ESTER

Το δημιούργημα δεν ήταν «σκάρτο», όπως λες, αλλά ΕΛΕΥΘΕΡΟ!!! Άλλο το ένα άλλο το άλλο! Είναι σαν να παίρνεις μια ολοκαίνουργη Ferrari, του κουτιού, και πας και την στουκάρεις πάνω σε μια κολόνα! Ποιος σου φταίει; Ο κατασκευαστής της; Ήταν «σκάρτη»; Μια χαρά Ferrari ήταν! Εσύ κι εγώ την στουκάραμε!

Διέσχιζα πριν λίγο το άλσος! Παρατήρησα ότι όλοι οι Πυροσβεστικοί Κρουνοί ήταν κατεστραμμένοι! Ήταν πάλι οι γνωστοί «άγνωστοι» που χαίρονται να χαλάνε, να ασχημαίνουν, χαίρονται με τη διαστροφή, και το κακό! Τώρα, αν συμβεί μια πυρκαγιά στο δάσος, και καούν πέντε παιδάκια με τις μητέρες τους, αν δεν προλάβουν για κάποια αιτία να βγουν απ΄ το δάσος, ποιος θα φταίει; Ο Θεός; Ή μήπως το κράτος; Ποιος;

Ο Θεός μάς έφτιαξε ελεύθερους! Μας έδωσε αυτό το σώμα και αυτά τα χρόνια ζωής, σαν ευκαιρία για να διαλέξουμε! Τον Θεό δεν Τον ενδιαφέρει αυτό το σώμα που βλέπουμε εμείς! Αυτό δεν είναι τίποτε. Η αληθινή Ζωή αρχίζει μετά! Δεν πειράζει που εσύ δεν το πιστεύεις.... Το πίστεψαν και το πιστεύουν δισεκατομμύρια άλλοι..... Ο Θεός είναι άχρονος! Δεν σκέπτεται, δεν βλέπει όπως εμείς! Μας βλέπει όπως λέει στον Ψαλμό ργ΄ (103) 15 «σαν χόρτο» που το πρωί είναι ένα ωραίο ανθισμένο λαχταριστό λουλούδι, και μετά το απόγευμα κόβεται και ξεραίνεται! Βλέπεις τις ωραίες ηθοποιούς, στις ταινίες, στις αφίσες, πανέμορφες, και σε λίγα χρόνια, δεν αναγνωρίζονται πια! Με το μπαστουνάκι τους κι αυτές, όπως όλος ο κόσμος, και σε λίγο μπροστά στην πόρτα της άλλης ζωής, θα σε ρωτήσουν: Όχι ποια ηθοποιός ήσουν, ποιος μεγιστάνας, ή ότι άλλο, αλλά ο Πατέρας Θεός θα σου πει και θα μου πει: «Έστειλα το Μονάκριβο Παιδί Μου για σένα εκεί κάτω! Τι έκανες μ΄αυτό;»

Τώρα εσύ μπορεί να λες ό,τι θες!.... Είναι η ώρα η δική σου. Μια μέρα όμως θα βρεθείς αντιμέτωπος μ΄ αυτή την ερώτηση. Προετοιμάσου. Γιατί δεν είναι εύκολο να είσαι μπροστά στο Βασιλιά του Σύμπαντος, και να μη ξέρεις τι να πεις.....

Δεν ήταν μια «προβλέψιμη αποτυχία» η Δημιουργία! Τέθηκαν μπροστά στον άνθρωπο δυο δρόμοι να διαλέξει: Πού θέλει να πάει: Ποιον θέλει να ακολουθήσει! Και αντί να διαλέξει το Φως, την Αγάπη, την Αλήθεια, τη Ζωή, διάλεξε το ψέμα, το μίσος, την κακία, τη διαβολή! Μόνος του το διάλεξε! Ποιος του φταίει; Ο Θεός; Ο Θεός μας έπλασε ελεύθερους! Μας εφοδίασε μ΄ αυτό το μέγιστο προνόμιο της ελευθερίας! Θα προτιμούσες δηλαδή να ήσουν ένα τέλειο πιόνι στα χέρια κάποιου; Ζητώ συγνώμη που το λέω, έστω και στα χέρια του Θεού; Πιόνι; Άβουλο; Τέλειο, αλλά άβουλο; Χωρίς θέληση; Χωρίς πιστεύω, χωρίς βούληση, πειθήνιο όργανο; Σαν επιστημονική φαντασία;

