Baltazar

Δε διαφωνώ με κανέναν, επιτρέψτε όμως να παίξω λίγο το δικηγόρο του διαβόλου για χάρη της κουβέντας. Να προσθέσω κι εγώ στο ότι ο φίλος Πλωτίνος ορθώς αναφέρθηκε σε οπτικές οι οποίες διαφέρουν.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1.Με βάση τον ισχυρισμό σου αγαπητή Nada –που δύο λεπτά πριν ήταν δικός μου- περιγράφεις το Εν ως διαφορετικό από το Νου αφού δε ταυτίζονται.

Η ετερότητα αυτή όμως συνεπάγεται την έννοια του ορίου το οποίο είναι χαρακτηριστικό των δημιουργημάτων του Ενός. Αρά ο Νους δε καταλήγει παρά ένα δημιούργημα!!!

Ο Νους όμως δεν είναι αποτέλεσμα της αυτοθέασης του Ενός? Πως γίνεται το Εν να υπερβαίνει το Νου όταν αυτός προκύπτει από την αυτοθέαση του πρώτου?

2. Λες «"Η Κίνηση είναι αιώνια στο ανεκδήλωτο και περιοδική στο εκδηλωμένο".» Ναι, αλλά δεν υπάρχει κίνηση χωρίς σημείο αναφοράς!!!

3. Λες «Το ΟΛΟΝ είναι χωρίς όρια. Που αλλού μπορεί να λαμβάνει χώρα η όποια διαφοροποίηση αν όχι Εντός του ΟΛΟΥ; Πού μπορεί να στέκει κάτι αν όχι Εντός του ΧΩΡΟΥ (ορατού και αόρατου);»

-Άρα ο οποιαδήποτε πεπερασμένος κόσμος είναι εντός το άρρητου όλου. -

Ενώ ο φίλος Πλωτίνος λέει ότι : «Το ΜΗ ΟΝ, Εν είναι η απόλυτη ενότητα η απόλυτη ύπαρξη υπερβατική και άρρητη. Είναι άμορφο άρα δεν παρέχει καμία δυνατότητα να του αποδώσουμε ιδιότητες, διότι τότε θα το καταστούσαμε διττό. Μπορούμε να πούμε τι ΔΕΝ είναι και όχι ΤΙ ΕΙΝΑΙ, καθώς κανένα γνωστό ανθρώπινο κατηγόρημα δεν μπορούμε να του προσάψουμε...»

Κατά αρχήν, αν πούμε ότι το ΜΗ ΟΝ δεν είναι κάτι καταργούμε την απόλυτη ενότητα του και ύπαρξη του!!! Άρα αν αρχίσω να αφαιρώ ιδιότητες από το Μη Όν του Πλωτίνου αυτομάτως προσθέτω όρια στο όλον της Nada!!!

4. Μας δίνει ο φίλος Πλωτίνος, εύστοχα:
«Εξ ορισμού ο Πλάτωνας το αναφέρει ρητά η έννοια Θεός προέρχεται από την λέξη «θέω» που σημαίνει κινούμαι, τρέχω, προσδιορίζει συνεπώς τον Θεό ως την δύναμη εκείνη που κινεί ολόκληρο του σύμπαν.»

Για αυτό και αναρωτιέμαι και για δημιουργία εκτός σύμπαντος. Γιατί απλούστατα η κίνηση προϋποθέτει σημείο αναφοράς. Άρα συνεπώς ο θεός αυτός δε ταυτίζεται παρά με τη δεύτερη υπόσταση και άρα με δημιούργημα αφού κινείται?

Για να μη μακρηγορήσω άλλο να αναφέρω τα εξής σημεία στα περί θεουργίας και νόησης χωρίς απαραίτητα να είμαι κάθετος σε οποιαδήποτε ένσταση:

Με τη θεουργία οι αρχές που θεάται η ψυχή είναι οι Λόγοι, η ψυχή του κόσμου, οι πλανητικοί λόγοι και οι θεοί των ουράνιων σφαιρών και άρα η 2η υπόσταση. Δε πιστεύω ότι οι θεουργικές πρακτικές εκτείνονται ως τις υπερβατικές Ιδέες καθαυτές τις οποίες καμία ψυχή δε μπορεί να τις ατενίσει όσο παραμένει ψυχή.

