Angel Priest

Οσο για την στρατιωτικη δύναμη... Υπηρχε ενας τεραστιος αριθμος πολιτων που ειχε καταφυγει στον μοναχισμο, ειχαν γεμισει τα μοναστηρια... και αλλοι προσευχονταν οπως ειπες... ομως ο Αυτοκρατωρ δεν ασχολιοταν τοσο με προσευχες, εφοσον απετυχε η διπλωματια, σε ολη του τη ζωη ηξερε οτι παντα το plan B, βρισκοταν στο ξιφος μαχης του...

Ο Ιουστινιανης ηταν ενας μισθοφορος μαχητης που πολεμησε στο πλευρο του Παλαιολογου αυτοβούλως, στην πυλη του Ρωμανου με 700 ανδρες δικους του, χωρις ανταλλαγμα. Ο Βασιλιας του ειχε ταξει τη Λεσβο αν καταφερναν να αποκρουσουν τους Τουρκους. Πεθανε τραυματιζομενος θανασιμα, ενδοξα στο πεδιο της μαχης, κατεληξε λιγες μερες μετα στη Χιο οπου και σαπιζει ο ταφος του ξεχασμενος και παρατημενος εως σημερα («Ένθαδε κείται Ιωάννης Ιουστινιάνης, ανήρ περικλεής και πατρίκιος Γενουήσιος εκ των Μαονέων της Χίου, όστις, κατά την εκστρατείαν του βασιλέως των Τούρκων Μωάμεθ εναντίον της Κωνσταντινουπόλεως, μεγαλοψύχως ηγεμονεύων παρά το γαληνοτάτω Κωνσταντίνω, τελευταίω των ανατολικών Χριστιανών αυτοκρατόρι, θανασίμως πληγωθείς απέθανε.»). Ισως αν δεν τραυματιζοταν, η εκβαση της μαχης να ηταν διαφορετικη...
Ο Βασιλιας τον ειχε κανει "Πρωτοστρατωρ". Με την εμπειρια του οργανωσε καταπληκτικα την αμυνα και αναχαιτιζε συνεχως τις ορδες των βαρβαρων. Εκανε και τον ρολο του "διαιτητη" στις διαμαχες Γενοβεζων και Βενετων. Μαλιστα μια φορα τραβηξαν σπαθι σε μια αψιμαχια Ιουστινιανης-Νοταρας και τους χωρισε ο Βασιλιας.

Οσο για τον μυθο του "Μαρμαρωμενου Βασιλια", ξεκινησε την επομενη μερα της Αλωσης ουσιαστικα. Τα νεα της Αλωσης διαδωθηκαν πρωτα στα νησια απο τους Κρητικούς υπερασπιστες της Πολης κατα την καθοδο τους προς την Κρητη (μαλιστα σε καποιο νησι εβαλαν μαυρα πανια στα πλοια για τον χαμο της Πολης και κατα την επιστροφη τους στην Κρητη ηταν εμφανη απο μακρια, απο τοτε οι Κρητικοι φορανε μαυρα...)

Προσφατα σχετικα ξεκινησε να ακουγεται οτι ο μυθος ειναι για τον Βατατζη λογω ταυτισεων χαρακτηριστικων, προφητειων κλπ κλπ... Ομως ειναι παγκοσμιως γνωστο οτι ο Μαρμαρωμενος Βασιλιας ειναι ο Κωνσταντινος και μαλιστα κανενας στο εξωτερικο, ουτε ιστορικοι/βυζαντινολογοι δεν γνωριζουν οτι μερικοι αναφερονται σαν Μαρμαρωμενο για τον Βατατζη, ειναι μια ελληνικη ατοπη εκδοχη εσωτερικης καταναλωσης...

Τωρα οσο αναφορα για τη σωρο του Παλαιολογου, ποτε δεν πιστοποιηθηκε ιστορικα οτι ηταν δικη του... Ο Βασιλιας ειχε πεταξει τα διακριτικα του κατα την τελευταια μαχη του. Η σωρος του κειτεται ασφαλης με το ξιφος του (πολλοι λενε οτι το ξιφος του το κατειχε ο Αλεξανδρος Υψηλαντης, δωρο απο τον Τσαρο, αλλα δεν ισχυει...) και τα σανδαλια του σε μερος ασφαλες απο τους βαρβαρους μαζι με τοων υπολοιπων αυτοκρατορων της 1000χρονης αυτοκρατοριας (Γιατι κανεις δεν διερωταται τι απεγιναν οι σωροι των Αυτοκρατορων 1000+ χρονων απο τους Αγιους Αποστολους τοσα χρονια?...)