Είναι μεγάλο δώρο, αγαπητέ Schwabe, το δώρο της ελευθερίας που μας έδωσε ο Κύριός μας! Μεγάλη ευλογία! Είμαι περήφανη και ευγνώμων που μας έπλασε έτσι! Και να σου πω και κάτι; Μάλλον το ήξερε ότι θα πέσουμε!.... Γιατί γράφει στην Αποκάλυψη στο ιγ΄ 8 για τον Ιησού Χριστό, ότι είναι το «....Αρνίον το εσφαγμένον από καταβολής κόσμου....» οπότε, μάλλον το ήξερε ότι θα αμαρτήσει ο άνθρωπος, και θα πέσει! Είχε κανονιστεί η Θυσία στον Γολγοθά πριν ακόμα από τη Δημιουργία! Ξέρεις όμως; Σ΄ αυτό εγώ βλέπω τη θαυμαστή Αγάπη και το έλεος του Θεού, και Τον δοξάζω, ενώ εσύ, δυστυχώς ψάχνεις για «πρακτικό όφελος»! Τι πρακτικό όφελος; Πρακτικό όφελος δεν είναι που βλέπουμε καθημερινά ζωές να τις αλλάζει ο Ιησούς Χριστός; Ναρκομανείς να σταματούν την πρέζα! Χωρισμένες οικογένειες να ξανασμίγουν! Αρκετές φορές άρρωστοι να γίνονται καλά! Στη μοναξιά μας να βρίσκουμε συντροφιά! Είναι ζωντανός ο Χριστός και σήμερα! Ζει δίπλα μου! Δεν μιλάω για κάποιον ξένο! Είναι κοντά μου! Είναι Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ!

Ο Θεός τα δημιούργησε όλα «καλά λίαν»! Όχι τέλεια! Τέλειος θα γινόταν ο άνθρωπος, με την καθημερινή επαφή που θα είχε με τον Θεό, με την «παρέα» που θα έκαναν, ή καλύτερα: με την Κοινωνία που θα είχαν! Αλλά ο άνθρωπος, κουτά σκεπτόμενος, προτίμησε την κοντινή λύση που τού πρότεινε ο κακός, ψέμα μεγάλο, και αντί να πετύχει τη Θέωση που ήθελε, πέτυχε σε λίγο καιρό, να κρατάει το παιδί του νεκρό, δολοφονημένο, από το άλλο παιδί του! Αντί για τη Θέωση, ο θάνατος! Ο θάνατος! Κάτι που δεν γνώριζαν! Στο παιδί τους! Αυτό ο κάνει ο άρχων του ψεύδους. Αυτό κάνει και σήμερα. Και σε σένα, και σε μένα! Με βάζει να ασχολούμαι με την τηλεόραση, με τα media, με το τι φόρεσε η μία, με το ποιον τα έχει ο τάδε ποδοσφαιριστής, και παίρνει το βλέμμα μου απ΄ την Αγάπη! Απ΄ Αυτόν που καρφώθηκε πάνω σ΄ ένα Σταυρό, γιατί σ΄ αγάπησε και μ΄ αγάπησε μέχρι θανάτου! Αυτός είναι που αξίζει την αγάπη μου! Που την θέλει! Είναι ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ!

Πραγματικά οι Θρησκείες μοιάζουν μεταξύ τους! Μοιάζουν, γιατί έχουν την ίδια αρχή! Την ίδια αρχή που είναι ο Ένας ο Μοναδικός ο Άναρχος Θεός! Και ο Μοναδικός Γιος Του Ο Κύριός μας ο Ιησούς Χριστός το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας! Γι΄ αυτό μοιάζουν. Στην πορεία όμως των ατέλειωτων χιλιετηρίδων, μπήκαν μέσα στη Λατρεία του Αληθινού Θεού παραδόσεις, μπήκαν δεισιδαιμονίες, έβαλε και ο κακός το χέρι του, όπως λέει ο απόστολος Πέτρος Α΄ Πέτρ. ε΄ 9, και έγινε το χάλι που έχουμε σήμερα!

