AvarisHawk
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
Και σε εμένα έχουν συμβεί τα παρακάτω περιστατικά.1. Είναι το ποτήρι πάνω στο τραπέζι και εγώ βλέπω τηλεόραση. παράλληλα διψάω αλλά η ταινία έχει ενδιαφέρων και δεν πάω να πιω νερό. Τελικά αποφασίζω να σηκωθώ. Μόλις ξεκινάω την κίνηση να σηκωθώ το ποτήρι γίνετε θρυψαλα.
2. Στο σχολείο (2α γυμνασίου) έχουμε μάθημα. Κλασσικά δεν παρακολουθούσα και έκανα διάφορα. Κάνω την κίνηση σαν να έχω πιστόλι και να πυροβολώ προς τον μαυροπίνακα. Και μόλις κάνω την κίνηση του πυροβολισμού, πέφτει κάτω ο σπόγγος. Ολοι με κοιτούσαν!!!
3. Καθόμαστε με την παρέα για καφέ. Νιώθω δυσφορία. Σε κάποια στιγμή η δυσφορία είναι τόσο μεγάλη που αρχίζω και κοιτάζω δεξιά-αριστερά σαν να ψάχνω, αλλά δεν ηξερα τι. Και κρακ, σπάει στα δύο το ματάκι που φορούσα στον λαιμο.
4. Το προηγούμενο μου συνέβηκε και 3-4 χρόνιο αργότερα. Πάλι το ίδιο συναισθημα. Αλλά αυτή την φορά δεν είχα ματάκι, όμως φορούσα έναν σταυρό σε δερμάτινο σχοινάκι. Μόλις έκανα να κοιτάξω δίπλα μου, κόβετε το σχοινάκι και ο σταυρός πέφτει κάτω.
Τα πρώτα δύο είναι από ενέργεια δική μου, ενώ τα άλλα δύο από ενέργεια τρίτων.
Αυτό πιστεύω. Πως όλα είναι διοχέτευση με κάποιον τρόπο και σε δεδομένες, αλλά άγνωστες σε εμένα, συνθήκες κάποιας ενέργειας.
Τώρα τι ενέργεια είναι αυτή?
Προσωπικά δεν γνωρίζω.
The love is like a ball. Ul c
.|.
Φίλε μου ,
το "έψαξες" αργότερα? έβγαλες κάποια άκρη?
quote:quote:Έτσι έφυγε από τα χέρια μου η Σολωμονική και βρέθηκα με ένα βιβλίο περί εξασκησης της Αυτοσυγκέντρωσης και «λοιπών ιδιοτήτων» διαλογισμού.
ΦΙΛΕ AvarisHawk.
ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕΣ;
ΙΣΩΣ ΕΑΝ ΔΟΥΛΕΨΕΙΣ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ,ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.
ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ;
Edited by - ellovos on 07/10/2006 14:01:29
Φίλε Ellovos,
ναι. Αλλά, μόλις ξεκινώ αυτοσυγκέντρωση, νοιώθω ότι "κάτι περίεργο συμβαίνει", ότι "χάνω τον έλεγχο", "ότι κάπου πάω να φύγω" (χωρίς να ξέρω για που), με πιάνει "τρόμος" και φυσικά "επανέρχομαι απότομα". Έτσι, κάθε φορά διέκοπτα "άδοξα". Μέχρι που σταμάτησα τελείως (απο φόβο φυσικά).
Εαν σου λένε κάτι αυτά που σου περιέγραψα και μπορείς να βοηθήσεις σε κάτι (ερμηνευτικά ή αλλοιώς) στείλε μου pm σε παρακαλώ αν θέλεις.
Σε Ευχαριστώ πολύ
quote:
Αγαπητέ AvarisHawk, αναφέρεις:quote:
Και πως γίνεται "τιθασευόμενη τηλεκίνηση" αγαπητέ Gentleman? Διότι εδώ είναι το πρόβλημα. Αν άρχισε 20 χρόνια πριν απο ποτηράκι και έφτασε 3 χρόνια πριν σε τεράστια βιτρίνα ασφαλείας, σήμερα "που έχει φτάσει"? Άθελά μου δηλαδή, τι μεγέθους κακό μπορεί να κάνω?Καταλαβαίνετε φαντάζομαι γιατί αναζητώ τρόπο να το "ελέγξω".
Καταλαβαίνω το λόγο που αποζητάς έναν τρόπο στο να ελέγξεις αυτό το φαινόμενο το οποίο θεωρείς οτι προέρχεται από σένα.
Εσύ, φίλε μου, με ποιόν τρόπο πιστεύεις οτι μπορείς να το περιορίσεις?
Πως πιστεύεις οτι μπορείς να επιβληθείς σ' αυτό και να μην το αφήσεις να δρα ανεξέλεγκτα τις φορές που αυτό το φαινόμενο κάνει την εμφάνιση του?In anticipation of my resurrection...
Μακάρι να ήξερα αγαπητέ Dying Incubus. Ειλικρινά μακάρι να ήξερα. Αυτό ψάχνω. Ιδέες. Προτάσεις. Σκέψεις. Πιθανότητες. Ερμηνείες. Κάτι, οτιδήποτε που θα με σπρώξει προς "κατευθύνσεις ερεύνης".
Μακάρι να είχα κάτι χειροπιαστό. Αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να το "ψάχνω". Δηλαδή, ψάρεμα σε θολά νερά.
quote:
Μήπως θα έπρεπε, να μην δίνεις τόσο μεγάλη αξία σε τέτοια συμβάντα ;Δεν ξέρω μπορεί να κάνω και λάθος εκτιμήσεις και να έχεις δίκιο, έτσι κι’ αλλιώς εσύ ξέρεις καλύτερα που τα βιώνεις.
Να ‘σαι καλά !
Στράτος
Αγαπητέ Ευστράτιε,
όταν είναι 1 - 2 περιστατικά, λές , πάει στο καλό.
Όταν όμως είναι όλη σου η ζωή γεμάτη απο δαύτα, και μάλιστα έχουν κινδυνέψει - προπάντων - κι άλλοι άνθρωποι πέραν απο εσένα, τότε δεν "δικαιούσαι" να αδιαφορήσεις.
Πρέπει "πάση θυσία" να βρείς λύση.
quote:καταρχήν σύμφωνα με την παρακάτω εξήγηση θα έπρεπε ο καθείς να αναλογιστει εάν τα φαινόμενα είναι τυχαία, ενδογενή, ή εξωγενή ή συνδυασμός των παραπάνω. η προσωπική μου γνώμη είναι(κι ας με χλευάσουν οι σκεπτικιστές) ότι είτε κάποιος βιώνει μία ψυχική επίθεση έντονου τύπου, αλλά αυτό δεν μπορεί να διαρκεί φυσικά για πάντα και αφ ετέρου πιθανά το άτομο που τα βιώνει βιώνει την ζωή του πιθανώς με τέτοιο τρόπο ώστε να αισθάνεται αρνητικά ή να υποβάλεται αρνητικά αλλά σε εξαιρετικό βαθμό που να ερεθίζεται το αιθερικό του ρευστό το οποίο είναι ικανό να προκαλεί τέτοια φαινόμενα.
Όλα όσα είπες φίλε Yngwie είναι εκπληκτικά. Κρατάω όμως τις δύο πιθανότητες.
"Ψυχική επίθεση" που λογικά λες απορρίπτεται λόγω μακρού χρονικού διαστήματος αναφοράς, και
"οξύτατο ερεθισμό του αιθερικού ρευστού" που μοιάζει νάναι και το πιο πιθανό.
Που οδηγούμαστε λοιπόν φίλε μου όσον αφορά τα "αντίμετρα"?
quote:
Καταπληκτικά αυτά που λέτε, 3 άτομα έχουν δει γυαλί να σπάει χωρίς λόγο!Το πιεζοηλεκτρικό φαινόμενο χρησιμοποιείται μαζικά, σε συσκευές όπως τα ρολόγια μας (quartz), αλλά πρόκειται για συγκεκριμένους τύπους κρυστάλλων που μόνο αυτοί κάνουν αυτό που λέει medtech, αλλάζουν σχήμα υπό την επήρεια τάσης (σε μικροσκοπική βέβαια κλίμακα).
Λειτουργούν και αντίστροφα, δηλαδή όταν πιέζονται παράγουν τάση, και αυτό προκαλεί την ταλάντωση σε συγκεκριμένη συχνότητα στα ρολόγια, συμπεριλαμβανομένου και του ρολογιού του υπολογιστή μας.
Δεν νομίζω το ίδιο φαινόμενο να μπορεί να συμβεί και στο γυαλί, όσες προσμίξεις κι αν έχει.
