ORATOR NOCTIS
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Σκέψου προτοῦ πετάξῃς στὰ σκουπίδια:
-Τὴν παλιὰ ντουλάπα τῆς γιαγιᾶς μὲ τὸν ὀβὰλ καθρέπτη.
-Τὰ παλιὰ βιβλία τοῦ θείου Νώντα τοῦ δικηγόρου, γραμμένα σὲ παρωχημένην καθαρεύουσαν καὶ πολυτονικῶς.
-Τὰ παλιὰ κάδρα τῆς θείας Φλώρας μὲ τὴν «Δύσιν τοῦ ἡλίου ἐν Βενετίᾳ».
Μία ἀπὸ τὰς μεγαλυτέρας πίκρας τῆς ζωῆς εἶναι, τὸ ὅσον ἐσὺ ψάχνῃς τὶ νὰ βάλῃς στὴν θέσιν των, νὰ τὰ ᾿δῇς αἴφνης κοσμοῦντα ξένα -μεγάλα- σαλόνια...
Ἂν καὶ συχνάκις, ὡς λέγῃ καὶ ὁ Τρισμέγιστος Ἑρμῆς «Τὰ ἄνω ὥσπερ τοῖς κάτω», δῆτε κάτωθι (προσεκτικῶς), κατὰ προτίμησιν ἐκ τῶν κάτω πρὸς τὰ ἄνω,τὸ παρατιθέμενον νέον ἔμβλημα τῆς ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ.

Προσοχὴ νέοι μου, προτοῦ ξαποστείλετε τὴν παλιὰν (;) σας ἀγάπην.
Συχνάκις αὐτὰ τὰ πράγματα ἰσχύουν καὶ εἰς τὰ αἰσθηματικά!
Τσουρουφλισμένος! Μπὸν σουάρ.
Νομίζω ὅτι ὑπῆρξα σαφὴς εἰς τὸ ὅτι ἐπίσημοι μηχανισμοί τοῦ ῥωμαϊκοῦ κράτους (Βυζάντιον), ἔβγαζαν κατὰ κανόνα τὰ λυσσακὰ των κατὰ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων.
Ὅμως, πέραν των μηχανισμῶν, ὑπάρχει ἕνας ὁλόκληρος κόσμος, στοχαστῶν, διανοουμένων, κρατικῶν καὶ θρησκευτικῶν λειτουργῶν, ποὺ πάλλεται ἀπὸ τὸν ἔρωτα πρὸς τὴν ἀρχαίαν δόξαν.
Ἡ παραδειγματολογία σου, εἰς τὸ πρῶτον μέρος, ἐκτείνεται εἰς περιόδους τῆς Ὀθωμανίας, πρᾶγμα ἄσχετον πρὸς τὴν Παλαιολόγειον Ἀναγέννησιν. Ἐκείνην ποὺ οἱ Δυτικοὶ ἐμφανίζουν καὶ καταγράφουν ὡς "Ἡ Ἀναγέννησις" (τους).
Ὅσον δὲ ἀφορᾶ εἰς τὰ διάφορα καταρολόγια τῆς κρατικῆς θρησκείας, δὲν ἀμφισβητοῦνται ἀπὸ κανέναν.
Ὅμως σοῦ λέγω τὸ ἑξῆς, διὰ νὰ γίνω ἴσως κατανοητώτερος.
Ὑποτεθείσθω ὅτι κάποιος μηχανισμὸς (εἶναι τοῦ συρμοῦ ἄλλωστε οἱ σχετικοὶ μηχανισμοί), μᾶς ἐξαφανίζει ἀπὸ τὸ διαδίκτυον ὅλους ἐμᾶς ποὺ στοχαζόμεθα καὶ συζητοῦμε διαδικτυακῶς. Καταστρέφει τὰ βιβλία μας, τὰ περιοδικὰ μας, ἀφανίζει ὅ,τι πνευματικὸ ὑπάρχει, πλὴν τῶν ἐπισήμων κομματικῶν κειμένων, τῶν ἀφορισμῶν τοῦ Παγκάλου, τῶν λιβέλλων τοῦ σεβασμιωτάτου Πειραιῶς καὶ τῶν ἀκροαματικῶς δημοφιλῶν ὀπτικοακουστικῶν δοκουμέντων τῆς καθημερινῆς τηλεοπτικῆς ζώνης τῶν ὡρῶν 12.00 - 23.00.
