Leon

Ψάχνοντας τα άρθρα που ανέφερε ο kelsos για την Ομηρική Προσευχή στη Δήμητρα αλλά και το θέμα του Theo περι προσευχής μου γεννήθηκαν ορισμένες σκέψεις περί μυήσεως. Πάμε...

Είναι άραγε τυχαίο οτι πολλά μοναχικά τάγματα ανά τον κόσμο, ξεκινώντας από τους δικούς μας μοναχούς στο Άγιο Όρος, τους Θιβετιανούς μοναχούς κ.τ.λ. ακολουθούν ένα παρόμοιο βίο; Ταπεινοφροσύνη, απαλλαγή από τα πάθη, προσευχή κ.τ.λ. Πολλοί μοναχοί επίσης, διαφορετικών θρησκειών, έχουν τη φήμη οτι διαθέτουν "υπερφυσικά" χαρίσματα όπως διορατικότητα, ίαση ασθενειών, γνώση των προβλημάτων άγνωστων σ' αυτούς ανθρώπους κ.τ.λ. Μήπως με τον μυστηριακό τους βίο ένας "άλλος" άνθρωπος γεννιέται;

Ας μιλήσω για τον Χριστιανικό μοναχισμό τον οποίο γνωρίζω καλύτερα. Μείωση της ποσότητας τροφής, λίγος ύπνος, αποχή από την ερωτική πράξη, προσευχή ομαδική και ατομική, άσκηση, μετάνοια ως σωματική και ηθική άσκηση, νηστεία κ.τ.λ. Σκοπός; Η μείωση των σωματικών επιθυμιών και η στροφή του νου στο Θεό και το πνεύμα.

"Υπακοή ζωή, ανυπακοή θάνατος"...πνευματικός πάντα. Υπακοή στον ηγούμενο, τον "γέροντα". Σκοπός; Ο εκμηδενισμός του εγωισμού.

Εξομολόγηση: Σκοπός--> το ξαλάφρωμα από το βάρος των τύψεων, η ταπείνωση, η παραδοχή των σφαλμάτων, και η πνευματική καθοδήγηση από τον πνευματικό πατέρα στο πνευματικό παιδί. Συγχώρεση-Κάθαρση. (και για να κάνουμε τον δικηγόρο του διαβόλου μήπως έτσι όμως προκαλείται "πλήση εγκεφάλου");

Η "ευχή" : "Κύριε Ιησού Χριστέ υιέ του Θεού ελέησόν με τον αμαρτωλό". Προσπαθούν να την επαναλλαμβάνουν αδιάληπτα γυρνώντας χάντρες στο κομποσκοίνι, ακόμα και όταν συνδιαλέγονται! Σκοπός; Ο διαρκής προσανατολισμός κάθε λόγου, έργου και σκέψης στο θεό και όχι στο εγώ.

Ο γέροντας Παϊσιος έλεγε για τους λογισμούς: Πρώτα πρέπει να διώξουμε τους κακούς λογισμούς και να κρατάμε τους καλούς, ακόμα και όταν κάποιος μας κάνει μεγάλο κακό. Να το αποδίδουμε στην ανθρώπινη αδυναμία κ.τ.λ. ... Ο ύστατος στόχος είναι να απαλαγούμε τελείως από κάθε λογισμό και να παραδοθούμε ολόκληροι στη θεία χάρη η οποία θα μας κατακλήσει εξολοκλήρου με τη σοφία της. ( Ενδιαφέρουσα θα ήταν και μια σύγκριση αν βάζαμε στη θέση των λογισμών τις σκεπτομορφές...)

Πολλά από τα παραπάνω μπορώ να τα καταλάβω. Άλλα πάλι μου φαίνονται υπερβολικά. "Παν μέτρον άριστον" και "Νους Υγιής εν Σώματι υγιές" Γιατί εξασθενούν το σώμα; Η χαρά του έρωτα και της κοινωνικής ζωής δεν είναι απαραίτητα για την τελείωση του ανθρώπού; Με τόση υπακοή και απαλαγή απο τους λογισμούς δεν καταργείτε το ελεύθερο πνεύμα;

Βέβαια να αναφέρω οτί όλοι οι μοναχοί μελετούν πολύ και όχι μόνο Χριστιαννικά κείμενα. Και στην αρχαιότητα είχαμε παρόμοια ρεύματα. Στωϊκοί, ο Σωκράτης ήταν φτωχός και δεν δούλευε, ο Διογένης ζούσε σε πυθάρι...

Όπως είπα κάποιες μοναχικές σταθερές με κάνουν να αντιδρώ. Απλά αναρωτιέμαι μήπως με την ορθολογιστική ανάλυση κάτι δεν "πιάνω".

Αυτά για προβληματισμό...

LEON

Edited by - Leon on 18/02/2002 19:26:40

Edited by - Leon on 18/02/2002 19:42:58