Πάντως ο τεχνικός όρος είναι piezoelectric effect, απίθανο να βρεις αναφορά του σε κρύσταλλο άλλο από τους συγκεκριμένους κρύσταλλους της βιομηχανίας ηλεκτρονικών.
Ατιθάσευτη τηλεκίνηση, θυμίζει αυτό που ζήσατε.
Στην περίπτωση του Σταμάτη, η επιφάνεια του νερού είναι πιθανό σημείο απότομης αλλαγής θερμοκρασίας, και άρα το αδύνατο σημείο του γυαλιού.
Dare To Dream
Και πως γίνεται "τιθασευόμενη τηλεκίνηση" αγαπητέ Gentleman? Διότι εδώ είναι το πρόβλημα. Αν άρχισε 20 χρόνια πριν απο ποτηράκι και έφτασε 3 χρόνια πριν σε τεράστια βιτρίνα ασφαλείας, σήμερα "που έχει φτάσει"? Άθελά μου δηλαδή, τι μεγέθους κακό μπορεί να κάνω?
Καταλαβαίνετε φαντάζομαι γιατί αναζητώ τρόπο να το "ελέγξω".
quote:
Φίλοι μου!
Τί μου θυμήσατε τώρα...
Υπήρξε μια φορά ένα ανάλογο περιστατικό στην ζωή μου... όμως μέχρι αυτή την στιγμή το είχα σχεδόν ξεχάσει...
Ημουν 18 ετών τότε... νέος δραστήριος, (από αυτούς που λέμε ότι το αίμα τους βράζει!) ,σπούδαζα και εργαζόμουν ταυτόχρονα.
Πάντα ,μέχρι και σήμερα, φορτιζόμουν έντονα συγκηνησιακά με οτιδήποτε είχε να κάνει με την ζωή και τον θάνατο... (σε άλλα θέματα έχω αναφέρει πόσο έχουν επηρρεάσει την ζωή μου από όταν ήμουν παιδί ακόμα... ας μην επαναλαμβάνω πάλι τα ίδια...)
Μία από εκείνες τις ημέρες λοιπόν... είχα μάθει οτι ο παππούς μου έπασχε από καρκίνο... και πως δυστυχώς σε λίγο καιρό δεν θα ήταν πια μαζί μας... καταλαβαίνετε λοιπόν την "φόρτηση" που είχα μέσα μου. Εκείνο το βράδυ πήρα τους δρόμους τρέχοντας. Εφυγα από το σπιτι μου στον Αγιο Βασίλη Πειραιά και έφτασα τρέχοντας χωρίς να σταματήσω στο σπίτι της κοπέλας μου που ήταν στην Καστέλλα. Αρκετά μεγάλη απόσταση, και αν λάβουμε υπ'οψιν πως πάντα είχα μερικά παραπάνω κιλά, θα ήταν αδύνατον να την κάνω υπό κανονικές συνθήκες! Εκεί ούτε περπατώντας δεν πήγαινα!
Εκεί μου άνοιξε η αδερφή της κοπέλας μου, και τρόμαξε που με είδε υδρομένο και λαχανιασμένο και μου έβαλε ένα ποτήρι νερό! Ηταν χειμώνας και το νερό ήταν από την βρύση και το ποτήρι ήταν σε θερμοκρασία "δωματίου" όπως το έβγαλε από το ντουλάπι.
Το ακούμπησε στο τραπέζι. Μόλις το άγγιξα για να το φέρω στο στόμα μου, ακούστε τί παράξενο έγινε! Το ποτήρι κόπηκε σαν από διαμάντι ακριβώς στο υψος που ήταν μέσα το νερό! Στο χέρι μου έμεινε μόνο ένας κύλινδρος από γυαλί!!! Το γυα΄λί είχε κοπεί με απόλυτη ακρίβεια... και μάλιστα αν το έπιανες γύρω γύρω με το χέρι σου... δεν έκοβε!
Η αδερφή της κοπέλας μου είχε μείνει "κόκκαλο". Ποτέ όμως δεν μου έχει συμβεί ξανά κάτι τέτοιο. Ευτυχώς, δεν έχει τύχει από τότε να είμαι ξανά τόσο πολύ "φορτισμένος"
Ενδιαφέρουσα η εμπειρία σου φίλε μου. Είσαι όμως σίγουρος ότι δεν σου ξανασυνέβη παρόμοια εμπειρία ή τουλάχιστον κάτι άλλο "παραξενο" που να σου τράβηξε την προσοχή?
quote:
Διαβάζοντας τις εμπειρίες σας θυμήθηκα το πιεζοηλεκτρικό φαινόμενο:πιεζοηλεκτρικό φαινόμενο:(μηχανική ενέργεια σε έναν κρύσταλλο
μετατρέπεται σε ηλεκτρική και αντίστροφα).Λογικά εάν εφαρμόσεις ικανή διάφορα δυναμικού σε ένα κρύσταλλο μπορείς να τον καταστρέψεις.
Οι ανθρώπινες σκέψεις λαμβάνουν χώρα με μετάδοση ηλεκτρικών σημάτων μεταξύ των διάφορων νευρώνων (νευρικά κύτταρα).
Είναι αυτή η ηλεκτρική ενέργεια ικανή να διαλύσει ένα ποτήρι?
Η μήπως ήσασταν σε ένα περιβάλλον φορτισμένο ηλεκτρικα,το οποίο σας δημιουργούσε εκνευρισμό και αυτά τα φορτία ηταν υπεύθυνα τοσο για τις θραύσεις των υαλικών όσο και για τον εκνευρισμό που νιώθατε?
Όσο για το πόσο μπορεί να φορτιστεί ένας άνθρωπος από το περιβάλλον…σας αναφέρω ότι υπήρξε περιοδος στο εργαστήριο όπου δούλευα κατά την οποια δεν μπορούσαμε να αγγίξουμε ο ενας τον άλλον γιατί μας τίναζε το ρεύμα (ειμασταν φορτισμενοι ηλεκτρικα και όταν ακουμπούσαμε ο ενας τον αλλον τα ηλκετρικα φορτια ταξιδευαν από το ένα σώμα στο άλλο και τζιζ)…
Όχι αγαπητέ Medtech δεν υπήρχε κανένα ιδιαίτερο ηλεκτρικά φορτισμένο πεδίο γύρω μου.
Τι ιδιαίτερο πεδίο να υπάρχει στην πλατεία μιας καφετέριας στην κουζίνα μιας ταβέρνας, σε μια ρεσεψιόν, στον εσωτερικό χώρο μιας καφετέριας ή σε ένα κατάστημα ρούχων?
Άρα, πάμε στην επιλογή "ρεύμα-νευρώνες"? Δηλαδή, δημιουργώ εγώ αυτό το "ηλεκτρικό πεδίο" που κάνει τα κρύσταλλα να "εκρήγνυνται"?
Θα θυμίσω εδώ ότι, όταν οι τζαμάδες "χτυπάνε" τα τζάμια, αυτά σπάνε σε θρύψαλλα μεν αλλά "καταρρέουν προς τα κάτω". Δεν εκρήγνυνται σαν "χειροβομβίδα με θραύσματα προς τα έξω". Δυστυχώς στην περίπτωσή μου πρόκειται περί "έκρηξης".
Τι κάνουμε λοιπόν για να "ελέγξουμε" την κατάσταση?
Ευχαριστώ ειλικρινά για τις "παραμέτρους που βάλατε".
quote:
Εντυπωσιακος , μεστος λογος ανευ ορθογραφικων σφαλματων που υποδηλωνει ανθρωπο υψηλου μορφωτικου επιπεδου . Αυτο μεγιστοποιει τις πιθανοτητες της ειλικρινους και αυθεντικης παραθεσης των γεγονοτων .
Περαν τουτου το κειμενο σου μου θυμησε την μοναδικη και ασβεστη αναμνηση μου απο την βρεφικη ηλικια , οτι βαριομουν απιστευτα ακινητοποιημενος στο κρεβατι , στο "παρκο" και γενικα ειχα την αισθηση οτι το περιβαλλον μου ηταν ιδιαιτερα πληκτικο !!Edited by - RMD on 04/10/2006 00:44:11
Ευχαριστώ RMD.
quote:
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΘΡΑΥΣΗ ΤΩΝ ΓΙΑΛΙΚΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ. ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ (ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ,ΑΙΣΘΗΜΑ ΑΔΙΚΙΑΣ, ΣΥΝΗΘΕΣΤΕΡΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΘΥΜΟΥ) ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΘΕΙ ΟΤΙ ΣΠΑΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,Η ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΦΑΝΗ ΑΙΤΙΑ,ΑΝΑΒΟΣΒΗΝΟΥΝ ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΣΥΣΚΕΥΕΣ, ΣΠΑΝΙΟΤΕΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΑΝΑΦΛΕΞΗΣ ΚΤΛ...
