Jethro
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Γ.
, και αρχίσαν διακοπές (για αυτούς που επιτρέπεται...). Καιρός λοιπόν για high spirits. Οι κάτω τών -άντα άραγε ξέρουν το κομμάτι; 
Γ.Θέλω τα ώπα μου - Δούκισσα
Θέλω τα ώπα μου, θέλω τις τρέλλες μου
θέλω τις τσάρκες μου με Ι.Χ.
θέλω τις φούμες μου, θέλω τις μάσες μου
θέλω τις ξάπλες μου στην εξοχή
Θέλω τ' αλλιώτικα, θέλω τ'απίθανα
και τα παράξενα που'χει η ζωή
Θέλω τα γλέντια μου και τα ξενύχτια μου
θέλω τα όργανα ως το πρωί
Θέλω τ'αστεία μου, τα καλαμπούρια μου
τη σαχλαμάρα μου να τηνε πώ
Θέλω τα χάδια μου και τη σφαλιάρα μου
απο τον άνθρωπο που αγαπώ
Θέλω τα πείσματα, θέλω τη ζήλεια μου
και τις κορδέλες μου τις πονηρές
Θέλω τα όμορφα, θέλω τα ήσυχα
θέλω τις τρέλλες μου τις ζωηρές
Θέλω τα ώπα μου, θέλω τις τρέλλες μου
θέλω τις τσάρκες μου με Ι.Χ.
θέλω τις φούμες μου, θέλω τις μάσες μου
θέλω τις ξάπλες μου στην εξοχή
100101110100101100101... (whatever)
I've paid my dues
Time after time
I've done my sentence
But committed no crime
And bad mistakes
I've made a few
I've had my share of sand
Kicked in my face
But I've come through
And I need to go on and on and on and on
We are the champions - my friend
And we'll keep on fighting till the end
We are the champions
We are the champions
No time for losers
'Cause we are the champions of the world
I've taken my bows
And my curtain calls
You've bought me fame and fortune
And everything that goes with it
I thank you all
But it's been no bed of roses no pleasant cruises
I consider it a challenge before the whole human race
And I ain't gonna lose
And I need to go on and on and on and on
We are the champions - my friend
And we'll keep on fighting till the end
We are the champions
We are the champions
No time for losers
'Cause we are the champions
We are the champions - my friend
And we'll keep on fighting till the end
We are the champions
We are the champions
No time for losers
'Cause we are the champions
We are the champions
We are the champions
No time for losers
'Cause we are the champions
(Queen, of course...)
Με το καλό !!!!!!
Γ.
100101110100101100101... (whatever)
Γ.
Σβύνω αυτό το φώς, βάλε για καφέ
Ξημερώνει, πού είναι τα κλειδειά μου;
Τα λεφτά είναι στήν ψωμιέρα
Κι ό,τι ζήσαμε μες την νύκτα αυτή
Σάν σπουργίτι το τζάμι μας ραγίζει
Ραγίζει η αγάπη μας, κομμάτια κι αποσπάσματα
Γυρεύει αίμα και ρίζες, μεροδούλι-μεροφάει στιχουργική
Κι οτα ριζώνει, ουράνιο τόξο είδες
Ανοιγει ξάφνου μες της κυκλοφορίας τη αιχμή
Κλείσε το νερό - δεν άκουσα τι λές
Αλλαξιές σου άφήνω στο καλοριφέρ
Είπα η νύχτα ίσως είναι πρόληψη κοινή, θρυμάτισμα γιαλιού
Σαν αράχνη, εφτάχρονη φοβία
Γυρίζω την πλάτη μου και νάτο πάλι εδώ μπροστά
Θα ξαναβρούμε τους φίλους μας, θα βγαίνουμε τα βράδια όπως πρίν
Το καλοκαίρι θα πιάσουμε ενα σπίτι
Ξαναγυρνώντας στο απότομα ατέλειωτο ρεφραιν
Στις εννιάμιση θα πάω απ’το γιατρό, αν αργήσω νά ο αριθμος
Τα παιδιά κοιμούνται ακόμα και ό,τι ζήσαμε μες την νυχτα αυτή
Ξημερώνει με στάχτες στον αέρα
Και φεύγει, αόρατο, αλλάζοντας ταχύτητες
Ζητώντας δρόμο, στη πολιτεία μας να μπεί σαν μια καινούρια μουσική
Κι όταν ριζώνει, ουράνιο τόξο τέλειο
Ανοιγει ξάφνου μες της κυκλοφορίας την αιχμή
___________________________________________________________________
Δέν με λένε Σταύρο, και κυρ-Στάυρο, και αφέντη τσουτσουλομύτη...
