνη της ομόνοιας της οικογενείας, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να αγαπάει τη γυναίκα του περισσότερο από τον εαυτό του και οφείλει να κάνει τα πάντα για να την ευχαριστήσει. Δεν νομίζουμε πως άρεσε στο Χριστό να πεθάνει πάνω στο σταυρό, όμως Εκείνος δέχτηκε να θυσιαστεί από αγάπη για την Εκκλησία. Ομοίως και ο άνδρας, εφόσον αγαπάει τη γυναίκα του, θα ξεχάσει το δικό του θέλημα και θα κάνει αυτό που επιθυμεί εκείνη. Και αφού η τελική απόφαση είναι δική του ως κεφαλή που είναι, αν την αγαπάει πραγματικά, η γυναίκα είναι η πιο κερδισμένη γιατί έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνει το δικό της. Έναν τέτοιο άνδρα αξίζει να τον σέβεται και να τον υπακούει μια γυναίκα, και σε μια τέτοια γυναίκα, ο άνδρας όχι μόνο δεν χαλάει χατήρι, αλλά αποφασίζει πάντα προς το δικό της συμφέρον, απαρνούμενος τον εαυτόν του μέχρι θανάτου. Ποιος τελικά βγαίνει κερδισμένος;

Μα θα πει κανείς: «Δεν είναι πάντα έτσι, και δεν είναι όλοι οι άνδρες καλοί». Ναι, όμως οι εντολές τού Παύλου για Χριστιανική οικογένεια ισχύουν, που ζει τη Χριστιανική πίστη και τα τηρεί ΟΛΑ. Πρέπει να υπάρχει αμοιβαιότητα στα συναισθήματα ενός ζεύγους.

Το ότι ο Αδάμ δημιουργήθηκε πριν από την Εύα επίσης συμβολίζει το ότι η κεφαλή της γυναικός είναι ο άνδρας(Α Πρός Κορινθίους 11/ια 8-9 και Α Πρός Τιμόθεον 2/β 13). Επιπλέον, ο απόστολος Παύλος τονίζει ότι όταν η γυναίκα «αυθεντεί ανδρός» και φέρεται εγωιστικά κι αυταρχικά, μπορούν να υπάρξουν σοβαρές συνέπειες, όπως ήταν η πτώση των Πρωτοπλάστων(βλ. Α’ Προς Τιμόθεον 2/β 13-14). Το ίδιο ισχύει και για τον άνδρα, φύσικα.

Το ρήμα «υποτάσσομαι» αναφερόμενο σε γυναίκες, όμως, ξινίζει κάπως στα αυτιά πολλών ανθρώπων. Μα υποταγή δεν σημαίνει τυφλή υπακοή. Και δεν είναι υποχρέωση της γυναίκας αποκλειστικά το να υποτάσσεται. Ο ίδιος ο απόστολος Παύλος λέει στους χριστιανούς ότι πρέπει να είναι «υποτασσόμενοι αλλήλοις εν φόβω Χριστού.»(Πρός Εφεσίους 5/ε 21). Δηλαδή όχι μόνο οι γυναίκες οφείλουν υποταγή στους άνδρες, αλλά και οι άνδρες στις γυναίκες! Επιπλέον, είμαστε βέβαιοι πως πολλοί δεν γνωρίζατε ότι σύμφωνα με την Αγία Γραφή, η γυναίκα είναι το «αφεντικό» του σώματος του άντρα της: «Η γυνή τού ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ’ ο ανήρ΄ ομοίως δέ καί ο ανήρ τού ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ’ η γυνή.»(Α’ Προς Κορινθίους 7/ζ 4) Η γυναίκα έχει πολύ μεγάλο κύρος μέσα στην οικογένεια. Ο ίδιος ο Παύλος γράφει: «Τα τένκα υπακούετε τοίς γονεύσι κατά πάντα΄ τούτο γάρ εστιν ευάρεστον τώ Κυρίω»(Πρός Κολασσαείς 3/γ 20). Άρα τα παιδιά πρέπει να υπακούουν τόσο στη γυναίκα-μητέρα όσο και στον πατέρα. Και θα πούμε ένα άλλο αγιογραφικό εδάφιο σχετικά με την υποταγή, που λέει: «καί πνεύματα προφητών προφήταις υποτάσσεται»(Α’ Πρός Κορινθίους 14/ιδ 32). Ρωτάμε λοιπόν: Ποιος είναι ανώτερος; Ο προφήτης ή τα χαρίσματα του ιδίου του Θεού του Αγίου Πνεύματος; Φυσικά το τελευταίο. Μα τότε, αν είναι ανώτερος ο Κύριος, γιατί υποτάσσεται στους προφήτες, εάν εκείνοι θέλουν να σωπάσουν τα χαρίσματα; Βλέπετε λοιπόν ότι η υποταγή δεν έχει σχέση με ανωτερότητα, αφού και ο ίδιος ο παντοκράτωρ Θεός «υποτάσσεται»;

Η φράση «η δέ γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» συζητείται αρκετά. Κατ’ αρχάς είναι ανάγκη να αποκαλύψουμε ότι το πρώτο μέρος του στίχου λέει: «πλήν καί υμείς οι καθ’ ένα έκαστος τήν εαυτού γυναίκα ούτως αγαπάτω ως εαυτόν...» Ξεκαθαρίζουμε ότι η φράση μιλάει για σεβασμό. Είναι αυτονόητο! Καμμία γυναίκα δεν φοβάται νοσηρά τον άνδρα που την αγαπάει μέχρι θανάτου, αλλά τον σέβεται.

Οι γυναίκες μπορούν να ανεβούν το πρώτο «σκαλί» της ιερωσύνης, δηλαδή μπορούν να γίνουν διάκονοι. Σύμφωνα όμως με την Ιερά Παράδοση (συμπεριλαμβανομένου και του Ευαγγελίου: Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35, Α’ Τιμ 2/β 12), οι γυναίκες δεν γίνονται ιερείς, δηλ. πρεσβύτεροι και επίσκοποι. Ο ιερέας, ο οποίος προσφέρει την αναίμακτη θυσία στη Θεία Λειτουργία, είναι εικόνα του μέγα αρχιερέα Χριστού, ο οποίος προσέφερε τον εαυτό του ως θυσία(Πρός Εβραίους 8/η 1-3). Γι’ αυτό πρέπει να είναι και άνδρας όπως ο Κύριος. Αν ενσαρκωνόταν ως γυναίκα ο Χριστός, ιερείς θα ήταν μόνον οι γυναίκες. Ο κανονισμός αυτός του Χριστιανισμού δεν δηλώνει ότι οι άνδρες είναι εκ φύσεως καλύτεροι από τις γυναίκες. Εξάλλου η ιερωσύνη των πρεσβυτέρων και των επισκόπων είναι ένας από τους πάρα πολλούς τρόπους να υπηρετήσει κανείς τον Κύριο.

Είναι δεδομένο πως όταν ο Παύλος απαγορεύει στις γυναίκες το «λαλείν» μέσα στις συναθροίσεις των πιστών(Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35), μιλάει για το δημόσιο ιερατικό κήρυγμα αλλά και τις συζητήσεις κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας(στις οποίες, όπως φαίνεται, ήταν πιο επιρρεπείς οι Κορίνθιες γυναίκες). Εξάλλου, επιτρέπονταν οι γυναίκες να προφητεύουν ή να προσεύχονται δυνατά μέσα στην εκκλησία, όπως θα δούμε παρακάτω. Ακόμη, ο Παύλος επισημάνει ότι εάν οι γυναίκες θέλουν να μάθουν περισσότερα για κάτι που άκουσαν στο κήρυγμα(εννοείται από τα συμφραζόμενα ότι το εδάφιο αναφέρεται σε τέτοιου είδους απορίες), να μην ρωτήσουν αμέσως τους άνδρες τους, αλλά περιμένουν μέχρι να φύγουν από την εκκλησία. Αντίθετα με τα λεγόμενα αρκετών, δεν λέει στις γυναίκες να βασίζονται μόνο στους συζύγους για γνώσεις. Γνωρίζουμε ότι γυναίκες μπορούσαν να διδαχθούν και από γυναίκες ακόμα!(βλ. παρακάτω)

Ο Παύλος λέγοντας ότι απαγορεύει στις γυναίκες το «διδάσκειν»(Α’ Τιμ 2/β 12), απαγορεύει το δημόσιο ιερατικό κήρυγμα στην εκκλησία. Έξω από τις λατρευτικές συγκεντρώσεις των πιστών, στα αποστολικά χρόνια πολλές γυναίκες διέπρεψαν διδάσκοντας το Ευαγγέλιο σε άνδρες και γυναίκες ως απόστολοι ή διάκονοι. Η αγία Φοίβη ήταν διάκονος της Εκκλησίας των Κεγχρέων(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 1-2). Η αγία Πρισκίλλα αποκαλείται ...συνεργός του Παύλου(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 3-4). Μάλιστα εκείνη μαζί με το σύζυγό της τον Ακύλα δίδαξε τον απόστολο Απολλώ(Πράξεις 18/ιη 24-26). Η αγία Ιουνία ήταν επίσημη «εν τοίς αποστόλοις»(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 7). Άλλες απόστολοι ήσαν η Τρύφαινα, η Τρυφώσα, η Περσίς και η Ιουλία(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 12,15).

Μάλιστα θα θέλαμε να αναφέρεουμε παρενθετικά ότι από τα Ευαγγέλια γνωρίζουμε πλήθος μαθητριών του Κυρίου. Τέτοιες ήταν η Ιωάννα του Χουζά(Κατά Λουκάν 8/η 3), η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή(Κατά Ματθαίον 27/κζ 56), η Μαρία η Μαγδαληνή(Κατά Μάρκον 16/ιστ 9), οι αδελφές του Λαζάρου Μαρία και Μάρθα(Κατά Λουκάν 10/ι 38-39), η Μαρία του Κλωπά(Κατά Ιωάννην 19/ιθ 25), η Σαλώμη--όχι η χορεύτρια (Κατά Μάρκον 15/ιε 40) και η Σουσσάνα(Κατά Λουκάν 8/η 3).

Ποια πρέπει να είναι η εμφάνιση των γυναικών;

Αυτό είναι ένα πολυσυζητημένο θέμα ιδίως στις ημέρες μας. Εμφανίζονται ακόμη άνθρωποι οι οποίοι επιμένουν πως είναι αμαρτία να κουρεύεται μια γυναίκα ή να φοράει παντελόνια!!! Ας εξετάσουμε όμως το ζήτημα αναφερόμενοι στην Αγία Γραφή και στο Πηδάλιο.

ΤΟ ΠΕΠΛΟ

· Α΄ Πρός Κορινθίους 11/ια 5-12: «πάσα δέ γυνή προσευχομένη ή προφητεύουσα ακατακαλύπτω τή κεφαλή καταισχύνει τήν κεφαλήν εαυτής εν γάρ εστιν καί τό αυτό τή εξυρημένη. ει γάρ ου κατακαλύπτεται γυνή, καί κειράσθω΄ ει δέ αισχρόν γυναικί τό κείρασθαι ή ξυράσθαι, κατακαλυπτέσθω. ανήρ μέν γάρ ουκ οφείλει κατακαλύπτεσθαι τήν κεφαλήν, εικών καί δόξα Θεού υπάρχων΄ γυνή δέ δόξα ανδρός εστιν. ου γάρ εστιν ανήρ εκ γυναικός, αλλά γυνή εξ ανδρός΄ καί γάρ ουκ εκτίσθη ανήρ διά τήν γυναίκα, αλλά γυνή διά τόν άνδρα. διά τούτο οφείλει η γυνή εξουσίαν έχειν επί τής κεφαλής διά τούς αγγέλους. πλήν ούτε ανήρ χωρίς γυναικός ούτε γυνή χωρίς ανδρός εν Κυρίω΄ ώσπερ γάρ η γυνή εκ τού ανδρός, ούτω καί ο ανήρ διά τής γυναικός, τά δέ πάντα εκ τού Θεού.»

Το πέπλο ήταν εκείνη την εποχή πολύ «της μόδας» στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ανάμεσα σε έλληνες, ρωμαίους, ετρούσκους κ.ά. Όπως μας εξηγεί ο Παύλος, το πέπλο υπενθυμίζει το γεγονός ότι ο άνδρας είναι η κεφαλή της οικογένειας, τη φροντίδα και την προστασία που οφείλει ο άνδρας στη «δόξα» του (δηλ. τη σύζυγό του). Δεδομένο είναι ότι η αναφορά στην πλάση της Εύας από τον Αδάμ υποδεικνύει το γεγονός ότι η κεφαλή της γυναίκας είναι ο σύζυγός της. Επομένως αυτό έχει να κάνει με την ίδια τη γυναικεία φύση, κι έτσι ο κανονισμός του πέπλου ισχύει και για τις ανύπανδρες γυναίκες.

ΕΝΣΤΑΣΗ: Μα η γυναίκα δεν είναι κι αυτή «εικών και δόξα Θεού»; Φυσικά και είναι, όπως γράφει και στη Γένεσι 1/α 27(«καί εποίησεν ο θεός τόν άνθρωπον κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν άρσεν καί θήλυ εποίησεν αυτούς») αλλά απλώς επισημάνει ο απόστολος ότι η γυναίκα είναι δόξα και για τον άνδρα ακόμα.