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, Η ΣΕ ΕΦΗΒΟΥΣ, ΚΑΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ. ΟΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΛΤΕΡΓΚΑΪΣΤ (ΑΝ ΤΟ ΓΡΑΦΩ ΣΩΣΤΑ), ΑΝ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΣΕ ΑΣΦΑΛΗ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ,ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ.
ΤΩΡΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΟΥ ΤΥΧΗ, ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΤΟΜΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΓΙΑΤΙ...ΜΗΠΩΣ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΠΑΝΩ ΣΟΥ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΚΚΑΛΑΚΙ ΝΥΧΤΕΡΙΔΑΣ???
Σε ευχαριστώ για τις επισημάνσεις σου. Πιστεύεις ότι μπορώ να μάθω να "ελέγχω" αυτά τα φαινόμενα προτού γίνουν πιθανώς επικίνδυνα για τους γύρω μου?
quote:quote:
περιστατικά αθέλητης θραύσης (έκρηξης) κρυστάλλωνΑυτό μου έχει συμβεί και εμένα μία φορά στη ζωή μου παρουσία δύο μαρτύρων.
Μάλιστα τόσο εγώ όσο και οι άλλοι δύο "αισθάνθηκαν" πως η αιτία ήμουν εγώ.
Πριν το περιστατικό ένοιωθα μια τρομερή εσωτερική ένταση η οποία δεν είχε τίποτα να κάνει με την παρουσία ή την προσωπικότητα των άλλων δύο.Μόλις συνέβη το σπάσιμο (οι γυάλινες σφαίρες που κάλυπταν τις λάμπες του πολυελαίου που κρεμόταν από το ταβάνι έγιναν κομμάτια) ένοιωσα μια τρομερή ηρεμία και καθόλου μα καθόλου φόβο παρόλο που πολλά από τα γυαλιά έπεσαν πάνω μου.
Infinitum Finitum ProducitEdited by - A. Kircher on 04/10/2006 03:47:46
Αναζήτησες κάποιες "αιτίες", ή "απαντήσεις"? Βρήκες κάποια στοιχεία μήπως? Πως το "χειρίστηκες"? Επιδεινώθηκε ή ατόνησε το φαινόμενο στην πορεία της ζωής σου?
Συγγνώμη για το μπαράζ των ερωτημάτων αλλά πιστεύω καταλαβαίνεις. Εμένα ξεκίνησε 20 χρόνια πριν απο ένα ποτηράκι και έφτασε πριν τρια χρόνια να "ραγίσει" απο πάνω μέχρι κάτω η βιτρίνα του καταστήματός μου (4 χ 4) η οποία είναι ασφαλείας πάχους 2 cm (της πετάς τούβλο και δεν παθαίνει τίποτα). Ευτυχώς δεν εξερράγη.
Γι' αυτό χρειάζομαι επιτακτικά "απαντήσεις". Επειδή με τα χρόνια "ισχυροποιείται" ότι και αν είναι "αυτό". Και αδυνατώ να το προβλέψω ή να το "ελέγξω".
Είναι μάλλον καιρός να το πάρω απόφαση να αναφέρω αυτά τα «παράξενα δρώμενα». Με το να τα κρατάω για μένα δεκαετίες τώρα και να προσπαθώ να βρώ μόνος μου απαντήσεις δεν κατάφερα απολύτως τίποτα. Ίσως όμως η συνδυασμένη γνώση και διαίσθηση των μελών του Forum να τα καταφέρει εκεί που εγώ μόνος μου απέτυχα. Κι εννοώ στην ερμηνεία των γεγονότων που θα περιγράψω.
Βασικά τα γεγονότα αυτά διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:
1) περιστατικά αθέλητης θραύσης (έκρηξης) κρυστάλλων και
2) περιστατικά προσωπικού ατυχήματος που δεν ζεις ούτε μια στο εκατομμύριο και παρ’ όλα αυτά επέζησα. – και μάλιστα δεκάδες φορές – ενώ στατιστικά «δεν θάπρεπε».
(Το ερωτηματικό φυσικά είναι «τι είναι αυτό που επηρέασε τις καταστάσεις έτσι ώστε να επιζήσω»?)
Πρώτο περιστατικό «θραύσης», στα 18 μου. Δούλευα σερβιτόρος, έπλενα ποτήρια και ξαφνικά ένα ποτήρι που μόλις είχα ακουμπήσει στον πάγκο γεμάτο σαπουνάδες «εκρήγνυται».
Δεύτερο περιστατικό «θραύσης» ήταν στα 19 μου. Βρισκόμουν σε κάποιο νησί με τη φίλη μου. Καταμεσίς σε μια καφετέρια τίγκα στον κόσμο. Κάπου στις 3 ώρες καθόμασταν εκεί και πίναμε μπίρες. Το ποτήρι μου ήταν το ίδιο επι 3ώρες (για να μην πούν κάποιοι ότι μόλις είχε βγεί απο κατάψυξη ή θερμό πλυντήριο- διαφορές θερμοκρασίας και τα ρέστα). Ξαφνικά, το σηκώνω για να πιω και «εκρήγνυται» μπροστά στο πρόσωπό μου γεμίζοντας τα πάντα γύρω μου (και εμένα κυριως) γυαλιά και μπίρα. Εγώ, η φίλη μου, ο κόσμος γύρω έχουμε μείνει όλοι έκπληκτοι. Κάνω να σκουπίσω με αμηχανία το πρόσωπό μου και βλέπω την φίλη μου να ασπρίζει απο το σοκ. Το πρόσωπό μου ήταν γεμάτο «ψιλά γιαλάκια» που το χάραξαν γεμίζοντάς το με αίμα. Οι πάντες φυσικά μας κοίταγαν αποσβολωμένοι. Ήταν απο αυτά τα περιστατικά που δεν χωράει ανθρώπου νους. (σκέφτεσαι γελοία, του στυλ, ποιο κωλ……δο σημάδεψε το ποτήρι μου με αεροβόλο?)
Ενα χρόνο αργότερα (20 χρονών), βρισκόμουν με παρέα καμιά δεκαριά συμφοιτητές μου μέσα σε μια καφετέρια. Έλληνες γαρ, Σεπτέμβρης δε, έχουμε πάρει όλοι φραπέδες που κοίτονται επάνω στο χαμηλό τραπεζάκι ανάμεσά μας. Ξαφνικά, ένα απο τα ποτήρια «εκρήγνυται» (και πάλι) γεμίζοντάς μας γιαλιά και καφέδες. Έχουμε μείνει όλοι άφωνοι. Μαζί και οι σερβιτόρες και ο μαγαζάτορας που χτυπιέται ότι τριάντα χρόνια μαγαζί δεν έχει δει ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν προλαβαίνουμε να συνέλθουμε απο το σοκ και μετά απο λίγα λεπτά ένα αυτοκίνητο πέφτει επάνω στην τζαμαρία και σταματάει επάνω στην κολόνα πίσω απο έναν της παρέας. Κανένας δεν χτύπησε ευτυχώς. Ούτε η παρέα , ούτε η οδηγός με το παιδί της στο αυτοκίνητο.
Τέσσερα πέντε χρόνια μετά, εργάζομαι νυχτερινός ρεσεψιονιστ σε ξενοδοχείο των Αθηνών. Είμαι μόνος στη ρεσεψιόν, κατά τις τρεις το πρωί και ασχολούμαι με την γραφική ρουτίνα όταν ακούω έναν «εκκωφαντικό κρότο έκρηξης» και διαπιστώνω έκπληκτος ότι η δίφυλλη πόρτα απο χονδρό τζάμι ασφαλείας της κεντρικής εισόδου είχε γίνει «θρύψαλλα». Χιλιάδες ψιλά κομμάτια σκορπισμένα παντού μέσα στον προθάλαμο του ξενοδοχείου. Η πόρτα ήταν κάπου 5 μέτρα απόσταση απο εμένα και ευτυχώς δεν ήμουν ακριβώς απέναντι αλλά στο πλάι.
Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν μερικά ποτήρια ακόμη καθώς και ένα πολύ χονδρό, γυάλινο βαζάκι απο αυτά που βλέπεις και λες το πετάς κάτω στο πάτωμα και δεν σπάει με τίποτα. Όλα με έκρηξη, όλα σε θραύσματα.
(Όσες φορές προσπάθησα να «πετύχω» θραύση γυαλιού εσκεμμένα, απέτυχα οικτρά).
