20th_Thief

Ο άνθρωπος γεννιέται με το καλό και το κακό μέσα του. Στα βαθύτερα υποστρώματα της ανθρώπινης ύπαρξης το καλό και το κακό, συνυπάρχουν αρμονικά, τέλεια.

Κατά την άποψή μου, αυτό που χαρακτηρίζουμε "κακό" δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εκδήλωση μιας μορφής ενέργειας που προυπάρχει μέσα μας, εκδήλωση με άσχημα αποτελέσματα, με δυσάρεστες επιπτώσεις, εξωτερίκευση δηλ. μονάχα της μίας πλευράς της ανθρώπινης φύσης μας, που γίνεται όμως ασυνείδητα. Πιστεύω λοιπόν, πως συνειδητό κακό δεν υπάρχει.

Είναι βέβαια πολύ εύκολο να επικαλούμαστε κάθε φορά την συνείδηση, και να λέμε πως ένας δολοφόνος ασυνείδητα δολοφονεί, σφαγιάζει, κατακρεουργεί, εγκληματεί. Στην ουσία όμως, αυτό συμβαίνει. Ο Χίτλερ για παράδειγμα, ήταν παράφρων. Στα μάτια του, οι σφαγές που έγιναν στην εποχή του, δεν του φαίνονταν ως "κακό". Αυτό δείχνει πως ο άνθρωπος αδυνατεί στην πραγματικότητα να διαχωρίσει το καλό από το κακό, γιατί είναι φτιαγμένος και από τα δύο.

Η Φύση, από μόνη της διύσταται. Από μόνη της διαχωρίζει. Ο άνθρωπος αυτό, το παρεξηγεί, το ερμηνεύει και το παρερμηνεύει σύμφωνα με την κριτική του σκέψη, με την λογική του.

Στην ουσία, δεν γνωρίζουμε τι είναι το καλό και τι είναι το κακό. Δεν κατανοούμε. Και δεν κατανοούμε, γιατί δεν έχουμε φτάσει στο επίπεδο εκείνο που θα μας επιτρέψει να τα δούμε σαν ένα. Δεν είμαστε σε θέση να βρούμε την αρμονία που κρύβουν αυτές οι δύο έννοιες, γιατί κανείς μας δεν ερευνά τόσο βαθιά τον εαυτό του, για να τις ανακαλύψει.

Ο Θεός που λέει η Αφροδίτη, ναι, βρίσκεται μέσα μας, αλλά κι αυτός ο ίδιος είναι φτιαγμένος από το καλό και από το κακό. Είναι λάθος να νομίζουμε πως ο Θεός είναι μόνο καλός ή είναι μόνο κακός. Είναι και τα δύο ή τίποτε από τα δύο. Και είναι λάθος γιατί αν πούμε πως ο Θεός είναι μόνο καλός, τότε αμέσως μέσα μας γεννιέται η απορία : "Τότε το κακό, ποιος το κάνει ?" Και η λογική απαντάει : "Ο Διάβολος". Ωραία, φτιάξαμε ένα κλουβάκι, ζεστό, μπήκαμε μέσα και οκ, όλα καλά. Εκλογικεύσαμε τον Θεό, τον κάναμε καλό, εκλογικεύσαμε και τον Διάβολο, τον κάναμε κακό. Έτσι, ο καλός άνθρωπος που λέει η Αφροδίτη, έχει μέσα του Θεό. Ο κακός άνθρωπος, έχει μέσα του τον Διάβολο.

Ο lamogios το λέει πολύ έξυπνα, με το παράδειγμα που φτιάχνει. Ο Ρασούλης το λέει κι αυτός : "Δεν ξέρω το καλό / και τ' άλλο, τ' αγνοώ", λέει. Δεν ξέρει δηλ. ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Ο Φοίβος Δεληβορίας, το λέει επίσης σ' ένα τραγούδι του, το "Ο καθρέφτης". Λέει χαρακτηριστικά : "Δείχνει πολύ καλός ενώ εγώ δεν είμαι, δείχνει κακός ενώ δεν είμαι ούτε αυτό". Ούτε το ένα δηλ, ούτε το άλλο.

