Nikolas A Gkinis

quote:

---

Εύχομαι υγεία, γαλήνη, ηρεμία σε όλους.
Ευχαριστώ για την ανταπόκριση στους συλλογισμούς μου.
Επειδή υπάρχει πάντα ο κίνδυνος παρερμηνείας, μακριά από εμάς κάθε απολυτότητα. Άλλωστε, περί ελευθερίας ο λόγος και όχι περί ελευθεριότητας.
Υπάρχει και η διάκριση που μας βοηθά να διακρίνουμε το απλό από το απλοϊκό και την βεβαιότητα της πεποίθησης από την απολυτότητα της έκφρασης.
Κάτι που συλλαμβάνεται ολοκληρωμένο δεν σημαίνει ότι εκφράζεται με απολυτότητα, απλά εκφράζεται ως έχει επειδή είναι.
Οι όροι δεν χρειάζονται προσωπικές εξηγήσεις, υπάρχουν και τα λεξικά.
Γνωρίζω ότι υπάρχουν τουλάχιστον 2 τρόποι να προσεγγίστεί το οτιδοίποτε. Ο ένας δια της απορίψεως και ο άλλος δια της αποδοχής.
Υπάρχει και ο αγαπημένος τρόπος του δημιουργικού αναβρασμού (τέχνη).
Όσον αφορά για την παρατήρηση ''Ποιός είναι αυτός που γνωρίζει και ομιλεί περί του "όντος"..???'', είμαι ο Νικόλας και σας εκτιμώ όλους, άλλωστε για αυτό υπογράφω με το πραγματικό μου ονοματεπώνυμο. Όσον αφορά για την υπόθεση αν κάποιος δικαιούται για να ομιλεί περί του όντος , εσείς τι λέτε; Ένα ανθρώπινο όν έχει αυτό το δικαίωμα;
Περί ελευθερίας ο λόγος.
Ευχαριστώ πολύ.
Νικόλας

ngkinis

---

ngkinis

Ελεύθερη βούληση
Ύψιστε νόμε της Δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε, εν πνεύματι, ελεύθερος.

Ο άνθρωπος αποζητά την ελευθερία του,μέσα από τις δεσμεύσεις του υλικού κόσμου.

Ο άνθρωπος απελευθερώνεται με την συνειδητότητα και την αμοιβαιότητα.

Η Σοφία, η Αλήθεια και η Αγάπη, το Καλό είναι αρχές και καταστάσεις των Ουρανίων.

Η αυτοσυνείδηση, η ηθική και η αμοιβαιότητα, η καλοσύνη, είναι αρχές και καταστάσεις των ανθρώπων.

Είναι η Ελευθερία, Αλήθεια και Καλό.

Εκφράζει ελεύθερη βούληση, ο συνειδητά καλοσυνάτος άνθρωπος.

Ον - Είναι – έκφραση
Ιεραρχία - Ελευθερία – ελεύθερη βούληση
Σοφία - Αλήθεια – συνείδηση
Αγάπη - Καλό – καλοσύνη