Αὐτὰ τὰ "σωζόμενα" ἀνακαλύπτει ὁ ἱστορικὸς τοῦ μέλλοντος καὶ σχηματίζει τὴν εἰκόνα τοῦ νεοελληνικοῦ "πολιτισμοῦ".
Αὐτὰ εἶναι ὅλα; Πήγαμε περίπατο;
Κάπως ἔτσι, φρονῶ, ἔχουν τὰ πράγματα καὶ μὲ τὴν ὑπὸ ἐξέτασιν ἱστορικὴν περίοδον τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Ἂν ὅλα τὰ στοιχεῖα μαζὶ τῆς περιόδου αὐτῆς πεταχθοῦν εἰς τὴν χωματερὴν, ἐπειδὴ "ἐμολύνθησαν" ὑπὸ τῆς Ῥώμης, τοῦ χριστιανισμοῦ, τῶν Σλάβων, τῶν Φράγκων, τῶν Σελτζούκων, τῶν Ὀθωμανῶν, τῶν Φαναριωτῶν, τοῦ Ἰμβραήμ, τῶν κομμουνιστῶν, τοῦ Καραμανλῆ, τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ τοῦ βασιλέως,εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ δεχθῶμεν ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ τὸ πνεῦμα του, ξεψύχησε στὴν μάχην τῆς Πύδνης καὶ ἀνεστήθη τὰ τελευταῖα 20 χρόνια, δυνάμει θαυματουργῶν ἀρχαιολατρικῶν ἐπικλήσεων...
Ὁ ἱστορικὸς ἐκλεκτικισμὸς εἶναι τὸ καλύτερον ἐργαλεῖον ἀποδομήσεως τῆς αὐτοεκτιμήσεως ἑνὸς ἔθνους.
Ἀγαπητὲ Σέσωστρι.
Μὴν πετροβολοῦμε ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἐγεννήθησαν δοῦλοι καὶ κουτσὰ-στραβὰ ἀπηλευθερώθησαν. Ἂς φυλάξωμε τοὺς λίθους δι᾿ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐγεννήθησαν ἐλεύθεροι καὶ κατέστησαν ἐθελόδουλοι, ἀπεργαζόμενοι μάλιστα δεσμὰ καὶ δι᾿ ἡμᾶς τοὺς δυστυχεῖς (ἀλλ᾿ ὄχι ἀθώους) ὑπολοίπους.
Ὁ Κωλέττης ὑπῆρξε δοῦλος τοῦ ἀκατονομάστου πασᾶ τῶν Ἰωαννίνων, τοῦ ὁποίου διετέλεσε καὶ προσωπικὸς ἱατρός. Κάτι παρόμοιον καὶ ὁ μεγάλος Γεώργιος Σταύρου, μετέπειτα ἱδρυτὴς τῆς -ἄλλοτε- Ἐθνικῆς Τραπέζης μας, διετέλεσεν "Ὑπουργὸς" τῶν οἰκονομικῶν τοῦ τυράννου.
Ὁ Κωλέττης ὑπῆρξε δόλιος καὶ συνομώτης. Ὅμως ἐκινήθη ἐντὸς ἑνὸς γενικωτέρου κλίματος δολιότητος καὶ συνομωσίας. Ἔτσι "ἐξελίχθη" ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις.
Πέραν παντὸς συγχωροχαρτίου, εἰς τὸν Κωλέττην χρωστοῦμε τὸ ὑπέροχον ἰδεολόγημα τῆς Μεγάλης Ἰδέας, ἕνα πρωτόγονον ἰδεολογικὸν μόρφωμα Ἑλληνικοῦ "σιωνισμοῦ", ἀκόμη ζωντανὸν (διὰ κάποιους ἐλαχίστους αἰθεροβάμονας).