Έχω μιλήσει με Φυσικούς, Μηχανικούς και Χημικούς , μεταξύ των οποίων και ένας με Master Θερμοδυναμικής στην Αγγλία. Τους έδειξα θραύσματα. Κανείς δεν μπόρεσε να δώσει «επίσημη, επιστημονική, εργαστηριακά αποδείξιμη εξήγηση».
Η δεύτερη σειρά γεγονότων έχει να κάνει με «εν δυνάμει θανατηφόρα ατυχήματα».
Πρώτο όλων, στα 7 μου χρόνια. Ήμουνα ένα πάρα πολύ δύσκολο παιδί. Υπερκινητικό, όλο ενέργεια και αταξίες. Και «τρομερά περίεργο». Θα πείραζα οτιδήποτε μου κινούσε την προσοχή.
Κάποια στιγμή στα 7 μου, μαζί με ένα άλλο εξίσου ζωηρό μεγαλύτερο παιδί βρίσκουμε σε ένα θάμνο στο χωριό μου (εν καιρώ καλοκαιρινών διακοπών) έναν «όλμο» - κατάλοιπο του πολέμου. Κι άλλοι είχαν βρει χειροβομβίδες, ήταν γνωστή κατάσταση (όχι σε μένα) και φυσικά κόσμος (παιδιά κυρίως) είχε σκοτωθεί. Κάτι μας σταμάτησε από το να τον περιεργαστούμε. (αφύσικο για μένα- αυτό είναι το παράξενο) Φύγαμε επι τόπου και ο μεγαλύτερος ειδοποίησε και τον μάζεψαν.
Επόμενο περιστατικό στα 21. Φοιτητής. Βράδυ πέφτω να κοιμηθώ (όχι πιωμένος). Κατά λάθος το μαξιλάρι πέφτει επάνω σε ένα φωτάκι από αυτά που μπαίνουν στην πρίζα. Το μαξιλάρι παίρνει (βουβή, εσωτερική) φωτιά και το δωμάτιο πλημμυρίζει στον καπνό. Ξυπνάω ξαφνικά και νοιώθω το σπίτι (κλειστά όλα τα παράθυρα, χειμώνας γαρ) πνιγμένο στον καπνό. Τόσο που δεν μπορούσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά από το τσούξιμο. Με τόσο καπνό κανονικά θα έπρεπε να έχω πέσει σε νάρκη από το μονοξείδιο εάν δεν απατώμαι. Προφανώς ήμουν ένα στάδιο πριν γιατί την έκανα την γκάφα. Αντί να σηκωθώ και να κινηθώ ταχύτατα, απλά γύρισα το μαξιλάρι από την άλλη μεριά (λες και θα έσβηνε) και γύρισα πλευρό να συνεχίσω τον ύπνο μου. Μετά από λίγο, κάτι με ξύπνησε και πάλι. Και πλέον μπήκα σε εγρήγορση. Συνειδητοποίησα τι συμβαίνει και έκανα τα δέοντα (το μαξιλάρι στην μπανιέρα, άνοιγμα το νερό, άνοιγμα τα παράθυρα και τις πόρτες και εγώ στη βεράντα να πάρω καθαρό αέρα). Κανονικά, δεν δικαιολογείται ξύπνημα σε τέτοιες συνθήκες. Πόσο μάλλον δεύτερο ξύπνημα.
Μετά από δύο χρόνια, με ένα φίλο οδηγό στη μηχανή του, σε επικίνδυνη στροφή, μας έδιωξε έξω και καρφωθήκαμε σε ένα εικόνισμα, στην κορυφή μιας γέφυρας. Από κάτω χάος 15 μέτρων. Ο φίλος μου έπαθε ελάχιστα επιπόλαια χτυπήματα (ενώ έφαγε κατάστηθα το μεταλλικό εικόνισμα), εγώ ούτε γρατζουνιά. Τελευταία φορά που είδα το κοντερ, δευτερόλεπτα πριν χτυπήσουμε, έδειχνε 80 χλμ/ώρα.
Δυο χρόνια μετά, καλοκαίρι του ‘93, ανοίχτηκα μόνος μου για surfing. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη σκηνή. Ανοίχτηκα με τόσο λίγο αεράκι που μου έσπασε τα νεύρα. Αναγκαζόμουν να κωπηλατώ στον αέρα με το πανί για να κινείται η σανίδα έστω και λίγο. Έλπιζα ότι πιο μέσα θα έπιανε αέρα. Αφού ανοίχτηκα καμια τρακοσαριά μέτρα στη θάλασσα, κουράστηκα από την άπνοια, εξοργίστηκα και θυμάμαι την γελοία εκτόνωσή μου. Άρχισα να φωνάζω καταμεσίς στον κόλπο: «Γαμώ τον Ποσειδώνα σου και τον Αίολο μέσα, τι με παιδεύετε έτσι?». (φανατικός Αρχαιολάτρης εκείνη την περίοδο).
Αμέσως, ξεκίνησε αέρας πολλών μποφόρ. Ταυτόχρονα το ρεύμα σε εκείνη την περιοχή είναι επικίνδυνο και με έβγαζε στα ανοιχτά. Το πανί μου δυστυχώς ήταν εξάμετρο με μεγάλο εμβαδό, αποτελεσματικό μόνο σε χαμηλούς ανέμους άχρηστο σε ισχυρό άνεμο. Με τόσο δυνατό άνεμο, ήταν αδύνατο να το σηκώσω και να το κρατήσω ψηλά. Μετά από κάμποση άνιση μάχη, εξαντλήθηκα και σωριάστηκα ανήμπορος στη σανίδα. Πλέον, απλώς έβλεπα την ακτή να απομακρύνεται. Με πήγαινε σταθερά για τα ανοιχτά. Η γκριζάδα απλώνονταν ταχύτατα στην ατμόσφαιρα, η ορατότητα μειώνονταν. Κανείς δεν υπήρχε στην ακτή να ξέρει και να με περιμένει για να ειδοποιήσει.(είχα κάνει το μέγιστο λάθος να ξεκινήσω μόνος). Ευτυχώς, κάποιος ψαράς παρατηρητικός, πρόσεξε ότι το πανί μου «δεν ξανασηκώθηκε» για πολλή ώρα και «υποψιάστηκε» ότι κάτι κακό συνέβη. Ούτε καν με έβλεπε πλέον από τα κύματα. Αλλά ακαριαία έβαλε πλώρη προς την τελευταία μου θέση και πλησιάζοντας με είδε και με «διέσωσε».
Άλλη περίπτωση: εργαζόμουν στην οικοδομή με τον πατέρα μου. Ώρα 8 το πρωί. Φορτώνουμε το φορτηγάκι ξύλα οικοδομής. Εγώ στέκομαι επάνω στα ξύλα και τα δίνω στον πατέρα μου που τα βάζει στην καρότσα. Ξαφνικά, ακούω τη φωνή του πατέρα μου: «Φίδι, πήδα». Ακαριαία έχω πηδήξει στον αέρα και πίσω μου ακούω έναν κρότο. Αφού βρέθηκα πιο πέρα, γυρνάω και βλέπω ότι ο πατέρας μου με ένα ξύλο το έχει σκοτώσει. Ήταν μια οχιά που κοιμόταν μέσα στα ξύλα, ακριβώς από κάτω μου, στο σημείο που πατούσα πιο πριν. Φυσιολογικά, κανένα ζώο πλην της γάτας δεν είναι πιο γρήγορο από το φίδι. Κανείς δεν προλαβαίνει να πηδήξει ταχύτερα από το τίναγμα του φιδιού. Κι εγώ δεν κάνω εξαίρεση. Πως σώθηκα λοιπόν?
Άλλο ένα παρόμοιο περιστατικό με φίδι. Έτρεχα σε εξοχικό δρόμο κι έξαφνα σταματάω παγωμένος. Κάτι είχα δει. Γυρνάω και βλέπω ένα φίδι τεντωμένο στην άκρη του δρόμου δυο μέτρα πίσω μου. Το πόδι μου είχε πατήσει μπροστά στη μύτη του ακριβώς. Θεωρητικά θα έπρεπε να με έχει «δαγκώσει». Δεν το έκανε. Παίρνω μια πολύ ογκώδη πέτρα , (σχεδόν βραχάκι) και από ενάμισυ μέτρο απόσταση του την πετάω για να το σκοτώσω. Εκτός του ότι είμαι πολύ καλός στο σημάδι με πέτρα, η απόσταση και ο όγκος της πέτρας δεν δικαιολογούσε «αστοχία». Κι όμως αστόχησα. Τότε το φίδι γύρισε «αργά» και έφυγε.