Από τα εικονογραφικά θέματα που συναντούμε στις παλαιοχριστιανικές κατακόμβες, η πιο συχνή είναι η παράσταση γυναίκας με τα χέρια απλωμένα σε στάση προσευχής(πρβλ. Α Πρός Τιμόθεον 2/β 8-9: «Βούλομαι ούν προσεύχεσθαι τούς άνδρας εν παντί τόπω, επαίροντας οσίους χείρας χωρίς οργής και διαλογισμού. ωσαύτως και τάς γυναίκας...»). Αυτές συμβόλιζαν τις ψυχές πολλών κεκοιμημένων. Στο ρωμαϊκό κοιμητήριο Ostianum βλέπουμε μια τέτοια Προσευχομένη μαζί με μια παράκληση για τη μεσίτευσή της. Οι Πράξεις της Αγίας Κικιλίας λένε ότι οι ψυχές εγκαταλείπουν τα σώματά τους με μορφή παρθένας γυναίκας: "Vidit egredientes animas eorum de corporibus, quasi virgines de thalamo". Ακόμη και σε τάφους ανδρών βλέπουμε τέτοιες γυναικείες απεικονίσεις!!! Οι περισσότερες από αυτές, ακόμη και η μορφή της 12χρονης αγίας Αγνής, απεικονίζονται στολισμένες με κοσμήματα. Ας μη φανταστούμε ότι στην αγία παρθενομάρτυρα Αγνή άρεσε να αμαρτάνει φορώντας κοσμήματα όταν προσευχόταν. Εφόσον η Προσευχομένη δήλωνε τη ψυχη, ο στολισμός της δήλωνε τον στολισμό της ψυχής (πρβλ. Α’ Πέτρου 3/γ 4). Βλέποντας τις απεικονίσεις αυτές, καταλαβαίνουμε πως το κάλυμμα που φοριόταν εν ώρα δημοσίας προσευχής δεν ήταν παρά ένα κομψό λευκό ημιδιαφανές, ελαφρώς ριγμένο πάνω στο τριχωτό της κεφαλής, πέπλο που ΔΕΝ κάλυπτε το πρόσωπο(όπως εσφαλμένως υποθέτουν μερικοί)!

Αν προσέξουμε, θα δούμε ότι το εδάφιο του Παύλου μιλάει για τις γυναίκες που προφήτευαν ή προσεύχονταν κατά τη διάρκεια τής Θείας Λειτουργίας στη συνάθροιση των πιστών. Αυτό φαίνεται ιδίως στους στίχους 17-18 του ιδίου κεφαλαίου: «Τούτο δέ παραγγέλλων ουκ επαινώ ότι ουκ εις τό κρείττον αλλ’ εις τό ήττον συνέρχεσθε. πρώτον μέν γάρ συνερχομένων υμών εν εκκλησία ακούω σχίσματα εν υμίν υπάρχειν καί μέρος τι πιστεύω.» “Συνέρχεσθε” σημαίνει “μαζεύεστε”. Η κανονική προσευχή, δηλαδή η προσευχή η οποία γίνεται από όλους τους πιστούς, πρέπει να γίνεται «αδιαλλείπως»(Α’ Πρός Θεσσαλονικείς 5/ε 17). Δηλαδή η προσευχή είναι κάτι που γίνεται όταν ξαπλώνουμε ή όταν λουζόμαστε ακόμα. Και τότε, δεν μπορούν να φορούν πέπλο οι γυναίκες!

Η προφητεία είναι ένα από τα σπάνια χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος(Α Πρός Κορινθίους 12/ιβ 10), όπως είναι και τα «γένη γλωσσών». Αυτό το χάρισμα των γλωσσών ή γλωσσολαλιά είναι η προσευχή της καρδιάς που είναι θαυματουργικός καρπός της επενεργείας του Αγίου Πνεύματος. Τα χαρίσματα αυτά δεν δίδονται στον καθένα, αλλά στους αγίους, ο οποίοι έχουν πίστι εκ καρδίας(πρβλ. Πρός Εφεσίους 1/α 18, 19). Είναι εμφανές εδώ ότι εφόσον συνδέει ο Παύλος την προσευχή με την προφητεία, μιλάει για δυο χαρίσματα, και όχι για απλή προσευχή που κάνει ο καθένας. Λίγες σειρές μετά τα περί πέπλου, ο απόστολος Παύλος μιλάει αναλυτικά για την εν γλώσση/εν πνεύματι προσευχή και πολλάκις την αναφέρει μαζί με την προφητεία: «Ο ΓΑΡ ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΗ ουκ ανθρώποις λαλεί, αλλά τώ Θεώ΄ ουδείς γαρ ακούει, Πνεύματι δέ λαλεί μυστήρια. Ο ΔΕ ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ ανθρώποις λαλεί οικοδομήν καί παράκλησιν καί παραμυθίαν. Ο ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΗ εαυτόν οικοδομεί, Ο ΔΕ ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ εκκλησίαν οικοδομεί. θέλω δέ πάντας υμάς ΛΑΛΕΙΝ ΓΛΩΣΣΑΙΣ, ΜΑΛΛΟΝ ΔΕ ΙΝΑ ΠΡΟΦΗΤΕΥΗΤΕ΄ μείζων δέ Ο ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ Ή Ο ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΑΙΣ, εκτός ει μή διερμηνεύει, ίνα η εκκλησία οικοδομήν λάβη. εάν γαρ προσεύχωμαι γλώσση, το πνεύμα μου προσεύχεται, ο δέ νους μου άκαρπός εστι. τί ούν εστι; προσεύξομαι τώ Πνεύματι, προσεύξομαι δέ καί τώ νοϊ΄ ψαλώ τώ Πνεύματι, ψαλώ δέ καί τώ νοϊ... επεί εάν ευλογήσης τώ Πνεύματι, ο αναπληρών τόν τόπον τού ιδιώτου πώς ερεί τό αμήν επί τή σή ευχαριστία; επειδή τι λέγεις ουκ οίδε... ευχαριστώ τώ Θεώ μου πάντων υμών μάλλον γλώσσαις λαλών΄ αλλ’ εν εκκλησία θέλω πέντε λόγους διά τού νοός μου λαλήσαι, ίνα καί άλλους κατηχήσω, ή μυρίους λόγους εν γλώσση... Τί ούν εστιν, αδελφοί; Όταν συνέρχησθε, έκαστος υμών ψαλμόν έχει, διδαχήν έχει, γλώσσαν έχει, αποκάλυψιν έχει, ερμηνείαν έχει΄ πάντα πρός οικοδομήν γινέσθω. είτε γλώσση τις λαλεί, κατά δύο ή τό πλείστον τρείς, καί ανά μέρος, καί είς διερμηνευέτω΄ εάν δέ μή ή διερμηνευτής, σιγάτω εν εκκλησία, εαυτώ δε λαλείτω και τω Θεώ.»(Α΄ Κορινθίους 14/ιδ΄ 2-6, 14-19, 26-28)

Άρα πέπλο φορούν μόνον όσες γλωσσολαλούν στην μέσα στην εκκλησία.

ΚΟΥΡΕΜΑ

Σύμφωνα με τον ΙΖ' κανόνα της εν Γάγγρα τοπικής συνόδου, απαγορεύεται στις γυναίκες να κουρεύουν τα μαλλιά τους κοντά. Επιπλέον, είδαμε ότι ο απόστολος Παύλος αναφέρει πως το να κορεύεται έτσι μια γυναίκα είναι αισχρό(Α’ Πρός Κορινθίους 11/ια 5-7). Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αυτό ίσχυει ανάλογα με τα έθιμα της εποχης (και της περιοχης). Στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία το να κόβει μια γυναίκα τα μαλλιά της κοντά θεωρούνταν άσχημο, επειδή μια τέτοια γυναίκα δεν φαινόταν θηλυκή. Στη δική μας εποχή μεταφράζεται ανάλογα με τα δικά μας έθιμα θηλυκότητας ή αρρενωπότητας.

ΚΑΛΛΩΠΙΣΜΟΣ

· Α’ Πρός Τιμόθεον 2/β 9-10: «ωσαύτως καί τάς γυναίκας εν καταστολή κοσμίω, μετά αιδούς καί σωφροσύνης κοσμείν εαυτάς, μή εν πλέγμασι ή χρυσώ ή μαργαρίταις ή ιματισμώ πολυτελεί, αλλ’ ό πρέπει γυναιξίν επαγγελλομέναις θεοσέβειαν, δι’έργων αγαθών.»

Κάποιοι πιστεύουν εσφαλμένα ότι εδώ καταδικάζεται ο γυναικείος καλλωπισμός. Όμως το εδάφιο μιλάει συγκεκριμένα για την προσευχή(βλ. στίχους 1-3, 8). Μάλιστα, είναι πολύ λογικά αυτά που λέει. Είναι άπρεπο μια γυναίκα για προσεύχεται επιδεικνύοντας τα πλούτη και τα κάλλη της. Τέλικα κάτι τέτοιο δεν είναι καν αληθινή προσευχή.

· Α’ Επιστολή Πέτρου 3/γ 3-4: «ών[δηλ. τών γυναικών] έστω ουχ ο έξωθεν εμπλοκής τριχών καί περιθέσεως χρυσίων ή ενδύσεως ιματίων κόσμος, αλλ’ ο κρυπτός τής καρδίας άνθρωπος εν τώ αφθάρτω τού πραέος καί ησυχίου πνεύματος, ό εστιν ενώπιον τού Θεού πολυτελές.»

Εδώ δεν απαγορεύεται ο εξωτερικός στολισμός. Απλούστατα το εδάφιο αυτό δηλώνει την ασύγκριτη υπεροχή του εσωτερικού στολισμού.

Το να ικανοποιεί μια γυναίκα την απόλυτα φυσιολογική και άκακη ανάγκη της να έχει ικανοποιητική εμφάνιση δεν είναι καθόλου αμάρτημα. Αυτό που θα έπρεπε να αποφεύγει μια γυναίκα είναι ο προκλητικός καλλωπισμός με σκοπό να παρασύρει ανθρώπους στην ακολασία, όπως τονίζει και ο 96ος Κανών της ΣΤ Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος ορίζει επιτίμιο για «τούς ούν εν τή κεφαλή τρίχας προς λύμην τών ορόντων εν επινοίαις εμπλοκής ευθετίζοντας και διασκευάζοντας, και δέλεαρ προστιθέντας εντεύθεν».

ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ

Ο ΙΓ' κανόνας της εν Γάγγρα Τοπικής Συνόδου απαγόρευσε στις γυναίκες να φορούν άνδρικα ρούχα. Μα αυτό σημαίνει ότι είναι αμάρτημα μια γυναίκα να φορά, λ.χ., παντελόνι; Φυσικά και όχι. Την εποχή που συγκλήθηκε η σύνοδος αυτή, δηλαδή κατά την ύστερη αρχαιότητα (ρωμαϊκή αυτοκρατορία), σαφώς υπήρχαν ενδυμασίες αποκλειστικά ανδρικές, όπως και αποκλειστικά γυναικείες. Τα παντελόνια είναι unisex, δηλαδή είναι τόσο ανδρικά όσο και γυναικεία. Το νόημα του κανονισμού είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να συμπεριφέρονται(και να ντύνονται) σύμφωνα με το φύλο τους. Δεν θα μπορούσε να είναι αποδεκτά από το Χριστιανισμό τα ... τραβεστί!

Γιατί η Εκκλησία υποστηρίζει το λεγόμενο άβατον του Αγίου Όρους;

Βάζουμε εδώ ένα τμήμα απο ένα διαλογο όπου φαινεται πως ένας αγιορείτης μοναχός βλέπει το ζήτημα της παρουσίας των γυναικων στα μοναστήρια:

«...Σας πειράζουν οι μανδήλες των γυναικών σε αυτά τα μοναστήρια ... μάλιστα, τότε να μπαίνουν με τα εξώπλατα και τα μαγιώ στα μοναστήρια. Έτσι τις θέλετε; Ε τότε να καταργήσουμε και το άβατο εδώ στο Άγιο Όρος, τί το θέλουμε; Δηλαδή είμαστε φανατικοί; Δεν τα ξέρετε καλά τα πράγματα...
Μα λέτε αυτά επειδή δεν γνωρίζετε τον πόλεμο ενός μοναχού ή μιας μοναχής. Δεν υπάρχει μισογυνισμός ή φανατισμός, αλλά η φυσική αγάπη προς το έτερο φύλο. Μην σκανδαλίζουμε λοιπόν τους μοναχούς όταν πάμε σε ένα μοναστήρι, από αγάπη προς τα παιδιά που αγωνίζονται εκεί μέσα. Γι’ αυτό ας βάζουν μαντίλα οι νέες κυρίως κοπέλες. Όχι από φανατισμό, αλίμονο. Σας γράφω τι λέει ο άγιος Ιγνατιος ο Θεοφόρος περί των γυναικών για να καταλάβετε:
Στα σώματα του άνδρα και της γυναίκας είναι κρυμμένη μια αόρατη δύναμη, που τα κάνει να έλκονται, το ένα σώμα με το άλλο... όσο πιο συχνή η προσέγγιση, όσο πιο στενή τόσο πιο δυνατή.... οι μορφές των γυναικών, η όψη τους, η φωνή τους, η λεπτότητα τους εντυπώνονται πολύ βαθιά στις ψυχές μας κατά φυσική ενέργεια... Όταν όμως αποτραβηχτούμε σε ησυχία τότε οι εντυπώσεις αυτές που κόλλησαν επάνω μας, στην ψυχή μας ξεσηκώνονται με ασυνήθιστη ορμή και προκαλούν... πόλεμο.
Δικαιολογείστε επειδή δεν ξέρετε, αλλά έτσι είναι ο αγώνας των μοναχών. Δεν γίνεται από τα γραφεία στα Εξάρχεια. Εγώ πάντως υποκλίνομαι σε αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι εκουσίως σταυρώνονται και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Μην τους πολεμάτε γιατί δεν βγάζετε τίποτε. Αυτοί χαμογελούν όταν σας ακούνε, όπως ένας στρατιώτης ο οποίος πολέμησε στην πρώτη γραμμή και δεν φοβάται τίποτε, δεν υπολογίζει την ζωή του.»

Είναι αντιφεμινιστικό το γεγονός ότι απαγορευεται η είσοδος γυναίκων που έχουν έμμηνο ρύση στο ναό;

Ο Μωσαϊκός Νόμος όριζε ότι μια γυναίκα θεωρούνταν ακάρθαρτη κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης της(Λευιτικόν 15/ιε 19-33). Τα αντικείμενα και οι άνθρωποι που άγγιζε εκείνη θεωρούνταν ακάθαρτα. Αυτό ίσχυε για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας, καθαριότητας και υγιεινής.