Με αγάπη
Νικόλας
2010

Αγαπητοί μου πνευματικοί αδελφοί και σεβαστές αδελφές σας χαιρετώ και εύχομαι οι Ουράνιοι Διδάσκαλοι να μας χαρίζουν υγεία, γαλήνη, ηρεμία.
Δύσκολοι οι καιροί που ζούμε και κανείς δεν μας εγγυάται ότι δεν θα γίνουν δυσκολότεροι.
Φαίνεται σαν η ανθρωπότητα να έχει χάσει την αυτό-εκτίμηση της μιας και ανέχεται παθητικά να την σύρουν σε κοινωνικές συρράξεις, να την εμβολιάζουν με δηλητήρια, να την τρέφουν με μεταλλαγμένα, να παίρνουν τα παιδιά της από την αγκαλιά αδιαμαρτύρητων γονέων, να εκμαυλίζουν και εκπορνεύουν την νεολαία της και τόσα άλλα που να χρειάζονται σελίδες επί σελίδων μόνο για να διατυπωθούν.
Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα της ανθρωπότητας και αντιλαμβανόμενος τα απάνθρωπα, βάρβαρα και βάναυσα παιχνίδια που παίζονται εις βάρος της, δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς, πως είναι δυνατόν τόσοι υποτιθέμενοι πνευματικοί, μυημένοι ή θρησκευόμενοι άνθρωποι να είναι τόσο μυωπικά απασχολημένοι ο καθένας με τον «δρόμο» του;
Λες και θα υπάρξουν αληθινοί πνευματικοί δρόμοι για να διαβαίνουμε αν τελικά οι απάνθρωποι και υπάνθρωποι από τους ηγέτες μας επιβληθούν ολοκληρωτικά.
Ως φαίνεται, ο σκοπός των απάνθρωπων εκ των εξουσιαστών είναι η αποκτήνωση της ανθρωπότητας και όχι η καθοδήγησή της σε νέα πανανθρώπινα ιδεώδη.
Αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι μπορεί να σκέφτονται πως ότι είναι να γίνει θα γίνει και ότι τελικά όλα θα πάρουν το δρόμο τους, σύμφωνα με το Θείο Σχέδιο.
Όμως τι διάσταση δίνουμε σε μια τέτοια σκέψη;
Θα αφεθούμε παθητικά σαν μοιρολάτρες να περιμένουμε την έκβαση των μοιραίων γεγονότων;
Κάτι τέτοιο ίσως να εκφράζει τους μοιρολάτρες συνανθρώπους μας, δεν έρχεται όμως σε αντίθεση με τις Διδασκαλίες της Ουράνιας Αλήθειας;
Μήπως δεν είναι κάτι περισσότερο από ευδιάκριτο ότι η πνευματικότητα έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο να διαδραματίσει στην νέα εποχή της ανθρωπότητας;
Έχουμε αποποιηθεί τον πνευματικό μας ρόλο;
Ασφαλώς όχι, αν όμως είμαστε αντικειμενικοί παρατηρητές του εαυτού μας και των πράξεών του, θα διαπιστώσουμε ότι είναι πολλές οι φορές που φαίνεται σαν να λειτουργούμε έτσι.
Τι είναι αυτό που μας κάνει να φαινόμαστε σαν να έχουμε αποποιηθεί στην πράξη το ρόλο μας;
Μήπως το όποιο ανθρωπιστικό έργο που γίνεται, είναι αρκετό για να ανακουφίσει την ανθρωπότητα;
Ασφαλώς η Θεία Θέληση θα πραγματοποιηθεί και οι άνθρωποι σύρονται προς την εξέλιξη, όμως τον δρόμο ή το μονοπάτι που η ανθρωπότητα θα ακολουθήσει για να φθάσει στον προορισμό της, το επιλέγει αυτόβουλα.
Γιατί όμως έχουμε εγκαταλειφθεί στις επιλογές που το ποιο απάνθρωπο μέρος της ανθρωπότητας, δηλαδή η σημερινή εξουσία της δύναμης, διαλέγει προκειμένου να διαιωνίσει όσο μπορεί την επικυριαρχία της;
Μήπως θεωρούμε ότι αυτή εδώ δεν είναι η μάχη μας και οφείλουμε να αναμένουμε να καταλαγιάσει ο θόρυβος, ο τρόμος, ο πόνος, ο φόβος, προκειμένου εκ των υστέρων να κάνουμε ότι οφείλαμε εκ των προτέρων;
Η καταιγίδα που όλοι λίγο πολύ περιμέναμε έφθασε και η Ελλάδα, για διάφορους λόγους, φαίνεται σαν να χρησιμοποιείται σαν πειραματόζωο για εξάσκηση τεχνικών εξαναγκασμού και υποταγής σε εθνικό επίπεδο.
Ως φαίνεται, η παγκόσμια και ολοκληρωτική επικράτηση της απάνθρωπης και σκοτεινής εξουσιαστικής ελίτ της τυφλής δύναμης, χρειάζεται κάποιες τελευταίες δοκιμές και μιας και ο στόχος της, απ’ ότι όλα δείχνουν, είναι η ολοκληρωτική υποδούλωση της ανθρωπότητας, τι ποιο συμβολικό από το να εξευτελίσουν και να κάμψουν κάθε αντίσταση των απογόνων Εκείνων που έφεραν την Ιδέα της Φιλοσοφίας και της Ελευθερίας, στην γήϊνη ανθρωπότητα.