Επίσης, ατέλειωτα επικίνδυνα περιστατικά με μηχανές και αυτοκίνητα (κυρίως με άλλους οδηγούς, αλλά έκανα κι εγώ τις σοβαρές μου γκάφες). Περιστατικά, που η στατιστική δείχνει «βέβαιο θάνατο» ως αποτέλεσμα και όχι «σωτηρία».
Και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί ακόμη, αλλά δεν έχει νόημα. Τις εφτά ψυχές της Γάτας τις έχω ξεπεράσει προ πολλού.
Για να συμπληρωθεί η εικόνα θα πρέπει να αναφέρω και το σχετικό background.
Η αίσθησή μου λοιπόν ήταν πάντα - κι εννοώ απο παιδί όσο θυμάμαι τον εαυτό μου - ότι βρίσκομαι σε άλλον κόσμο απ'ότι θα ήθελα να είμαι. Ότι ζω και μεγαλώνω σε άλλη κοινωνία που «δεν είναι η δική μου». Θα προτιμούσα ας πούμε το Άβαλον (για να το κάνω γλαφυρό-κοινή αίσθηση φαντάζομαι για πολλούς)
Πχ για όλη την εφηβεία μου θα ήθελα να ήμουν μοναχός στο Μοναστήρι των Σαολίν-που τρόπος να γίνει όμως.
Ήμουν 4 χρονών κι ένοιωθα ότι ήμουν ένας ενήλικος φυλακισμένος σε σώμα μωρού. Ένοιωθα ότι χρειαζόμουν "διαφορετικό περιβάλλον" απο αυτό το κλασσικό που επιβάλλουν σε όλα τα παιδιά (πχ σχολείο). Και αντέδρασα. Όπως κάθε "οργισμένος έφηβος". Καμια σχέση με μεταφυσικές τελετές. Μετατράπηκα όμως σε ένα "οργισμένο, αντιδραστικό, βίαιο" , κανάλι.
Θυμάμαι - αόριστα δυστυχώς - ότι μάλλον κι άλλες φορές αντέδρασα όπως τότε στη θάλασσα με την καταιγίδα. Δηλ. οργισμένη αντίδραση κατά Θεών και Δαιμόνων που με είχαν καταδικάσει στα "υλικά πεδία" ενώ "ένοιωθα" ότι ή «κάπου αλλού» θα έπρεπε να βρίσκομαι ή "κάτι" άλλο να κάνω "εδώ που βρίσκομαι" αντί για τις "πεζές ανοησίες της καθημερινότητας".
Μα πάνω απ' όλα "χρειαζόμουν" την έμπρακτη παρουσία του Υπερφυσικού στη ζωή μου. Αυτό όμως ήταν αίσθηση. Όχι τελετές. Ίσως όμως «αυθόρμητες διαμαρτυρίες προς το Υπερφυσικό – έτσι αόριστα». (Θυμάμαι, πολλές φορές να συνέβη κάτι τέτοιο είτε στην κορυφή βράχων και βουνών, είτε δίπλα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα, προσπαθώντας να διαβάσω το Ταό προφυλαγμένος όπως όπως με ομπρέλα από την βροχή).
15 χρονών θυμάμαι αγόρασα την Σολομωνική. Διάβασα παραζαλισμένος πολλά ακαταλαβίστικα κομμάτια της, πήρα μια θολή ιδέα. Δεν θυμάμαι να πειραματίστηκα με τίποτα. (πολύ πιθανό όμως όλο και κάτι να έκανα) .Το μόνο που μου έχει μείνει στη μνήμη είναι τα 77 (θυμάμαι καλά?) ονόματα του Θεού. Και πάλι δεν ξέρω γιατί, αλλά μου έχουν καρφωθεί δύο ονόματα στη μνήμη: Αδωνάι και Σαββαώθ.
Ξαφνικα, δύο χρόνια μετά ένας φίλος (ομοανησυχούντας) μεγαλύτερος, μου πρότεινε να ανταλλάξουμε τα βιβλία. Έτσι έφυγε από τα χέρια μου η Σολωμονική και βρέθηκα με ένα βιβλίο περί εξασκησης της Αυτοσυγκέντρωσης και «λοιπών ιδιοτήτων» διαλογισμού.
Η μεγαλύτερη (οριακή) "έκρηξη" ήταν πρόσφατα. Προ λίγων μηνών. Σε συνθήκες άκρατου θυμού - πάλι για τον ίδιο λόγο (μή αποκάλυψη του Μονοπατιού, των Οδηγών και των Διδασκάλων) άρχισα να ωρύομαι – μέρα μεσημέρι μέσα σε ένα δάσος και δίπλα σε μια εκκλησία - με τα εξής λόγια : "επιτέλους αποκαλύψου. Ας έρθει ένας απο τους δύο κι οποιος θέλει ας είναι. Είτε Θεός, είτε Δαίμονας. Αλλά σταματήστε επιτέλους να παίζετε μαζί μου. Όποιος έρθει από τους δύο πρώτος θα τον ακολουθήσω".
Εκείνη τη στιγμή – ακαριαία, που συνήθως δεν με πλησιάζει εύκολα άνθρωπος όταν θυμώνω και κυρίως σχεδόν ΠΟΤΕ δεν με πλησιάζουν προσυλητιστές - με πλησίασε ένας προσηλυτιστής μιας συγκεκριμένης Χριστιανικής Αίρεσης που αντιπαθώ σφόδρα και τον έδιωξα με την φράση «άσε μας ρε φίλε κι εσύ». (Τον έδιωξα μετά βδελυγμίας γιατί ήταν από την συγκεκριμένη αίρεση που δεν έχω σε καμία υπόληψη). Εξαγριώθηκα ακόμη περισσότερο με το «μεσοβέζικο» παιγνίδι τους – όπως το θεώρησα.
Εγώ ήθελα μια ξεκάθαρη στάση πλέον. Όχι Χρησμούς.
Φυσικά, αναρωτήθηκα κατόπιν αφου ηρέμησα τι να σήμαινε αυτό?
Και αν παρά την αντιπάθειά μου, είναι όντως «θεικός χώρος» και αυτή η αίρεση και την κρίνω άδικα? Τότε διέπραξα «μέγα σφάλμα».
Και αν έχει δίκαιο η «αίσθησή» μου περί «Κακής Φύσης» αυτού του αντιπαθητικού «θρησκευτικου χώρου»? Τότε σωστά έπραξα και τον έδιωξα.
Τελικά η αλήθεια που είναι? Σε ποια από τις δύο σκέψεις?
Με την στάση μου να τον διώξω, ποιο Μονοπάτι πήρα? Αριστερό? Δεξί? Έμεινα στάσιμος?
Από εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να τα παίξω όλα για όλα. Να σταματήσω τη διακριτικότητα. Την απολύτως μοναχική συντηρητική πορεία. Αποφάσισα να «εκτεθώ» και να επικοινωνήσω με τις Μεταφυσικές Ομάδες ανταλλάσσοντας εμπειρίες και ιδέες. Ρισκάροντας φυσικά να χάσω μέρος της αξιοπρέπειάς μου ακούγοντας δυστυχώς και ανοησίες, σαρκασμούς και ειρωνίες μαζί με τις σοβαρές απόψεις. Επέλεξα να αδιαφορήσω για τα πρώτα και να ακούσω προσεκτικά τα δεύτερα.
Διότι είναι λίγο να πω θέμα «ζωής και θανάτου». Εχω δει το «Θάνατο» δεκάδες φορές. Και άλλες τόσες ο Χάρος έφυγε.
Το ερώτημα είναι : «Γιατί»?
Και το «θρυμμάτισμα κρυστάλλων»? Προέρχεται από εμένα? Ας πούμε με μια απλή εξέταση «βιοενέργειας» θα έληγε το θέμα?
Ή δεν προέρχεται από εμένα και είναι «κάτι πολύ βαρύτερο», άρα απαιτείται «πολύ ισχυρότερος Μηχανισμός για να εξετάσει την περίπτωση και να το χειριστεί»?
Όσον αφορά το «Θετικό αποκούμπι» που πρέπει να έχω για να «ισορροπώ» την κατάσταση , οφείλω να πω τα εξής: Νοιώθω την ιερότητα σε κάθε Ναό και τελετή. Πιστεύω ότι κάθε θρησκεία έχει την ιερότητά της. Πιστεύω στο «Αρχέτυπο» του Χριστού. Φοράω τον «καθαγιασμένο βαπτιστικό μου Σταυρό». Προσεύχομαι καθημερινά επικαλούμενος την Φώτισή του και την Καθοδήγησή του. Πιστεύω στο σύμβολο του Σταυρού. Επικαλούμαι την Αγία Τριάδα με πίστη στη Δύναμή της.