Ο Β’ Κανών του αγίου Διονυσίου Αλεξανδρείας του ομολογητού(γύρω στο 260μ.Χ.) ορίζει ότι δεν είναι σωστό μια γυναίκα να εισέρχεται στην εκκλησία κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης της. Μάλιστα, ο εν λόγω κανόνας λέει χαρακτηριστικά ότι η αιμορροούσα μπορεί να πηγαίνει ως τον πρόναο της εκκλησίας και να προσεύχεται, όπως η γυναίκα που είχε «ρεύσιν αίματος» τόλμησε να αγγίσει μόνο το κάτω μέρος του ρούχου του Χριστού για να γιατρευτεί(Λουκ. 8/η΄ 44). Πρέπει λοιπόν η κάθε γυναίκα που βρίσκεται στις ημέρες τής ακαθαρσίας της, να είναι εξίσου διακριτική με την προσέλευσή της στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας. Δεν πρέπει σε καμμιά περίπτωση να φανταστούμε πως η Εκκλησία διδάσκει κάτι τέτοιο ως τιμωρία για τη γυναικεία φύση. Ο έμμηνος κύκλος δεν είναι καθόλου αμαρτωλό πράγμα, αλλά μια φυσική, θεόδοτη διαδικασία. Η απαγόρευση ισχύει για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας. Όπως δεν είναι σωστό να μπαίνει κάποιος στον ναό με άλλες βρωμιές από σεβασμό προς τον Θεό, έτσι και οι γυναίκες τις ημέρες αυτές πρέπει από μόνες τους να καταλαβαίνουν ότι δεν είναι αξιοπρεπές να παρουσιάζονται έτσι βρώμικες ενώπιον του Θεού.

Γιατί όριζε ο μωσαϊκός νόμος ότι μια λεχώνα ήταν ακάθαρτη; Γιατί μια λεχώνα θεωρούνται ακάθαρτη για διπλό χρονικό διάστημα εάν γεννούσε κορίτσι;

Ο Μωσαϊκός Νόμος όριζε ότι η κάθε λεχώνα ήταν ακάθαρτη. Απαγορευόταν η είσοδός της στο Ναό για 40 ημέρες εάν γεννούσε αγόρι και για 80 ημέρες εάν γεννούσε κορίτσι(Λευιτικόν 12/ιβ). Η διαφορά αυτή υπήρχε όχι ως ένδειξη κατωτερότητας του γυναικείου φύλου, αλλά ως υπενθύμηση ότι γυναίκα απατήθηκε πρώτη από τον σατανά. Μα δεν ισχύει για εμάς τους Χριστιανούς, καθώς η Παναγία εκπλήρωσε αυτό που απέτυχε η Εύα (βλ. ρητό αγίας Κασσιανής).

Το τμήμα της μωσαϊκής παράδοσης που θέλει τη λεχώνα να μην μπαίνει στο ναό έχει επιβιώσει στην Χριστιανική Εκκλησία. Για κάποιο χρονικό διάστημα μετά τη γέννα, από τα γεννητικά όργανα της γυναίκας τρέχει ακάθαρτο αίμα. Κι όπως εξηγήσαμε, είναι ασεβές να παρουσιάζεται κάποιος ενώπιον του Κυρίου με σωματικές (και πνευματικές) ακαθαρσίες.

Απαγορεύεται στις γυναίκες η είσοδος στο ιερό επειδή είναι γυναίκες;

Ο ΞΘ’ Κανών της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, απαγορεύει και στους άνδρες να εισέρχονται στο Θυσιαστήριο επειδή είναι λαϊκοί, με εξαίρεση μόνο τον αυτοκράτορα, ο οποίος ήταν ο πολιτικός αρχηγός του σώματος της Εκκλησίας. Γι’ αυτό στο ιερό βοηθούν τον παπά συνήθως παιδιά. Και στις γυναίκες απαγορεύεται η είσοδος όπως φαίνεται στον ΜΔ’ κανόνα της τοπικής συνόδου της Λαοδικείας απλούστατα διότι είναι λαϊκές,. Δεν υπάρχει σεξισμός.

«Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν καί θήλυ΄ πάντες γάρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού.»(Πρός Γαλάτας Επιστολή 3/γ 28)

«Είς ποιητής ανδρός καί γυναικός, είς χούς αμφότεροι, εικών μία, νόμος είς, θάνατος είς, ανάστασις μία. Ομοίως εξ ανδρός καί γυναικός γεγόναμεν΄ έν χρέος παρά τών τέκνων τοίς γονεύσι οφείλεται … Ει δέ τά χείρω σκοπείς΄ ήμαρτεν η γυνή, τούτο καί ο Αδάμ΄ αμφοτέρους ο όφις ηπάτησεν. Ου τό μέν ασθενέστερον ηυρέθη, τό δέ ισχυρότερον. Αλλά τά βελτίω λογίζη; αμφοτέρους σώζει Χριστός τοίς πάθεσιν. Υπέρ ανδρός σάρξ εγένετο; τούτο καί υπέρ γυναικός.»(άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Λόγος ΛΖ’ 6-7)

«Αλλά καί διά γυναικός πηγάζει τά κρείττονα.»(αγία Κασσιανή η υμνωδός, εννοώντας την Παναγία, σε απάντηση προς τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος εννοώντας την Εύα τής είπε: «Εκ γυναικός ερρύη τά φαύλα»)

«Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα δεν επροτίμησαν το αρσενικόν από το θηλυκόν, έτσι και η ευγενία σας να μην προτιμάτε τα αρσενικά παιδιά σας από τα θηλυκά, διατί όλα πλάσματα του Θεού είνε.»(άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, από την Ζ’ Διδαχή)

Είναι προφανέστατο το γεγονός ότι στο Χριστιανισμό η γυναίκα δεν είναι υποδεέστερη του άνδρα. Μα ακόμη, εξακολουθούν να υπάρχουν απορίες χριστιανών και άλλων πάνω σε κάποια σχετικά ζητήματα. Και όπως πάντα, υπάρχουν παρερμηνείες και συκοφαντίες ακόμη εναντίον του Ευαγγελίου και των αγίων, πως τάχα η Εκκλησία διδάσκει ότι πρέπει να έχει η γυναίκα λιγότερα δικαιώματα απ’ότι ο άνδρας κ.ο.κ. Ιδιαίτερα παρεξηγημένη προσωπικότητα είναι ο απόστολος Παύλος, ο οποίος αν και έχει αποδείξει περίτρανα ότι πρεβεύει την ισότητα μεταξύ των δύο φύλων, συνεχώς αποκαλείται «μισογύνης». Καιρός λοιπόν να ξεκαθαριστούν τα πράγματα.

Τί εννοεί η Αγία Γραφή όταν γράφει ότι η γυναίκα οφείλει να “υποτάσσεται” στον άνδρα; Γιατί οι γυναίκες δεν γίνονται ιερείς;

· Α’ Κορ. 11/ια 3: «θέλω δέ υμάς ειδέναι ότι παντός ανδρός η κεφαλή ο Χριστός εστι, κεφαλή δέ γυναικός ο ανήρ, κεφαλή δέ Χριστού ο Θεός.»
· Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35: «Ως εν πάσαις ταίς εκκλησίαις τών αγίων, αι γυναίκες υμών εν ταίς εκκλησίαις σιγάτωσαν΄ ου γάρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν, αλλ’υποτάσσεσθαι, καθώς καί ο νόμος λέγει. ει δέ τι μαθείν θέλουσιν, εν οίκω τούς ιδίους άνδρας επερωτάτωσαν΄ αισχρόν γάρ εστι γυναιξίν εν εκκλησία λαλείν.»
· Εφεσ. 5/ε 22-24: «Αι γυναίκες τοίς ιδίοις ανδράσιν υποτάσσεσθαι ως τώ Κυρίω. ότι ο ανήρ εστι κεφαλή τής γυναικός, ως καί ο Χριστός κεφαλή τής εκκλησίας, καί αυτός εστι σωτήρ τού σώματος. αλλ’ ώσπερ η εκκλησία υποτάσσεται τώ Χριστώ, ούτω καί αι γυναίκες τοίς ιδίοις ανδράσιν εν παντί.»
· Εφεσ. 5/ε 33: «...η δέ γυνή ίνα φοβήται τόν άνδρα.»
· Κολ. 3/γ 18: «Αι γυναίκες υποτάσσεσθε τοίς άνδρασιν, ως ανήκεν εν Κυρίω.»
· Α’ Τιμ 2/β 11-14: «Γυνή εν ησυχία μανθανέτω εν πάση υποταγή΄ γυναικί δέ διδάσκειν ουκ επιτρέπω, ουδέ αυθεντείν ανδρός, αλλ’είναι εν ησυχία. Αδάμ γάρ πρώτος επλάσθη, είτα Εύα΄καί Αδάμ ουκ ηπατήθη, η δέ γυνή απατηθείσα εν παραβάσει γέγονε.»
· Τιτ. 2/β 5: «[Πρεσβύτιδας] σώφρονας, αγνάς, οικούρους, αγαθάς, υποτασσομένας τοίς ιδίοις ανδράσιν, ίνα μή ο λόγος τού Θεού βλασφημήται.»
· Α’ Πετρ. 3/γ 1: «Ομοίως αι γυναίκες υποτασσόμεναι τοίς ιδίοις ανδράσιν, ίνα καί εί τινες απειθούσι τώ λόγω, διά τής τών γυναικών αναστροφής άνευ λόγου κερδηθήσονται»

Η γυναίκα συμβολίζει την αγία Εκκλησία και ο άνδρας το Χριστό. Όπως η Εκκλησία υποτάσσεται στον Χριστό, έτσι και η γυναίκα οφείλει να ακούει τον άνδρα και να μην τον περιφρονεί. Βεβαίως αυτό δεν είναι κάθολου υποβιβαστικό για τη γυναίκα, διότι ο άνδρας χρωστά να την αγαπάει όπως ακριβώς ο Χριστός αγαπάει την Εκκλησία. Κι ας μην ξέχναμε ότι ο Χριστός θυσιάστηκε για την Εκκλησία. Η Αγία Γραφή γράφει σχετικά: «οι άνδρες αγαπάτε τάς γυναίκας εαυτών, καθώς καί ο Χριστός ηγάπησεν τήν εκκλησίαν καί εαυτόν παρέδωκεν υπέρ αυτής ... ούτως οφείλουσιν οι άνδρες αγαπάν τάς εαυτών γυναίκας ως τά εαυτών σώματα΄ ο αγαπών τήν εαυτού γυναίκα εαυτόν αγαπά.»(Πρός Εφεσίους Επιστολή 5/ε 25, 28) Από τους αμέτρητους παρόμοιους στίχους του «μισογύνη» αγίου Παύλου είναι και οι εξής: «Οι άνδρες αγαπάτε τάς γυναίκας καί μή πικραίνεσθε πρός αυτάς.»(Πρός Κολασσαείς 3/γ 19), «τη γυναικί ο ανήρ την οφειλομένην εύνοιαν αποδιδότω, ομοίως δέ καί η γυνή τώ ανδρί.»(Α Πρός Κορινθίους 7/ζ 3). Αλλά και ο απόστολος Πέτρος λέει ότι οι άνδρες πρέπει να απονέμουν τιμή στις γυναίκες, οι οποίες είναι πιο ευαίσθητες(Α’ Πέτρου 3/γ 7).

Ο άνδρας, λοιπόν, είναι η «κεφαλή» της γυναίκας του. Το να είναι κάποιος κεφαλή, δεν δηλώνει εξουσία ή αξία στη Χριστιανική Εκκλησία. Είναι θέμα ευθύνης, πολύ μεγάλης μάλιστα. Σε ένα σπίτι, υπάρχουν πράγματα που πρέπει να φροντιστούν από έναν, για να διατηρηθεί η ειρήνη στην οικογένεια. Ο Θεός επιλέγει τον άνδρα ως κεφαλή τής οικογένειας, επειδή ο Χριστός, στον οποίον υποτάσσεται η Εκκλησία, ως Θεανδρικό πρόσωπο ήρθε στη γη. Αν τηρηθεί αυτό ενώ ο άνδρας σέβεται τη γυναίκα του και είναι πρόθυμος να θυσιαστεί για εκείνη, η ειρήνη τού σπιτιού είναι πλήρης και κανείς απολύτως δεν αδικείται. Ο άνδρας έχει την ευθύνη της ομόνοιας της οικογενείας, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να αγαπάει τη γυναίκα του περισσότερο από τον εαυτό του και οφείλει να κάνει τα πάντα για να την ευχαριστήσει. Δεν νομίζουμε πως άρεσε στο Χριστό να πεθάνει πάνω στο σταυρό, όμως Εκείνος δέχτηκε να θυσιαστεί από αγάπη για την Εκκλησία. Ομοίως και ο άνδρας, εφόσον αγαπάει τη γυναίκα του, θα ξεχάσει το δικό του θέλημα και θα κάνει αυτό που επιθυμεί εκείνη. Και αφού η τελική απόφαση είναι δική του ως κεφαλή που είναι, αν την αγαπάει πραγματικά, η γυναίκα είναι η πιο κερδισμένη γιατί έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνει το δικό της. Έναν τέτοιο άνδρα αξίζει να τον σέβεται και να τον υπακούει μια γυναίκα, και σε μια τέτοια γυναίκα, ο άνδρας όχι μόνο δεν χαλάει χατήρι, αλλά αποφασίζει πάντα προς το δικό της συμφέρον, απαρνούμενος τον εαυτόν του μέχρι θανάτου. Ποιος τελικά βγαίνει κερδισμένος;

Μα θα πει κανείς: «Δεν είναι πάντα έτσι, και δεν είναι όλοι οι άνδρες καλοί». Ναι, όμως οι εντολές τού Παύλου για Χριστιανική οικογένεια ισχύουν, που ζει τη Χριστιανική πίστη και τα τηρεί ΟΛΑ. Πρέπει να υπάρχει αμοιβαιότητα στα συναισθήματα ενός ζεύγους.

Το ότι ο Αδάμ δημιουργήθηκε πριν από την Εύα επίσης συμβολίζει το ότι η κεφαλή της γυναικός είναι ο άνδρας(Α Πρός Κορινθίους 11/ια 8-9 και Α Πρός Τιμόθεον 2/β 13). Επιπλέον, ο απόστολος Παύλος τονίζει ότι όταν η γυναίκα «αυθεντεί ανδρός» και φέρεται εγωιστικά κι αυταρχικά, μπορούν να υπάρξουν σοβαρές συνέπειες, όπως ήταν η πτώση των Πρωτοπλάστων(βλ. Α’ Προς Τιμόθεον 2/β 13-14). Το ίδιο ισχύει και για τον άνδρα, φύσικα.