Οντως προκειται για τον πρωτο εθνομαρτυρα και απο τους μεγιστους Ελληνες ηρωες. Οσο για την ελληνικη του καταγωγη, αν ξεκινησουμε απο τον γεναρχη της δυναστειας των Παλαιολογων εως τον Κωνσταντινο, βιολογικα ειναι 25% Ελληνας. Αυτο συνεβαινε διοτι -οπως και στα δυτικα βασιλεια- για λογους διπλωματειας οι αυτοκρατορες παντρευονταν αλλοεθνής συζυγους.
Ο Κωνσταντινος ΙΑ' Παλαιολογος ηταν Ελληνας (οπως μαρτυρα και το ονοματεπωνυμο του εξαλλου...), εγραφε και υπεγραφε ελληνικα, και θεωρουσε τον εαυτο του Ελληνα.
Μαλιστα στον τελευταιο του λογο αναφερει χαρακτηριστικα "...ἵνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς (τουρκοι) ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζῴων ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ῥωμαίων" καθως και "...βοηθὸν καὶ σκέπην τῇ ἡμετέρα πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων τὸ καύχημα"
Ειναι βεβαιον οτι απο τον Ιουστινιανειο κωδικα, τον Θεοδοσιο κλπ, εως το 860 υπαρχει μια σειρα νομοθεσιων κατα του ελληνικου πνευματος και διωγμων. Ομως το ελληνικο στοιχειο καταφερε να επιβιωσει, η ελληνικη συνειδηση ακομα και μετα τον βιαιο εκχριστιανισμο, με αποτελεσμα πολλοι Ελληνες τη συνηδεισει να φτασουν στο αυτοκρατορικο αξιωμα (οπως οι Παλαιολογοι κα δη ο τελευταιος)
Ο τελευταιος Παλαιολογος ειναι η ενσαρκωση και η τελεια εκφραση/ενωση και ενωση του αρχαιου ελληνικου ηρωισμου και του μεσαιωνικου ελληνισμου παρα τον εκχριστιανισμο.
Συνεχισε την αλυσιδα του ηθους και της γενναιοτητας και της αυταπαρνησης του Λεωνιδα και του Μεγαλου Αλεξανδρου.
Μονος εναντιον ολων και ολοι εναντιον αυτου. Η εκκλησια εναντιον του, οι ευγενεις, οι δυτικοι, η τυχη....
Ο Κωνσταντινος Παλαιολογος εζησε μια ζωη με το ξιφος στο χερι, μια ζωη μαχων απο τοτε που ηταν πριγκιπας. Ακομα και με την αυτοκρατορια στη μεγιστη παρακμη της, σαν δεσποτης ουδεποτε γκρινιαξε η διαμαρτυρηθηκε για τα τρομερα λαθη των προκατοχων του, αλλα εσπευσε να ανακτησει ολοκληρη την Πελοπονησσο και ακομη παραπερα, πιστος στο αυτοκρατορικο πρωτοκολλο αιωνων σχετικα "...των απολεσθεντων κτισεων ανακτισις...". Με ολες του τις δυναμεις ακομα και εως την ηττα του απο τα πολυαριθμα σουλτανικα στρατευματα στα Εξαμιλια....
Ο Κωνσταντινος Παλαιολογος, σαν πριγκιπας, δεσποτης, αυτοκρατορας, παντοτε πολεμουσε στο πεδιο της μαχης. Δεν καθοταν ασφαλης σε καποιο υψωμα οπως οι βασιλεις των δυτικων βασιλειων...
Σαν αυτοκρατορας ουδεποτε επαραδωθη των προσπαθειων. Ακομα και με τα αδεια ταμεια, την ελλειψη στρατου, την αδιαφορια των ευγενων, τον πολεμο της εκκλησιας παντα εκανε το ανθρωπινως δυνατον και ουδεποτε λιποψυχησε...

