Fairy

Στο μήνυμά σου θίγεις διάφορες ψυχολογικές καταστάσεις που όλοι μας βιώνουμε λίγο ή πολύ, αλλά δεν τις παρατηρούμε όλοι μας.

Αυτό που εντοπίζω εγώ προσωπικά στα λεγόμενά σου είναι κάτι που στο χώρο του εσωτερισμού το έχουν χαρακτηρίσει ως "ενθύμιση του εαυτού". Είναι μια στιγμή που κατά κάποιον τρόπο ο εαυτός σου σε ξαφνιάζει, και συ βιώνεις ένα στιγμιότυπο του εαυτού σου σαν να είσαι ένας τρίτος, ένας θεατής ή ακροατής. Έτσι εκείνη τη στιγμή ακούς τη φωνή σου να αντηχεί παράξενα, να λες λόγια που ακούγονται ξένα, λες και μέσα σου υπάρχει ένας πυρήνας που έχει ξεχωριστή συνείδηση και κείνη τη συγκεκριμένη στιγμή παίρνει τα ηνία και παρατηρεί τις εκδηλώσεις του συνηθισμένου "περιφερειακού" σου εαυτού.

Προσωπικά λοιπόν, επειδή κατά κόρον βίωνα αυτές τις ξεχωριστές στιγμές που περιγράφεις, βρήκα ικανοποιητική εξήγηση σε αυτό που λέγεται "ενθύμιση του εαυτού" και συγκεκριμένα στις διδασκαλίες του Γκουρτζίεφ. Υπάρχει βέβαια το ενδεχόμενο να παρερμήνεψα τα γραφόμενά σου, αλλά από την προσωπική μου εμπειρία αυτά έχω να σου πω. Πιστεύω ότι δεν έχει σημασία τόσο από πού προέρχονται αυτές οι φράσεις που ξεστομίζεις σε κάποιο διάλογο ή εσωτερικό μονόλογο (εκτός αν αναφέρεσαι σε "προφητικά λόγια") αλλά σημασία έχει ότι εκείνη τη στιγμή εσύ παρατηρείς τον εαυτό σου - με όλες τις αντιφάσεις του - από ένα "άλλο σημείο παρατήρησης". Βγάζεις άκρη;

Αναφέρεσαι και στις διάφορες σκέψεις που κάνεις, όταν εξετάζεις ένα θέμα από όλες τις πλευρές. Κι ότι μπορεί να καταλήγεις σε ένα διαφορετικό συμπέρασμα απ' ό,τι ξεκίνησες. Καλό μου ακούγεται αυτό. Όπως και το να μπορείς να δεις με τα μάτια του άλλου, να βλέπεις δηλαδή και την δική του άποψη για το θέμα. Καλό κι αυτό. Προσωπικά μου συμβαίνει συνεχώς. Αν μπορείς να το ελέγχεις, έτσι ώστε να μη μένεις τελικά "άλαλος", επειδή θα πιστεύεις ότι τελικά είναι ανώφελο να πεις το οτιδήποτε, τότε αυτό θα σου προσφέρει αρμονικότερες σχέσεις και ένα αίσθημα "δικαιοσύνης". Αλήθεια, πόσο Ζυγό έχεις στο ωροσκόπιό σου;

Πάντως αυτό που φαίνεται απαραίτητο για ηθικούς ή απλά θρησκευτικούς λόγους στη μια περίπτωση (να απογυμνωθεί ο μοναχός από τον εγωισμό του και ασκηθεί στην ταπείνωση) στην περίπτωση των διδασκαλιών του Καστανέντα παρουσιάζεται αναγκαίο για "ορατούς" λόγους, πραγματιστικούς... Πέρα από την ψυχολογική μεταμόρφωση του "πολεμιστή" μέσω του εκμηδενισμού του εγωισμού του, κάποιος που "βλέπει", θα βλέπει μάλλον και τις αλλαγές στο ενεργειακό σώμα του ανθρώπου που ασκείται στο σβήσιμο της προσωπικής ιστορίας και στις άλλες συγκεκριμένες τεχνικές... Τελικά μπορούμε να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι ο αγώνας ενάντια στον εγωισμό, ενάντια στην προσκόλληση στην σπουδαιότητα του εαυτού - που άλλοι την κάνουν για τη δόξα του Θεού, κι άλλοι επειδή πρέπει να υπακούσουν στο δάσκαλό τους κι άλλοι για άλλους λόγους - προσφέρει εσωτερική δύναμη.