Το ρήμα «υποτάσσομαι» αναφερόμενο σε γυναίκες, όμως, ξινίζει κάπως στα αυτιά πολλών ανθρώπων. Μα υποταγή δεν σημαίνει τυφλή υπακοή. Και δεν είναι υποχρέωση της γυναίκας αποκλειστικά το να υποτάσσεται. Ο ίδιος ο απόστολος Παύλος λέει στους χριστιανούς ότι πρέπει να είναι «υποτασσόμενοι αλλήλοις εν φόβω Χριστού.»(Πρός Εφεσίους 5/ε 21). Δηλαδή όχι μόνο οι γυναίκες οφείλουν υποταγή στους άνδρες, αλλά και οι άνδρες στις γυναίκες! Επιπλέον, είμαστε βέβαιοι πως πολλοί δεν γνωρίζατε ότι σύμφωνα με την Αγία Γραφή, η γυναίκα είναι το «αφεντικό» του σώματος του άντρα της: «Η γυνή τού ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ’ ο ανήρ΄ ομοίως δέ καί ο ανήρ τού ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ’ η γυνή.»(Α’ Προς Κορινθίους 7/ζ 4) Η γυναίκα έχει πολύ μεγάλο κύρος μέσα στην οικογένεια. Ο ίδιος ο Παύλος γράφει: «Τα τένκα υπακούετε τοίς γονεύσι κατά πάντα΄ τούτο γάρ εστιν ευάρεστον τώ Κυρίω»(Πρός Κολασσαείς 3/γ 20). Άρα τα παιδιά πρέπει να υπακούουν τόσο στη γυναίκα-μητέρα όσο και στον πατέρα. Και θα πούμε ένα άλλο αγιογραφικό εδάφιο σχετικά με την υποταγή, που λέει: «καί πνεύματα προφητών προφήταις υποτάσσεται»(Α’ Πρός Κορινθίους 14/ιδ 32). Ρωτάμε λοιπόν: Ποιος είναι ανώτερος; Ο προφήτης ή τα χαρίσματα του ιδίου του Θεού του Αγίου Πνεύματος; Φυσικά το τελευταίο. Μα τότε, αν είναι ανώτερος ο Κύριος, γιατί υποτάσσεται στους προφήτες, εάν εκείνοι θέλουν να σωπάσουν τα χαρίσματα; Βλέπετε λοιπόν ότι η υποταγή δεν έχει σχέση με ανωτερότητα, αφού και ο ίδιος ο παντοκράτωρ Θεός «υποτάσσεται»;

Η φράση «η δέ γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» συζητείται αρκετά. Κατ’ αρχάς είναι ανάγκη να αποκαλύψουμε ότι το πρώτο μέρος του στίχου λέει: «πλήν καί υμείς οι καθ’ ένα έκαστος τήν εαυτού γυναίκα ούτως αγαπάτω ως εαυτόν...» Ξεκαθαρίζουμε ότι η φράση μιλάει για σεβασμό. Είναι αυτονόητο! Καμμία γυναίκα δεν φοβάται νοσηρά τον άνδρα που την αγαπάει μέχρι θανάτου, αλλά τον σέβεται.

Οι γυναίκες μπορούν να ανεβούν το πρώτο «σκαλί» της ιερωσύνης, δηλαδή μπορούν να γίνουν διάκονοι. Σύμφωνα όμως με την Ιερά Παράδοση (συμπεριλαμβανομένου και του Ευαγγελίου: Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35, Α’ Τιμ 2/β 12), οι γυναίκες δεν γίνονται ιερείς, δηλ. πρεσβύτεροι και επίσκοποι. Ο ιερέας, ο οποίος προσφέρει την αναίμακτη θυσία στη Θεία Λειτουργία, είναι εικόνα του μέγα αρχιερέα Χριστού, ο οποίος προσέφερε τον εαυτό του ως θυσία(Πρός Εβραίους 8/η 1-3). Γι’ αυτό πρέπει να είναι και άνδρας όπως ο Κύριος. Αν ενσαρκωνόταν ως γυναίκα ο Χριστός, ιερείς θα ήταν μόνον οι γυναίκες. Ο κανονισμός αυτός του Χριστιανισμού δεν δηλώνει ότι οι άνδρες είναι εκ φύσεως καλύτεροι από τις γυναίκες. Εξάλλου η ιερωσύνη των πρεσβυτέρων και των επισκόπων είναι ένας από τους πάρα πολλούς τρόπους να υπηρετήσει κανείς τον Κύριο.

Είναι δεδομένο πως όταν ο Παύλος απαγορεύει στις γυναίκες το «λαλείν» μέσα στις συναθροίσεις των πιστών(Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35), μιλάει για το δημόσιο ιερατικό κήρυγμα αλλά και τις συζητήσεις κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας(στις οποίες, όπως φαίνεται, ήταν πιο επιρρεπείς οι Κορίνθιες γυναίκες). Εξάλλου, επιτρέπονταν οι γυναίκες να προφητεύουν ή να προσεύχονται δυνατά μέσα στην εκκλησία, όπως θα δούμε παρακάτω. Ακόμη, ο Παύλος επισημάνει ότι εάν οι γυναίκες θέλουν να μάθουν περισσότερα για κάτι που άκουσαν στο κήρυγμα(εννοείται από τα συμφραζόμενα ότι το εδάφιο αναφέρεται σε τέτοιου είδους απορίες), να μην ρωτήσουν αμέσως τους άνδρες τους, αλλά περιμένουν μέχρι να φύγουν από την εκκλησία. Αντίθετα με τα λεγόμενα αρκετών, δεν λέει στις γυναίκες να βασίζονται μόνο στους συζύγους για γνώσεις. Γνωρίζουμε ότι γυναίκες μπορούσαν να διδαχθούν και από γυναίκες ακόμα!(βλ. παρακάτω)

Ο Παύλος λέγοντας ότι απαγορεύει στις γυναίκες το «διδάσκειν»(Α’ Τιμ 2/β 12), απαγορεύει το δημόσιο ιερατικό κήρυγμα στην εκκλησία. Έξω από τις λατρευτικές συγκεντρώσεις των πιστών, στα αποστολικά χρόνια πολλές γυναίκες διέπρεψαν διδάσκοντας το Ευαγγέλιο σε άνδρες και γυναίκες ως απόστολοι ή διάκονοι. Η αγία Φοίβη ήταν διάκονος της Εκκλησίας των Κεγχρέων(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 1-2). Η αγία Πρισκίλλα αποκαλείται ...συνεργός του Παύλου(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 3-4). Μάλιστα εκείνη μαζί με το σύζυγό της τον Ακύλα δίδαξε τον απόστολο Απολλώ(Πράξεις 18/ιη 24-26). Η αγία Ιουνία ήταν επίσημη «εν τοίς αποστόλοις»(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 7). Άλλες απόστολοι ήσαν η Τρύφαινα, η Τρυφώσα, η Περσίς και η Ιουλία(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 12,15).

Μάλιστα θα θέλαμε να αναφέρεουμε παρενθετικά ότι από τα Ευαγγέλια γνωρίζουμε πλήθος μαθητριών του Κυρίου. Τέτοιες ήταν η Ιωάννα του Χουζά(Κατά Λουκάν 8/η 3), η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή(Κατά Ματθαίον 27/κζ 56), η Μαρία η Μαγδαληνή(Κατά Μάρκον 16/ιστ 9), οι αδελφές του Λαζάρου Μαρία και Μάρθα(Κατά Λουκάν 10/ι 38-39), η Μαρία του Κλωπά(Κατά Ιωάννην 19/ιθ 25), η Σαλώμη--όχι η χορεύτρια (Κατά Μάρκον 15/ιε 40) και η Σουσσάνα(Κατά Λουκάν 8/η 3).

Ποια πρέπει να είναι η εμφάνιση των γυναικών;

Αυτό είναι ένα πολυσυζητημένο θέμα ιδίως στις ημέρες μας. Εμφανίζονται ακόμη άνθρωποι οι οποίοι επιμένουν πως είναι αμαρτία να κουρεύεται μια γυναίκα ή να φοράει παντελόνια!!! Ας εξετάσουμε όμως το ζήτημα αναφερόμενοι στην Αγία Γραφή και στο Πηδάλιο.

ΤΟ ΠΕΠΛΟ

· Α΄ Πρός Κορινθίους 11/ια 5-12: «πάσα δέ γυνή προσευχομένη ή προφητεύουσα ακατακαλύπτω τή κεφαλή καταισχύνει τήν κεφαλήν εαυτής εν γάρ εστιν καί τό αυτό τή εξυρημένη. ει γάρ ου κατακαλύπτεται γυνή, καί κειράσθω΄ ει δέ αισχρόν γυναικί τό κείρασθαι ή ξυράσθαι, κατακαλυπτέσθω. ανήρ μέν γάρ ουκ οφείλει κατακαλύπτεσθαι τήν κεφαλήν, εικών καί δόξα Θεού υπάρχων΄ γυνή δέ δόξα ανδρός εστιν. ου γάρ εστιν ανήρ εκ γυναικός, αλλά γυνή εξ ανδρός΄ καί γάρ ουκ εκτίσθη ανήρ διά τήν γυναίκα, αλλά γυνή διά τόν άνδρα. διά τούτο οφείλει η γυνή εξουσίαν έχειν επί τής κεφαλής διά τούς αγγέλους. πλήν ούτε ανήρ χωρίς γυναικός ούτε γυνή χωρίς ανδρός εν Κυρίω΄ ώσπερ γάρ η γυνή εκ τού ανδρός, ούτω καί ο ανήρ διά τής γυναικός, τά δέ πάντα εκ τού Θεού.»

Το πέπλο ήταν εκείνη την εποχή πολύ «της μόδας» στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ανάμεσα σε έλληνες, ρωμαίους, ετρούσκους κ.ά. Όπως μας εξηγεί ο Παύλος, το πέπλο υπενθυμίζει το γεγονός ότι ο άνδρας είναι η κεφαλή της οικογένειας, τη φροντίδα και την προστασία που οφείλει ο άνδρας στη «δόξα» του (δηλ. τη σύζυγό του). Δεδομένο είναι ότι η αναφορά στην πλάση της Εύας από τον Αδάμ υποδεικνύει το γεγονός ότι η κεφαλή της γυναίκας είναι ο σύζυγός της. Επομένως αυτό έχει να κάνει με την ίδια τη γυναικεία φύση, κι έτσι ο κανονισμός του πέπλου ισχύει και για τις ανύπανδρες γυναίκες.

ΕΝΣΤΑΣΗ: Μα η γυναίκα δεν είναι κι αυτή «εικών και δόξα Θεού»; Φυσικά και είναι, όπως γράφει και στη Γένεσι 1/α 27(«καί εποίησεν ο θεός τόν άνθρωπον κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν άρσεν καί θήλυ εποίησεν αυτούς») αλλά απλώς επισημάνει ο απόστολος ότι η γυναίκα είναι δόξα και για τον άνδρα ακόμα.

Από τα εικονογραφικά θέματα που συναντούμε στις παλαιοχριστιανικές κατακόμβες, η πιο συχνή είναι η παράσταση γυναίκας με τα χέρια απλωμένα σε στάση προσευχής(πρβλ. Α Πρός Τιμόθεον 2/β 8-9: «Βούλομαι ούν προσεύχεσθαι τούς άνδρας εν παντί τόπω, επαίροντας οσίους χείρας χωρίς οργής και διαλογισμού. ωσαύτως και τάς γυναίκας...»). Αυτές συμβόλιζαν τις ψυχές πολλών κεκοιμημένων. Στο ρωμαϊκό κοιμητήριο Ostianum βλέπουμε μια τέτοια Προσευχομένη μαζί με μια παράκληση για τη μεσίτευσή της. Οι Πράξεις της Αγίας Κικιλίας λένε ότι οι ψυχές εγκαταλείπουν τα σώματά τους με μορφή παρθένας γυναίκας: "Vidit egredientes animas eorum de corporibus, quasi virgines de thalamo". Ακόμη και σε τάφους ανδρών βλέπουμε τέτοιες γυναικείες απεικονίσεις!!! Οι περισσότερες από αυτές, ακόμη και η μορφή της 12χρονης αγίας Αγνής, απεικονίζονται στολισμένες με κοσμήματα. Ας μη φανταστούμε ότι στην αγία παρθενομάρτυρα Αγνή άρεσε να αμαρτάνει φορώντας κοσμήματα όταν προσευχόταν. Εφόσον η Προσευχομένη δήλωνε τη ψυχη, ο στολισμός της δήλωνε τον στολισμό της ψυχής (πρβλ. Α’ Πέτρου 3/γ 4). Βλέποντας τις απεικονίσεις αυτές, καταλαβαίνουμε πως το κάλυμμα που φοριόταν εν ώρα δημοσίας προσευχής δεν ήταν παρά ένα κομψό λευκό ημιδιαφανές, ελαφρώς ριγμένο πάνω στο τριχωτό της κεφαλής, πέπλο που ΔΕΝ κάλυπτε το πρόσωπο(όπως εσφαλμένως υποθέτουν μερικοί)!

Αν προσέξουμε, θα δούμε ότι το εδάφιο του Παύλου μιλάει για τις γυναίκες που προφήτευαν ή προσεύχονταν κατά τη διάρκεια τής Θείας Λειτουργίας στη συνάθροιση των πιστών. Αυτό φαίνεται ιδίως στους στίχους 17-18 του ιδίου κεφαλαίου: «Τούτο δέ παραγγέλλων ουκ επαινώ ότι ουκ εις τό κρείττον αλλ’ εις τό ήττον συνέρχεσθε. πρώτον μέν γάρ συνερχομένων υμών εν εκκλησία ακούω σχίσματα εν υμίν υπάρχειν καί μέρος τι πιστεύω.» “Συνέρχεσθε” σημαίνει “μαζεύεστε”. Η κανονική προσευχή, δηλαδή η προσευχή η οποία γίνεται από όλους τους πιστούς, πρέπει να γίνεται «αδιαλλείπως»(Α’ Πρός Θεσσαλονικείς 5/ε 17). Δηλαδή η προσευχή είναι κάτι που γίνεται όταν ξαπλώνουμε ή όταν λουζόμαστε ακόμα. Και τότε, δεν μπορούν να φορούν πέπλο οι γυναίκες!

