FreeHawk73
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
Αλλά ακόμα πιό τεράστια η δύσκολία που συναντάς μέχρι να αναγκαστείς να αποχωρηστείς την αγαπημένη κακή εξάρτηση. Διότι δυστυχώς ξαναλέω όλες οι κακές εξαρτήσεις είναι λίγο έως πολύ αγαπημένες.
Συμφωνώ απόλυτα.
(ξέχνα το Hip hop)
nst:
quote:
Είναι τόσο ''κακό''να έχουμε ανάγκη εναν φίλο, ένα χάδι, μια καλή
Όχι μόνο δεν είναι κακό αλλά - κατά τη γνώμη μου - είναι απολύτως
απαραίτητο!!!
nst:
quote:
Τι θα κερδίσουμε αν θα είμαστε ''ατρωτοι'' και την ''κοπανάμε ''ανα
πάσα στιγμή εκτός απο την ψευδαίσθηση της υπεροχής?
Τίποτα.
Εξάλλου αυτή η κατάσταση που περιγράφεις, είναι η χαρακτηριστική
αίσθηση που διακατέχει κάποιον, την ώρα που κάνει χρήση ναρκωτικών
(κυρίως ηρωίνης, κοκαϊνης και κάποιων βαρβιτουρικών και αμφεταμινών).
Καταλαβαίνεις λοιπόν τη δυσκολία που αντιμετωπίζει κάποιος που έχει
ζήσει για χρόνια μ'αυτή την αίσθηση, όταν σταματώντας τη χρήση,
βρίσκεται αντιμέτωπος με τη "σκληρή" πραγματικότητα χωρίς να έχει
πια τη στολή του Superman.
Asteri tou Vorra:
quote:
ΌΜως μέσα σε αυτές τις εξαρτήσεις μας κρύβεται μέρος του εαυτού μας.
Συμφωνώ.
Θεωρώ μάλιστα, οτι γενικότερα, όταν παίρνω το "νυστέρι" για να βγάλω
ένα "χαλασμένο" κομμάτι του εαυτού μου, είναι πολύ επώδυνο. Όσο κακό
η "σάπιο" κι αν είναι αυτό το κομμάτι δεν παύει να είναι μέρος του εαυτού μου.
Asteri tou Vorra:
quote:
Όπως λέει και ο ποιητής:
"θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία".........
Α Δ Ι Α Π Ρ Α Γ Μ Α Τ Ε Υ Τ Ο !!!!!!!!
λίλιθ:
quote:
Γειάσου FreeHawk73!
Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη, που υποστηρίζεται από τον
Μπάροουζ πρώτα απ' όλα σχετικά με την ηρωίνη: Ο εξαρτημένος
δε μπορεί με τίποτε να βγάλει από τη μυαλό του την ιδέα
της πρέζας, ο μόνος τρόπος να "ξεγελάσει" τον εαυτό του είναι
να αρχίσει να την αντικαθιστά με άλλες συνήθειες, άλλες ουσίες
λιγότερο βλαβερές, ώστε σταδιακά να συνηθίσει σε αυτές.
Στο τέλος, σύμφωνα με τον Μπάροουζ, μπορεί να καταφέρει να
αντικαταστήσει τον εθισμό στην ηρωίνη με τον εθισμό στο
κάπνισμα, ή ακόμη και με ένα χόμπι!
Γενικά συμφωνώ.
Απλώς δεν χρησιμοποιώ τη λέξη "εξάρτηση" όταν αναφέρομαι
σε ένα χόμπι ή στη φιλία, στις σχέσεις, στην τέχνη, στον αθλητισμό, στη μόρφωση, σε μια δραστηριότητα, στην εργασία (σαν παραγωγική
έννοια) κλπ.
Νομίζω οτι τα παραπάνω είναι ιδιαιτέρως βοηθητικά (εώς αναγκαία)
στη διαδικασία της απεξάρτησης και γενικότερα στη ζωή μας.