0 BE 1 CAN 0 BE

Αν μπορεί μόνος του ένας μυστηριακός υλισμός να τα καταφέρει έτσι, τότε καταλήγουμε στο βλάσφημο πόρισμα ότι μία τελετουργία μπορεί να προσφέρει αθανασία και ότι οι θεοί μπορούν να εξαναγκαστούν από τους ανθρώπους που γνωρίζουν τα κόλπα της συμπαθητικής μαγείας. Μπορεί η δύναμη του μυστηριακού υλισμού να ξεπερνά τα όρια του αισθητού κόσμου, δε διαφωνώ, αλλά νομίζω ότι δε πρέπει να μπερδεύουμε ανώτερα πεδία ύπαρξης με νοητό κόσμο.

Ρωτάτε ποίος ορίζει το χειρότερο – καλύτερο. Μα η ίδια η διαφοροποίηση. Αν δεχτούμε την αδυναμία μας να αντιληφθούμε το καλό και το κακό (ή το κακό και το καλό) τότε αυτομάτως αποδεχόμαστε την ανεπάρκεια της φιλοσοφικής διείσδυσης στο να τα κατανοήσει, και εν συνεχεία να εισχωρήσει στο νοητό κόσμο.

Ο Nada μας είπε :
Το ΟΛΟΝ δεν μπορεί να έχει χρονική αρχή. Υπήρχε πάντα.
Αυτό που συμβαίνει είναι διαφοροποίηση της κατάστασής του.
Η ένστασή μου είχε να κάνει με το γεγονός στο ότι του προσδίδει μεταβολή.

Και ρωτώ: Η μεταβολή αυτή αντιστοιχεί σε κάποιου είδους αυτεπίγνωση?

Διότι αν είναι έτσι και δεχόμενοι το γεγονός ότι ένας νους μπορεί να προκύψει μόνο από αυτοθέαση αυτομάτως ταυτίζουμε το όλον με το Νου. Από την άλλη το Εν δε θα πρέπει λογικά να υπερβαίνει τα δημιουργήματα και να μην έχει καμία ανάγκη το Νου? Ο Νους από μόνος του δεν ορίζει τη κίνηση? Μήπως είναι λάθος να ταυτίσουμε το όλον - Εν με το Νου καθώς ο δεύτερος προϋποθέτει κίνηση ενώ το πρώτο ακινησία? Συνεπώς μήπως κακώς το Εν – Μη Ον ταυτίζεται με το όλον γιατί αυτό το δεύτερο είναι πεπερασμένο και μάλιστα μεταβάλλεται περιοδικά όπως έθεσε ο Nada?

Αν από την άλλη αρνηθούμε το ότι η κίνηση – μεταβολή μπορεί να οδηγήσει στην αυτεπίγνωση είναι σαν να αρνούμαστε την ικανότητα του ανθρώπου να οδηγήσει τη ψυχή του πίσω στο νοητό κόσμο.

Τώρα όσον αφορά τη ματαιότητα της διαφοροποίησης. Νομίζω ότι δεν αρμόζει στο θείο η άσκοπη μεταβολή. Άρα πρέπει να στοχεύει στο καλύτερο, πράμα που δείχνει τη προσωρινή του ατέλεια. Εκτός κι αν στοχεύει στο χειρότερο που δείχνει πάλι ατέλεια. Συνεπώς το θείο δε μπορεί να είναι μεταβλητό. Ή μήπως είναι αδόκιμος και ο όρος θείου γιατί από μόνος του προϋποθέτει κίνηση?

Οφείλουμε λοιπόν να καταλήξουμε στο τι εννοούμε όταν λέμε θεός και θείο. Εννοούμε έναν απαθή Νου (που δεν υπόκειται σε πάθη) ο οποίος όμως εξορισμού περιορίζεται στο χωροχρόνο?