Η προφητεία είναι ένα από τα σπάνια χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος(Α Πρός Κορινθίους 12/ιβ 10), όπως είναι και τα «γένη γλωσσών». Αυτό το χάρισμα των γλωσσών ή γλωσσολαλιά είναι η προσευχή της καρδιάς που είναι θαυματουργικός καρπός της επενεργείας του Αγίου Πνεύματος. Τα χαρίσματα αυτά δεν δίδονται στον καθένα, αλλά στους αγίους, ο οποίοι έχουν πίστι εκ καρδίας(πρβλ. Πρός Εφεσίους 1/α 18, 19). Είναι εμφανές εδώ ότι εφόσον συνδέει ο Παύλος την προσευχή με την προφητεία, μιλάει για δυο χαρίσματα, και όχι για απλή προσευχή που κάνει ο καθένας. Λίγες σειρές μετά τα περί πέπλου, ο απόστολος Παύλος μιλάει αναλυτικά για την εν γλώσση/εν πνεύματι προσευχή και πολλάκις την αναφέρει μαζί με την προφητεία: «Ο ΓΑΡ ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΗ ουκ ανθρώποις λαλεί, αλλά τώ Θεώ΄ ουδείς γαρ ακούει, Πνεύματι δέ λαλεί μυστήρια. Ο ΔΕ ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ ανθρώποις λαλεί οικοδομήν καί παράκλησιν καί παραμυθίαν. Ο ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΗ εαυτόν οικοδομεί, Ο ΔΕ ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ εκκλησίαν οικοδομεί. θέλω δέ πάντας υμάς ΛΑΛΕΙΝ ΓΛΩΣΣΑΙΣ, ΜΑΛΛΟΝ ΔΕ ΙΝΑ ΠΡΟΦΗΤΕΥΗΤΕ΄ μείζων δέ Ο ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ Ή Ο ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΑΙΣ, εκτός ει μή διερμηνεύει, ίνα η εκκλησία οικοδομήν λάβη. εάν γαρ προσεύχωμαι γλώσση, το πνεύμα μου προσεύχεται, ο δέ νους μου άκαρπός εστι. τί ούν εστι; προσεύξομαι τώ Πνεύματι, προσεύξομαι δέ καί τώ νοϊ΄ ψαλώ τώ Πνεύματι, ψαλώ δέ καί τώ νοϊ... επεί εάν ευλογήσης τώ Πνεύματι, ο αναπληρών τόν τόπον τού ιδιώτου πώς ερεί τό αμήν επί τή σή ευχαριστία; επειδή τι λέγεις ουκ οίδε... ευχαριστώ τώ Θεώ μου πάντων υμών μάλλον γλώσσαις λαλών΄ αλλ’ εν εκκλησία θέλω πέντε λόγους διά τού νοός μου λαλήσαι, ίνα καί άλλους κατηχήσω, ή μυρίους λόγους εν γλώσση... Τί ούν εστιν, αδελφοί; Όταν συνέρχησθε, έκαστος υμών ψαλμόν έχει, διδαχήν έχει, γλώσσαν έχει, αποκάλυψιν έχει, ερμηνείαν έχει΄ πάντα πρός οικοδομήν γινέσθω. είτε γλώσση τις λαλεί, κατά δύο ή τό πλείστον τρείς, καί ανά μέρος, καί είς διερμηνευέτω΄ εάν δέ μή ή διερμηνευτής, σιγάτω εν εκκλησία, εαυτώ δε λαλείτω και τω Θεώ.»(Α΄ Κορινθίους 14/ιδ΄ 2-6, 14-19, 26-28)

Άρα πέπλο φορούν μόνον όσες γλωσσολαλούν στην μέσα στην εκκλησία.

ΚΟΥΡΕΜΑ

Σύμφωνα με τον ΙΖ' κανόνα της εν Γάγγρα τοπικής συνόδου, απαγορεύεται στις γυναίκες να κουρεύουν τα μαλλιά τους κοντά. Επιπλέον, είδαμε ότι ο απόστολος Παύλος αναφέρει πως το να κορεύεται έτσι μια γυναίκα είναι αισχρό(Α’ Πρός Κορινθίους 11/ια 5-7). Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αυτό ίσχυει ανάλογα με τα έθιμα της εποχης (και της περιοχης). Στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία το να κόβει μια γυναίκα τα μαλλιά της κοντά θεωρούνταν άσχημο, επειδή μια τέτοια γυναίκα δεν φαινόταν θηλυκή. Στη δική μας εποχή μεταφράζεται ανάλογα με τα δικά μας έθιμα θηλυκότητας ή αρρενωπότητας.

ΚΑΛΛΩΠΙΣΜΟΣ

· Α’ Πρός Τιμόθεον 2/β 9-10: «ωσαύτως καί τάς γυναίκας εν καταστολή κοσμίω, μετά αιδούς καί σωφροσύνης κοσμείν εαυτάς, μή εν πλέγμασι ή χρυσώ ή μαργαρίταις ή ιματισμώ πολυτελεί, αλλ’ ό πρέπει γυναιξίν επαγγελλομέναις θεοσέβειαν, δι’έργων αγαθών.»

Κάποιοι πιστεύουν εσφαλμένα ότι εδώ καταδικάζεται ο γυναικείος καλλωπισμός. Όμως το εδάφιο μιλάει συγκεκριμένα για την προσευχή(βλ. στίχους 1-3, 8). Μάλιστα, είναι πολύ λογικά αυτά που λέει. Είναι άπρεπο μια γυναίκα για προσεύχεται επιδεικνύοντας τα πλούτη και τα κάλλη της. Τέλικα κάτι τέτοιο δεν είναι καν αληθινή προσευχή.

· Α’ Επιστολή Πέτρου 3/γ 3-4: «ών[δηλ. τών γυναικών] έστω ουχ ο έξωθεν εμπλοκής τριχών καί περιθέσεως χρυσίων ή ενδύσεως ιματίων κόσμος, αλλ’ ο κρυπτός τής καρδίας άνθρωπος εν τώ αφθάρτω τού πραέος καί ησυχίου πνεύματος, ό εστιν ενώπιον τού Θεού πολυτελές.»

Εδώ δεν απαγορεύεται ο εξωτερικός στολισμός. Απλούστατα το εδάφιο αυτό δηλώνει την ασύγκριτη υπεροχή του εσωτερικού στολισμού.

Το να ικανοποιεί μια γυναίκα την απόλυτα φυσιολογική και άκακη ανάγκη της να έχει ικανοποιητική εμφάνιση δεν είναι καθόλου αμάρτημα. Αυτό που θα έπρεπε να αποφεύγει μια γυναίκα είναι ο προκλητικός καλλωπισμός με σκοπό να παρασύρει ανθρώπους στην ακολασία, όπως τονίζει και ο 96ος Κανών της ΣΤ Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος ορίζει επιτίμιο για «τούς ούν εν τή κεφαλή τρίχας προς λύμην τών ορόντων εν επινοίαις εμπλοκής ευθετίζοντας και διασκευάζοντας, και δέλεαρ προστιθέντας εντεύθεν».

ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ

Ο ΙΓ' κανόνας της εν Γάγγρα Τοπικής Συνόδου απαγόρευσε στις γυναίκες να φορούν άνδρικα ρούχα. Μα αυτό σημαίνει ότι είναι αμάρτημα μια γυναίκα να φορά, λ.χ., παντελόνι; Φυσικά και όχι. Την εποχή που συγκλήθηκε η σύνοδος αυτή, δηλαδή κατά την ύστερη αρχαιότητα (ρωμαϊκή αυτοκρατορία), σαφώς υπήρχαν ενδυμασίες αποκλειστικά ανδρικές, όπως και αποκλειστικά γυναικείες. Τα παντελόνια είναι unisex, δηλαδή είναι τόσο ανδρικά όσο και γυναικεία. Το νόημα του κανονισμού είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να συμπεριφέρονται(και να ντύνονται) σύμφωνα με το φύλο τους. Δεν θα μπορούσε να είναι αποδεκτά από το Χριστιανισμό τα ... τραβεστί!

Γιατί η Εκκλησία υποστηρίζει το λεγόμενο άβατον του Αγίου Όρους;

Βάζουμε εδώ ένα τμήμα απο ένα διαλογο όπου φαινεται πως ένας αγιορείτης μοναχός βλέπει το ζήτημα της παρουσίας των γυναικων στα μοναστήρια:

«...Σας πειράζουν οι μανδήλες των γυναικών σε αυτά τα μοναστήρια ... μάλιστα, τότε να μπαίνουν με τα εξώπλατα και τα μαγιώ στα μοναστήρια. Έτσι τις θέλετε; Ε τότε να καταργήσουμε και το άβατο εδώ στο Άγιο Όρος, τί το θέλουμε; Δηλαδή είμαστε φανατικοί; Δεν τα ξέρετε καλά τα πράγματα...
Μα λέτε αυτά επειδή δεν γνωρίζετε τον πόλεμο ενός μοναχού ή μιας μοναχής. Δεν υπάρχει μισογυνισμός ή φανατισμός, αλλά η φυσική αγάπη προς το έτερο φύλο. Μην σκανδαλίζουμε λοιπόν τους μοναχούς όταν πάμε σε ένα μοναστήρι, από αγάπη προς τα παιδιά που αγωνίζονται εκεί μέσα. Γι’ αυτό ας βάζουν μαντίλα οι νέες κυρίως κοπέλες. Όχι από φανατισμό, αλίμονο. Σας γράφω τι λέει ο άγιος Ιγνατιος ο Θεοφόρος περί των γυναικών για να καταλάβετε:
Στα σώματα του άνδρα και της γυναίκας είναι κρυμμένη μια αόρατη δύναμη, που τα κάνει να έλκονται, το ένα σώμα με το άλλο... όσο πιο συχνή η προσέγγιση, όσο πιο στενή τόσο πιο δυνατή.... οι μορφές των γυναικών, η όψη τους, η φωνή τους, η λεπτότητα τους εντυπώνονται πολύ βαθιά στις ψυχές μας κατά φυσική ενέργεια... Όταν όμως αποτραβηχτούμε σε ησυχία τότε οι εντυπώσεις αυτές που κόλλησαν επάνω μας, στην ψυχή μας ξεσηκώνονται με ασυνήθιστη ορμή και προκαλούν... πόλεμο.
Δικαιολογείστε επειδή δεν ξέρετε, αλλά έτσι είναι ο αγώνας των μοναχών. Δεν γίνεται από τα γραφεία στα Εξάρχεια. Εγώ πάντως υποκλίνομαι σε αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι εκουσίως σταυρώνονται και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Μην τους πολεμάτε γιατί δεν βγάζετε τίποτε. Αυτοί χαμογελούν όταν σας ακούνε, όπως ένας στρατιώτης ο οποίος πολέμησε στην πρώτη γραμμή και δεν φοβάται τίποτε, δεν υπολογίζει την ζωή του.»

Είναι αντιφεμινιστικό το γεγονός ότι απαγορευεται η είσοδος γυναίκων που έχουν έμμηνο ρύση στο ναό;

Ο Μωσαϊκός Νόμος όριζε ότι μια γυναίκα θεωρούνταν ακάρθαρτη κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης της(Λευιτικόν 15/ιε 19-33). Τα αντικείμενα και οι άνθρωποι που άγγιζε εκείνη θεωρούνταν ακάθαρτα. Αυτό ίσχυε για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας, καθαριότητας και υγιεινής.

Ο Β’ Κανών του αγίου Διονυσίου Αλεξανδρείας του ομολογητού(γύρω στο 260μ.Χ.) ορίζει ότι δεν είναι σωστό μια γυναίκα να εισέρχεται στην εκκλησία κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης της. Μάλιστα, ο εν λόγω κανόνας λέει χαρακτηριστικά ότι η αιμορροούσα μπορεί να πηγαίνει ως τον πρόναο της εκκλησίας και να προσεύχεται, όπως η γυναίκα που είχε «ρεύσιν αίματος» τόλμησε να αγγίσει μόνο το κάτω μέρος του ρούχου του Χριστού για να γιατρευτεί(Λουκ. 8/η΄ 44). Πρέπει λοιπόν η κάθε γυναίκα που βρίσκεται στις ημέρες τής ακαθαρσίας της, να είναι εξίσου διακριτική με την προσέλευσή της στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας. Δεν πρέπει σε καμμιά περίπτωση να φανταστούμε πως η Εκκλησία διδάσκει κάτι τέτοιο ως τιμωρία για τη γυναικεία φύση. Ο έμμηνος κύκλος δεν είναι καθόλου αμαρτωλό πράγμα, αλλά μια φυσική, θεόδοτη διαδικασία. Η απαγόρευση ισχύει για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας. Όπως δεν είναι σωστό να μπαίνει κάποιος στον ναό με άλλες βρωμιές από σεβασμό προς τον Θεό, έτσι και οι γυναίκες τις ημέρες αυτές πρέπει από μόνες τους να καταλαβαίνουν ότι δεν είναι αξιοπρεπές να παρουσιάζονται έτσι βρώμικες ενώπιον του Θεού.

Γιατί όριζε ο μωσαϊκός νόμος ότι μια λεχώνα ήταν ακάθαρτη; Γιατί μια λεχώνα θεωρούνται ακάθαρτη για διπλό χρονικό διάστημα εάν γεννούσε κορίτσι;

Ο Μωσαϊκός Νόμος όριζε ότι η κάθε λεχώνα ήταν ακάθαρτη. Απαγορευόταν η είσοδός της στο Ναό για 40 ημέρες εάν γεννούσε αγόρι και για 80 ημέρες εάν γεννούσε κορίτσι(Λευιτικόν 12/ιβ). Η διαφορά αυτή υπήρχε όχι ως ένδειξη κατωτερότητας του γυναικείου φύλου, αλλά ως υπενθύμηση ότι γυναίκα απατήθηκε πρώτη από τον σατανά. Μα δεν ισχύει για εμάς τους Χριστιανούς, καθώς η Παναγία εκπλήρωσε αυτό που απέτυχε η Εύα (βλ. ρητό αγίας Κασσιανής).