Και φυσικά, καταλήγουμε στην περίπτωση «Διττής Φύσης». Να υποθέσω ότι είμαι σε ένα «Μεταίχμιο»? Το Σύνδρομο του Ηρακλέους? Με το ένα πόδι στο Αριστερό και το άλλο στο Δεξί Μονοπάτι? Τι απ’ όλα αυτά?
Ή μήπως κάτι άλλο? Και ποιο είναι αυτό το άλλο?
Εάν κάποιος κρίνει ότι εξοργίζεται από κάτι από τα παραπάνω και νοιώσει την ανάγκη να «εξυβρίσει» ή να «σαρκάσει» ή να «ειρωνευτεί» τον παρακαλώ να σιωπήσει και να αγνοήσει την έκκλησή μου. Απλώς θα επιδεινώσει πράγματα ήδη δυσάρεστα.
Συγγνώμη αλλά η Ιστορία μου δίδαξε να μην πηγαίνω ποτέ άμεση κόντρα σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους γιατί πίσω απο την πλάτη τους κρύβουν πάντα στιλέτο.
(Εκτός εαν η Ι.Σύνοδος κατάργησε τον προκλητικό όρο "Αιρέσεις" και φυσικά την Επιτροπή Αιρέσεων. Αλλά, μπα, δε νομίζω).
quote:
AvarisHawk πολύ ενδιαφέρων θέμα.Ο Νεύτωνας ανακάλυψε ότι όταν το λευκό ηλιακό φώς περάσει μέσα από ένα πρίσμα, διαθλάται σε 7 χρώματα.
Δεν παύει όμως να είναι το ίδιο φως.
Ανάλογα πιστεύω ότι όλες οι θρησκείες βλέπουν το ίδιο φώς αλλά με διαφορετικό χρώμα.
Τα προβλήματα αρχίζουν από τη στιγμή που αρχίζει κάθε θρησκεία να υποστηρίζει ότι το κίτρινο, το πράσινο, το κόκκινο π.χ. είναι το αληθινό φώς.
Καλως ήρθες.
υ.γ. Μήπως θα σου ήταν εύκολο όταν γράφεις τα ποστ να αφήνεις παραγράφους για να είναι πιο εύκολη η ανάγνωση?
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Καλημέρα Gretel,
και συγγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση.
Θα ήταν πολύ πιο ανώτερος ο παγκόσμιος πολιτισμός εαν αποδέχονταν οι πάντες τον κανόνα που μόλις εξέθεσες με δυο κουβέντες.
Μια είναι η παγκόσμια Ιερά Δύναμη μα πολλά τα πρόσωπά της. Και θα συμπλήρωνα πως "όσοι άνθρωποι, τόσα Μονοπάτια".
Και πως κανένας ιερέας (οποιασδήποτε θρησκείας) δεν δικαιούται να μονοπωλεί την εκπροσώπηση αυτής της Δύναμης. Πολύ δε περισσότερο με το σπαθί των προστατών του.
Υ.Γ. ας όψεται το Notepad για τις παραγράφους. Αλλά θα το φροντίσω τις επόμενες φορές.
Φιλικά
AvarisHawk
Edited by - AvarisHawk on 29/09/2006 10:18:01
Θυμίζει υποθέτω κάτι αυτή η ιστορία, έτσι?
Λοιπόν, ότι κι αν σας θυμίζει, συνέβη χίλια χρόνια πριν το Χριστό. Αφορά το Ζαρατούστρα, τον ιδρυτή της Θρησκείας του Ζωροαστρισμού στην Περσία.
Σε όλες τις μεγάλες θρησκείες συναντάμε τη Μορφή του Υπέρτατου Θρησκευτικού Ήρωα, του Μέγα Μύστη, του Αβατάρα, του Μεσσία. Είναι ένα Αρχέτυπο. Ίδιες Πράξεις τον χαρακτηρίζουν πάντα, ίδια Προσωπικότητα, ενίοτε ίδια Πάθη.
Όλοι αυτοί οι Μύστες έχουν τις ίδιες «Υπερφυσικές Δυνάμεις» - θεραπευτικές αλλά και άλλες.
Σύμφωνα με κάποιες «Φιλοσοφικές Ατραπούς», οι Δυνάμεις αυτές μπορούν να αποκτηθούν μέσω της κατάλληλης «εκπαίδευσης». Όλοι οι άνθρωποι είναι δυνητικά σε θέση να «θεοποιηθούν», να γίνουν «Βούδες».
Σύμφωνα με το Χριστιανισμό όμως, ο Χριστός είναι ένας, δεν είναι Μύστης, δεν είναι Προφήτης, δεν έχει καμία σχέση με άλλους Μύστες άλλων θρησκειών, είναι ο Μοναδικός Υιός του Θεού και κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει σαν αυτόν.
Άλλες Φιλοσοφικοί Ατραποί προσφέρουν το Διαλογισμό ως το βασικό μονοπάτι πνευματικής ανάπτυξης και την καθοδήγηση του Μαθητή από τον Διδάσκαλο στους Δαιδάλους της αναζήτησης της AKSHARA, της αιώνιας πηγής παντογνωσίας. Της κατάστασης πλήρους πνευματικής συνειδήσεως.
Αντιθέτως, ο Χριστιανισμός και κάποιες ακόμη Θρησκείες (Ισλάμ, Ιουδαισμός), προτάσσουν την απόλυτη πίστη, την υποταγή, τον ασκητισμό, τον τακτικό εκκλησιασμό, την προσευχή και έναν κώδικα συντηρητικής συμπεριφοράς ως Προσωπικό Μονοπάτι. Μάλιστα, η οποιαδήποτε άλλη μορφή φιλοσοφικής αναζήτησης από τον πιστό, θεωρείται από «ατελέσφορη» μέχρι «εγκληματική». Ενίοτε επιφέρει από Αφορισμό εως και τη θανατική καταδίκη – σε εποχές που λειτουργούσαν ή λειτουργούν Ιερατικά Δικαστήρια ή αλλιώς Ιερά Εξέταση.
Αυτές οι θρησκείες δεν δέχονται τα «χαρισματικά άτομα». Ούτε αυτά που γεννιούνται με «Δυνάμεις» , ούτε αυτά που επιλέγουν Δρόμους Εκπαίδευσης μέσα από τους οποίους αναπτύσσουν «Εξαιρετικές Δυνάμεις». Όλους αυτούς τους στέλνουν στην Πυρά της Ιεράς Εξέτασης. Άγιος κατέληξε να είναι ενίοτε απλώς Κοσμικό Εύσημο που αποδίδεται σε Αυτοκράτορες όπως ο τελευταίος Τσάρος της Ρωσσίας.
Ούτε όμως και στους κοινούς, απλούς, καθημερινούς ανθρώπους μπορεί να εκδηλώσει τις δυνάμεις του ένα «χαρισματικό άτομο» στα πλαίσια αυτών των θρησκειών. Κινδυνεύει να χλευαστεί ή και να λιθοβοληθεί ως «Ψευδοπροφήτης».
Όσον αφορά τη Γένεση των Θρησκειών, όλες διεκδικούν τον τίτλο «αυτογενείς», πρωτότυπες και μοναδικές αλλά όλες είναι αντιγραφές και δανεισμοί από προηγούμενες θρησκείες που ήταν ήδη καθιερωμένες στη συνείδηση των τότε λαϊκών μαζών. Και πως θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς άλλωστε?
Όταν έρχεται κάποιος να κηρύξει μία νέα θρησκεία, απευθύνεται σε μάζες που ήδη έχουν κάποια έθιμα και κάποιες δοξασίες. Για να τους προσεταιρισθεί με ευκολία η νέα θρησκεία οφείλει να αποδεχτεί πρώτα (δηλαδή να προσεταιρισθεί) αυτές ακριβώς τις δοξασίες, τα ήθη και έθιμα που ήδη χρησιμοποιεί ο λαός.
Οι Ιουδαίοι ας πούμε, αιχμαλωτίστηκαν από διάφορους λαούς, φυσικά ισχυρότερους και σαφώς πιο εξελιγμένους πολιτιστικά. Δανείστηκαν λοιπόν στοιχεία από αυτούς.
Την Μυθολογία περί Δημιουργίας του Ανθρώπου και του Κόσμου αλλά και του Κατακλυσμού την πήραν από τη Μυθολογική Παράδοση των Χαλδαίων και των Χετταίων.
Όσο για τις Ιουδαϊκές αντιλήψεις περί Ουρανού, Κόλασης, Θεού, Αγγέλων και την βόρεια καταγωγή του Ιεσσαί, αυτές τις δανείστηκαν από τους Μιττάνιους.