Ίσως να είναι και αυτή μια ακόμα εθνική δοκιμασία προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε την πραγματική θέση μας ως εθνότητα μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Ίσως να παρα-γίναμε Δυτικοί και το μόνο που τελικά κατορθώναμε να αφομοιώνουμε από την Δύση ήταν οι αδυναμίες της, ενώ ο πνευματικός μας ρόλος , ως έθνος και ως φυλή, να είναι άλλος.
Έχουμε χρέος να αντιδράσουμε και να αντισταθούμε.
Ποιοι όμως θα αντισταθούν;
Ποιοι θα βρουν νέες λύσεις στα σωρευμένα πανανθρώπινα προβλήματα;
Ποιοι θα αφυπνίσουν και θα καθοδηγήσουν την ανθρωπότητα στην έξοδο από αυτόν τον εφιαλτικό λαβύρινθο που την έχουν ρίξει οι δυνάστες της;
Μήπως εκείνοι που το ίδιο το απάνθρωπο σύστημα εκπαιδεύει ώστε να παρουσιάζονται σαν δήθεν «σωτήρες» ή μήπως κάποιες ανώτερες οντότητες που εντεταλμένα ενσαρκωμένες θα φέρουν μέσα τους εκείνες τις λύσεις που θα είναι σύμφωνες με την Αλήθεια;
Ποια είναι οι ευθύνη μας όταν δεν είμαστε παρόντες για να αναλάβουμε το καθήκον να παρέχουμε σε αυτά τα ενσαρκωμένα όντα ανώτερης πνευματικής καταγωγής, ένα ασφαλές πνευματικό καταφύγιο όπου θα εκπαιδευτούν στα ανθρώπινα και θα αφυπνισθούν πνευματικά;
Πως θα προλάβουν να αφυπνισθούν πνευματικά οι συνάνθρωποί μας όταν εμείς είμαστε απασχολημένοι και απομονωμένοι στον μικρόκοσμό μας;
Αντί να είμαστε έξω στους δρόμους και να διαδίδουμε τις αρχές της Αγάπης, της Αλληλεγγύης, της Αμοιβαιότητας, εμείς τι κάνουμε για να είμαστε ευχαριστημένοι από τους εαυτούς μας;
Μήπως το ότι είμαστε καλοπροαίρετοι (όσο είμαστε), αυτό από μόνο του, λύνει κανένα σοβαρό πρόβλημα;
Μήπως το ότι συμπονάμε τον πάσχοντα συνάνθρωπο, αυτό από μόνο του, λύνει κανένα σοβαρό πρόβλημα;
Μήπως το ότι ασχολούμαστε με πνευματικά θέματα, αυτό από μόνο του, λύνει κανένα σοβαρό πρόβλημα;
Μήπως το ότι πιστεύουμε στο Καλό και την Αλήθεια, αυτό από μόνο του, λύνει κανένα σοβαρό πρόβλημα;
Βέβαια ανθρώπινα είναι όλα αυτά, αλλά σε τέτοιες περιόδους έχουμε τέτοιες πολυτέλειες;
Ασφαλώς μπορεί κάποιοι να σκεφθούν ότι υπερβάλλω εξυπηρετώντας πιθανά κάποια σκοπιμότητα, αλλά ποιος είναι αυτός που σκέφτεται κάτι τέτοιο και γιατί;
Τελικά εκείνοι που κοιμούνται θα εξακολουθούν να κοιμούνται και να ονειρεύονται ότι είναι ξύπνιοι, όμως αν δεν θέλουν να ξυπνήσουν ας μην τους επιτρέψουμε να αποκοιμίσουν και εμάς.
Κατά καιρούς κάποιοι από εμάς έχουν γνωρίσει, από μέσα, διάφορες πνευματικές και φιλοσοφικές συσσωματώσεις, και είδαν ότι είδαν.
Κατάλαβαν όμως ότι παντού η ανθρωπότητα διψά για Αλήθεια και Ελευθερία και ότι αυτήν την ανάγκη της σπεύδουν να ικανοποιήσουν με τον ποιο χαμερπή τρόπο οι αιώνιοι εκμεταλλευτές και εκμαυλιστές της;
Ακόμα και σε εμάς, τους υποτιθέμενους πνευματικά συνειδητούς ανθρώπους, όταν όλα είναι τόσο εμφανή και ευδιάκριτα στην Διδασκαλία της Αλήθειας και τους Κανόνες της Ηθικής (για το πώς και με ποιους τρόπους θα πρέπει να ζούμε, εργαζόμαστε και λειτουργούμε) δεν αναρωτιόμαστε ‘’μα καλά, γιατί κάποιοι συνάνθρωποί μας να είναι τόσο αλλού’’;
Γιατί δεν καταλαβαίνουν τα αυτονόητα και γιατί στο κάθε τι να νοιώθουν την ανάγκη να βάλουν, με το στανιό, την προσωπική τους σφραγίδα;
Γιατί δεν τους αρκεί το ότι ως θεράποντες ενός ανώτερου πνευματικού Έργου ολοκληρωμένου ‘’άνωθεν’, τέλειου’ και μη επιδεχόμενου καμία βελτίωση, το μόνο που χρειάζεται είναι να το πραγματοποιήσουν, χάριν της ανακούφισης της ανθρωπότητας;
Ποιο είναι το πρόβλημά τους, το ότι δεν ήταν αυτοί που το συνέλαβαν;
Δεν βλέπουν ποια τύχη και ποια αποτελέσματα είχαν μέχρι τώρα οι δήθεν μεγαλόπνοες και μεγαλόσχημες συλλήψεις τους;