Το ότι "όποιοι μας καταλαβαίνουν σκλαβώνουν κάτι μέσα μας" είναι μια γενικότερη ιδέα που έχω εντοπίσει διαβάζοντας τα βιβλία του Καστανέντα. Δεν θυμάμαι, εάν το αναφέρει κάπου επί λέξει, όμως το νόημα είναι παραπλήσιο. Πάμπολλες φορές ο Δον Χουάν συμβουλεύει τον μαθητή του να μην αποκαλύπτει πράγματα για τον εαυτό του για να μην έχουν οι άλλοι εξουσία πάνω του, να κόβει τις σχέσεις του με το παρελθόν, να μη "δίνει στόχο", να περνά απαρατήρητος για να έχει τα περιθώρια δράσης. Το σβήσιμο της προσωπικής ιστορίας είναι μία από τις βασικές έννοιες στην τέχνη της καταδίωξης.

Γενικότερα, νομίζω ότι θα συμφωνήσετε, πως οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους μας εγκλωβίζουν σε κάποια συγκεκριμένα πρότυπα συμπεριφοράς, σε κάποια στερεότυπα. Όσο πιο καλά μας γνωρίζει κάποιος, τόσο πιο συγκεκριμένος γίνεται ο ρόλος που παίζουμε απεναντί του και αυτό κατά κάποιον τρόπο μας στερεί ένα ποσοστό ελευθερίας. Αντίθετα όταν βρεθούμε σε ένα άγνωστο περιβάλλον, με άγνωστους ανθρώπους, μπορούμε να προσθέσουμε έναν καινούριο ρόλο στο ρεπερτόριό μας. Μονάχα που συνήθως είμαστε εγκλωβισμένοι μέσα στα συγκεκριμένα ρολάκια που παίζουμε στην καθημερινότητά μας. (Τις μάσκες που αναφέρει ο Γκιμπράν εγώ προσωπικά τις ερμηνεύω κατ' αυτόν τον τρόπο, ως ρόλους δηλαδή).

Στην διδασκαλία του Καστανέντα, από αυτά που έχω αντιληφθεί, ο διώκτης επιλέγει συνειδητά να παίξει έναν οποιονδήποτε ρόλο, όμως για να μπορεί να το πετύχει αυτό θα πρέπει πρώτα να έχει σβήσει την προσωπική του ιστορία, να μην παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό του, να ξεφύγει από την παγίδα της αυτοεκτίμησης. Έτσι θα μπορεί να ξεγλυστράει κατά βούληση, κανείς δεν θα μπορεί να τον σκλαβώσει.

Αυτό τώρα μπορεί να συνδεθεί με την "ανακεφαλαίωση της ζωής". Μια μέθοδος με την οποία ο ασκούμενος διώχνει από πάνω του όλες τις ίνες που άφησαν πάνω τους τα άλλα φωτεινά όντα σε σχέση με ένα γεγονός της ζωής τους, αλλά του δίνει πίσω και τις ίνες που άφησαν οι ίδιοι. Αυτή η πρακτική μπορεί να δώσει στον ασκούμενο ενέργεια στο σβήσιμο της προσωπικής του ιστορίας, στο χάσιμο της μορφής και σε άλλες μη-πράξεις.

Στο "Δώρο του Αετού" η Φλορίντα λέει στον Καστανέντα ότι η απαγόρευση του να μιλάει κανείς για την προσωπική του ζωή, ισχύει μόνο για τους άντρες, επειδή οι γυναίκες δεν είναι υπόλογες και μπορούν ευκολότερα να εξαφανιστούν. Σύμφωνα με τα λόγια της ο Δον Χουάν απαγόρευε στον Καστανέντα να μιλάει για την προσωπική του ζωή, για να τον βοηθήσει να ξεπεράσει το αίσθημα ότι εγκατέλειψε αυτούς που βασίζονταν πάνω του. Οι άντρες, λέει η Φλορίντα, απεχθάνονται την ιδέα να σβήσουν τον εαυτό τους και πάντα βρίσκουν διάφορους περίεργους τρόπους για να αναδειχθούν. Παρόλα αυτά και οι γυναίκες διώκτριες οφείλουν να εκπαιδευτούν στην τεχνική της ανακεφαλαίωσης της ζωής.

Αυτά λοιπόν σχετικά με αυτήν την ιδέα... Τώρα τι σχέση έχει ο ποιητής με τον Καστανέντα; Καμία μάλλον, απλώς ο στίχος του μου θύμισε αυτές τις ιδέες, και αναρωτήθηκα εάν εμφανίζεται κάτι σχετικό με τον α' ή β΄ τρόπο και σε κάποιo άλλο μεταφυσικό ρεύμα...