0 BE 1 CAN 0 BE

Η διαφοροποίηση στοχεύει προς το καλύτερο?
Διότι αν η τελική κατάσταση δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη είναι τελείως μάταιη.

Άλλωστε η διαφοροποίηση δείχνει μεταβολή που κι εσύ περιγράφεις σαν περιοδική εξέλιξη. Το απόλυτο δεν έχει περίοδο για αυτο και αναφέρομαι και σε δημιουργία εκτός σύμπαντος. Ο κόσμος που περιγράφεις έχει όρια.

Αν η μεταβολή-διαφοροποίηση δεν είναι παρά αυτεπίγνωση αυτό σημαίνει ότο ταυτίζεις το όλον με το νου ενώ είναι υπεράνω της δικαιοδοσίας του.

Το πάω πολύ γρήγορα?

quote:

---

quote:

---

το σύμπαν αυθόρμητο δημιούργημα

---

Αν δεν κάνω λάθος "αυθόρμητο" σημαίνει εξ ιδίας ορμής. Ποιό το υποκείμενο, το φέρον την ορμή;

---

quote:

---

Ο ΘΕΟΣ ΕΠΛΑΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙ....;;;;

---

0 BE 1 CAN 0 BE

Μας λέει ο φίλος wendigo αναφερόμενος σε μένα:

Quote :
Λόγοι, ψυχή του κόσμου, πλανητικοί λόγοι, θεοί ουράνιων σφαιρών, 2η υπόσταση: Νιώθω να μπήκα σε κάποιου την -πολύ συγκεκριμένη- θεολογία, με την ιεραρχία και τους όρους της. Στην παρούσα στιγμή το θεωρώ λίγο περιοριστικό (με όλο το σεβασμό: εκφράζω μια καθαρά προσωπική μου στάση).

Ενώ ακολουθεί ένα ακόμη ενδιαφέρον σχόλιο του :

Quote :
Έχουν γίνει σφαγές για μερικές λεξούλες και θα προτιμούσα να βγάλουμε το βάρος τους από πάνω μας.

Κατά αρχήν θα ήθελα να σχολιάσω το γεγονός ότι το υποτιθέμενο κοινό πλαίσιο ομιλίας μας είναι ανέφικτο να μην επηρεάζεται από αυτό των προσωπικών εμπειριών και γνώσεων του καθενός μας, και άρα να καθίσταται τελικά ένα μικρό δυναμικό σύμπαν με τι πολλαπλές οπτικές του γωνίες. Για το λόγο αυτό σε γενικότερο επίπεδο έγιναν και τόσες σφαγές, ως αναφέρει ο φίλος wendigo. Για το λόγο αυτό υπάρχει πάντα η κάποια αμφισβήτηση ή μικρή διαφωνία στα λεγόμενα του post κάποιου ή κάποιων συνομιλητών σας ανάλογα με τη διαφορετική γωνία θέασης, όχι μόνο αυτού ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΚΗ ΣΑΣ.

Ξεχνάμε όμως ένα πράμα. Σημασία δεν έχει πως αντιλαμβανόμαστε εμείς το θείο. Το θείο δεν πρόκειται να επηρεασθεί από την αντίληψη μας. Συνεπώς μικρές διαφορές στη σημασία και στο ορισμό που καθορίζουν τα δόγματα, τα φιλοσοφικά ρεύματα κ.ο.κ. απλά μας κατατάσσουν κάπου στη συμπαντική ιεραρχία ΕΙΤΕ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΤΕ ΟΧΙ. Μικρές διαφορές στους ορισμούς των λέξεων οδηγούν ολόκληρα ρεύματα σκέψεων να θεοποιούν ουράνια σώματα ή κοσμικές ενέργειες. Το αν ο θεός κάποιας σχολής σκέψης είναι στη πραγματικότητα ένα πεπερασμένο δημιούργημα είναι για μένα χαρακτηριστικό για το ποιες ενέργειες ενεργοποιεί.

Δεν γίνεται επομένως να δηλώνουμε Χριστιανοί και να πιστεύουμε σε ψυχή πριν τη γέννηση, ούτε γίνεται να πιστεύουμε στη μετεμψύχωση.