Γιατί τόσοι πνευματικοί άνθρωποι να είναι τόσο υποταγμένοι στις ανάγκες ζωής του καθημερινού ανθρώπου και μάλιστα στην ποιο εγωκεντρική και ασεβή εκδοχή του, αυτή δηλαδή της κρυφο-φιλοδοξίας και της κεκαλυμμένης αλαζονείας;
Που αρμενίζουν πνευματικά αυτοί οι συνάνθρωποί μας και τελικά ποιόν και τι εξυπηρετούν με αυτή την νοοτροπία τους;
Γιατί αντιδρούν στην αποκάλυψη ότι η σωτηρία της ανθρωπότητας συνελήφθει στους Ουρανούς από Ουράνιες οντότητες και γιατί υποκρίνονται ότι υπηρετούν;
Τι να σημαίνει άραγε το μήνυμα ότι έχουν μείνει μόνο ελάχιστες μικρές μυητικές ομάδες επί της Γης, που λειτουργούν (αν λειτουργούν) την Εντολή του Λόγου της Αγάπης και της Αλήθειας;
Όταν πολλοί εκ των επιστημόνων έχουν σκύψει το κεφάλι και κάνουν ότι συμφέρει στα αφεντικά τους, προκειμένου να μην χάσουν την όποια χρηματοδότηση.
Όταν πολλοί φιλόσοφοι και διανοητές έχουν καταντήσει σκιές των ιδεών τους, φοβούμενοι μήπως χάσουν την έδρα, τη θεσούλα, την αποδοχή της κοινωνίας.
Όταν οι περισσότερες ανά τον κόσμο Θρησκείες έχουν επιδοθεί σε έναν απίστευτο ανταγωνισμό φανατίζοντας τα πλήθη και υποδουλώνοντας τους ανθρώπους στην θρησκοληψία, μισαλλοδοξία, εναντιότητα, αντιπαλότητα και ανελευθερία.
Όταν οι περισσότερες ανά τον κόσμο μυητικές συσσωματώσεις έχουν παραδοθεί σε πλάνες, προσωπολατρίες και ανθρώπινους νεωτερισμούς που φέρουν, εντελώς ανεύθυνα, την Αλήθεια σε εκείνα τα κατώτερα μέτρα που αναλογούν σε ατελείς συνειδήσεις.
Όταν όλα δείχνουν ότι φθάνουμε στο κρίσιμο σημείο 0, δεν θα πρέπει να προσπαθούμε απεγνωσμένα πλέον και χωρίς χρονοτριβές να ανέλθουμε την ανωφερή οδό της πνευματικής ανωτερότητας;
Πως αλλιώς θα μπορέσουμε σε τέτοιους καιρούς και σε ακόμη δυσκολότερους που έρχονται, να πραγματοποιήσουμε την εγκαθίδρυση της αρχής της Αμοιβαιότητας, προς χάριν της ευτυχίας της ανθρωπότητας;
Για αυτούς τους εμφανείς αλλά και για άλλους λιγότερο φανερωμένους λόγους, είναι που πιστεύω ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε δυνάμεις σε διχόνοιες, διασπάσεις, αποχωρήσεις και να χάνουμε ενέργεια και χρόνο σε ανοησίες.
Βέβαια, κάποιοι ίσως να σκέφτονται ότι δεν θα είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα και ότι μετά την αναταραχή θα έλθει η ησυχία, όμως για ποια ησυχία μας μιλούν, για εκείνη που υπόσχονται και όλοι οι Νέο-εποχίτες και Νέο-ταξίτες;
Την ησυχία που επακολουθεί τον επικήδειο της ανθρωπιάς;
Δεν είναι τραγικά τα πράγματα όταν μυριάδες αδύναμων ανθρώπων, παιδιών, γερόντων, ανέργων, το μόνο που γνωρίζουν στη ζωή τους είναι πείνα, τρόμος, επιβολή, ανελευθερία, βασανισμοί, σεξουαλική κακοποίηση, πορνεία, ανηθικότητα, αδικία, φόβος και πόνος;
Η σκέψη ότι επειδή οι πνευματικοί άνθρωποι, εδώ στην Γη, είναι λίγοι, μικροί και ανίσχυροι, άρα δεν μπορούν να κάνουν και πολλά, κατά την εκτίμησή μου, είναι μια έμπνευση εκ του πονηρού.
Δεν είμαστε λίγοι, γιατί υπεράνω του καθενός από εμάς υπάρχει μια στρατιά πνευματικών οντοτήτων που περιμένει να της ανοίξουμε το δρόμο.
Είναι δύσκολο να ανταπεξέλθεις αν σου λάχει το καθήκον του μπροστάρη, αλλά εφόσον ένα τέτοιο καθήκον έμελε να πραγματοποιήσουμε, θα τα παρατήσουμε και με τι κόστος;
Δεν είμαστε μικροί, γιατί εκτός την απαραίτητη ταπεινότητα που οφείλουμε να έχουμε (ώστε να μην γίνουμε άθελά μας όργανα του αντιπάλου), κρύβουμε μέσα μας το μεγαλείο της αλήθειας, του καλού, της ηθικής και της ελευθερίας.
Δεν είμαστε ανίσχυροι, αλλά φερόμαστε και καταντούμε ως τέτοιοι όταν δεν χρησιμοποιούμε τα πνευματικά εφόδια που μας προίκισαν οι Ουράνιοι Διδάσκαλοί μας, για το Καλό της Ολότητας.
Γιατί παρατάμε τα πνευματικά δώρα και ασχολούμαστε με εγωιστικούς διανοουμενισμούς και ψευτο-φιλοσοφίες;