Μόνο Σταύρο με λένε... μόνο Σταύρο...
Στο φυσικό χώρο, είμαι μερικές χιλιάδες μίλια μακρυά
στο διαδικτυακό χώρο, όσο απέχουν μερικά clicks
και στον πνευματικό χώρο.... αλλού ξημερωμένος!
Κια μιά που μιλάμε για αποστάσεις...
Πήρα το γράμμα σου χτές βράδυ
μέσα στ’ αμάξι το διάβασα στά πεταχτά
κι είρθες αχτίνα στο σκοτάδι
με τα τρελλά σου, Γιαπωνέζικα φιλιά
Πήρα τη γεύση σου χτες βράδυ
τη μυρωδιά σου, που πότιζε το γκρί χαρτί
κι έγινε το χαρτί καράβι
κι η μυρωδιά σου, τ’ανοιγμένο του πανί
Βγαίνω περίπατο στά φώτα
σε κάποιου φίλου το σπίτι τρέχω να κρυφτώ
δεν είναι τίποτα σαν πρώτα
ήρθε ένας μάγος κι άλλαξε το σκοινικό
Κάπνισα ατέλειωτα τσιγάρα
πάνω στο τζάμι που θαμπώνει ο καπνός
κάτι παράξενα σινιάλα
και τ’ονομά σου ζωγραφίζει ένα φώς
(Β. Γερμανός)
_______________________________
Είρωνας, είρωνας
με το ματάκι παιχνιδιάρικο
και με το κεφαλάκι
πάνω στο πάγκο του χασάπη! (Δ.Σ.)
100101110100101100101... (whatever)
Χρόνια και χρόνια μεσ'την άμμο
εκει που ανθίζει η φοινικιά
δυο φίλοι πήγαιναν σε γάμο
δώρα κρατώντας και προικιά
ο ένας ήταν Ιρλανδός
ο άλλος ιουδαίος
Δίψα τους έκαιγε τα χείλη
μα πριν φωνάξουν τη βροχή
ειδαν στην έρημο μια πύλη
που εγραφε "τέλος και αρχή"
μπροστά πηγαίνει ο Ιρλανδός
πίσω πηγαίνει ο ιουδαίος
Πέρασαν τα μεγάλα τοίχη
και καπου εκεί στην αγορά
κάποιον ρωτήσανε στην τύχη
που είναι ο γάμος κι η χαρά
τον ρώτησε ο Ιρλανδός
τον ρώτησε κι ο ιουδαίος
Κι αυτός απλώνοντας τα χέρια
του έδειξε στο χώμα εμπρός
δυο πεθαμένα περιστέρια
που ηταν η νύφη κι ο γαμπρός
Δάκρυσε τότε ο Ιρλανδός
δάκρυσε κι ο Ιουδαίος
Στοίχοι - Ν. Γκάτσος
Μουσική - Μ. Χατζηδάκης
Ερμηνεία - Γ. Ζωγράφος (μεταξύ άλλων)
(Πέρασαν 40 χρόνια... και τι έγινε; )
Γ.
Σωστό το συμπέρασμα σου για το Jethro, αλλά περισσότερο Aqualung παρά DOT Com. Επίσεις μια πλάγια αφιέρωση για κάποιο παλιό, καλό φίλο.1900 - Spot on!
Τώρα, τί σχέση έχει ο Jethro Tull με τον Chris de Burgh... οτι έχει και το Χάρτινο το φεγγαράκι με το Μαχαίρι. Τα σιγομουρμουρίσματα δεν έχουν λογική... έτσι δέν είναι;
Ες αύριον...
Γ.
____________________________________________________________________
For, he was too old to rock and roll
but he was too young to die...
100101110100101100101... (whatever)
quote:Αν διάβασες αυτό το μήνυμα μου χρωστάς μια αγκαλιά.
Mantis, Oannes, Ξωτικό, και τόσοι άλλοι... Είμαι χρεωμένος πολλές αγγαλιές . Ωτακουστής στα μουρμουρίσματα σας απο μακρυά, χρωστάω κι ένα εύχαριστώ στο Google για την σύσταση...
Γ.
I'm counting on you - C.d.Burgh
The night is so wild, and downstairs the child
Is sleeping, her spirit is free,
For more than an hour, I have walked in the rain,
I’ve been wondering what she will be,
But where are the heroes, where are the dreams
That I had, when I was young,
Am I hoping in vain, just to think
She could change anything?