Ακομα και στην οψη των αχανων τουρκικων στρατευματων παρεμεινε ψυχραιμοτατος ενω το 99% οποιουδηποτε ηγετη βρισκοταν στη θεση του θα τα χε κανει επανω του... αν δεν ειχε συνθηκολογησει πρωτα...
Για σχεδον 2 μηνες στην πρωτη γραμμη της μαχης πολεμουσε και διοικουσε την αμυνα απεναντι σε 50πλασιες εχθρικες δυναμεις.
Ειναι γνωστη η αντρίκια απάντηση του στο τελεσιγραφο του σουλτανου να παραδωσει την Πολη.... απαντησε σαν αλλος Λεωνιδας το "Μολων Λαβε".
Ο ανώνυμος συγραφέας του Ρωσσικού Χρονικού μας περιγράφει πως οι σύμβουλοι του Κωνσταντίνου τόν ικέτευαν νά δραπετεύσει από τήν Πόλη καί νά συναντήσει ή τόν Καστριώτη ο οποίος πολεμούσε στά βουνά της Ιλλυρίας, ή τά αδέλφια του Δημήτριο καί Θωμά στόν Μοριά καί μέ ενισχύσεις νά αναγκάσει τόν σουλτάνο νά λύσει τήν πολιορκία. Σύμφωνα μέ τό Ρώσσο χρονογράφο, οποίος πιθανώς νά ήταν καί αυτόπτης μάρτυρας η απάντηση του Αυτοκράτορα είχε ως εξής:

“Η συμβουλή υμών είναι εξαίρετος. Ευχαριστώ υμάς επ’αυτή, αλλά ουδέποτε θαποφασίσω νά εγκαταλείψω εν τοιαύτη συμφορά τόν κλήρο μου καί τάς αγίας εκκλησίας καί τήν πρωτεύουσαν, τόν θρόνον καί τόν λαό μου. Τί θά έλεγε περί εμού η οικουμένη; Σας ικετεύω απ’εναντίας, όπως ζητήσετε παρ’εμού νά μή σας εγκαταλίπω. Ναί, επιθυμώ ναποθάνω εδώ μεθ’υμών."

Ακομα και με την εισοδο των Τουρκων στην Πολη, παρεμεινε και πολεμησε εως το τελος. "Βαδίζομεν εις τον θανατον". Η μη παραδοση του και ο ηρωικος θανατος του ειναι τιμη/κληρονομια για ολες τις επερχομενες γενιες Ελληνων εως σημερα καθως και παραδειγμα. Σε αντιθετη περιπτωση θα βαραινε τον Ελληνισμο με αιωνιο όνυδος και αισχος και το γνωριζε καλα αυτο, ηξερε πολυ καλα το βαρος που ειχε στις πλατες του.

Η εκκλησια που τον ειχε καταραστει, υιοθετησε μετα την επανασταση το οικοσημο του με τον δικεφαλο. Παρολ'αυτα ουδεποτε τον αγιοποιησε. Ισως γιατι ο Κωνσταντινος προσπαθουσε με την ενωση των εκκλησιων να επιτυχει στρατιωτικες ενισχυσεις. Ενω το παπαδαριο ειχε το νου του στα προνομια του, καταφερε δε να επιτυχει ανεξαρτησια και αφορολογητο λιγες μερες μετα την Αλωση της Πολης και ενω το αιμα του Αυτοκρατορα ηταν ακομα νωπο στο χωμα...

Ευτυχως η σωρος του δεν βρεθηκε απο τους Τουρκους, δεν αξιζε μετα θανατον αυτη την προσβολη (Ευτυχως βρισκεται ασφαλης με τους υπολοιπους αυτοκρατορες χαρη σε εναν αλλο Ελληνα...).
Ολο αυτο το "μυστηριο" δημιουργησε τον λαϊκο μυθο του Μαρμαρωμενου Βασιλια. Ο μυθος και η μνημη του ταξιδευει σιωπηλα μεσα στους αιωνες, απαιτει μια δικαιωση, οχι τοσο στο προσωπο του αλλα στην αποκατασταση της Πολης.

Τι να πει κανεις για αυτον τον ανθρωπο...Αν δεν ειμαστε υπερηφανοι για αυτον τον Ελληνα, τοτε για ποιον θα επρεπε να ειμαστε? Για τους Γιωρκακοσιμητοσαμαροβενιζελαιους ισως?... Αυτους τους συγχρονους νεοελληνες....