Αὐτὸ τὸ ἰδεολόγημα εἶναι ποὺ δὲν ἄφησε τοὺς Ἕλληνας, ἀπὸ τὸν Γιαννόπουλον καὶ τὸν Δραγούμην, ἔως τὸν Ὄθωνα καὶ τὸν τραγικὸν Στρατηλάτην μας, εἰς τὴν μακαριότητα τῶν ἀθλίων κεκτημένων μας τῆς Συνθήκης τοῦ Λονδίνου...
Ἄλλωστε εἰς τὸν δόλιον καὶ μοχθηρὸν φαναριώτην Μαυροκορδᾶτον, δὲν χρωστοῦμε τὴν τεραστίαν ΠΟΛΙΤΙΚΗΝ ἐπιτυχίαν τοῦ οἰκονομικῶς καταδολιευθέντος δανείου-ὑποθήκης τῶν Ἐγγλέζων πιστωτῶν μας;
Ἁπλῶς θλίβεται κανεὶς διὰ τοὺς συχγρόνους Κωλέττας καὶ Μαυροκορδάτους, οἱ ὁποῖοι δὲν δικαιοῦνται ἐπιεικείας, ὡς στερούμενοι παντὸς ὁράματος καὶ κυρίως, ἀγαθῆς προαιρέσεως...
Ο.Ν.
εκείνους που επιθυμούν την κατάργηση της υπάρχουσας θρησκείας,η οποία
ούτως ή άλλως,μ' αρέσει ή όχι,αντιπροσωπεύει το κράτος μου.
Αυτό θέλω να γίνει ΣΑΦΕΣ !!!
Το ότι ασκώ κριτική στον τρόπο άσκησης του λειτουργήματος των
εκπροσώπων της Ορθόδοξης εκκλησίας ή ακόμη αν είμαι αρνητική
και κάθετη στην υιοθέτηση της εβραϊκής παραμυθολογίας,ως
δική μας "προγονικής κληρονομιάς",αυτό νομίζω ότι είναι
ένα δικαίωμα που ως ελεύθερος πολίτης το έχω! Πόσω δε μάλλον
όταν είμαι Απόγονος του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος και
Σκέπτεσθαι!!!
Αυτά για να τελειώνουμε με τις ετικέτες...
Υ.Γ. Μην τρέμεις και τόσο πολύ συνδίκτυε,για την
υιοθέτηση του συμβόλου,από την τουρκική αστυνομία.
Άλλωστε ο δικέφαλος ως έμβλημα κυματίζει στις σημαίες
όλων των ελληνικών εκκλησιών,μοναστηριών,αλλά και σε κάθε
κτήριο εκκλησιαστικό!
Α, ναι! Είναι και το λάβαρο δύο ελληνικών ποδοσφαιρικών
ομάδων! Έχεικαι αυτό την
...δυναμική του!!!
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
[/quote]
Χμ! Παμφιλτάτη Καποδίστρια.
Προσωπικῶς ἡ θρησκευτικὴ διάστασις τοῦ ὅλου θέματος μὲ ἀφήνει παγερῶς ἀδιάφορον. Τὰ ἐπιδιωκόμενά μου εἶναι καθαρῶς πολιτισμικοῦ καὶ -ἀδιάφορον ἂν ἐνοχλῇ πολλούς- ἐθνικοῦ ἐνδιαφέροντος. Ἄσχετον! Καὶ παντελῶς ἀσήμαντον τὸ ἡμέτερον ἐπιδιωκόμενον.
Ἡ κάπως «ξεκάρφωτος» ἀναφορὰ μου εἰς τὸ περίφημον τοῦ Ἑρμοῦ Τρισμεγίστου: «Τὰ ἄνω ὥσπερ τοῖς κάτω», ἐστόχευε κατ᾿ οὐσίαν εἰς τὴν πρόληψιν μιᾶς πιθανῆς ἀπαντήσεως ὡς ἡ ὑμετέρα.
Τὰ πράγματα ἀγαπητὴ μου εἶναι περισσότερον σοβαρά τοῦ φαινομένου.