Το ερώτημα που θέτει ο ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ, είναι μονόπλευρο. Βάζει στο παιχνίδι μόνο την έννοια "κακός". Αν ο άνθρωπος γεννιέται μόνο κακός, τότε δεν υπάρχουν καλοί άνθρωποι. Κι αν υπάρχουν, είναι εκ γενετής κακοί. Είναι δηλ. καμουφλαρισμένοι κακοί που κάνουν το καλό. Αν δεν υπάρχουν ούτε τέτοιοι, τότε όλοι οι άνθρωποι είναι κακοί, επειδή γεννήθηκαν έτσι. Δεν είναι αλήθεια αυτό φυσικά.

Από την άλλη, αν ο άνθρωπος είναι καλός, αλλά γίνεται κακός, τότε θα πρέπει να αναζητηθεί ένας τρόπος να μην γίνεται αυτό. Όλες λοιπόν οι συζητήσεις που γίνονται, έγιναν και θα γίνουν από δω και στο εξής, - ακόμη και στο θέμα σας - θα ψάχνουν να βρουν αυτό. Πως να μην γινόμαστε κακοί. Πως να μην θυμώνουμε, πως να μην βρίζουμε, πως να μην χλευάζουμε, πως να μην αγανακτούμε, πως να μην "βγαίνουμε εκτός εαυτού". Προσέξτε όμως αυτήν την φράση "Βγαίνω εκτός εαυτού", "Βγαίνω από τα ρούχα μου" δηλ.

Η ίδια αυτή φράση, αποδικνύει πως το κακό είναι μέσα μας. Εμείς τι κάνουμε ? Το βγάζουμε εκτός . Ναι, εκτός, οκ, αλλά για να βγει εκτός, πρέπει να είναι κάπου μέσα. Που ? Μα, μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Πως γίνεται αυτό ? Με πολλούς τρόπους. Συνήθως από εξωτερικούς παράγοντες που επιτρέπουμε πρώτα εμείς να αφυπνήσουν το κακό μέσα μας. Πως γίνεται να μην το βγάζουμε ? Ο μόνος τρόπος είναι να είμαστε απολύτως συνειδητοί όταν - παρατηρώντας τον εαυτό μας - αντιληφθούμε πως ενεργοποιείται αυτή η αφύπνησή του. Αυτό είναι το ζόρι, αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο.

Το κακό, δεν είναι το ίδιο το "κακό." Το κακό είναι πως το ίδιο το "κακό" το επιτρέπουμε να αφυπνηστεί μέσα μας, να φουντώσει, να πάρει τέτοια δύναμη και να γίνει δράση, να εξωτερικευθεί και να κατευθυνθεί κάπου, σε κάτι, σε κάποιον άνθρωπο.

Πολλά λέγονται για την εσωτερική μετουσίωση του κακού σε καλό. Το πως δηλ. το κακό που υπάρχει μέσα μας, να μπορέσουμε να το μετουσιώσουμε σε καλό. Οι Ανατολικές φιλοσοφίες, έχουν τρόπους, αλλά δημιουργούν πολλά ερωτήματα όσον αφορά την πίεση που πρέπει να ασκήσουμε εμείς στον εαυτό μας, για να μην επιτρέψουμε το κακό να εκδηλωθεί. Άλλοι πάλι λένε, πως στην ουσία βιάζουμε τον εαυτό μας, τον εγκλωβίζουμε, δρούμε αντιδραστικά σε κάτι που ούτως ή άλλως είναι στην ανθρώπινη φύση μας, και κάθε τι αντιδραστικό είναι "κακό" για τον ίδιο τον άνθρωπο. Είναι δηλ. σαν να αντιλαμβανόμαστε το κακό, να το βλέπουμε μέσα μας, και να κάνουμε κακό, οι ίδιοι στον ίδιο μας τον εαυτό, επειδή θέλουμε να το εμποδίσουμε να εκδηλωθεί.

Κάποτε μια κοπέλα με ρώτησε : "Πως γίνεται να μην θυμώνω ?" Της απάντησα. "Δεν γίνεται. Θα θυμώνεις." Μόλις της το είπα αυτό, θύμωσε.

Τα σέβη μου,
Deva Parinito