Οσο για την στρατιωτικη δύναμη... Υπηρχε ενας τεραστιος αριθμος πολιτων που ειχε καταφυγει στον μοναχισμο, ειχαν γεμισει τα μοναστηρια... και αλλοι προσευχονταν οπως ειπες... ομως ο Αυτοκρατωρ δεν ασχολιοταν τοσο με προσευχες, εφοσον απετυχε η διπλωματια, σε ολη του τη ζωη ηξερε οτι παντα το plan B, βρισκοταν στο ξιφος μαχης του...

Ο Ιουστινιανης ηταν ενας μισθοφορος μαχητης που πολεμησε στο πλευρο του Παλαιολογου αυτοβούλως, στην πυλη του Ρωμανου με 700 ανδρες δικους του, χωρις ανταλλαγμα. Ο Βασιλιας του ειχε ταξει τη Λεσβο αν καταφερναν να αποκρουσουν τους Τουρκους. Πεθανε τραυματιζομενος θανασιμα, ενδοξα στο πεδιο της μαχης, κατεληξε λιγες μερες μετα στη Χιο οπου και σαπιζει ο ταφος του ξεχασμενος και παρατημενος εως σημερα («Ένθαδε κείται Ιωάννης Ιουστινιάνης, ανήρ περικλεής και πατρίκιος Γενουήσιος εκ των Μαονέων της Χίου, όστις, κατά την εκστρατείαν του βασιλέως των Τούρκων Μωάμεθ εναντίον της Κωνσταντινουπόλεως, μεγαλοψύχως ηγεμονεύων παρά το γαληνοτάτω Κωνσταντίνω, τελευταίω των ανατολικών Χριστιανών αυτοκρατόρι, θανασίμως πληγωθείς απέθανε.»). Ισως αν δεν τραυματιζοταν, η εκβαση της μαχης να ηταν διαφορετικη...
Ο Βασιλιας τον ειχε κανει "Πρωτοστρατωρ". Με την εμπειρια του οργανωσε καταπληκτικα την αμυνα και αναχαιτιζε συνεχως τις ορδες των βαρβαρων. Εκανε και τον ρολο του "διαιτητη" στις διαμαχες Γενοβεζων και Βενετων. Μαλιστα μια φορα τραβηξαν σπαθι σε μια αψιμαχια Ιουστινιανης-Νοταρας και τους χωρισε ο Βασιλιας.

Οσο για τον μυθο του "Μαρμαρωμενου Βασιλια", ξεκινησε την επομενη μερα της Αλωσης ουσιαστικα. Τα νεα της Αλωσης διαδωθηκαν πρωτα στα νησια απο τους Κρητικούς υπερασπιστες της Πολης κατα την καθοδο τους προς την Κρητη (μαλιστα σε καποιο νησι εβαλαν μαυρα πανια στα πλοια για τον χαμο της Πολης και κατα την επιστροφη τους στην Κρητη ηταν εμφανη απο μακρια, απο τοτε οι Κρητικοι φορανε μαυρα...)

Προσφατα σχετικα ξεκινησε να ακουγεται οτι ο μυθος ειναι για τον Βατατζη λογω ταυτισεων χαρακτηριστικων, προφητειων κλπ κλπ... Ομως ειναι παγκοσμιως γνωστο οτι ο Μαρμαρωμενος Βασιλιας ειναι ο Κωνσταντινος και μαλιστα κανενας στο εξωτερικο, ουτε ιστορικοι/βυζαντινολογοι δεν γνωριζουν οτι μερικοι αναφερονται σαν Μαρμαρωμενο για τον Βατατζη, ειναι μια ελληνικη ατοπη εκδοχη εσωτερικης καταναλωσης...

Τωρα οσο αναφορα για τη σωρο του Παλαιολογου, ποτε δεν πιστοποιηθηκε ιστορικα οτι ηταν δικη του... Ο Βασιλιας ειχε πεταξει τα διακριτικα του κατα την τελευταια μαχη του. Η σωρος του κειτεται ασφαλης με το ξιφος του (πολλοι λενε οτι το ξιφος του το κατειχε ο Αλεξανδρος Υψηλαντης, δωρο απο τον Τσαρο, αλλα δεν ισχυει...) και τα σανδαλια του σε μερος ασφαλες απο τους βαρβαρους μαζι με τοων υπολοιπων αυτοκρατορων της 1000χρονης αυτοκρατοριας (Γιατι κανεις δεν διερωταται τι απεγιναν οι σωροι των Αυτοκρατορων 1000+ χρονων απο τους Αγιους Αποστολους τοσα χρονια?...)