Η φιλοσοφία της Αγάπης δεν μας αρκεί;
Η αγάπη της Φιλοσοφίας δεν μας εμπνέει;
Η Σοφία της Αλήθειας δεν μας καθοδηγεί;

Πως θα χαρακτηρίζαμε έναν στρατιώτη που υπερασπιζόμενος την πατρίδα και τα ιδεώδη του σε ώρα μάχης και ενώ οι σφαίρες σφυρίζουν γύρω του, αυτός τα παρατάει;
Δεν είμαστε ανίσχυροι γιατί αν είμαστε ενωμένοι και κάτω από τον ίδιο πνευματικό Θόλο, τότε οι δυνάμεις μας πολλαπλασιάζονται και αν επισύρουμε την αρωγή και βοήθεια της Χάριτος, τότε μπορούμε να επαναλάβουμε την ιστορική πραγματικότητα που θέλει το σύνολο της ανθρωπότητας να αλλάζει από μικρές και φαινομενικά ανυπολόγιστες μειονότητες.
Μεγάλη η ευθύνη για εκείνους που, ενώ μπορούν, δεν θέλουν να κατανοήσουν τα αυτονόητα.
Κανένας δεν περισσεύει και δεν υπάρχει χρόνος για ξόδεμα.
Είναι ώρες ευθύνης.

