ΑΡΧΙΚΗΑΡΧΕΙΟFORUMSΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣΠΗΓΕΣΑΝΑΖΗΤΗΣΗRETRO MODE

Ψηφιακό Αρχείο Ανάκτησης

Lydia4u

Νέο ΜέλοςGreece
13Μηνύματα
4Θέματα
08/12/2006, 17:49:32Πρώτο μήνυμα
13/12/2006, 16:14:23Τελευταία δραστηριότητα

Συμμετοχή σε θέματα

(4)

Πρόσφατα μηνύματα

Ενα μεγάλο τμήμα των συνανθρώπων μας παγκοσμίως, διακατέχεται από φοβίες διαφόρων ειδών. Το 13% του παγκόσμιου πλυθησμού πάσχει από κοινωνική φοβία. Που σημαίνει οτι αυτοί οι άνθρωποι φοβούνται να συναναστραφούν με κόσμο, φοβούνται στα πλαίσια, π.χ., κάποιας παρέας να τους απευθύνουν τον λόγο, φοβούνται να μιλήσουν ανοιχτα με τους φίλους τους και να υποστούν την κριτική των άλλων για τις απόψεις τους. Φοβούνται ακόμα και το τι σκέφτονται οι άλλοι για αυτους.!!!
Απο αυτό το 13%, το 65% είναι γυναικες.

Στην Ελλάδα και στην Ελβετία το 33% είναι πετοφοβικοί(φοβούνται τα αεροπλάνα). Στην Αγγλία το αντίστοιχο ποσοστο αγγιζει το 27%, ενώ στην Αυστρία το 32%.

Η πιο περίεργη φοβία που έχω ακούσει είναι η εξής: Ενας Ελβετός φοβάται οτι αφού η γη είναι στρογγυλη, κάποια στιγμή, θα πέσει...

Απίστευτο, ετσι?

Αγαπητέ GWGW, σε ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση

Η αλήθεια είναι οτι δεν μπορώ να μην το βλέπω σαν κάτι κακό!
Όταν αυτός μου ο φόβος - και στην προκειμένη μιλάω για τον μεγαλύτερο μου:το αεροπλάνο - με εμποδίζει να χαρώ την ζωή μου, να ταξιδέψω, να διασκεδάσω και το σημαντικότερο αυτή την στιγμή, για μένα, να σπουδάσω, ε, τότε, συγνώμη. αλλά είναι πολύ κακό...

Έχω σκεφτεί να πάω σε ψυχολόγο και για την ακρίβεια το έχω αποφασίσει κιόλας. Απλά, ξέρεις τι γίνεται? Είναι πολλά τα απαιτούμε να χρήματα για να καλύψεις μια σειρά συνεδριών απαραίτητων για να φτάσεις σε ένα καλό στάδιο. Και από ότι κατάλαβαίνεις αυτός είναι ένας αρκετά καλός αποτρεπτικός λόγος...

Αγαπητή gretel, καταρχή να να σε ευχαριστήσω κι εσένα για το θερμό σου καλωσόρισμα

Έριξα μια ματιά στη σχετική συζήτηση στην οποία με προέτρεψες, αλλά νομίζω πως το θέμα που συζητούνταν(νομίζω πως έχει νεκρώσει λίγο), ήταν λίγο γενικότερο από αυτό που έθεσα εγώ...

Ωστόσο, σκέφτομαι να δώ πως θα πάει κι ύστερα θα δω αν χρειαστεί να το θέσω στα πλαίσια κάποιας άλλης συζήτησης.Εσυ τι λες?

Τώρα, αν μου επιτρέπεις, θεωρώ πως το στάδιο της εκλογίκευσης ενός φόβου(που μου προτείνεις), είναι και το χειρότερο.

θεωρώ πως όταν φτάσεις στο σημείο να εκλογικεύσεις έναν φόβο, τότε είναι και που την πάτησες πραγματικά. έτσι, ας πούμε, εγώ στα πλαίσια της εκλογίκευσης του φόβου μου για το αεροπλάνο, έφτασα κάποια στιγμη να ισχυρίζομαι το εξής: "Δεν φταίω εγώ που φοβάμαι τα αεροπλάνα, απλά, να, δεν είναι στην φύση του ανθρώπου να ίπταται στους αιθέρες..."!!!! ο φοβισμένος άνθρωπος δεν εκλογικεύει τίποτα με τους κοινούς κανόνες της λογικής. Έ χει φτιάξει δικούς του και τους υπερασπίζετε, μάλιστα, και με σθένος...