Τις Δέκα Εντολές, τις δανείστηκαν είτε από παραδόσεις λαών της Ινδίας που ουσιαστικά τις χρησιμοποιούσαν απλώς σαν κώδικα ενάρετης συμπεριφοράς είτε από τις Αιγυπτιακές Δοξασίες του Μύστη Φαραώ Αχενατόν. Πάντως δεν τους δόθηκαν απευθείας από το Θεό.
Το Ιουδαϊκό στοιχείο του Μεσσία που γεννάται από την Παρθένο, σε φάτνη και πάνω του υπερίπταται ένα αστέρι την ώρα της γέννησης είναι δανεισμένο από την αρχαία Μηδοπερσική θρησκευτική παράδοση που ίδρυσε ο Πέρσης Ζωροάστρης.
Την ίδια τη Δομή της Ιουδαϊκής Θρησκείας την μετέφερε από την Αίγυπτο ένας πολεμιστής ιερέας του Αιγυπτιακού Ιερατικού καθεστώτος και κατοπινός ηγέτης των Ιουδαίων κατά την έξοδο από την Αίγυπτο, ο Μοσέχ, (ένας από τους τουλάχιστον τρεις Μοσέχ που ηγήθηκαν των Ιουδαίων) κατοπινός Μωυσής. Όσο για το Μυστικιστικό Μανδύα του Μωυσή, αυτός προστέθηκε πολύ αργότερα από τους Λεβίτες και δεν πιστοποιείται από καμία ιστορική πηγή.
Ακόμη κι έτσι όμως, το πνεύμα όλων των φιλοσοφιών και θρησκειών έχει τον ίδιο πυρήνα. Και με αυτό το πνεύμα θα έπρεπε να ζουν οι άνθρωποι. Δυστυχώς όμως η Κοσμική Εξουσία των Θρησκειών δημιούργησε ένα στείρο πλέγμα Νόμων και Κανόνων και με αυτό αλυσόδεσε τους ανθρώπους. Απώλεσαν το Φωτεινό Πνεύμα και μετατράπηκαν σε Δικτατορική, Καταπιεστική Γραφειοκρατία που ανάλογα την περιοχή του πλανήτη και τα έθιμα διαφοροποιείται σε πολλά διαφορετικά θρησκευτικά παρακλάδια. Και φυσικά, κάθε παρακλάδι διεκδικεί το Αλάθητο έναντι όλων των υπολοίπων.
Για προβληματιστείτε λίγο επάνω σε αυτό: Στη Χριστιανική Παράδοση θεωρείται φριχτό έγκλημα η αυτοκτονία με άμεσο ιερατικό αποτέλεσμα να σε αφήνει χωρίς «Εξόδιο Ακολουθία», δηλαδή χωρίς θρησκευτική ταφή. Η ψυχή του νεκρού έτσι εγκαταλείπεται στην αιώνια τυραννία. Αντιθέτως, στον Ιαπωνικό Κώδικα Μπουσίντο των Σαμουράϊ ήταν ένδειξη υπέρτατης τιμής το Χαρακίρι, δηλαδή η τελετουργική αυτοκτονία. Και η φιλοσοφία του Μπουσίντο είχε και τις θρησκευτικές της προεκτάσεις. Επίσης, στους Ισλαμιστές Μαχητές Αυτοκτονίας, σύμφωνα με τις Θρησκευτικές Δοξασίες τους η μετά θάνατον πορεία τους συνεχίζεται κανονικά. Οι Αρχαίοι Ρωμαίοι στρατιωτικοί ενίοτε αυτοκτονούσαν. Η θρησκευτική τους παράδοση δεν το απαγόρευε. Και οι περισσότερες ιστορικές θρησκευτικές παραδόσεις δεν το απαγόρευσαν.
Ποιος λοιπόν έχει δίκαιο? Ο Χριστιανισμός ή όλοι οι υπόλοιποι?
Και αν αλλάξω θρήσκευμα και πάω στο Ισλάμ, μήπως μετά την αυτοκτονία θα πάω σε άλλους πνευματικούς τόπους από αυτούς του Χριστιανισμού? Δεν οδηγούν όλες οι Θρησκείες στα ίδια πνευματικά μετά θάνατον πεδία?
Και οι Χριστιανοί που εν καιρώ πολέμου πυροδοτούν μία βόμβα και πεθαίνουν κι αυτοί μαζί με τον εχθρό? Εκεί γιατί γίνεται εξαίρεση? Γιατί εκεί η αυτοθυσία δεν χαρακτηρίζεται ως αυτοκτονία?
Οι Κοσμικές Εξουσίες των Μονοθεϊστικών κυρίως θρησκειών, προσπαθώντας να επιβάλλουν γήινες νόρμες νόμων και κανόνων σε υπερκόσμια φαινόμενα, κατάφεραν να χάσουν τελείως το πνεύμα του Υπέρτατου Πνευματικού Ταξιδιού.
Μα η χειρότερη επίδοσή τους ήταν η καταστροφή των Αρχαίων Εθνικών Θρησκειών. Τριακόσιες χιλιάδες αρχαία ελληνικά Ιερά και Ναοί εκθεμελιώθηκαν από οργισμένους αμαθείς φανατισμένους χριστιανούς μοναχούς.
Εξίσου άθλια πολιτιστική πράξη ήταν το κλείσιμο των Φιλοσοφικών Σχολών και Πανεπιστημίων του Αρχαίου Κόσμου όπως αυτό της Αθήνας το 529μΧ από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Θεοδόσιο.
Το κακό είναι ότι το χριστιανικό πολιτιστικό αυτό ατόπημα του 6ου μ.Χ. αι., το είδαμε να επαναλαμβάνεται στο τέλος του 20ου αιώνα από το Ισλαμικό καθεστώς του Αφγανιστάν όταν κατέστρεψε τα αγάλματα του Βούδα με ανατινάξεις.
Φυσικά, το ότι οι νεώτερες θρησκείες δανείζονται στοιχεία από τις παλαιότερες δεν τις κάνει λιγότερο ιερές. Οι άνθρωποι, χωρίς να το συνειδητοποιούν, λατρεύουν το ίδιο Αρχέτυπο. Απλώς, με το πέρασμα των αιώνων, αυτό αλλάζει όνομα. Κάποτε λεγόταν Όσιρις, άλλοτε Ζαρατούστρα, άλλοτε Άδωνις, άλλοτε Μίθρας και άλλοτε Χριστός.
Η μητέρα του Περσικού πολεμικού Θεού Μίθρα ήταν Παρθένα. Ποιμένες και Μάγοι με δώρα ήρθαν τιμητές για να δουν το θαύμα του «θείου βρέφους» στην σπηλιά που γεννήθηκε. Ο Μίθρας έγινε Θεϊκός Διδάσκαλος των ανθρώπων, Οδηγός τους και Θεραπευτής τους. Απέκτησε Δώδεκα Μαθητές στους οποίους ένα βράδυ πριν το θάνατο πρόσφερε ένα λιτό Συμβολικό Δείπνο αποτελούμενο από ψωμί και κρασί. Οι πιστοί του τον έθαψαν σε τάφο λαξεμένο σε βράχο από όπου και αναστήθηκε.
Αυτό είναι το Αρχέτυπο και οι ιδρυτές θρησκειών και κοσμοθεωριών φροντίζουν να το ανανεώνουν στο διάβα της ιστορίας. Δημιουργώντας νέους Μάρτυρες επάνω στους ίδιους παλιούς στόχους. Πλέκοντας νέα φιλοσοφικά μοτίβα, εφόσον χωρίς ανανέωση οι άνθρωποι βαριούνται ίσως και χάνουν τη θέρμη της πίστης τους. Κρατώντας τα κυριότερα κομμάτια του Παλιού Τρόπου, αυτά που οι άνθρωποι φυλάνε ως κόρη οφθαλμού στον καθημερινό τρόπο ζωής τους, προσθέτουν άλλα ώστε να κερδίσουν το ενδιαφέρον των «υποψήφιων πιστών».