Well I’m counting on you;
I’m counting on you to bring that sweet gentleness
To your world and all that you do,
My generation is losing it’s way
We don’t know, what we’re leaving for you,
So may there be millions who feel like you do
Oh my love...
There is so much to know,
There is so far to go,
But you are not alone,
When this is your world,
And I’m counting on you;
Come to me, turn to me,
Give me your eyes
When you see the mysteries of time,
Here there are those who just live in the past
They will never let history lie,
And this sad little island is breaking my heart
With it’s dark shades of green,
And as hard as I try,
I just cannot see why
This should be...
I’m counting on you,
There is so much to know,
There is so far to go,
But you are not alone,
When this is your world,
And I’m counting on you,
I’m counting on you...
._
Edited by - Jethro on 11/06/2004 19:10:37
Απέραντα Χωράφια - Κ. Τουρνάς
Τουτ΄τον κόσμο μικρός, τον ενόμιζα αλλοιώς
τουτ'τον κόσμο μικρός, τον φαντάστικα αλλοιώς...
Κι εσύ, που στο στόμα φέρνεις το τσιγάρο μ' ηδονή
κάπως έτσι έχεις ζήσει μιάν ολόκληρη ζωή
και νομίζεις πως θ'άλλάξει άν μ'αυτή συμβιβαστείς
ψευδαισθήσεις όμως θά'χεις ψευδαισθήσεις θα γευτείς
γιατί αν έβλεπες για λίγο τί συμβαίνει γύρω μου
θα πνηγόσουν απ'το άγχος που γεννιέται μέσα μου
Γέρος είμαι απο τώρα που'μαι εικοστριώ χρονών
και συ ανάβεις άλλο ένα εις υγείαν των κουτών
Κάτω εκεί στ' απέραντα, στ' απέραντα χωράφια
που με τ'άλογα έτρεχα σαν ήμουνα μικρός
παραπίσω τράβαγα πακέτο τα όνειρα μου
κι απο τότε ήθελα να γίνω γεωργός
Άσπρες χαίτες ήταν στον αέρα τα μαλιά μου
σαν άγρια εφύσαγε ο αέρας ο καυτός
και είχα όλη εκείνη τη χαρά μου στή καρδιά μου
που τον κόσμο αλλοιώς τον φανταζόμουνα μικρός
Κάτω εκεί στ' απέραντα, στ' απέραντα χωράφια
στη σκέψη μου θρονιάστικες και έγινες κυρά
το δέρμα σου αγάπησα και την πνοή σου ακόμα
την ένοιωθα σαν ξάπλωνα στου ονείρου τη σκιά
Tώρα όταν σε σκέφτομαι της φαντασίας απάτη
ξέρω πως δεν απέχεις μα θα σ'εύρω εδώ κοντά
γιατι είδα εκείνα όπου 'μελλε το στόμα να στεγνώσουν
ένοιωσα αυτά που κάναν την καρδιά μου ν' αρρυθμεί
Μιά κιθάρα μίλησε στα δώδεκα μου χρόνια
και είπε αλήθειες που τις κρύβουν πάμψηλα βουνά
κέρδισα απ'τον ήχο της μιά καθαρή εικόνα
εικόνα που ζωγράφοι δεν ζωγράφησαν ποτέ
στο τραγούδι μου τυχαία βρήκα ό,τι βρήκαν
στις εννιά θρησκείες οι προφήτες οι εννιά
κι από τότε που 'νοιωσα της μουσικής τη γλώσσα
διαρκώς μιλώ με τούτη τη δική μου τη γενιά
Μέρες με γκρίζο ουρανό και με κρύο, χωρίς ύπνο πολύ
απόφαση σκούρα μια κενότητα πλήρης με τάραξε εκεί
για να φύγω, για να φύγω...
Θυμάμαι όταν το φορτηγό τα πράγματα μου πήρε
τις σκέψεις τις ρομαντικές εφόρτωσα μαζί
χωρίς να ξέρω πως αυτοί που πόλεις δυναστεύουν
θα τις πληγώσουν με το πιό μεγάλο τους καρφί
κι έφτασα 'δώ με απέραντη αγάπη για τον κόσμο
απέραντη σαν τα χωράφια που έζησα μικρός
μα κάθε μέρα που περνά όσο την έχω ανάγκη
τόσο μακρυά μου φεύγει και μαντίλι μου κουνά
Αγάπη... αγάπη...