Δεν γίνεται επίσης να θεωρούμε τον Νου αποτέλεσμα της αυτοθέασης του Όλου και ταυτόχρονα ΤΟ ΟΛΟΝ ΝΑ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΝΟΥ.

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΨΥΧΗ. ΔΕ ΔΥΝΑΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΝΑ ΑΤΕΝΙΣΕΙ ΤΙΣ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΗ.

Δεν γίνεται επίσης να ομιλούμε για πάθη, ταλαιπωρία που οδηγούν στη θέωση. Το θείο το οποίο μετατίθεται όλο και πιο πάνω ως παραδέχεσαι ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ και άρα καμία σχέση δεν έχει με τη μετατόπιση των θεοποιημένων κοσμικών δυνάμεων.

Συνεπώς δεν πρόκειται για παιχνίδι με τις λέξεις, αλλά προσπάθεια να αντιληφθούμε ότι και οι περιορισμένη οπτική μας βρίσκεται και αυτή εντός του όλου και ενεργοποιεί ΕΙΤΕ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΤΕ ΟΧΙ συγκεκριμένες ενέργειες και μας καθιστά όργανα κάποιων κοσμικών ενεργειών.

Στα περί ορίων εκδήλωσης αναφερόμενος, θα προσθέσω πάνω στα ήδη λεγόμενα μου το ότι δε μπορώ να κατανοήσω τη αυθαίρετη επιλογή κάποιων από τις άπειρες Ιδεατές μορφές να δώσουν μία πεπερασμένη εκδήλωση και όχι όλων. Συνεπώς δε δύναμαι να αντιληφθώ τη δυσχέρεια κάποιας σχολής σκέψης να αποδεχτεί την άπειρη εκδήλωση, προσθέτοντας όρια σε αυτήν αν αυτό δε γίνεται γιατί υπηρετεί κοσμικές δυνάμεις.

Πάντα φιλικά. Baltazar.

0 BE 1 CAN 0 BE

Ο Πλωτίνος προηγουμένως είπε:
«οι Αγιορείτες μοναχοί υποστήριζαν ότι χωρίς την ελληνική παιδεία, και με μόνη την άσκηση της προσευχής μπορούσαν να έχουν την μυστική εμπειρία της θεοπτίας.»

Επίσης μας έδωσε ένα απόσπασμα από Ιάμβλιχο: «Δεν είναι η νόηση που ενώνει με τον Θεό, διότι τότε τι θα εμπόδιζε τους θεωρητικούς φιλοσόφους να πετύχουν την θεουργική ένωση μαζί του; Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ!. Η ένωση με τον Θεό επιτυγχάνεται μόνο με την θεουργία»
------------------------------------------------

=>Ο αυστηρότερος ορισμός της θεουργίας δεν έχει καμία ανάγκη τη φιλοσοφία.

Συνεπώς επιμένω :
Με τη θεουργία οι αρχές που θεάται η ψυχή είναι οι Λόγοι, η ψυχή του κόσμου, οι πλανητικοί λόγοι και οι θεοί των ουράνιων σφαιρών και άρα η 2η υπόσταση. Δε πιστεύω ότι οι θεουργικές πρακτικές εκτείνονται ως τις υπερβατικές Ιδέες καθαυτές τις οποίες καμία ψυχή δε μπορεί να τις ατενίσει όσο παραμένει ψυχή.

Πάμε παρακάτω:

ΠΛΩΤΙΝΟΣ :
1. Το ΕΝ του Πλωτίνου είναι με Παρμενίδια έκφραση ΜΗ ΟΝ
2. Το ΜΗ ΟΝ, Εν είναι η απόλυτη ενότητα η απόλυτη ύπαρξη υπερβατική και άρρητη.
------------------------------------------------
=>ΕΝ = ΜΗ ΟΝ = ΑΡΡΗΤΟΝ