Άλλωστε όπως είπε και ο
Μηδενιστής:
(καμία σχέση με το Hip hop?)
quote:
Το κατα πόσο θα μπορέσει μιά καλή συνήθεια που δέν έχει καμία σχέση με την προηγούμενη κακή να την αντικαταστήσει και να γεμίσει το κενό της είναι άλλη περίπτωση.
Και το κενό που αφήνει η αποχή από τη χρόνια χρήση ναρκωτικών ουσιών
είναι δυστυχώς τεράστιο.
Καλή συνέχεια...
quote:
Η ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙ ΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ.
(με απόλυτο σεβασμό σε σένα και την ιδιότητα σου ως ψυχίατρος)
Αυτό που λες, είναι κάτι που τα τελευταία χρόνια ακούγεται συνέχεια
και έχει αρχίσει να γίνεται πρωτόκολο στις μεθόδους απεξάρτησης.
Γνωρίζεις στατιστικά, πόσοι αλκοολικοί που προσπάθησαν να μείνουν
νηφάλιοι, πέθαναν απο στερητικό σύνδρομο;
Εγώ δεν γνωρίζω στοιχεία απο έρευνα, όμως γνωρίζω (προσωπικά) πολλούς
ανθρώπους που έχουν μπει σ' αυτή τη διαδικασία "στεγνά" και κανείς
τους δεν πέθανε από στερητικά.
Παλαιότερα (και τώρα καμιά φορά), διάφοροι "ειδικοί" (πολλοί
απ΄αυτούς γιατροί) διέδιδαν από την τηλεόραση και τον τύπο,
οτί το στερήτικο σύνδρομο ενός χρήστη ηρωίνης, μπορεί να καταλήξει
σε θάνατο (έσυ βέβαια έγραψες οτι αυτό δεν ισχύει).
Και πάλι δεν γνωρίζω στοιχεία απο έρευνα , όμως γνωρίζω (προσωπικά) πάρα πολλούς ανθρώπους που έχουν μπει σ' αυτή τη διαδικασία "στεγνά" και πάλι κανείς τους δεν πέθανε από στερητικά.
Ξέρεις, γενικότερα ισχύει αυτό:
λίλιθ:
quote:
Μας έχουν περάσει αυτή τη νοοτροπία. Έχεις το τάδε; πάρε το δείνα.
Νιώθεις έτσι; πάρε το απαυτό. Σου πονά το ένα; πάρε το άλλο...
Αλλά το θέμα της απεξάρτησης είναι πολύ λεπτό και ευαίσθητο και
κατά τη δική μου γνώμη δεν χωράνε τέτοια.
Γνωρίζω ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ τουλάχιστον 100 πρώην χρήστες ναρκωτικών με
διαρκεία αποχής από τη χρήση από 2 εως 20 χρόνια.
Οι πιο πολλοί πέρασαν από "στεγνά" προγράμματα και λίγοι έκαναν
μια προσωπική προσπάθεια (μόνοι τους).
Δεν γνωρίζω ούτε έναν που να "καθάρισε" με μεθαδώνη ή με τις
διάφορες "κλινικές" που βλέπουμε κάθε τόσο στα talk shows.
Ακόμα και στα "στεγνά" προγράμματα βέβαια, υπάρχουν κάποιες
(ελάχιστες) περιπτώσεις, που κατά τη διάρκεια της
προσπάθειας κάποιου να απεξαρτηθεί, παραπέμπεται σε
ψυχίατρο ο οποίος πιθανών να του χορηγήσει φαρμακευτική αγωγή.
Οι λόγοι όμως της παραπομπής του δεν έχουν καμία σχέση με τη
σωματική του εξάρτηση από τα ναρκωτικά.