Οντως προκειται για τον πρωτο εθνομαρτυρα και απο τους μεγιστους Ελληνες ηρωες. Οσο για την ελληνικη του καταγωγη, αν ξεκινησουμε απο τον γεναρχη της δυναστειας των Παλαιολογων εως τον Κωνσταντινο, βιολογικα ειναι 25% Ελληνας. Αυτο συνεβαινε διοτι -οπως και στα δυτικα βασιλεια- για λογους διπλωματειας οι αυτοκρατορες παντρευονταν αλλοεθνής συζυγους.
Ο Κωνσταντινος ΙΑ' Παλαιολογος ηταν Ελληνας (οπως μαρτυρα και το ονοματεπωνυμο του εξαλλου...), εγραφε και υπεγραφε ελληνικα, και θεωρουσε τον εαυτο του Ελληνα.
Μαλιστα στον τελευταιο του λογο αναφερει χαρακτηριστικα "...ἵνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς (τουρκοι) ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζῴων ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ῥωμαίων" καθως και "...βοηθὸν καὶ σκέπην τῇ ἡμετέρα πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων τὸ καύχημα"
Ειναι βεβαιον οτι απο τον Ιουστινιανειο κωδικα, τον Θεοδοσιο κλπ, εως το 860 υπαρχει μια σειρα νομοθεσιων κατα του ελληνικου πνευματος και διωγμων. Ομως το ελληνικο στοιχειο καταφερε να επιβιωσει, η ελληνικη συνειδηση ακομα και μετα τον βιαιο εκχριστιανισμο, με αποτελεσμα πολλοι Ελληνες τη συνηδεισει να φτασουν στο αυτοκρατορικο αξιωμα (οπως οι Παλαιολογοι κα δη ο τελευταιος)
Ο τελευταιος Παλαιολογος ειναι η ενσαρκωση και η τελεια εκφραση/ενωση και ενωση του αρχαιου ελληνικου ηρωισμου και του μεσαιωνικου ελληνισμου παρα τον εκχριστιανισμο.
Συνεχισε την αλυσιδα του ηθους και της γενναιοτητας και της αυταπαρνησης του Λεωνιδα και του Μεγαλου Αλεξανδρου.
Μονος εναντιον ολων και ολοι εναντιον αυτου. Η εκκλησια εναντιον του, οι ευγενεις, οι δυτικοι, η τυχη....
Ο Κωνσταντινος Παλαιολογος εζησε μια ζωη με το ξιφος στο χερι, μια ζωη μαχων απο τοτε που ηταν πριγκιπας. Ακομα και με την αυτοκρατορια στη μεγιστη παρακμη της, σαν δεσποτης ουδεποτε γκρινιαξε η διαμαρτυρηθηκε για τα τρομερα λαθη των προκατοχων του, αλλα εσπευσε να ανακτησει ολοκληρη την Πελοπονησσο και ακομη παραπερα, πιστος στο αυτοκρατορικο πρωτοκολλο αιωνων σχετικα "...των απολεσθεντων κτισεων ανακτισις...". Με ολες του τις δυναμεις ακομα και εως την ηττα του απο τα πολυαριθμα σουλτανικα στρατευματα στα Εξαμιλια....
Ο Κωνσταντινος Παλαιολογος, σαν πριγκιπας, δεσποτης, αυτοκρατορας, παντοτε πολεμουσε στο πεδιο της μαχης. Δεν καθοταν ασφαλης σε καποιο υψωμα οπως οι βασιλεις των δυτικων βασιλειων...
Σαν αυτοκρατορας ουδεποτε επαραδωθη των προσπαθειων. Ακομα και με τα αδεια ταμεια, την ελλειψη στρατου, την αδιαφορια των ευγενων, τον πολεμο της εκκλησιας παντα εκανε το ανθρωπινως δυνατον και ουδεποτε λιποψυχησε...