NADA :
1. Το ΟΛΟΝ δεν μπορεί να έχει χρονική αρχή. Υπήρχε πάντα.
2. Το ΟΛΟΝ είναι χωρίς όρια.
3.Το ΟΛΟΝ ή ΕΝ θεωρείται ως Μή-ΟΝ με την έννοια της Ανεκδήλωτης, Απόλυτης ΖΩΗΣ
------------------------------------------------
=>ΕΝ = ΜΗ ΟΝ = ΑΡΡΗΤΟΝ = ΟΛΟΝ

4. Το εκδηλωμένο ΕΝΑ, αποχωρισμένο από την Πηγή - Αρχή του, καθίσταται Ο Συμπαντικός Νούς, ο Δημιουργός, ο πρώτος δημιουργικός Λόγος, ο τετραπρόσωπος Μπράχμα της Ινδουιστικής θρησκείας.

5. Προσωπικά, δεν ταυτίζω το ΟΛΟΝ με με τον Νου
------------------------------------------------
=>ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΟ ΕΝ = ΝΟΥΣ

Εγώ διαβάζοντας τα παραπάνω βλέπω ξεκάθαρα μία διαφορά μεταξύ

Ενός, Όλου και εκδηλωμένου Ενός, Νου ΣΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΗΣ NADA.

Αλλά αν θέλεις φίλε wendigo αναπροσαρμόζω την ερώτηση μου στη NADA :

Εφόσον το Όλον και ο Νους δε ταυτίζονται, η ετερότητα που συνεπάγεται από αυτό οριοθετεί τον Νου και τον καθιστά πεπερασμένο -που είναι χαρακτηριστικό των δημιουργημάτων- και άρα ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ και ΟΧΙ δημιουργό.

Ο Νους όμως δεν είναι αποτέλεσμα της αυτοθέασης του Όλου?? ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΟΛΟΝ ΝΑ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΝΟΥ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΑΥΤΟΘΕΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ?

Συνεχίζω να σχολιάζω το post σου φίλε wendigo. Καταρχήν οι ασκήσεις επί χάρτου της λογικής μας τι διαφορά έχουν από τη φιλοσοφική? Καμία θα έλεγα.

Το αν λύνεται κάποια υπαρξιακή μας δίψα ή μόνο αναλωνόμαστε σε γλωσσικούς ακροβατισμούς άσε φίλε μου να το κρίνουμε στο τέλος. Αλλιώς κινδυνεύουμε να καταλήξουμε δογματικοί. Κι αν δε καταλήξουμε πουθενά, ε , δε χάθηκε και ο κόσμος… Αν και μόνο το ότι δεν αφήνουμε το μυαλό να τεμπελιάζει είναι στα συν.

Με βάση τα λεγόμενα έχει δίκιο να ρωτάς τι εννοώ με το να λέω δημιουργία εκτός σύμπαντος. Οπότε σου καταθέτω τη λογική και το προβληματισμό μου.

Θεωρώ λανθασμένη τη τάση να καθιστούμε θεό-Δημιουργό ένα πεπερασμένο Νου, δημιούργημα. Δε με ενδιαφέρει αν ταυτίζεται με τη νοητική τάξη όλης της διασυμπαντικής δημιουργίας – την οποία αυτός ορίζει εδώ που τα λέμε-. Δε παύει να είναι δημιούργημα.

Θεωρώ αποτέλεσμα της τάσης αυτής να καταστείτε κάτι πεπερασμένο, άπειρο κάτι θνητό, αθάνατο. Τι εννοώ : Όσο ταυτίζουμε με Δημιουργό όλης της διασυμπαντικής δημιουργίας με έναν πεπερασμένο Νου θέτουμε όρια στην εκδήλωση. Και εδώ είναι μία απορία μου :

ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΝΑ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ? Μήπως γιατί επιθυμούμε να μετονομάσουμε έναν ανώτερο νου στον απόλυτο ΝΟΥ ο οποίος ως αποτέλεσμα της αυτοθέασης του απείρου εαυτού του είναι εξίσου άπειρος? Για αυτό και μιλώ για δημιουργία εκτός σύμπαντος-και του δικού μας και του διασυμπαντικού οργανισμού-. Γιατί απλούστατα πιστεύοντας σε έναν Νου-δημιούργημα πεπερασμένο του αποκλείουμε άλλες άγνωστες διαστάσεις ύπαρξης. Του αποκλείουμε την εξωσυμπαντική-για τα μέτρα του- άπειρη εκδήλωση που ακόμη δε γνώρισε.