Για μένα είναι πολύ σημαντικό μια διαδικασία απεξάρτησης
να μην ξεκινάει με φάρμακα, γιατί έτσι ο ενδιαφερόμενος
μπαίνει στη λογική: "είμαι άρρωστος - θα πάρω τα φάρμακα μου
να γινω καλά", ένω το θέμα είναι να πει στον εαυτό του: "δεν
πάω καλά - πάρ'το τιμόνι απο την άλλη και παμε γι άλλα".
(Γεια σου ΑΦΡΟΔΙΤΗ)
Νομίζω οτί όλοι συμφωνούμε, στο ότι ένα μικρό παιδί εξαρτάται
από τους γονείς του, οπώς επίσης και στο ότι υπάρχουν γλυκίτατες
πράξεις, που αν δεν τις κάνουμε δεν αξίζει καν να ζούμε.
Εγω απλώς επειδή η κουβέντα ξεκίνησε έτσι:
quote:
Είναι πολύ συχνό φαινόμενο στις μέρες μας να βλέπουμε ανθρώπους εξαρτημένους από κάποια ουσία, από κάποια κατάσταση, από κάποια άτομα...
ποιές είναι πραγματικά οι αιτίες που μας ωθούν σε αυτές?
Γιατί δε μπορούμε να απαλλαγούμε οριστικά και να τις αποβάλλουμε?
Μπορεί να είμαστε εξαρτημένοι στο κάπνισμα, στο αλκοόλ, σε διάφορες ουσίες, σε κάποιο άτομο που ασκεί έλεγχο επάνω μας.
Κι εμείς συνεχίζουμε να διαιωνίζουμε την εξάρτηση αυτή απο αυτό το κάτι ή τον κάποιον.
Πιστεύετε οτι είναι εύκολο να απαλλαγούμε...?
Έμεινα εκεί.
Που είστε τώρα να 'ρθω;
Στο δικό μου το μυαλό, εξάρτηση, είναι μια ανελεύθερη
σχέση με κάτι ή κάποιον/α που όταν αποφασίσω να τη διακόψω
(τη σχεση αυτή) ανακαλύπτω ότι δεν μπορώ να το κανω (ή τελος πάντων συναντάω μεγάλες δυσκολίες που με αποσυντονίζουν και δεν μ' αφήνουν
να λειτουργήσω φυσιολογικά).
Οσό κάτι που κάνω, ΔΕΝ ΘΕΛΩ να σταματήσει, δεν μπορώ
και δεν με ενδιαφέρει) να διακρίνω αν είμαι εξαρτημένος απ' αυτό.
Εξ άλλου νομίζω οτι δεν θα είχε νόημα ν' αναρωτιέμαι:
- γιατί πρέπει να πίνω νερό;
- γιατί πρέπει να κάνω έρωτα;
- γιατί πρέπει να βρίσκομαι με τους φίλους μου;
κλπ
Αν τώρα κάτι που κάνω, ΘΕΛΩ να σταματήσει και δεν μπορώ,
είμαι φυλακισμένος και δεν μπορώ να δραπετεύσω (όμως όλες
οι φυλακές είναι "δραπετεύσιμές").
Δεχόμενος λοιπόν την ουτοπική συνθήκη ότι κάποιος/α έχει
ΠΛΗΡΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ σίγουρα γνωρίζει όλες τις "φυλακές" του
και σίγουρα έχει όλους τους "χάρτες" και όλα τα ¨"κλειδιά" που χρειάζεται για να την κοπανήσει.
Αυτό βέβαια είναι ουτοπικό (ΠΛΗΡΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ), όμως για μένα είναι
ένας πολύ βοηθητικός δρόμος (να προσπαθώ να μαθαίνω τον εαυτό μου)
για γίνομαι σιγά σιγά Ελεύθερος.
Μπαίνω κατευθείαν στο θέμα με μια ερώτηση:
Γίνεται κατά τη γνώμη σας, κάποιος/α που έχει πλήρη αυτογνωσία
(ουτοπικό αλλά για χάρη της συζήτησης αφήστε το να περάσει),
να είναι εξαρτημένος απο κάτι;