Στην αρχή όμως ο Θεός τα δημιούργησε όλα καλά λίαν! Με την παρεκτροπή όμως απ΄ το θέλημά Του, φύγαμε απ΄ το τέλειο, και άρχισε η παρέκλιση! Εκεί στην Εδέμ ήταν ό,τι μπορούσε να επιθυμήσει ο άνθρωπος. Η ευλογία του πράσινου, το καλάδημα των πουλιών, η γλύκα των φρούτων, η νοστιμιά των καρπών, το κελάρισμα του καταρράκτη, το μπάνιο στη λίμνη, το ψάρεμα, η παρέα της Εύας, ο έρωτας του Αδάμ για την Εύα, και της Εύας για τον Αδάμ, στην πλήρη ομορφιά του που χάθηκε πια, η αγνότητα σε μια μορφή που δεν υπάρχει! Ήταν γυμνοί! Είχαν πλήρη νοητική εξέλιξη, γιατί ο Θεός είχε φέρει μπροστά στον Αδάμ όλα τα ζώα, και ο Αδάμ τούς είχε δώσει ονόματα σύμφωνα με τις ιδιότητές τους! (Γεν. α΄, β΄) Και το σπουδαιότερο: Κάθε απόγευμα, κατέβαινε ο ίδιος ο Θεός, και συνομιλούσε μαζί τους! Τι ευλογίες.... Ποιος θα περίμενε, ότι για μια υπερηφάνια, για μια βλακεία, για ένα ψέμα, ένα χονδροειδές ψέμα, που τους είπε ο κακός, τα έχασαν όλα αυτά!!! Και μαζί με αυτούς, και όλοι εμείς! Ευτυχώς που κατέβηκε! Ευτυχώς που το Σύμπαν το κυβερνά ΕΝΑΣ ΛΕΒΕΝΤΟΝΙΟΣ όπως θα έλεγαν οι Κρητικοί! Και όταν ήρθε η ώρα, είπε: ΕΓΩ ΘΑ ΠΑΩ, ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΩΣΩ!!! Και ήρθε για μένα, για σένα, για όλους μας! Όσους Του πούμε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! Σε περιμένει! Το θέλει το ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σου! Το αξίζει!!!

Το δημιούργημα δεν ήταν «σκάρτο», όπως λες, αλλά ΕΛΕΥΘΕΡΟ!!! Άλλο το ένα άλλο το άλλο! Είναι σαν να παίρνεις μια ολοκαίνουργη Ferrari, του κουτιού, και πας και την στουκάρεις πάνω σε μια κολόνα! Ποιος σου φταίει; Ο κατασκευαστής της; Ήταν «σκάρτη»; Μια χαρά Ferrari ήταν! Εσύ κι εγώ την στουκάραμε!

Διέσχιζα πριν λίγο το άλσος! Παρατήρησα ότι όλοι οι Πυροσβεστικοί Κρουνοί ήταν κατεστραμμένοι! Ήταν πάλι οι γνωστοί «άγνωστοι» που χαίρονται να χαλάνε, να ασχημαίνουν, χαίρονται με τη διαστροφή, και το κακό! Τώρα, αν συμβεί μια πυρκαγιά στο δάσος, και καούν πέντε παιδάκια με τις μητέρες τους, αν δεν προλάβουν για κάποια αιτία να βγουν απ΄ το δάσος, ποιος θα φταίει; Ο Θεός; Ή μήπως το κράτος; Ποιος;

Ο Θεός μάς έφτιαξε ελεύθερους! Μας έδωσε αυτό το σώμα και αυτά τα χρόνια ζωής, σαν ευκαιρία για να διαλέξουμε! Τον Θεό δεν Τον ενδιαφέρει αυτό το σώμα που βλέπουμε εμείς! Αυτό δεν είναι τίποτε. Η αληθινή Ζωή αρχίζει μετά! Δεν πειράζει που εσύ δεν το πιστεύεις.... Το πίστεψαν και το πιστεύουν δισεκατομμύρια άλλοι..... Ο Θεός είναι άχρονος! Δεν σκέπτεται, δεν βλέπει όπως εμείς! Μας βλέπει όπως λέει στον Ψαλμό ργ΄ (103) 15 «σαν χόρτο» που το πρωί είναι ένα ωραίο ανθισμένο λαχταριστό λουλούδι, και μετά το απόγευμα κόβεται και ξεραίνεται! Βλέπεις τις ωραίες ηθοποιούς, στις ταινίες, στις αφίσες, πανέμορφες, και σε λίγα χρόνια, δεν αναγνωρίζονται πια! Με το μπαστουνάκι τους κι αυτές, όπως όλος ο κόσμος, και σε λίγο μπροστά στην πόρτα της άλλης ζωής, θα σε ρωτήσουν: Όχι ποια ηθοποιός ήσουν, ποιος μεγιστάνας, ή ότι άλλο, αλλά ο Πατέρας Θεός θα σου πει και θα μου πει: «Έστειλα το Μονάκριβο Παιδί Μου για σένα εκεί κάτω! Τι έκανες μ΄αυτό;»

Τώρα εσύ μπορεί να λες ό,τι θες!.... Είναι η ώρα η δική σου. Μια μέρα όμως θα βρεθείς αντιμέτωπος μ΄ αυτή την ερώτηση. Προετοιμάσου. Γιατί δεν είναι εύκολο να είσαι μπροστά στο Βασιλιά του Σύμπαντος, και να μη ξέρεις τι να πεις.....