Θα επανέλθω ελπίζω με κάποια άλλα ενδιαφέροντα σχόλια.
Πάντα φιλικά. Baltazar.

0 BE 1 CAN 0 BE

Μας λέει ο φίλος wendigo αναφερόμενος σε μένα:

Quote :
Λόγοι, ψυχή του κόσμου, πλανητικοί λόγοι, θεοί ουράνιων σφαιρών, 2η υπόσταση: Νιώθω να μπήκα σε κάποιου την -πολύ συγκεκριμένη- θεολογία, με την ιεραρχία και τους όρους της. Στην παρούσα στιγμή το θεωρώ λίγο περιοριστικό (με όλο το σεβασμό: εκφράζω μια καθαρά προσωπική μου στάση).

Ενώ ακολουθεί ένα ακόμη ενδιαφέρον σχόλιο του :

Quote :
Έχουν γίνει σφαγές για μερικές λεξούλες και θα προτιμούσα να βγάλουμε το βάρος τους από πάνω μας.

Κατά αρχήν θα ήθελα να σχολιάσω το γεγονός ότι το υποτιθέμενο κοινό πλαίσιο ομιλίας μας είναι ανέφικτο να μην επηρεάζεται από αυτό των προσωπικών εμπειριών και γνώσεων του καθενός μας, και άρα να καθίσταται τελικά ένα μικρό δυναμικό σύμπαν με τι πολλαπλές οπτικές του γωνίες. Για το λόγο αυτό σε γενικότερο επίπεδο έγιναν και τόσες σφαγές, ως αναφέρει ο φίλος wendigo. Για το λόγο αυτό υπάρχει πάντα η κάποια αμφισβήτηση ή μικρή διαφωνία στα λεγόμενα του post κάποιου ή κάποιων συνομιλητών σας ανάλογα με τη διαφορετική γωνία θέασης, όχι μόνο αυτού ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΚΗ ΣΑΣ.

Ξεχνάμε όμως ένα πράμα. Σημασία δεν έχει πως αντιλαμβανόμαστε εμείς το θείο. Το θείο δεν πρόκειται να επηρεασθεί από την αντίληψη μας. Συνεπώς μικρές διαφορές στη σημασία και στο ορισμό που καθορίζουν τα δόγματα, τα φιλοσοφικά ρεύματα κ.ο.κ. απλά μας κατατάσσουν κάπου στη συμπαντική ιεραρχία ΕΙΤΕ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΤΕ ΟΧΙ. Μικρές διαφορές στους ορισμούς των λέξεων οδηγούν ολόκληρα ρεύματα σκέψεων να θεοποιούν ουράνια σώματα ή κοσμικές ενέργειες. Το αν ο θεός κάποιας σχολής σκέψης είναι στη πραγματικότητα ένα πεπερασμένο δημιούργημα είναι για μένα χαρακτηριστικό για το ποιες ενέργειες ενεργοποιεί.

Δεν γίνεται επομένως να δηλώνουμε Χριστιανοί και να πιστεύουμε σε ψυχή πριν τη γέννηση, ούτε γίνεται να πιστεύουμε στη μετεμψύχωση.

Δεν γίνεται επίσης να θεωρούμε τον Νου αποτέλεσμα της αυτοθέασης του Όλου και ταυτόχρονα ΤΟ ΟΛΟΝ ΝΑ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΝΟΥ.

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΙΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΨΥΧΗ. ΔΕ ΔΥΝΑΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΝΑ ΑΤΕΝΙΣΕΙ ΤΙΣ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΗ.

Δεν γίνεται επίσης να ομιλούμε για πάθη, ταλαιπωρία που οδηγούν στη θέωση. Το θείο το οποίο μετατίθεται όλο και πιο πάνω ως παραδέχεσαι ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ και άρα καμία σχέση δεν έχει με τη μετατόπιση των θεοποιημένων κοσμικών δυνάμεων.