Το τμήμα της μωσαϊκής παράδοσης που θέλει τη λεχώνα να μην μπαίνει στο ναό έχει επιβιώσει στην Χριστιανική Εκκλησία. Για κάποιο χρονικό διάστημα μετά τη γέννα, από τα γεννητικά όργανα της γυναίκας τρέχει ακάθαρτο αίμα. Κι όπως εξηγήσαμε, είναι ασεβές να παρουσιάζεται κάποιος ενώπιον του Κυρίου με σωματικές (και πνευματικές) ακαθαρσίες.

Απαγορεύεται στις γυναίκες η είσοδος στο ιερό επειδή είναι γυναίκες;

Ο ΞΘ’ Κανών της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, απαγορεύει και στους άνδρες να εισέρχονται στο Θυσιαστήριο επειδή είναι λαϊκοί, με εξαίρεση μόνο τον αυτοκράτορα, ο οποίος ήταν ο πολιτικός αρχηγός του σώματος της Εκκλησίας. Γι’ αυτό στο ιερό βοηθούν τον παπά συνήθως παιδιά. Και στις γυναίκες απαγορεύεται η είσοδος όπως φαίνεται στον ΜΔ’ κανόνα της τοπικής συνόδου της Λαοδικείας απλούστατα διότι είναι λαϊκές,. Δεν υπάρχει σεξισμός.

«Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν καί θήλυ΄ πάντες γάρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού.»(Πρός Γαλάτας Επιστολή 3/γ 28)

«Είς ποιητής ανδρός καί γυναικός, είς χούς αμφότεροι, εικών μία, νόμος είς, θάνατος είς, ανάστασις μία. Ομοίως εξ ανδρός καί γυναικός γεγόναμεν΄ έν χρέος παρά τών τέκνων τοίς γονεύσι οφείλεται … Ει δέ τά χείρω σκοπείς΄ ήμαρτεν η γυνή, τούτο καί ο Αδάμ΄ αμφοτέρους ο όφις ηπάτησεν. Ου τό μέν ασθενέστερον ηυρέθη, τό δέ ισχυρότερον. Αλλά τά βελτίω λογίζη; αμφοτέρους σώζει Χριστός τοίς πάθεσιν. Υπέρ ανδρός σάρξ εγένετο; τούτο καί υπέρ γυναικός.»(άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Λόγος ΛΖ’ 6-7)

«Αλλά καί διά γυναικός πηγάζει τά κρείττονα.»(αγία Κασσιανή η υμνωδός, εννοώντας την Παναγία, σε απάντηση προς τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, ο οποίος εννοώντας την Εύα τής είπε: «Εκ γυναικός ερρύη τά φαύλα»)

«Καθώς ο Ιωακείμ και η Άννα δεν επροτίμησαν το αρσενικόν από το θηλυκόν, έτσι και η ευγενία σας να μην προτιμάτε τα αρσενικά παιδιά σας από τα θηλυκά, διατί όλα πλάσματα του Θεού είνε.»(άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, από την Ζ’ Διδαχή)

Είναι προφανέστατο το γεγονός ότι στο Χριστιανισμό η γυναίκα δεν είναι υποδεέστερη του άνδρα. Μα ακόμη, εξακολουθούν να υπάρχουν απορίες χριστιανών και άλλων πάνω σε κάποια σχετικά ζητήματα. Και όπως πάντα, υπάρχουν παρερμηνείες και συκοφαντίες ακόμη εναντίον του Ευαγγελίου και των αγίων, πως τάχα η Εκκλησία διδάσκει ότι πρέπει να έχει η γυναίκα λιγότερα δικαιώματα απ’ότι ο άνδρας κ.ο.κ. Ιδιαίτερα παρεξηγημένη προσωπικότητα είναι ο απόστολος Παύλος, ο οποίος αν και έχει αποδείξει περίτρανα ότι πρεβεύει την ισότητα μεταξύ των δύο φύλων, συνεχώς αποκαλείται «μισογύνης». Καιρός λοιπόν να ξεκαθαριστούν τα πράγματα.

Τί εννοεί η Αγία Γραφή όταν γράφει ότι η γυναίκα οφείλει να “υποτάσσεται” στον άνδρα; Γιατί οι γυναίκες δεν γίνονται ιερείς;

· Α’ Κορ. 11/ια 3: «θέλω δέ υμάς ειδέναι ότι παντός ανδρός η κεφαλή ο Χριστός εστι, κεφαλή δέ γυναικός ο ανήρ, κεφαλή δέ Χριστού ο Θεός.»
· Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35: «Ως εν πάσαις ταίς εκκλησίαις τών αγίων, αι γυναίκες υμών εν ταίς εκκλησίαις σιγάτωσαν΄ ου γάρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν, αλλ’υποτάσσεσθαι, καθώς καί ο νόμος λέγει. ει δέ τι μαθείν θέλουσιν, εν οίκω τούς ιδίους άνδρας επερωτάτωσαν΄ αισχρόν γάρ εστι γυναιξίν εν εκκλησία λαλείν.»
· Εφεσ. 5/ε 22-24: «Αι γυναίκες τοίς ιδίοις ανδράσιν υποτάσσεσθαι ως τώ Κυρίω. ότι ο ανήρ εστι κεφαλή τής γυναικός, ως καί ο Χριστός κεφαλή τής εκκλησίας, καί αυτός εστι σωτήρ τού σώματος. αλλ’ ώσπερ η εκκλησία υποτάσσεται τώ Χριστώ, ούτω καί αι γυναίκες τοίς ιδίοις ανδράσιν εν παντί.»
· Εφεσ. 5/ε 33: «...η δέ γυνή ίνα φοβήται τόν άνδρα.»
· Κολ. 3/γ 18: «Αι γυναίκες υποτάσσεσθε τοίς άνδρασιν, ως ανήκεν εν Κυρίω.»
· Α’ Τιμ 2/β 11-14: «Γυνή εν ησυχία μανθανέτω εν πάση υποταγή΄ γυναικί δέ διδάσκειν ουκ επιτρέπω, ουδέ αυθεντείν ανδρός, αλλ’είναι εν ησυχία. Αδάμ γάρ πρώτος επλάσθη, είτα Εύα΄καί Αδάμ ουκ ηπατήθη, η δέ γυνή απατηθείσα εν παραβάσει γέγονε.»
· Τιτ. 2/β 5: «[Πρεσβύτιδας] σώφρονας, αγνάς, οικούρους, αγαθάς, υποτασσομένας τοίς ιδίοις ανδράσιν, ίνα μή ο λόγος τού Θεού βλασφημήται.»
· Α’ Πετρ. 3/γ 1: «Ομοίως αι γυναίκες υποτασσόμεναι τοίς ιδίοις ανδράσιν, ίνα καί εί τινες απειθούσι τώ λόγω, διά τής τών γυναικών αναστροφής άνευ λόγου κερδηθήσονται»

Η γυναίκα συμβολίζει την αγία Εκκλησία και ο άνδρας το Χριστό. Όπως η Εκκλησία υποτάσσεται στον Χριστό, έτσι και η γυναίκα οφείλει να ακούει τον άνδρα και να μην τον περιφρονεί. Βεβαίως αυτό δεν είναι κάθολου υποβιβαστικό για τη γυναίκα, διότι ο άνδρας χρωστά να την αγαπάει όπως ακριβώς ο Χριστός αγαπάει την Εκκλησία. Κι ας μην ξέχναμε ότι ο Χριστός θυσιάστηκε για την Εκκλησία. Η Αγία Γραφή γράφει σχετικά: «οι άνδρες αγαπάτε τάς γυναίκας εαυτών, καθώς καί ο Χριστός ηγάπησεν τήν εκκλησίαν καί εαυτόν παρέδωκεν υπέρ αυτής ... ούτως οφείλουσιν οι άνδρες αγαπάν τάς εαυτών γυναίκας ως τά εαυτών σώματα΄ ο αγαπών τήν εαυτού γυναίκα εαυτόν αγαπά.»(Πρός Εφεσίους Επιστολή 5/ε 25, 28) Από τους αμέτρητους παρόμοιους στίχους του «μισογύνη» αγίου Παύλου είναι και οι εξής: «Οι άνδρες αγαπάτε τάς γυναίκας καί μή πικραίνεσθε πρός αυτάς.»(Πρός Κολασσαείς 3/γ 19), «τη γυναικί ο ανήρ την οφειλομένην εύνοιαν αποδιδότω, ομοίως δέ καί η γυνή τώ ανδρί.»(Α Πρός Κορινθίους 7/ζ 3). Αλλά και ο απόστολος Πέτρος λέει ότι οι άνδρες πρέπει να απονέμουν τιμή στις γυναίκες, οι οποίες είναι πιο ευαίσθητες(Α’ Πέτρου 3/γ 7).

Ο άνδρας, λοιπόν, είναι η «κεφαλή» της γυναίκας του. Το να είναι κάποιος κεφαλή, δεν δηλώνει εξουσία ή αξία στη Χριστιανική Εκκλησία. Είναι θέμα ευθύνης, πολύ μεγάλης μάλιστα. Σε ένα σπίτι, υπάρχουν πράγματα που πρέπει να φροντιστούν από έναν, για να διατηρηθεί η ειρήνη στην οικογένεια. Ο Θεός επιλέγει τον άνδρα ως κεφαλή τής οικογένειας, επειδή ο Χριστός, στον οποίον υποτάσσεται η Εκκλησία, ως Θεανδρικό πρόσωπο ήρθε στη γη. Αν τηρηθεί αυτό ενώ ο άνδρας σέβεται τη γυναίκα του και είναι πρόθυμος να θυσιαστεί για εκείνη, η ειρήνη τού σπιτιού είναι πλήρης και κανείς απολύτως δεν αδικείται. Ο άνδρας έχει την ευθύνη της ομόνοιας της οικογενείας, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να αγαπάει τη γυναίκα του περισσότερο από τον εαυτό του και οφείλει να κάνει τα πάντα για να την ευχαριστήσει. Δεν νομίζουμε πως άρεσε στο Χριστό να πεθάνει πάνω στο σταυρό, όμως Εκείνος δέχτηκε να θυσιαστεί από αγάπη για την Εκκλησία. Ομοίως και ο άνδρας, εφόσον αγαπάει τη γυναίκα του, θα ξεχάσει το δικό του θέλημα και θα κάνει αυτό που επιθυμεί εκείνη. Και αφού η τελική απόφαση είναι δική του ως κεφαλή που είναι, αν την αγαπάει πραγματικά, η γυναίκα είναι η πιο κερδισμένη γιατί έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνει το δικό της. Έναν τέτοιο άνδρα αξίζει να τον σέβεται και να τον υπακούει μια γυναίκα, και σε μια τέτοια γυναίκα, ο άνδρας όχι μόνο δεν χαλάει χατήρι, αλλά αποφασίζει πάντα προς το δικό της συμφέρον, απαρνούμενος τον εαυτόν του μέχρι θανάτου. Ποιος τελικά βγαίνει κερδισμένος;

Μα θα πει κανείς: «Δεν είναι πάντα έτσι, και δεν είναι όλοι οι άνδρες καλοί». Ναι, όμως οι εντολές τού Παύλου για Χριστιανική οικογένεια ισχύουν, που ζει τη Χριστιανική πίστη και τα τηρεί ΟΛΑ. Πρέπει να υπάρχει αμοιβαιότητα στα συναισθήματα ενός ζεύγους.

Το ότι ο Αδάμ δημιουργήθηκε πριν από την Εύα επίσης συμβολίζει το ότι η κεφαλή της γυναικός είναι ο άνδρας(Α Πρός Κορινθίους 11/ια 8-9 και Α Πρός Τιμόθεον 2/β 13). Επιπλέον, ο απόστολος Παύλος τονίζει ότι όταν η γυναίκα «αυθεντεί ανδρός» και φέρεται εγωιστικά κι αυταρχικά, μπορούν να υπάρξουν σοβαρές συνέπειες, όπως ήταν η πτώση των Πρωτοπλάστων(βλ. Α’ Προς Τιμόθεον 2/β 13-14). Το ίδιο ισχύει και για τον άνδρα, φύσικα.

Το ρήμα «υποτάσσομαι» αναφερόμενο σε γυναίκες, όμως, ξινίζει κάπως στα αυτιά πολλών ανθρώπων. Μα υποταγή δεν σημαίνει τυφλή υπακοή. Και δεν είναι υποχρέωση της γυναίκας αποκλειστικά το να υποτάσσεται. Ο ίδιος ο απόστολος Παύλος λέει στους χριστιανούς ότι πρέπει να είναι «υποτασσόμενοι αλλήλοις εν φόβω Χριστού.»(Πρός Εφεσίους 5/ε 21). Δηλαδή όχι μόνο οι γυναίκες οφείλουν υποταγή στους άνδρες, αλλά και οι άνδρες στις γυναίκες! Επιπλέον, είμαστε βέβαιοι πως πολλοί δεν γνωρίζατε ότι σύμφωνα με την Αγία Γραφή, η γυναίκα είναι το «αφεντικό» του σώματος του άντρα της: «Η γυνή τού ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ’ ο ανήρ΄ ομοίως δέ καί ο ανήρ τού ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ’ η γυνή.»(Α’ Προς Κορινθίους 7/ζ 4) Η γυναίκα έχει πολύ μεγάλο κύρος μέσα στην οικογένεια. Ο ίδιος ο Παύλος γράφει: «Τα τένκα υπακούετε τοίς γονεύσι κατά πάντα΄ τούτο γάρ εστιν ευάρεστον τώ Κυρίω»(Πρός Κολασσαείς 3/γ 20). Άρα τα παιδιά πρέπει να υπακούουν τόσο στη γυναίκα-μητέρα όσο και στον πατέρα. Και θα πούμε ένα άλλο αγιογραφικό εδάφιο σχετικά με την υποταγή, που λέει: «καί πνεύματα προφητών προφήταις υποτάσσεται»(Α’ Πρός Κορινθίους 14/ιδ 32). Ρωτάμε λοιπόν: Ποιος είναι ανώτερος; Ο προφήτης ή τα χαρίσματα του ιδίου του Θεού του Αγίου Πνεύματος; Φυσικά το τελευταίο. Μα τότε, αν είναι ανώτερος ο Κύριος, γιατί υποτάσσεται στους προφήτες, εάν εκείνοι θέλουν να σωπάσουν τα χαρίσματα; Βλέπετε λοιπόν ότι η υποταγή δεν έχει σχέση με ανωτερότητα, αφού και ο ίδιος ο παντοκράτωρ Θεός «υποτάσσεται»;

Η φράση «η δέ γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» συζητείται αρκετά. Κατ’ αρχάς είναι ανάγκη να αποκαλύψουμε ότι το πρώτο μέρος του στίχου λέει: «πλήν καί υμείς οι καθ’ ένα έκαστος τήν εαυτού γυναίκα ούτως αγαπάτω ως εαυτόν...» Ξεκαθαρίζουμε ότι η φράση μιλάει για σεβασμό. Είναι αυτονόητο! Καμμία γυναίκα δεν φοβάται νοσηρά τον άνδρα που την αγαπάει μέχρι θανάτου, αλλά τον σέβεται.