κι έφτασα 'δώ με απέραντη αγάπη για τον κόσμο
απέραντη σαν τα χωράφια που έζησα μικρός
μα κάθε μέρα που περνά όσο την έχω ανάγκη
τόσο μακρυά μου φεύγει και μαντίλι μου κουνά
Αγάπη... αγάπη...
Αργότερα σε αίθουσες φτιαγμένες μόνο για χορό, ευρέθηκα να παίζω
με μια κιθάρα απ'τίς φθηνές και ρεπερτόριο διεθνές, εμένα να προδίδω
μάγκες, προστάτες κι αδελφές, στίς παλιωμένες μου χορδές, το άχτι τους να βγάζουν
κι ο εφιάλτης μου ζεστός μ'ακολουθεί σαν κυνηγός, μαζί του για να ζήσω
Μάθημα που διδάχτηκα, δεν θέλησα να δώσω
και έτσι ο εαυτός μου θα είναι πάντα ανοικτός
και η ψυχή μου απέραντο χωράφι και μεγάλο
που σπέρνει ο καθένας για να παρει τον καρπό
Όταν στρατιώτη με πήραν μου μάθαν να ζώ μοναχός
και με ασκήσεις σε λόχους μου δείξαν πως νά'μαι σκληρός, να αντέχω...
αντέχω στη πείνα και ζώ με τη δίψα αντέχω παντού
η σκέψη μου όμως τη ψυχή μου πληγώνει με έλκος διαρκές, την πεθαίνει...
Όταν στρατιώτη με πήραν μου μάθαν να ζώ μοναχός
και με ασκήσεις σε λόχους μου δείξαν πως νά'μαι σκληρός, να αντέχω...
αντέχω στη πείνα και ζώ με τη δίψα αντέχω παντού
η σκέψη μου όμως τη ψυχή μου πληγώνει με έλκος διαρκές, την πεθαίνει...
Πόσες φορές πριν φτάσω εδώ, δεν κάθησα να γράψω
λέξεις πoυ, μά την πίστη μου, θ'αλλάζαν το μυαλό
και τότε κάποιος έξυπνος, του τύπου και των μέσων
μου'λεγε αυτό ειναι ποίηση, δέν είναι εμπορικό
Σ'εκείνα τα απέραντα χωράφια αν είχε ζήση
αν τά'χε δεί έστω για λίγο ο έξυπνος αυτός
θα'ξερε πως η ποίηση που δίνει εκεί η φύση
είναι κι ο μεγαλύτερος εμπορικός καρπός
Βάρη που λυγίζουνε και γιγάντων πόδια, δέν τα θέλω εγώ
άγχη κι αγωνίες, ψέματα, εικασίες, μακρυά απο δώ
Τουτ΄τον κοσμο μικρός, τον ενόμιζα αλλοιώς
τουτ'τον κοσμο μικρός, τον φαντάστικα αλλοιώς...
σάν να δύει ο ήλιος είναι η πορεία τούτης της γιορτής
ο αλκοολικός που απ'το μεθύσι παίρνει αίσθηση ζωής
Θεοί, ένα τοίχος να κτίσετε τώρα μπρος στις πόλεις
απ'τα χωράφια αν θα 'ρθούνε να πήτε
πως αρρώστεια τρώει τον κόσμο
Κι εσύ, που στο στόμα φέρνεις το τσιγάρο μ' ηδονή
κάπως έτσι έχεις ζήσει μιαν ολόκληρη ζωή
και νομίζεις πως θ'άλλάξει άν μ'αυτή συμβιβαστείς
ψευδαισθήσεις όμως θά'χεις ψευδαισθήσεις θα γευτείς
γιατι αν έβλεπες για λίγο τί συμβαίνει γύρω μου
θα πνηγόσουν απ'το άγχος που γεννιέται μέσα μου
Γέρος είμαι απο τώρα που'μαι εικοστριώ χρονών
και συ ανάβεις άλλο ένα εις υγείαν των κουτών
Μή ρωτάς λοιπόν για που πηγαίνω, μη ρωτάς για που τραβώ
ρώτα μόνο αν αφήνω, κάτι απο εμένα εδώ
Στο δωμάτιο μου θά'βρεις δεκατρεία ποιήματα
που να λέν για την αγάπη όμως νόημα τίποτε
τούτη πάλι λέει σ'άλλον ότι έιναι ζωντανός
μα σ'εμένανε θυμίζει πως γεννιέται ο νεκρός
Μόνος ήμουνα και θά'μαι μόνος έζησα και ζώ
κι αν τις νύχτες δεν κοιμάμαι είναι γιατί μένω εδώ.