Συνεπώς δεν πρόκειται για παιχνίδι με τις λέξεις, αλλά προσπάθεια να αντιληφθούμε ότι και οι περιορισμένη οπτική μας βρίσκεται και αυτή εντός του όλου και ενεργοποιεί ΕΙΤΕ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΤΕ ΟΧΙ συγκεκριμένες ενέργειες και μας καθιστά όργανα κάποιων κοσμικών ενεργειών.

Στα περί ορίων εκδήλωσης αναφερόμενος, θα προσθέσω πάνω στα ήδη λεγόμενα μου το ότι δε μπορώ να κατανοήσω τη αυθαίρετη επιλογή κάποιων από τις άπειρες Ιδεατές μορφές να δώσουν μία πεπερασμένη εκδήλωση και όχι όλων. Συνεπώς δε δύναμαι να αντιληφθώ τη δυσχέρεια κάποιας σχολής σκέψης να αποδεχτεί την άπειρη εκδήλωση, προσθέτοντας όρια σε αυτήν αν αυτό δε γίνεται γιατί υπηρετεί κοσμικές δυνάμεις.

Πάντα φιλικά. Baltazar.

0 BE 1 CAN 0 BE

Ο Πλωτίνος προηγουμένως είπε:
«οι Αγιορείτες μοναχοί υποστήριζαν ότι χωρίς την ελληνική παιδεία, και με μόνη την άσκηση της προσευχής μπορούσαν να έχουν την μυστική εμπειρία της θεοπτίας.»

Επίσης μας έδωσε ένα απόσπασμα από Ιάμβλιχο: «Δεν είναι η νόηση που ενώνει με τον Θεό, διότι τότε τι θα εμπόδιζε τους θεωρητικούς φιλοσόφους να πετύχουν την θεουργική ένωση μαζί του; Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ!. Η ένωση με τον Θεό επιτυγχάνεται μόνο με την θεουργία»
------------------------------------------------

=>Ο αυστηρότερος ορισμός της θεουργίας δεν έχει καμία ανάγκη τη φιλοσοφία.

Συνεπώς επιμένω :
Με τη θεουργία οι αρχές που θεάται η ψυχή είναι οι Λόγοι, η ψυχή του κόσμου, οι πλανητικοί λόγοι και οι θεοί των ουράνιων σφαιρών και άρα η 2η υπόσταση. Δε πιστεύω ότι οι θεουργικές πρακτικές εκτείνονται ως τις υπερβατικές Ιδέες καθαυτές τις οποίες καμία ψυχή δε μπορεί να τις ατενίσει όσο παραμένει ψυχή.

Πάμε παρακάτω:

ΠΛΩΤΙΝΟΣ :
1. Το ΕΝ του Πλωτίνου είναι με Παρμενίδια έκφραση ΜΗ ΟΝ
2. Το ΜΗ ΟΝ, Εν είναι η απόλυτη ενότητα η απόλυτη ύπαρξη υπερβατική και άρρητη.
------------------------------------------------
=>ΕΝ = ΜΗ ΟΝ = ΑΡΡΗΤΟΝ

NADA :
1. Το ΟΛΟΝ δεν μπορεί να έχει χρονική αρχή. Υπήρχε πάντα.
2. Το ΟΛΟΝ είναι χωρίς όρια.
3.Το ΟΛΟΝ ή ΕΝ θεωρείται ως Μή-ΟΝ με την έννοια της Ανεκδήλωτης, Απόλυτης ΖΩΗΣ
------------------------------------------------
=>ΕΝ = ΜΗ ΟΝ = ΑΡΡΗΤΟΝ = ΟΛΟΝ

4. Το εκδηλωμένο ΕΝΑ, αποχωρισμένο από την Πηγή - Αρχή του, καθίσταται Ο Συμπαντικός Νούς, ο Δημιουργός, ο πρώτος δημιουργικός Λόγος, ο τετραπρόσωπος Μπράχμα της Ινδουιστικής θρησκείας.