Οι γυναίκες μπορούν να ανεβούν το πρώτο «σκαλί» της ιερωσύνης, δηλαδή μπορούν να γίνουν διάκονοι. Σύμφωνα όμως με την Ιερά Παράδοση (συμπεριλαμβανομένου και του Ευαγγελίου: Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35, Α’ Τιμ 2/β 12), οι γυναίκες δεν γίνονται ιερείς, δηλ. πρεσβύτεροι και επίσκοποι. Ο ιερέας, ο οποίος προσφέρει την αναίμακτη θυσία στη Θεία Λειτουργία, είναι εικόνα του μέγα αρχιερέα Χριστού, ο οποίος προσέφερε τον εαυτό του ως θυσία(Πρός Εβραίους 8/η 1-3). Γι’ αυτό πρέπει να είναι και άνδρας όπως ο Κύριος. Αν ενσαρκωνόταν ως γυναίκα ο Χριστός, ιερείς θα ήταν μόνον οι γυναίκες. Ο κανονισμός αυτός του Χριστιανισμού δεν δηλώνει ότι οι άνδρες είναι εκ φύσεως καλύτεροι από τις γυναίκες. Εξάλλου η ιερωσύνη των πρεσβυτέρων και των επισκόπων είναι ένας από τους πάρα πολλούς τρόπους να υπηρετήσει κανείς τον Κύριο.

Είναι δεδομένο πως όταν ο Παύλος απαγορεύει στις γυναίκες το «λαλείν» μέσα στις συναθροίσεις των πιστών(Α’ Κορ. 14/ιδ 34-35), μιλάει για το δημόσιο ιερατικό κήρυγμα αλλά και τις συζητήσεις κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας(στις οποίες, όπως φαίνεται, ήταν πιο επιρρεπείς οι Κορίνθιες γυναίκες). Εξάλλου, επιτρέπονταν οι γυναίκες να προφητεύουν ή να προσεύχονται δυνατά μέσα στην εκκλησία, όπως θα δούμε παρακάτω. Ακόμη, ο Παύλος επισημάνει ότι εάν οι γυναίκες θέλουν να μάθουν περισσότερα για κάτι που άκουσαν στο κήρυγμα(εννοείται από τα συμφραζόμενα ότι το εδάφιο αναφέρεται σε τέτοιου είδους απορίες), να μην ρωτήσουν αμέσως τους άνδρες τους, αλλά περιμένουν μέχρι να φύγουν από την εκκλησία. Αντίθετα με τα λεγόμενα αρκετών, δεν λέει στις γυναίκες να βασίζονται μόνο στους συζύγους για γνώσεις. Γνωρίζουμε ότι γυναίκες μπορούσαν να διδαχθούν και από γυναίκες ακόμα!(βλ. παρακάτω)

Ο Παύλος λέγοντας ότι απαγορεύει στις γυναίκες το «διδάσκειν»(Α’ Τιμ 2/β 12), απαγορεύει το δημόσιο ιερατικό κήρυγμα στην εκκλησία. Έξω από τις λατρευτικές συγκεντρώσεις των πιστών, στα αποστολικά χρόνια πολλές γυναίκες διέπρεψαν διδάσκοντας το Ευαγγέλιο σε άνδρες και γυναίκες ως απόστολοι ή διάκονοι. Η αγία Φοίβη ήταν διάκονος της Εκκλησίας των Κεγχρέων(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 1-2). Η αγία Πρισκίλλα αποκαλείται ...συνεργός του Παύλου(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 3-4). Μάλιστα εκείνη μαζί με το σύζυγό της τον Ακύλα δίδαξε τον απόστολο Απολλώ(Πράξεις 18/ιη 24-26). Η αγία Ιουνία ήταν επίσημη «εν τοίς αποστόλοις»(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 7). Άλλες απόστολοι ήσαν η Τρύφαινα, η Τρυφώσα, η Περσίς και η Ιουλία(Πρός Ρωμαίους 16/ιστ 12,15).

Μάλιστα θα θέλαμε να αναφέρεουμε παρενθετικά ότι από τα Ευαγγέλια γνωρίζουμε πλήθος μαθητριών του Κυρίου. Τέτοιες ήταν η Ιωάννα του Χουζά(Κατά Λουκάν 8/η 3), η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή(Κατά Ματθαίον 27/κζ 56), η Μαρία η Μαγδαληνή(Κατά Μάρκον 16/ιστ 9), οι αδελφές του Λαζάρου Μαρία και Μάρθα(Κατά Λουκάν 10/ι 38-39), η Μαρία του Κλωπά(Κατά Ιωάννην 19/ιθ 25), η Σαλώμη--όχι η χορεύτρια (Κατά Μάρκον 15/ιε 40) και η Σουσσάνα(Κατά Λουκάν 8/η 3).

Ποια πρέπει να είναι η εμφάνιση των γυναικών;

Αυτό είναι ένα πολυσυζητημένο θέμα ιδίως στις ημέρες μας. Εμφανίζονται ακόμη άνθρωποι οι οποίοι επιμένουν πως είναι αμαρτία να κουρεύεται μια γυναίκα ή να φοράει παντελόνια!!! Ας εξετάσουμε όμως το ζήτημα αναφερόμενοι στην Αγία Γραφή και στο Πηδάλιο.

ΤΟ ΠΕΠΛΟ

· Α΄ Πρός Κορινθίους 11/ια 5-12: «πάσα δέ γυνή προσευχομένη ή προφητεύουσα ακατακαλύπτω τή κεφαλή καταισχύνει τήν κεφαλήν εαυτής εν γάρ εστιν καί τό αυτό τή εξυρημένη. ει γάρ ου κατακαλύπτεται γυνή, καί κειράσθω΄ ει δέ αισχρόν γυναικί τό κείρασθαι ή ξυράσθαι, κατακαλυπτέσθω. ανήρ μέν γάρ ουκ οφείλει κατακαλύπτεσθαι τήν κεφαλήν, εικών καί δόξα Θεού υπάρχων΄ γυνή δέ δόξα ανδρός εστιν. ου γάρ εστιν ανήρ εκ γυναικός, αλλά γυνή εξ ανδρός΄ καί γάρ ουκ εκτίσθη ανήρ διά τήν γυναίκα, αλλά γυνή διά τόν άνδρα. διά τούτο οφείλει η γυνή εξουσίαν έχειν επί τής κεφαλής διά τούς αγγέλους. πλήν ούτε ανήρ χωρίς γυναικός ούτε γυνή χωρίς ανδρός εν Κυρίω΄ ώσπερ γάρ η γυνή εκ τού ανδρός, ούτω καί ο ανήρ διά τής γυναικός, τά δέ πάντα εκ τού Θεού.»

Το πέπλο ήταν εκείνη την εποχή πολύ «της μόδας» στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ανάμεσα σε έλληνες, ρωμαίους, ετρούσκους κ.ά. Όπως μας εξηγεί ο Παύλος, το πέπλο υπενθυμίζει το γεγονός ότι ο άνδρας είναι η κεφαλή της οικογένειας, τη φροντίδα και την προστασία που οφείλει ο άνδρας στη «δόξα» του (δηλ. τη σύζυγό του). Δεδομένο είναι ότι η αναφορά στην πλάση της Εύας από τον Αδάμ υποδεικνύει το γεγονός ότι η κεφαλή της γυναίκας είναι ο σύζυγός της. Επομένως αυτό έχει να κάνει με την ίδια τη γυναικεία φύση, κι έτσι ο κανονισμός του πέπλου ισχύει και για τις ανύπανδρες γυναίκες.

ΕΝΣΤΑΣΗ: Μα η γυναίκα δεν είναι κι αυτή «εικών και δόξα Θεού»; Φυσικά και είναι, όπως γράφει και στη Γένεσι 1/α 27(«καί εποίησεν ο θεός τόν άνθρωπον κατ’ εικόνα θεού εποίησεν αυτόν άρσεν καί θήλυ εποίησεν αυτούς») αλλά απλώς επισημάνει ο απόστολος ότι η γυναίκα είναι δόξα και για τον άνδρα ακόμα.

Από τα εικονογραφικά θέματα που συναντούμε στις παλαιοχριστιανικές κατακόμβες, η πιο συχνή είναι η παράσταση γυναίκας με τα χέρια απλωμένα σε στάση προσευχής(πρβλ. Α Πρός Τιμόθεον 2/β 8-9: «Βούλομαι ούν προσεύχεσθαι τούς άνδρας εν παντί τόπω, επαίροντας οσίους χείρας χωρίς οργής και διαλογισμού. ωσαύτως και τάς γυναίκας...»). Αυτές συμβόλιζαν τις ψυχές πολλών κεκοιμημένων. Στο ρωμαϊκό κοιμητήριο Ostianum βλέπουμε μια τέτοια Προσευχομένη μαζί με μια παράκληση για τη μεσίτευσή της. Οι Πράξεις της Αγίας Κικιλίας λένε ότι οι ψυχές εγκαταλείπουν τα σώματά τους με μορφή παρθένας γυναίκας: "Vidit egredientes animas eorum de corporibus, quasi virgines de thalamo". Ακόμη και σε τάφους ανδρών βλέπουμε τέτοιες γυναικείες απεικονίσεις!!! Οι περισσότερες από αυτές, ακόμη και η μορφή της 12χρονης αγίας Αγνής, απεικονίζονται στολισμένες με κοσμήματα. Ας μη φανταστούμε ότι στην αγία παρθενομάρτυρα Αγνή άρεσε να αμαρτάνει φορώντας κοσμήματα όταν προσευχόταν. Εφόσον η Προσευχομένη δήλωνε τη ψυχη, ο στολισμός της δήλωνε τον στολισμό της ψυχής (πρβλ. Α’ Πέτρου 3/γ 4). Βλέποντας τις απεικονίσεις αυτές, καταλαβαίνουμε πως το κάλυμμα που φοριόταν εν ώρα δημοσίας προσευχής δεν ήταν παρά ένα κομψό λευκό ημιδιαφανές, ελαφρώς ριγμένο πάνω στο τριχωτό της κεφαλής, πέπλο που ΔΕΝ κάλυπτε το πρόσωπο(όπως εσφαλμένως υποθέτουν μερικοί)!

Αν προσέξουμε, θα δούμε ότι το εδάφιο του Παύλου μιλάει για τις γυναίκες που προφήτευαν ή προσεύχονταν κατά τη διάρκεια τής Θείας Λειτουργίας στη συνάθροιση των πιστών. Αυτό φαίνεται ιδίως στους στίχους 17-18 του ιδίου κεφαλαίου: «Τούτο δέ παραγγέλλων ουκ επαινώ ότι ουκ εις τό κρείττον αλλ’ εις τό ήττον συνέρχεσθε. πρώτον μέν γάρ συνερχομένων υμών εν εκκλησία ακούω σχίσματα εν υμίν υπάρχειν καί μέρος τι πιστεύω.» “Συνέρχεσθε” σημαίνει “μαζεύεστε”. Η κανονική προσευχή, δηλαδή η προσευχή η οποία γίνεται από όλους τους πιστούς, πρέπει να γίνεται «αδιαλλείπως»(Α’ Πρός Θεσσαλονικείς 5/ε 17). Δηλαδή η προσευχή είναι κάτι που γίνεται όταν ξαπλώνουμε ή όταν λουζόμαστε ακόμα. Και τότε, δεν μπορούν να φορούν πέπλο οι γυναίκες!

Η προφητεία είναι ένα από τα σπάνια χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος(Α Πρός Κορινθίους 12/ιβ 10), όπως είναι και τα «γένη γλωσσών». Αυτό το χάρισμα των γλωσσών ή γλωσσολαλιά είναι η προσευχή της καρδιάς που είναι θαυματουργικός καρπός της επενεργείας του Αγίου Πνεύματος. Τα χαρίσματα αυτά δεν δίδονται στον καθένα, αλλά στους αγίους, ο οποίοι έχουν πίστι εκ καρδίας(πρβλ. Πρός Εφεσίους 1/α 18, 19). Είναι εμφανές εδώ ότι εφόσον συνδέει ο Παύλος την προσευχή με την προφητεία, μιλάει για δυο χαρίσματα, και όχι για απλή προσευχή που κάνει ο καθένας. Λίγες σειρές μετά τα περί πέπλου, ο απόστολος Παύλος μιλάει αναλυτικά για την εν γλώσση/εν πνεύματι προσευχή και πολλάκις την αναφέρει μαζί με την προφητεία: «Ο ΓΑΡ ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΗ ουκ ανθρώποις λαλεί, αλλά τώ Θεώ΄ ουδείς γαρ ακούει, Πνεύματι δέ λαλεί μυστήρια. Ο ΔΕ ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ ανθρώποις λαλεί οικοδομήν καί παράκλησιν καί παραμυθίαν. Ο ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΗ εαυτόν οικοδομεί, Ο ΔΕ ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ εκκλησίαν οικοδομεί. θέλω δέ πάντας υμάς ΛΑΛΕΙΝ ΓΛΩΣΣΑΙΣ, ΜΑΛΛΟΝ ΔΕ ΙΝΑ ΠΡΟΦΗΤΕΥΗΤΕ΄ μείζων δέ Ο ΠΡΟΦΗΤΕΥΩΝ Ή Ο ΛΑΛΩΝ ΓΛΩΣΣΑΙΣ, εκτός ει μή διερμηνεύει, ίνα η εκκλησία οικοδομήν λάβη. εάν γαρ προσεύχωμαι γλώσση, το πνεύμα μου προσεύχεται, ο δέ νους μου άκαρπός εστι. τί ούν εστι; προσεύξομαι τώ Πνεύματι, προσεύξομαι δέ καί τώ νοϊ΄ ψαλώ τώ Πνεύματι, ψαλώ δέ καί τώ νοϊ... επεί εάν ευλογήσης τώ Πνεύματι, ο αναπληρών τόν τόπον τού ιδιώτου πώς ερεί τό αμήν επί τή σή ευχαριστία; επειδή τι λέγεις ουκ οίδε... ευχαριστώ τώ Θεώ μου πάντων υμών μάλλον γλώσσαις λαλών΄ αλλ’ εν εκκλησία θέλω πέντε λόγους διά τού νοός μου λαλήσαι, ίνα καί άλλους κατηχήσω, ή μυρίους λόγους εν γλώσση... Τί ούν εστιν, αδελφοί; Όταν συνέρχησθε, έκαστος υμών ψαλμόν έχει, διδαχήν έχει, γλώσσαν έχει, αποκάλυψιν έχει, ερμηνείαν έχει΄ πάντα πρός οικοδομήν γινέσθω. είτε γλώσση τις λαλεί, κατά δύο ή τό πλείστον τρείς, καί ανά μέρος, καί είς διερμηνευέτω΄ εάν δέ μή ή διερμηνευτής, σιγάτω εν εκκλησία, εαυτώ δε λαλείτω και τω Θεώ.»(Α΄ Κορινθίους 14/ιδ΄ 2-6, 14-19, 26-28)

Άρα πέπλο φορούν μόνον όσες γλωσσολαλούν στην μέσα στην εκκλησία.