Τὸ ἐπανοθωμανιζόμενον κεμαλικὸν τέρας, ἀφοῦ ἐκορέσθη (;) ἀπὸ ἐδάφη καὶ αἷμα, τώρα καταπίνει τεραστίας μάζας ἄλλοτε ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ.
Ἂν ὁ δικέφαλός ΜΑΣ σὲ ἀφήνει ἀδιάφορη, ἄλλωστε τὸν ἔχουν νοσφισθεῖ διάφοροι ἄθλιοι κρατικοὶ φορεῖς, ἀπὸ Ἀλβανοὺς καὶ Σέρβους μέχρι Ἁψβούργους,εἰς τὰ πλαίσια τοῦ «Τὰ ἄνω ὥσπερ τοῖς κάτω», ῥίξε μιὰ ματιὰ πάλιν εἰς τὸ ἔμβλημα. Δὲς καλῶς τὴν ἡμισέληνον.
Τώρα κοίταξε καὶ ἕνα προχριστιανικὸν νόμισμα τοῦ Βυζαντίου.

Βοήθειά μας! (ἡ Ἑκάτη ἢ ὁ Ἅγιος Παφνούτιος, λίγο μὲ ἐνδιαφέρει...)
Ἔρρωσο, O.N.
Βλέποντας τὸ ὅλον θέμα νὰ ἔχῃ προσλάβει ἐθνολογικὴν τροπήν, ἐξειδικευόμενον ἐπὶ τῆς ἑλληνικότητος ἢ μὴ τῶν Ῥωμαίων, ὀφείλω νὰ ἐπισημάνω τὰ ἑξῆς, διατηρῶν πᾶσαν ἐπιφύλαξιν.
Τὸ ὅλον ζήτημα προσεγγίζεται πολυσχιδῶς.
α΄. Στενῶς ἐθνολογικῶς (μελέται γενετικοῦ ὑλικοῦ, φυσικὰ φυλετικὰ χαρακτηριστικά κλπ.). Εἰς μίαν τοιαύτην ἐξέτασιν, ὑποστηρικταὶ τῆς «ἑλληνικότητος» ὡς ἐγώ, ἐλλείψει ἐπαρκοῦς βιολογικῆς καταρτίσεως σεμνῶς σιωποῦν.
β΄. Μυθολογικῶς. Ἂν ἐκλάβωμεν ὡς προγονικὸν στοιχεῖον τῶν Ῥωμαίων καὶ δὴ τῶν Λατίνων, τοὺς Τρώας -πρᾶγμα τὸ ὁποῖον αὐτοὶ οἱ Ῥωμαῖοι ἐπίστευον- (...qui primus ab oris Troiae,Italiam fato profugus Laviniaque venit
litora...). Ἐφ᾿ ὅσον οἱ Τρῶες ἦσαν ἑλληνικὸν στοιχεῖον, τότε καὶ ὁ γενάρχης τῶν Λατίνων Αἰνείας, ἐγκαθίδρυσεν ἑλληνικὴν κοινότητα ἐν Λατίῳ.
γ΄. Πολιτισμικῶς. Πρόκειται περὶ τοῦ ἰσχυροτέρου ὅπλου τῶν ὑποστηρικτῶν. Ὁμόρριζος γλῶσσα. Ἑλληνικὸν ἀλφάβητον (κυμαϊκόν). Θρησκευτικὴ ταυτότης πλὴν τῶν ἐπιχωρίων θεοτήτων (Quirinus, Janus, Volturnus κλπ.) καὶ τῆς λατρευτικῆς ἐντόνου προγονολατρείας (penates).
δ΄. Πολιτικῶς. Παράλληλος πρὸς τὴν Ἑλλάδα ἀνάπτυξις τοῦ πολιτικοῦ φαινομένου.