5. Προσωπικά, δεν ταυτίζω το ΟΛΟΝ με με τον Νου
------------------------------------------------
=>ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΟ ΕΝ = ΝΟΥΣ

Εγώ διαβάζοντας τα παραπάνω βλέπω ξεκάθαρα μία διαφορά μεταξύ

Ενός, Όλου και εκδηλωμένου Ενός, Νου ΣΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΗΣ NADA.

Αλλά αν θέλεις φίλε wendigo αναπροσαρμόζω την ερώτηση μου στη NADA :

Εφόσον το Όλον και ο Νους δε ταυτίζονται, η ετερότητα που συνεπάγεται από αυτό οριοθετεί τον Νου και τον καθιστά πεπερασμένο -που είναι χαρακτηριστικό των δημιουργημάτων- και άρα ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ και ΟΧΙ δημιουργό.

Ο Νους όμως δεν είναι αποτέλεσμα της αυτοθέασης του Όλου?? ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΟΛΟΝ ΝΑ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΝΟΥ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΑΥΤΟΘΕΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ?

Συνεχίζω να σχολιάζω το post σου φίλε wendigo. Καταρχήν οι ασκήσεις επί χάρτου της λογικής μας τι διαφορά έχουν από τη φιλοσοφική? Καμία θα έλεγα.

Το αν λύνεται κάποια υπαρξιακή μας δίψα ή μόνο αναλωνόμαστε σε γλωσσικούς ακροβατισμούς άσε φίλε μου να το κρίνουμε στο τέλος. Αλλιώς κινδυνεύουμε να καταλήξουμε δογματικοί. Κι αν δε καταλήξουμε πουθενά, ε , δε χάθηκε και ο κόσμος… Αν και μόνο το ότι δεν αφήνουμε το μυαλό να τεμπελιάζει είναι στα συν.

Με βάση τα λεγόμενα έχει δίκιο να ρωτάς τι εννοώ με το να λέω δημιουργία εκτός σύμπαντος. Οπότε σου καταθέτω τη λογική και το προβληματισμό μου.

Θεωρώ λανθασμένη τη τάση να καθιστούμε θεό-Δημιουργό ένα πεπερασμένο Νου, δημιούργημα. Δε με ενδιαφέρει αν ταυτίζεται με τη νοητική τάξη όλης της διασυμπαντικής δημιουργίας – την οποία αυτός ορίζει εδώ που τα λέμε-. Δε παύει να είναι δημιούργημα.

Θεωρώ αποτέλεσμα της τάσης αυτής να καταστείτε κάτι πεπερασμένο, άπειρο κάτι θνητό, αθάνατο. Τι εννοώ : Όσο ταυτίζουμε με Δημιουργό όλης της διασυμπαντικής δημιουργίας με έναν πεπερασμένο Νου θέτουμε όρια στην εκδήλωση. Και εδώ είναι μία απορία μου :

ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΝΑ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ? Μήπως γιατί επιθυμούμε να μετονομάσουμε έναν ανώτερο νου στον απόλυτο ΝΟΥ ο οποίος ως αποτέλεσμα της αυτοθέασης του απείρου εαυτού του είναι εξίσου άπειρος? Για αυτό και μιλώ για δημιουργία εκτός σύμπαντος-και του δικού μας και του διασυμπαντικού οργανισμού-. Γιατί απλούστατα πιστεύοντας σε έναν Νου-δημιούργημα πεπερασμένο του αποκλείουμε άλλες άγνωστες διαστάσεις ύπαρξης. Του αποκλείουμε την εξωσυμπαντική-για τα μέτρα του- άπειρη εκδήλωση που ακόμη δε γνώρισε.

Θα επανέλθω ελπίζω με κάποια άλλα ενδιαφέροντα σχόλια.
Πάντα φιλικά. Baltazar.

0 BE 1 CAN 0 BE

Προφητική...

Νομίζω τα βιβλία από ένα σημειο είναι κάπως βαρειά... άσε που δεν έχει μεταφραστεί το τελευταίο από όσο ξέρω.