Όσο για τους λόγους που ο καθένας μπορεί να του αραδίασει για να του απορρίψει την λογική του φόβου του: ναι τους καταλαβαίνει...αλλά και? Οφόβος δεν φεύγει...Όλα τα καταλαβαίνεις αλλά εξακολουθείς να φοβάσαι...

Αν και αρκετά νέα στο forum, θα τολμήσω να ξεκινήσω ένα νέο θέμα με οτι ρίσκο αυτο συνεπάγεται(να μην συμμετάσχει κανείς)

ΦΟΒΙΕΣ


ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ τα αεροπλάνα. Δεν μπαίνω καν....
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ τα ψηλά βουνα και τις στροφές...
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ μην αρρωστήσω....
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ.....!!!!!

Πρόσφατα έκανα μια έρευνα για τις ανάγκες ενός περιοδικού και ανακάλυψα οτι εκει έξω υπάρχουν εκατομμύρια ανθρώπων που ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ...


Οι Φοβίες μας, μας κρατούν φυλακισμένους μέσα στα ίδια τα όρια που αυτοί μας υποβάλλουν...

Θα μου άρεσε πολύ να μάθω τι φοβάστε και γιατί. Τι φοβόσασταν και πως το ξεπεράσατε. Τι θα μπορούσατε να προτείνετε ως λύση σε εμένα και σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που ζουν λίγο λιγότερο απο τους υπόλοιπους εξαιτίας των φοβιών ή των εμμονών τους.

Ελπίζω να ανταποκριθείτε

Σκεφτείτε, είμαστε πολλοι...

Δεν ξέρω βρε παιδιά, ίσως είναι και θέμα ανθρώπου....

Ίσως πάλι και ο αριθμός που έθεσα (2) είναι λίγο μικρός...

Πάντως εγώ που είδα τα "στίγματα"(που είναι αγαπημένη μου ταινία) 9 φορές, τα σιχάθηκα...

και δεν εννοώ οτι έπαψε να μου αρέσει σαν ταινία, απλά δεν αντέχω να την ξαναδώ. Ισως μετά από χρόνια...

Αγαπητέ D. I. χαίρομαι πάρα πολύ τόσο για το καλωσόρισμα όσο και για την προτίμηση σου στο the others, καθώς αυτή η ταινία πραγματικά με είχε ενθουσιάσει.

Παράλληλα σκέφτηκα, να σας δώσω μια μικρή συμβουλή απο την "ταπεινή" εμπειρία μου.

ΜΗΝ ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ 2 ΦΟΡΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΡΟΝΟ....

...Θα τις συχαθείτε

Αποδεδειγμένα...

Στράτο μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το καλωσόρισμά σου...
Η αλήθεια είναι οτι ένα απο τα μεγαλύτερα κολλήματα μου είναι να βλέπω ταινίες. Αν και όταν δεν ξέρεις τα γούστα κάποιου είναι λίγο δύσκολο να του προτείνεις ταινίες, εγω ωστόσο είμαι της άποψης οτι αξίζει να τις δείς και τις δέκα. Όσο για το "π",δεν είμαι psycho, don't worry. Χρειάστηκε να το δώ πολλές φορές για να το καταλάβω και να το εκτιμίσω. Και συνυπολόγιζε πως απεχθάνομαι τις ταινίες που μπερδεύουν το θεατή και στο τέλος τον αφήνουν άναυδο ενώ αυτοχρίζοντε κουλτουρίαρικες.

Τώρα, σε οτι αφορλα τις δύο ταινίες που ανέφερες, θέλω να σου πώ πως κι οι δύο είναι εξαιρετικές. Το "η ζωή μου χωρίς εμένα", ίσως σαν άντρα να σου φανεί λίγο γυναικεία, αλλά αν δεν έχεις τέτοια κολλήματα, θα σ'αρέσει πολύ πιστεύω. Είναι κοινωνικο-δραματική. Η ηρωίδα μαθαίνει αναπάντεχα πως πάσχει από την νόσο του καρκίνου και ξαφνικά έρχεται αντιμέτωπει με τον ίδιο της τον εαυτό. Καλείται σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να γνωρίσει τον εαυτό της τους γύρω της και να αγαπήσει την ζωή. Μητέρα ενός μικρού κοριτσιού προσπαθεί να της μάθει όσα περισσότερα προλαβαίνει, ενώ παράλληλα φροντίζει να αφήσει κάτι πίσω της για αυτήν .Δεν σου γράφω παραπάνω, σε περιπτωση που αποφασίσεις να τη δείς.