Τὸ βασικώτερον. Πᾶσα ἔννοια συντιθεμένη ἐκ τῆς λέξεως ΠΟΛΙΣ, δύναται νὰ ἀποδίδεται μόνον εἰς Ἕλληνας καὶ Ῥωμαίους. Μόνον αὐτὰ τὰ δύο γένη, ὡς ἐσχηματίσθησαν προοδευτικῶς, διέθετον πολιτισμόν καὶ πολιτικήν. Τοῦτο δέ, διότι τὸ φαινόμενον ΠΟΛΙΣ-ΠΟΛΙΤΕΙΑ-CIVITAS, ἀπαντᾶται μόνον παρ᾿ αὐτοῖς. Μὴν μᾶς καταπλήσσουν αἱ ἀρδεύσεις τῶν Βαβυλωνίων, αἱ πυραμίδες τῶν Αἰγυπτίων, αἱ νομιζόμεναι κατὰ τινας φοινικικαὶ ἀλφαβητικαὶ πρωτοπορεῖαι, τὰ τεχνικὰ ἐπιτεύγματα τῶν Σινῶν. Ὅλα ταῦτα σεβαστὰ καὶ ἀξιοθαύμαστα. Ὅμως ὅλοι αὐτοί, δὲν διέθετον πολιτισμόν, διότι δὲν διέθετον πόλεις-πολιτείας-civitates, διότι δὲν διέθετον πολίτας-cives. Μόνον ἐμεῖς (Ἕλληνες καὶ Ῥωμαῖοι). Ὅλαι αἱ λοιπαὶ ἐπικράτειαι, Αἴγυπτος, Βαβυλών, Περσία, Κίνα, διέθετον ΥΠΗΚΟΟΥΣ ἀντὶ πολιτῶν. ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ἀντὶ πολιτικῶν. Ὅλοι μαζὶ δέ, ἥσαν δοῦλοι τοῦ Θεοβασιλέως.
Συνεκρούσθημεν καὶ ὑπετάγημεν εἰς τοὺς Ῥωμαίους, ἀληθῶς. Μήπως προηγουμένως δὲν ὑπετάγημεν εἰς τοὺς Μακεδόνας; Μήπως οἱ Μακεδόνες δὲν ἦσαν Ἕλληνες πρωτογόνου πολιτικῆς ἀναπτύξεως; Ἕλληνες ἀγκυλωμένοι εἰς τὸ ὁμηρικῆς ὑποστάσεως πολιτικὸν στάδιον;
Μεμφόμεθα τὸν πολιτικὸν ἐκβαρβαρισμὸν τῶν Ῥωμαίων, διὰ τῆς διολισθήσεώς των εἰς τὸ ἀσιατικὸν μοναρχικὸν πρότυπον. Ὀρθῶς! Μήπως ὅμως ἡμεῖς δὲν προηγήθημεν;
Ὅ,τι μᾶς καθιστᾶ ὑπερηφάνους ὡς κατακτητὰς καὶ ἐκπολιτιστὰς τῆς Ἀσίας, δὲν εἶναι τάχα αὐτὸ τὸ ὁποῖον ταὐτοχρόνως μᾶς ὑπήγαγεν εἰς τὸ βάρβαρον ἀσιατικὸν κυβερνητικὸν πρότυπον;
Προτοῦ ὁ Αὔγουστος ἀνακηρυχθῇ θεός, τὶ εἶχε πράξει ὁ Ἀλέξανδρος; Διατὶ ἐσούβλισε τὸν Κλεῖτον; Τὶ εἶχε πράξει ὁ Πτολεμαῖος; Τὶ ὁ Ἀντίοχος; Διατὶ ἐξηγρίωσε τοὺς Μακκαβαίους καὶ τὸν συντηρητικὸν Ἰουδαϊσμόν; Αὐτὸς δὲν ἐζήτησε ὁ ἀνδριὰς του νὰ λατρεύεται εντὸς τοῦ Ναοῦ των;
Κοινὴ ἡ πορεία μας. Ἀλληλοσυγκατεκτήθημεν καὶ συμπαρήξαμεν ὅ,τι σπουδαιώτερον παρήγαγε ποτὲ ὁ ἄνθρωπος. Τὸν μεγάλον, ἀνυπέρβλητον Ἑλληνορωμαϊκὸν ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΝ. Αὐτὸν ποὺ οἱ βάρβαροι κάθε ἐποχῆς θὰ μισοῦν.