Σύμφωνα με τις Αρχαίες Παραδόσεις, η Ιερά Δύναμη του Σύμπαντος είναι μία. Και εκφράζεται μέσα από χιλιάδες Οντότητες. Μικρές και μεγάλες. Κάποιες από αυτές τις Μεγάλες Οντότητες, οι Θεοί, πήραν τη θέση τους για χιλιάδες χρόνια στους Βωμούς των Ανθρώπων. Γιατί ήταν η ώρα τους. Γιατί μέσα από αυτούς, οι Άνθρωποι ένοιωθαν ότι μπορούσαν να έρθουν σε επαφή με την Ιερά Δύναμη του Σύμπαντος. Οι Συνθήκες όμως της ζωής των Ανθρώπων αλλάζουν. Η κοινωνία τους αλλάζει. Αφού αλλάζει η ψυχοσύνθεσή τους, αλλάζει και το Εσωτερικό τους Κανάλι μέσα από το οποίο επικοινωνούν με το Θείο. Έχουν ανάγκη από άλλους τρόπους προσέγγισης της Ιεράς Δύναμης. Όταν έρχεται αυτή η στιγμή, σημαίνει η ώρα να φύγουν οι Παλιοί Θεοί και να έρθουν οι Νέοι. Αυτό και συμβαίνει στο διάβα της Ιστορίας. Αυτό και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Με όλες τις θρησκείες. Έρχεται η Νέα Θρησκεία με το Θεό που πρεσβεύει, διώχνει τις παλιές Θεότητες κρατώντας όμως κάποια από τα λατρευτικά της στοιχεία, κυριαρχεί για ένα χρονικό διάστημα και κάποια στιγμή, γκρεμίζεται κι αυτή για να δώσει τη θέση της σε μία Νέα Θρησκεία και ένα νέο Θεό.
Κι όταν συμβαίνει αυτή η αλλαγή, συμβαίνει συνήθως με πόλεμο και αίμα.
quote:Αργότερα κατανόησα πως από όλες τις "προσευχές" του ανθρώπου, αυτήν που καλεί για ανώτερη καθοδήγηση θεωρείται ύψιστης σημασίας αίτημα. Εξετάζεται από τις αγίες υποστάσεις, αν σε αυτόν τον άνθρωπο έχει περάσει "ουσία" που φέρει μέσα της δύναμη μεταβολής. Αν όντως δεν έχει περάσει τέτοια "ουσία" από τον άνθρωπο αυτό, τότε ο Θεός στέλνει το ανώτερο δυνατό σε αυτόν τον άνθρωπο. Στέλνει το ανώτερο, το πέραν πάσης φαντασίας!!!
..............
Αν είσαι κοντά στο Θεό τότε δεν χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω. Είμαι σίγουρος πως γνωρίζεις τί πρέπει να κάνεις. Εύχομαι όλες οι Αγίες Δυνάμεις να σε οδηγήσουν εκεί που επιθυμείς να βρεθείς!
Αγαπητέ Tryfield,
αυτό κάνω διαρκώς. Προσεύχομαι για Ανώτερη Καθοδήγηση.
Σ'ευχαριστώ θερμά.
quote:
Και σε εμένα έχουν συμβεί τα παρακάτω περιστατικά.1. Είναι το ποτήρι πάνω στο τραπέζι και εγώ βλέπω τηλεόραση. παράλληλα διψάω αλλά η ταινία έχει ενδιαφέρων και δεν πάω να πιω νερό. Τελικά αποφασίζω να σηκωθώ. Μόλις ξεκινάω την κίνηση να σηκωθώ το ποτήρι γίνετε θρυψαλα.
2. Στο σχολείο (2α γυμνασίου) έχουμε μάθημα. Κλασσικά δεν παρακολουθούσα και έκανα διάφορα. Κάνω την κίνηση σαν να έχω πιστόλι και να πυροβολώ προς τον μαυροπίνακα. Και μόλις κάνω την κίνηση του πυροβολισμού, πέφτει κάτω ο σπόγγος. Ολοι με κοιτούσαν!!!
3. Καθόμαστε με την παρέα για καφέ. Νιώθω δυσφορία. Σε κάποια στιγμή η δυσφορία είναι τόσο μεγάλη που αρχίζω και κοιτάζω δεξιά-αριστερά σαν να ψάχνω, αλλά δεν ηξερα τι. Και κρακ, σπάει στα δύο το ματάκι που φορούσα στον λαιμο.
4. Το προηγούμενο μου συνέβηκε και 3-4 χρόνιο αργότερα. Πάλι το ίδιο συναισθημα. Αλλά αυτή την φορά δεν είχα ματάκι, όμως φορούσα έναν σταυρό σε δερμάτινο σχοινάκι. Μόλις έκανα να κοιτάξω δίπλα μου, κόβετε το σχοινάκι και ο σταυρός πέφτει κάτω.
Τα πρώτα δύο είναι από ενέργεια δική μου, ενώ τα άλλα δύο από ενέργεια τρίτων.
Αυτό πιστεύω. Πως όλα είναι διοχέτευση με κάποιον τρόπο και σε δεδομένες, αλλά άγνωστες σε εμένα, συνθήκες κάποιας ενέργειας.
Τώρα τι ενέργεια είναι αυτή?
Προσωπικά δεν γνωρίζω.
The love is like a ball. Ul c
.|.
Φίλε μου ,
το "έψαξες" αργότερα? έβγαλες κάποια άκρη?
quote:quote:Έτσι έφυγε από τα χέρια μου η Σολωμονική και βρέθηκα με ένα βιβλίο περί εξασκησης της Αυτοσυγκέντρωσης και «λοιπών ιδιοτήτων» διαλογισμού.
ΦΙΛΕ AvarisHawk.
ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕΣ;
ΙΣΩΣ ΕΑΝ ΔΟΥΛΕΨΕΙΣ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ,ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.
ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ;
Edited by - ellovos on 07/10/2006 14:01:29
Φίλε Ellovos,
ναι. Αλλά, μόλις ξεκινώ αυτοσυγκέντρωση, νοιώθω ότι "κάτι περίεργο συμβαίνει", ότι "χάνω τον έλεγχο", "ότι κάπου πάω να φύγω" (χωρίς να ξέρω για που), με πιάνει "τρόμος" και φυσικά "επανέρχομαι απότομα". Έτσι, κάθε φορά διέκοπτα "άδοξα". Μέχρι που σταμάτησα τελείως (απο φόβο φυσικά).
Εαν σου λένε κάτι αυτά που σου περιέγραψα και μπορείς να βοηθήσεις σε κάτι (ερμηνευτικά ή αλλοιώς) στείλε μου pm σε παρακαλώ αν θέλεις.
Σε Ευχαριστώ πολύ
quote:
Αγαπητέ AvarisHawk, αναφέρεις:quote:
Και πως γίνεται "τιθασευόμενη τηλεκίνηση" αγαπητέ Gentleman? Διότι εδώ είναι το πρόβλημα. Αν άρχισε 20 χρόνια πριν απο ποτηράκι και έφτασε 3 χρόνια πριν σε τεράστια βιτρίνα ασφαλείας, σήμερα "που έχει φτάσει"? Άθελά μου δηλαδή, τι μεγέθους κακό μπορεί να κάνω?Καταλαβαίνετε φαντάζομαι γιατί αναζητώ τρόπο να το "ελέγξω".
Καταλαβαίνω το λόγο που αποζητάς έναν τρόπο στο να ελέγξεις αυτό το φαινόμενο το οποίο θεωρείς οτι προέρχεται από σένα.
Εσύ, φίλε μου, με ποιόν τρόπο πιστεύεις οτι μπορείς να το περιορίσεις?
Πως πιστεύεις οτι μπορείς να επιβληθείς σ' αυτό και να μην το αφήσεις να δρα ανεξέλεγκτα τις φορές που αυτό το φαινόμενο κάνει την εμφάνιση του?In anticipation of my resurrection...
Μακάρι να ήξερα αγαπητέ Dying Incubus. Ειλικρινά μακάρι να ήξερα. Αυτό ψάχνω. Ιδέες. Προτάσεις. Σκέψεις. Πιθανότητες. Ερμηνείες. Κάτι, οτιδήποτε που θα με σπρώξει προς "κατευθύνσεις ερεύνης".
Μακάρι να είχα κάτι χειροπιαστό. Αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να το "ψάχνω". Δηλαδή, ψάρεμα σε θολά νερά.
quote:
Μήπως θα έπρεπε, να μην δίνεις τόσο μεγάλη αξία σε τέτοια συμβάντα ;Δεν ξέρω μπορεί να κάνω και λάθος εκτιμήσεις και να έχεις δίκιο, έτσι κι’ αλλιώς εσύ ξέρεις καλύτερα που τα βιώνεις.
Να ‘σαι καλά !
Στράτος
Αγαπητέ Ευστράτιε,
όταν είναι 1 - 2 περιστατικά, λές , πάει στο καλό.
Όταν όμως είναι όλη σου η ζωή γεμάτη απο δαύτα, και μάλιστα έχουν κινδυνέψει - προπάντων - κι άλλοι άνθρωποι πέραν απο εσένα, τότε δεν "δικαιούσαι" να αδιαφορήσεις.
Πρέπει "πάση θυσία" να βρείς λύση.