ΚΟΥΡΕΜΑ

Σύμφωνα με τον ΙΖ' κανόνα της εν Γάγγρα τοπικής συνόδου, απαγορεύεται στις γυναίκες να κουρεύουν τα μαλλιά τους κοντά. Επιπλέον, είδαμε ότι ο απόστολος Παύλος αναφέρει πως το να κορεύεται έτσι μια γυναίκα είναι αισχρό(Α’ Πρός Κορινθίους 11/ια 5-7). Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι αυτό ίσχυει ανάλογα με τα έθιμα της εποχης (και της περιοχης). Στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία το να κόβει μια γυναίκα τα μαλλιά της κοντά θεωρούνταν άσχημο, επειδή μια τέτοια γυναίκα δεν φαινόταν θηλυκή. Στη δική μας εποχή μεταφράζεται ανάλογα με τα δικά μας έθιμα θηλυκότητας ή αρρενωπότητας.

ΚΑΛΛΩΠΙΣΜΟΣ

· Α’ Πρός Τιμόθεον 2/β 9-10: «ωσαύτως καί τάς γυναίκας εν καταστολή κοσμίω, μετά αιδούς καί σωφροσύνης κοσμείν εαυτάς, μή εν πλέγμασι ή χρυσώ ή μαργαρίταις ή ιματισμώ πολυτελεί, αλλ’ ό πρέπει γυναιξίν επαγγελλομέναις θεοσέβειαν, δι’έργων αγαθών.»

Κάποιοι πιστεύουν εσφαλμένα ότι εδώ καταδικάζεται ο γυναικείος καλλωπισμός. Όμως το εδάφιο μιλάει συγκεκριμένα για την προσευχή(βλ. στίχους 1-3, 8). Μάλιστα, είναι πολύ λογικά αυτά που λέει. Είναι άπρεπο μια γυναίκα για προσεύχεται επιδεικνύοντας τα πλούτη και τα κάλλη της. Τέλικα κάτι τέτοιο δεν είναι καν αληθινή προσευχή.

· Α’ Επιστολή Πέτρου 3/γ 3-4: «ών[δηλ. τών γυναικών] έστω ουχ ο έξωθεν εμπλοκής τριχών καί περιθέσεως χρυσίων ή ενδύσεως ιματίων κόσμος, αλλ’ ο κρυπτός τής καρδίας άνθρωπος εν τώ αφθάρτω τού πραέος καί ησυχίου πνεύματος, ό εστιν ενώπιον τού Θεού πολυτελές.»

Εδώ δεν απαγορεύεται ο εξωτερικός στολισμός. Απλούστατα το εδάφιο αυτό δηλώνει την ασύγκριτη υπεροχή του εσωτερικού στολισμού.

Το να ικανοποιεί μια γυναίκα την απόλυτα φυσιολογική και άκακη ανάγκη της να έχει ικανοποιητική εμφάνιση δεν είναι καθόλου αμάρτημα. Αυτό που θα έπρεπε να αποφεύγει μια γυναίκα είναι ο προκλητικός καλλωπισμός με σκοπό να παρασύρει ανθρώπους στην ακολασία, όπως τονίζει και ο 96ος Κανών της ΣΤ Οικουμενικής Συνόδου, ο οποίος ορίζει επιτίμιο για «τούς ούν εν τή κεφαλή τρίχας προς λύμην τών ορόντων εν επινοίαις εμπλοκής ευθετίζοντας και διασκευάζοντας, και δέλεαρ προστιθέντας εντεύθεν».

ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ

Ο ΙΓ' κανόνας της εν Γάγγρα Τοπικής Συνόδου απαγόρευσε στις γυναίκες να φορούν άνδρικα ρούχα. Μα αυτό σημαίνει ότι είναι αμάρτημα μια γυναίκα να φορά, λ.χ., παντελόνι; Φυσικά και όχι. Την εποχή που συγκλήθηκε η σύνοδος αυτή, δηλαδή κατά την ύστερη αρχαιότητα (ρωμαϊκή αυτοκρατορία), σαφώς υπήρχαν ενδυμασίες αποκλειστικά ανδρικές, όπως και αποκλειστικά γυναικείες. Τα παντελόνια είναι unisex, δηλαδή είναι τόσο ανδρικά όσο και γυναικεία. Το νόημα του κανονισμού είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να συμπεριφέρονται(και να ντύνονται) σύμφωνα με το φύλο τους. Δεν θα μπορούσε να είναι αποδεκτά από το Χριστιανισμό τα ... τραβεστί!

Γιατί η Εκκλησία υποστηρίζει το λεγόμενο άβατον του Αγίου Όρους;

Βάζουμε εδώ ένα τμήμα απο ένα διαλογο όπου φαινεται πως ένας αγιορείτης μοναχός βλέπει το ζήτημα της παρουσίας των γυναικων στα μοναστήρια:

«...Σας πειράζουν οι μανδήλες των γυναικών σε αυτά τα μοναστήρια ... μάλιστα, τότε να μπαίνουν με τα εξώπλατα και τα μαγιώ στα μοναστήρια. Έτσι τις θέλετε; Ε τότε να καταργήσουμε και το άβατο εδώ στο Άγιο Όρος, τί το θέλουμε; Δηλαδή είμαστε φανατικοί; Δεν τα ξέρετε καλά τα πράγματα...
Μα λέτε αυτά επειδή δεν γνωρίζετε τον πόλεμο ενός μοναχού ή μιας μοναχής. Δεν υπάρχει μισογυνισμός ή φανατισμός, αλλά η φυσική αγάπη προς το έτερο φύλο. Μην σκανδαλίζουμε λοιπόν τους μοναχούς όταν πάμε σε ένα μοναστήρι, από αγάπη προς τα παιδιά που αγωνίζονται εκεί μέσα. Γι’ αυτό ας βάζουν μαντίλα οι νέες κυρίως κοπέλες. Όχι από φανατισμό, αλίμονο. Σας γράφω τι λέει ο άγιος Ιγνατιος ο Θεοφόρος περί των γυναικών για να καταλάβετε:
Στα σώματα του άνδρα και της γυναίκας είναι κρυμμένη μια αόρατη δύναμη, που τα κάνει να έλκονται, το ένα σώμα με το άλλο... όσο πιο συχνή η προσέγγιση, όσο πιο στενή τόσο πιο δυνατή.... οι μορφές των γυναικών, η όψη τους, η φωνή τους, η λεπτότητα τους εντυπώνονται πολύ βαθιά στις ψυχές μας κατά φυσική ενέργεια... Όταν όμως αποτραβηχτούμε σε ησυχία τότε οι εντυπώσεις αυτές που κόλλησαν επάνω μας, στην ψυχή μας ξεσηκώνονται με ασυνήθιστη ορμή και προκαλούν... πόλεμο.
Δικαιολογείστε επειδή δεν ξέρετε, αλλά έτσι είναι ο αγώνας των μοναχών. Δεν γίνεται από τα γραφεία στα Εξάρχεια. Εγώ πάντως υποκλίνομαι σε αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι εκουσίως σταυρώνονται και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Μην τους πολεμάτε γιατί δεν βγάζετε τίποτε. Αυτοί χαμογελούν όταν σας ακούνε, όπως ένας στρατιώτης ο οποίος πολέμησε στην πρώτη γραμμή και δεν φοβάται τίποτε, δεν υπολογίζει την ζωή του.»

Είναι αντιφεμινιστικό το γεγονός ότι απαγορευεται η είσοδος γυναίκων που έχουν έμμηνο ρύση στο ναό;

Ο Μωσαϊκός Νόμος όριζε ότι μια γυναίκα θεωρούνταν ακάρθαρτη κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης της(Λευιτικόν 15/ιε 19-33). Τα αντικείμενα και οι άνθρωποι που άγγιζε εκείνη θεωρούνταν ακάθαρτα. Αυτό ίσχυε για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας, καθαριότητας και υγιεινής.

Ο Β’ Κανών του αγίου Διονυσίου Αλεξανδρείας του ομολογητού(γύρω στο 260μ.Χ.) ορίζει ότι δεν είναι σωστό μια γυναίκα να εισέρχεται στην εκκλησία κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσης της. Μάλιστα, ο εν λόγω κανόνας λέει χαρακτηριστικά ότι η αιμορροούσα μπορεί να πηγαίνει ως τον πρόναο της εκκλησίας και να προσεύχεται, όπως η γυναίκα που είχε «ρεύσιν αίματος» τόλμησε να αγγίσει μόνο το κάτω μέρος του ρούχου του Χριστού για να γιατρευτεί(Λουκ. 8/η΄ 44). Πρέπει λοιπόν η κάθε γυναίκα που βρίσκεται στις ημέρες τής ακαθαρσίας της, να είναι εξίσου διακριτική με την προσέλευσή της στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας. Δεν πρέπει σε καμμιά περίπτωση να φανταστούμε πως η Εκκλησία διδάσκει κάτι τέτοιο ως τιμωρία για τη γυναικεία φύση. Ο έμμηνος κύκλος δεν είναι καθόλου αμαρτωλό πράγμα, αλλά μια φυσική, θεόδοτη διαδικασία. Η απαγόρευση ισχύει για λόγους στοιχειώδους ευπρέπειας. Όπως δεν είναι σωστό να μπαίνει κάποιος στον ναό με άλλες βρωμιές από σεβασμό προς τον Θεό, έτσι και οι γυναίκες τις ημέρες αυτές πρέπει από μόνες τους να καταλαβαίνουν ότι δεν είναι αξιοπρεπές να παρουσιάζονται έτσι βρώμικες ενώπιον του Θεού.

Γιατί όριζε ο μωσαϊκός νόμος ότι μια λεχώνα ήταν ακάθαρτη; Γιατί μια λεχώνα θεωρούνται ακάθαρτη για διπλό χρονικό διάστημα εάν γεννούσε κορίτσι;

Ο Μωσαϊκός Νόμος όριζε ότι η κάθε λεχώνα ήταν ακάθαρτη. Απαγορευόταν η είσοδός της στο Ναό για 40 ημέρες εάν γεννούσε αγόρι και για 80 ημέρες εάν γεννούσε κορίτσι(Λευιτικόν 12/ιβ). Η διαφορά αυτή υπήρχε όχι ως ένδειξη κατωτερότητας του γυναικείου φύλου, αλλά ως υπενθύμηση ότι γυναίκα απατήθηκε πρώτη από τον σατανά. Μα δεν ισχύει για εμάς τους Χριστιανούς, καθώς η Παναγία εκπλήρωσε αυτό που απέτυχε η Εύα (βλ. ρητό αγίας Κασσιανής).

Το τμήμα της μωσαϊκής παράδοσης που θέλει τη λεχώνα να μην μπαίνει στο ναό έχει επιβιώσει στην Χριστιανική Εκκλησία. Για κάποιο χρονικό διάστημα μετά τη γέννα, από τα γεννητικά όργανα της γυναίκας τρέχει ακάθαρτο αίμα. Κι όπως εξηγήσαμε, είναι ασεβές να παρουσιάζεται κάποιος ενώπιον του Κυρίου με σωματικές (και πνευματικές) ακαθαρσίες.

Απαγορεύεται στις γυναίκες η είσοδος στο ιερό επειδή είναι γυναίκες;

Ο ΞΘ’ Κανών της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, απαγορεύει και στους άνδρες να εισέρχονται στο Θυσιαστήριο επειδή είναι λαϊκοί, με εξαίρεση μόνο τον αυτοκράτορα, ο οποίος ήταν ο πολιτικός αρχηγός του σώματος της Εκκλησίας. Γι’ αυτό στο ιερό βοηθούν τον παπά συνήθως παιδιά. Και στις γυναίκες απαγορεύεται η είσοδος όπως φαίνεται στον ΜΔ’ κανόνα της τοπικής συνόδου της Λαοδικείας απλούστατα διότι είναι λαϊκές,. Δεν υπάρχει σεξισμός.

Αν το Άγιο Φως όντως προέρχεται από αντίδραση του Λευκού Φωσφόρου, τότε γιατί η ΦΛΟΓΑ του Αγίου Φωτός ΔΕΝ καίει για 33 λεπτά;;;; Η ΦΛΟΓΑ(δεν μιλάω για την ακτινοβολία) που είναι αποτέλεσμα της αντιδράσεως του φωσφόρου ΚΑΙΕΙ κανονικότητα. Αυτό ρώτησα και τον Καλόπουλο που αυτοαποκαλείται "απομυθοποιητής" αλλά εκείνος ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ.

Για περισσότερα: www.geocities.com/anonymos_pistos/gr/fotos.htm