Με αγάπη
Νικόλας
2010

quote:

---

quote:

---

"Καθήκον"..."Υποχρέωση"..."όροι απαράβατοι"....
Η Ανάγκη οδηγεί στο Καθήκον ώστε να καλυφθεί. Ανάγκες έχουμε όλοι μας.
Η Αγάπη μας ωθεί να καλύψουμε με υποχρεώσεις τις ανάγκες των αγαπημένων μας και αυτό το θεωρούμε ευχάριστο καθήκον.
Οι Νόμοι της Δημιουργίας είναι όροι απαράβατοι που υφίστανται όλα τα δημιουργήματα. Υπάρχουν και οι συμβατικοί νόμοι που διέπουν την συμβίωση των ανθρώπων στις κοινωνίες.
Αυτό δεν είναι το υλικό από το οποίο φτιάχνονται όλα τα παραμύθια, οι θρύλοι και οι ιστορίες;

Νικόλας

ngkinis

---

Ως ανάγκη μπορούμε -εφόσον συμφωνείς- να ορίσουμε την επιθυμία κάλυψης των επιθυμιών μας...

Βιολογικές ανάγκες που ορίζονται απο απο την φύση μας -συντήρηση..προστασία..κλπ- και ανάγκες κοινωνικού τύπου ...

Απο την άλλη μεριά ασφαλώς -κατα την γνώμη μου- δεν θα πρέπει να ξεχνάμε , ότι υπάρχει ένα "εύρος" για την ικανοποίηση της όποιας ανάγκης , για το οποίο πρώτος μίλησε ο Αριστοτέλης και για την αρετή η οποία προκύπτει απο την μεσότητα σε κάθε επιλογή μας...

Ασφαλώς σε μια κοινωνία ανθρώπων , που οι εν γένει πεποιθήσεις και ιδέες δεν αναβλύζουν ως αρχές του είναι της εμφανίζεται ως "απαραίτητος" ένας ηθικός προστακτικός κώδικας , τον οποίο "υποχρεωτικώς" ακολουθώντας τον , όσοι δεν μπορούν να υποστηρίξουν εκ των έσω , μέλλεται να βρούν την αναφερομένη ως ισορροπία-ευδαιμονία.

Εδώ λοιπόν προκύπτει ο όρος "καθήκον"...ή "υποχρέωση" δηλαδή...συνοδευόμενοι πάντα αυτοί οι όροι με το "πρέπει"...και θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι αυτό/ά τα πρέπει ορίζονται όχι "εκ των έσω" αλλα ως αποτέλεσμα εξωτερικής επιταγής...στην οποία το κάθε ψυχολογικό υποκείμενο θα πρέπει να υπακούσει..!!!

Ασχέτως με την ορθότητα αυτών των "πρέπει" ή όχι...δεν παύει απο αυτό να προκύπτει και οσεβασμός έναντι των προσφιλών μας ανθρώπων -οικογένεια..κλπ- η οποία εφόσον ΔΕΝ πληρούνται απο τις προϋποθέσεις που θέτει ο κώδικας , παύει να ισχύει και χαρακτηρίζει κάθε ψυχολογικό υποκείμενο ως "ανώριμο"..ή καταστροφικό ή άπονο ακόμα και ανάλγητο-αδιάφορο!!!

Θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε εδώ να αναρρωτηθεί:"Και είναι αυτό κακό.."???

-Να φροντίζει δηλαδή ο καθένας μας , τον εαυτό του αλλα και τους δικούς του ανθρώπους και ενδεχομένως και όχι μόνο..???

Πέραν κάθε αμφιβολλίας ... ασφαλώς "όχι"...

Όμως ένας άνθρωπος , ο οποίος δεν μπορεί να τα υποστηρίξει όλα αυτά , διότι τελλεί εν συγχύσει λόγω δικών του εσωτερικών προβλημάτων και αδυναμιών που αναβλύζουν στο σήμερα και τον καθηλώνουν σε μια μη ενήλικη στάση αλλα σε μια στάση του "αδικημένου και πονεμένου παιδιού"...κατακλυζοντάς τον με νευρώσεις ... δεν θα μπορέσει ποτέ να αντιληφθεί , πολύ δε περισσότερο να ακολουθήσει αυτόν τον ηθικό προστακτικό κώδικα..!!!

Μέλλεται να "γονατίσει" ακόμα περισσότερο και να προβάλλει όλες τις αδυναμίες και εξαρτήσεις του -εγγενούς μορφής- στο περιβάλλον του και στην κοινωνία την ίδια...η οποία ασφαλώς δεν είναι άμοιρη ευθυνών σε καμμιά περίπτωση!

Οι ηθικοί προστακτικοί κώδικες δεν δημιουργούν "πηγαία καλούς ανθρώπους" αλλα "εμφανιζομένους ως καλούς"...και η διαφορά είναι τεράστια του ενός απο το άλλο...

Η παιδεία είναι η απάντηση και η καλλιέργεια δια βίου...το ερώτημα είναι πάνω σε ποιό ιδεολογικό επίπεδο...

"Εν αρχή ήν ο άνθρωπος" και όλα ξεκινούν και τελειώνουν σε αυτόν...ο άνθρωπος συγκροτεί την οποιαδήποτε κοινωνία...και με την νοητική του στάση την διαμορφώνει...αφού πρωτίστως διαμορφώσει ένα υγιές "εγώ" ικανό για συνεργασία..κοκ!

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

---

quote:

---

quote:

---

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.

Ο ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.

Η ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Εσύ, τι λες;

Με αγάπη

Νικόλας

ngkinis

---

"Καθήκον"..."Υποχρέωση"..."όροι απαράβατοι"....

Πως ηχεί όλο αυτό σε κάθε ψυχολογικό υποκείμενο..και μάλιστα σε ένα ψυχολογικό υποκείμενο της πρώϊμης παιδικής ηλικίας , αν όχι ως "καλώς ήρθατε στην ζούγκλα"???

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

---

quote:

---

Συμμετοχή -αλληλοσεβασμός- αμοιβαιότητα.

Συζητάμε για εννοιες γενικές και αόριστες στις οποίες εμεις θα προσδώσουμε χαρακτηριστικά και το ανάλογο φορτίο.
Ο συγγραφέας θεωρεί οτι :

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ
Ο ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.
Η ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Σε θεωρητικό επίπεδο και αν θελήσουμε να ενταχθούμε συνειδητά σε ομάδα [ όπου έχουμε ιεραρχία ] τότε τα ανωτέρω μάλλον είναι απαραίτητα αφού για να διατηρηθεί η ομάδα χρειάζεται υπακοή στους ανώτερους, ανοχή στους ίσους και κατανόηση στους κατώτερους.

Το ερώτημα όμως είναι αν θέλουμε ένα τέτοιο είδος διαβίωσης και αν έχουμε ως σκοπό να ακολουθούμε έτοιμα στοιχεία βιονομίας και συμπεριφοράς.

Διαφορετικά τίθενται τα εξής ερωτήματα.
Σε τι θα συμμετέχουμε και ποιος θα αποφασίζει για αυτό?
Αλληλοσεβασμός ναι , αλλά ποια είναι τα όρια και που αυτά παραβαίνονται?
Αμοιβαιότητα γιατί? Δεν είναι απαραίτητο το μοίρασμα και η ιση ανταπόκριση σε κάθε πράξη μας.