Το "και οι χελώνες μπορούν να πετάξουν", είναι απλά συγκλονιστικό. Ανήκει στην κατηγορία των ταινιών που ακόμα και όταν τελειώσουν εσύ εξακολουθείς να τις σκέφτεσαι και να τις συζητάς. Για αυτην θα σου πώ ελάχιστα πράγματα γιατι θέλω να την δεις...Τόπος: Κάπου ανάμεσα στα σύνορα Τουρκίας και Ιρακ, ας το πόύμε Κουρδιστάν. Χρόνος: λίγο πριν την πτώση του Σαντάμ. Πρωταγωνιστές: μια συμμορία ανηλίων της περιοχής με εξέχουσα προσωπικότητα τον "δορυφορικό", αρχηγό της συμμορίας, ίσως και ολόκληρου του οικισμού. Πρόκειται για μια σκλήρή ταινία με απίσταυτα ρεαλιστικό χαρακτήρα που δεν υπάρχει περίπτωση να μην σε αγγίξει. Μην την φοβηθείς δεν είναι ιστορική.

Άντε, αν βρεις χρόνο δες τες. Ειδικά την τελευταία!

Στράτο ωραίο θέμα ξεκίνησες...Ακου λοιπόν και το δικό μου top 10:

1)Και οι χελώνες μπορούν να πετάξουν
2)Οι κόρες της ντροπής
3)Οι ώρες
4)The others
5)Nine lives
6)η ζωή μου χωρίς εμένα
7)Το χαμόγελο της Μόνα Λίζα
8)το μωρό τησ Ρόζμρι
9)Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας
10)Το Π

Σας τις συνιστώ ανεπιφύλακτα...

Καλησπέρα...σε όλους.Είμαι καινούρια στο φόρουμ και έχω ενθουσιαστεί
απίστευτα με το θέμα του καιρού καθώς τυχαίνει να είναι ένα απο τα
αγαπημένα μου...

και μαντέψτε...σας έχω ευχάριστα νέα!!!

!Όχι δεν λύθηκε το πρόβλημα της αλλαγής του κλίματος παγκωσμίως, αλλά σε ότι αφορά την Ελλαδίτσα μας, τα νέα είναι ευχάριστα. σύμφωνα με τους μετεωρολογικούς χάρτες οι πρώτες προβλέψεις (δηλαδή οι όχι απόλυτα σίγουρες)δείχνουν οτι γύρω στις 15-16 Δεκεμβρίου θα έχουμε τα πρώτα μας χοντρά χιόνια.Επιτέλους θα καταλάβουμε ποια εποχή διανύουμε!!!

Ενα μεγάλο τμήμα των συνανθρώπων μας παγκοσμίως, διακατέχεται από φοβίες διαφόρων ειδών. Το 13% του παγκόσμιου πλυθησμού πάσχει από κοινωνική φοβία. Που σημαίνει οτι αυτοί οι άνθρωποι φοβούνται να συναναστραφούν με κόσμο, φοβούνται στα πλαίσια, π.χ., κάποιας παρέας να τους απευθύνουν τον λόγο, φοβούνται να μιλήσουν ανοιχτα με τους φίλους τους και να υποστούν την κριτική των άλλων για τις απόψεις τους. Φοβούνται ακόμα και το τι σκέφτονται οι άλλοι για αυτους.!!!
Απο αυτό το 13%, το 65% είναι γυναικες.

Στην Ελλάδα και στην Ελβετία το 33% είναι πετοφοβικοί(φοβούνται τα αεροπλάνα). Στην Αγγλία το αντίστοιχο ποσοστο αγγιζει το 27%, ενώ στην Αυστρία το 32%.

Η πιο περίεργη φοβία που έχω ακούσει είναι η εξής: Ενας Ελβετός φοβάται οτι αφού η γη είναι στρογγυλη, κάποια στιγμή, θα πέσει...