Ακομα και στην οψη των αχανων τουρκικων στρατευματων παρεμεινε ψυχραιμοτατος ενω το 99% οποιουδηποτε ηγετη βρισκοταν στη θεση του θα τα χε κανει επανω του... αν δεν ειχε συνθηκολογησει πρωτα...
Για σχεδον 2 μηνες στην πρωτη γραμμη της μαχης πολεμουσε και διοικουσε την αμυνα απεναντι σε 50πλασιες εχθρικες δυναμεις.
Ειναι γνωστη η αντρίκια απάντηση του στο τελεσιγραφο του σουλτανου να παραδωσει την Πολη.... απαντησε σαν αλλος Λεωνιδας το "Μολων Λαβε".
Ο ανώνυμος συγραφέας του Ρωσσικού Χρονικού μας περιγράφει πως οι σύμβουλοι του Κωνσταντίνου τόν ικέτευαν νά δραπετεύσει από τήν Πόλη καί νά συναντήσει ή τόν Καστριώτη ο οποίος πολεμούσε στά βουνά της Ιλλυρίας, ή τά αδέλφια του Δημήτριο καί Θωμά στόν Μοριά καί μέ ενισχύσεις νά αναγκάσει τόν σουλτάνο νά λύσει τήν πολιορκία. Σύμφωνα μέ τό Ρώσσο χρονογράφο, οποίος πιθανώς νά ήταν καί αυτόπτης μάρτυρας η απάντηση του Αυτοκράτορα είχε ως εξής:

“Η συμβουλή υμών είναι εξαίρετος. Ευχαριστώ υμάς επ’αυτή, αλλά ουδέποτε θαποφασίσω νά εγκαταλείψω εν τοιαύτη συμφορά τόν κλήρο μου καί τάς αγίας εκκλησίας καί τήν πρωτεύουσαν, τόν θρόνον καί τόν λαό μου. Τί θά έλεγε περί εμού η οικουμένη; Σας ικετεύω απ’εναντίας, όπως ζητήσετε παρ’εμού νά μή σας εγκαταλίπω. Ναί, επιθυμώ ναποθάνω εδώ μεθ’υμών."

Ακομα και με την εισοδο των Τουρκων στην Πολη, παρεμεινε και πολεμησε εως το τελος. "Βαδίζομεν εις τον θανατον". Η μη παραδοση του και ο ηρωικος θανατος του ειναι τιμη/κληρονομια για ολες τις επερχομενες γενιες Ελληνων εως σημερα καθως και παραδειγμα. Σε αντιθετη περιπτωση θα βαραινε τον Ελληνισμο με αιωνιο όνυδος και αισχος και το γνωριζε καλα αυτο, ηξερε πολυ καλα το βαρος που ειχε στις πλατες του.

Η εκκλησια που τον ειχε καταραστει, υιοθετησε μετα την επανασταση το οικοσημο του με τον δικεφαλο. Παρολ'αυτα ουδεποτε τον αγιοποιησε. Ισως γιατι ο Κωνσταντινος προσπαθουσε με την ενωση των εκκλησιων να επιτυχει στρατιωτικες ενισχυσεις. Ενω το παπαδαριο ειχε το νου του στα προνομια του, καταφερε δε να επιτυχει ανεξαρτησια και αφορολογητο λιγες μερες μετα την Αλωση της Πολης και ενω το αιμα του Αυτοκρατορα ηταν ακομα νωπο στο χωμα...

Ευτυχως η σωρος του δεν βρεθηκε απο τους Τουρκους, δεν αξιζε μετα θανατον αυτη την προσβολη (Ευτυχως βρισκεται ασφαλης με τους υπολοιπους αυτοκρατορες χαρη σε εναν αλλο Ελληνα...).
Ολο αυτο το "μυστηριο" δημιουργησε τον λαϊκο μυθο του Μαρμαρωμενου Βασιλια. Ο μυθος και η μνημη του ταξιδευει σιωπηλα μεσα στους αιωνες, απαιτει μια δικαιωση, οχι τοσο στο προσωπο του αλλα στην αποκατασταση της Πολης.

Τι να πει κανεις για αυτον τον ανθρωπο...Αν δεν ειμαστε υπερηφανοι για αυτον τον Ελληνα, τοτε για ποιον θα επρεπε να ειμαστε? Για τους Γιωρκακοσιμητοσαμαροβενιζελαιους ισως?... Αυτους τους συγχρονους νεοελληνες....