Κατά την γνώμη μου κανένα από τα τρία θεωρήματα δεν είναι αναγκαίο ούτε για την ευτυχία μας , ούτε για την ομαλή συμβίωση μας παρά σε συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου τα μέλη έχουν κοινούς στόχους , πεποιθήσεις και τρόπο ζωής.

quote:

---

Ως Πολίτες του Κόσμου,

---

Λέγοντας Κόσμο θα πρέπει να διευκρινήσεις τι εννοείς για να ξέρουμε πάνω σε ποια έννοια θα συζητάμε διότι άλλο ο Κόσμος που είναι το κοσμικό στοιχείο και άλλο ο κόσμος που είναι το κοινωνικό σύνολο που βρισκόμαστε.

---

quote:

---

Ποιοι πολιτες του κοσμου;
Εννοεις τους δυτικους(και απο αυτους οχι ολους) που μπορουν να παρουν το αεροπλανακι και να πεταχτουν για εσπρεσακι στην ιταλια ,γιατι τους υπολοιπους μονο σε κατι αμπαρια τους συναντας(στην καλυτερη)και απο οσο γνωριζω εκει μπαινουν μονο εμπορευματα και αντε αν δεν εχει γινει απολυμανση κανενα αρουρι!

Συμμετοχη σε τι;
Στην παροχη υπηρεσιων,απο αυτους που παιρνουν τηλεφωνο μεσημεριατικα στο σπιτι για να σου πουν οτι η δικια τους εταιρεια την εχει μακρυτερη...την επικοινωνια;
Μηπως στην ανεργια;
Εχεις δει καμια κοινωνια να εχει το 30% του συνολου της στην αχρηστια μονο και μονο για να ειναι πειθηνιοι οι υπολοιποι (θες tv-net-cellphone-jeepaoua και μιλαμε για τα τελευταια μοντελακια ε!);

Τωρα στον αλληλοσεβασμο θα κολλησουμε,
σεβομαι το δικαιωμα σου να ψοφησεις για να ζησω εγω καλα και με τα κοκκαλακια σου θα φτιαξω υπεροχο λιπασμα στο λαχανοκηπο!Εδω κολαει και οι αμοιβαιοτητα!

Μπορεις και εσυ να επιθυμεις τα ιδια...

Μαλλον για αγελη μου κανει!

---

ngkinis

quote:

---

quote:

---

Nikolas A Gkinis

Εσύ, τι λες;

---

Εγώ συμφωνώ με το τρίπτυχο και ειδικά έτσι όπως το παρουσίασες, ευσύνοπτα, απλά και κατανοητά.

Το θέμα είναι κατά πόσο είναι εφικτή η εκπλήρωση αυτών των αξιών-στόχων? Διότι από κάποιους άλλους μπορεί να θεωρηθεί ουτοπική, αφού ο ανθρώπινος εγωισμός και ατομισμός συχνά παρακωλύουν το επιτυχές πάντρεμα των παραπάνω καίριων εννοιών...

Lost in Necropolis

La ville de la mort

---

Ως Πολίτες του Κόσμου,

οφείλουμε να είμαστε συνειδητοί στις κοινωνικές μας υποχρεώσεις και ενεργοί στα καθήκοντά μας.

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.

Ως άτομα μιας κοινωνίας,

έχουμε καθήκον να σεβόμαστε τον συμπολίτη μας και εκείνος έχει υποχρέωση να μας σέβεται.

Ο ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.

Ως κύτταρα της ανθρωπότητας,

έχουμε την ανάγκη να μεριμνούμε για όλους και όλοι να μεριμνούν για εμάς, γιατί η ευτυχία του Όλου (συνόλου) εξαρτάται από την περικάλυψη της κάθε ανάγκης των μερών που το αποτελούν.

Η ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Εσύ, τι λες;

Με αγάπη

Νικόλας