Απίστευτο, ετσι?

Αγαπητέ GWGW, σε ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση

Η αλήθεια είναι οτι δεν μπορώ να μην το βλέπω σαν κάτι κακό!
Όταν αυτός μου ο φόβος - και στην προκειμένη μιλάω για τον μεγαλύτερο μου:το αεροπλάνο - με εμποδίζει να χαρώ την ζωή μου, να ταξιδέψω, να διασκεδάσω και το σημαντικότερο αυτή την στιγμή, για μένα, να σπουδάσω, ε, τότε, συγνώμη. αλλά είναι πολύ κακό...

Έχω σκεφτεί να πάω σε ψυχολόγο και για την ακρίβεια το έχω αποφασίσει κιόλας. Απλά, ξέρεις τι γίνεται? Είναι πολλά τα απαιτούμε να χρήματα για να καλύψεις μια σειρά συνεδριών απαραίτητων για να φτάσεις σε ένα καλό στάδιο. Και από ότι κατάλαβαίνεις αυτός είναι ένας αρκετά καλός αποτρεπτικός λόγος...

Αγαπητή gretel, καταρχή να να σε ευχαριστήσω κι εσένα για το θερμό σου καλωσόρισμα

Έριξα μια ματιά στη σχετική συζήτηση στην οποία με προέτρεψες, αλλά νομίζω πως το θέμα που συζητούνταν(νομίζω πως έχει νεκρώσει λίγο), ήταν λίγο γενικότερο από αυτό που έθεσα εγώ...

Ωστόσο, σκέφτομαι να δώ πως θα πάει κι ύστερα θα δω αν χρειαστεί να το θέσω στα πλαίσια κάποιας άλλης συζήτησης.Εσυ τι λες?

Τώρα, αν μου επιτρέπεις, θεωρώ πως το στάδιο της εκλογίκευσης ενός φόβου(που μου προτείνεις), είναι και το χειρότερο.

θεωρώ πως όταν φτάσεις στο σημείο να εκλογικεύσεις έναν φόβο, τότε είναι και που την πάτησες πραγματικά. έτσι, ας πούμε, εγώ στα πλαίσια της εκλογίκευσης του φόβου μου για το αεροπλάνο, έφτασα κάποια στιγμη να ισχυρίζομαι το εξής: "Δεν φταίω εγώ που φοβάμαι τα αεροπλάνα, απλά, να, δεν είναι στην φύση του ανθρώπου να ίπταται στους αιθέρες..."!!!! ο φοβισμένος άνθρωπος δεν εκλογικεύει τίποτα με τους κοινούς κανόνες της λογικής. Έ χει φτιάξει δικούς του και τους υπερασπίζετε, μάλιστα, και με σθένος...

Όσο για τους λόγους που ο καθένας μπορεί να του αραδίασει για να του απορρίψει την λογική του φόβου του: ναι τους καταλαβαίνει...αλλά και? Οφόβος δεν φεύγει...Όλα τα καταλαβαίνεις αλλά εξακολουθείς να φοβάσαι...

Αν και αρκετά νέα στο forum, θα τολμήσω να ξεκινήσω ένα νέο θέμα με οτι ρίσκο αυτο συνεπάγεται(να μην συμμετάσχει κανείς)

ΦΟΒΙΕΣ


ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ τα αεροπλάνα. Δεν μπαίνω καν....
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ τα ψηλά βουνα και τις στροφές...
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ μην αρρωστήσω....
ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ.....!!!!!

Πρόσφατα έκανα μια έρευνα για τις ανάγκες ενός περιοδικού και ανακάλυψα οτι εκει έξω υπάρχουν εκατομμύρια ανθρώπων που ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ...


Οι Φοβίες μας, μας κρατούν φυλακισμένους μέσα στα ίδια τα όρια που αυτοί μας υποβάλλουν...

Θα μου άρεσε πολύ να μάθω τι φοβάστε και γιατί. Τι φοβόσασταν και πως το ξεπεράσατε. Τι θα μπορούσατε να προτείνετε ως λύση σε εμένα και σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που ζουν λίγο λιγότερο απο τους υπόλοιπους εξαιτίας των φοβιών ή των εμμονών τους.

Ελπίζω να ανταποκριθείτε

Σκεφτείτε, είμαστε πολλοι...