Θὰ μισοῦν νοσταλγοῦντες ἐποχὰς ἀνομίας. Καταπτώσεις τοῦ πολιτικοῦ εἰς κοινοτικὸν φαινόμενον. Καταπτώσεις τῆς ἑτεροδικίας εἰς αὐτοδικίαν. Τέλος καταργήσεις τῶν δύο (ὑλικῶν)πυλώνων τοῦ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, τῆς νομικῶς προστατευομένης ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ καὶ τοῦ πολιτικῶς δομημένου ΚΡΑΤΟΥΣ.
Αὐτὰ τὰ ὁλίγα πρὸς τὸ παρόν. Τὸ πῶς τρυπώνει μία πανίσχυρος κρατικὴ, μονοθεϊστικὴ θρησκεία εἰς τὸ παιγνίδι, εἶναι ἄλλη ὑπόθεσις, συζητητέα πάντοτε.
Γνωστέον ὅμως ὅτι, ἡ μὲν χριστιανικὴ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ἱδρύθη ὑπὸ τοῦ ὑπερόχου πολιτικῆς ὀξυδερκείας Ῥωμαίου αὐτοκράτορος καὶ βασιλέως, Μεγίστου Ἀρχιερέως τοῦ Ἀητήτου Ἡλίου, Μεγάλου Ποντίφηκος, Κωνσταντίνου α΄.
Ἀντιθέτως, ἡ χριστιανικὴ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ἱδρύθη ὑπὸ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ...
Αὐτὰ τὰ ὁλίγα.
Ξέχασες και τις κυρίες...[;)
Ἀξιότιμε καὶ εὐγενεστάτη κυρία Kapodistria.
Συγχωρήσατέ μου τὴν ἀγένειαν, παρακαλῶ δέ, ὅπως μὴ ἐκλάβητε αὐτὴν ὡς ἐν γένει ἀπαξίαν τοῦ ὑπερόχου φύλλου τὸ ὁποῖον ἐκπροσωπεῖτε.
Μακρὰ συναναστροφὴ μου ἐντὸς ἀνδροκρατουμένου περιβάλλοντος, (πρὸς Θεοῦ, ἢ «Μὰ τὸν Δίαν» ἂν προτιμᾶτε, ὄχι φυλακὴ, μοναστήρι ἢ κατασκήνωσις κιναίδων), μὲ ἔχει κάπως ...μονοδρομήσει.
Εὐχαριστῶ ἐπὶ τῇ φιλοφρονεστάτῃ ὑποδοχῇ.
Καλὰ «αὐστριακὰ» τσίπουρα.
Ὄχι μόνον δὲν ἀπαιτεῖτο μυστικότης, ἀλλὰ ὡς λέγει καὶ ὁ Παυσανίας ἐν τοῖς Βοιωτικοῖς του ὁ συμβουλευόμενος τὸ μαντεῖον ὑπεχρεοῦτο νὰ ...γράψη ἔκθεσιν τῶν ἐντυπώσεών του!: «...τοὺς δὲ ἐς τοῦ Τροφωνίου κατελθόντας, ἀνάγκη σφᾶς, ὁπόσα ἤκουσεν ἕκαστος ἢ εἶδεν, ἀναθεῖναι γεγραμμένα ἐν πίνακι...».
Μυστήρια δὲν ἀναφέρει περὶ τὸ Τροφώνειον Ἄντρον (καὶ οὐχὶ Ἄνδρον)οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀρχαίων συγγραφέων.
Τὸ Τροφώνειον ἦτο ἀπλῶς ἕνα σημαῖνον τότε καὶ μυστηριῶδες σήμερον κέντρον χρησμοδοτήσεως, δηλαδή ἕνα ΧΡΗΣΤΗΡΙΟΝ.
Φίλε ORATOR NOCTIS καλώς ήλθες στη συντροφιά μας , και καλή παραμονή . Όταν φίλε μου αναφέρεται κάποιος σε ιστορικά γεγονότα , καλό θα ήταν να μη παρασύρεται από τα θρησκευτικά του συναισθήματα , αλλά να βασίζεται στα ιστορικά ντοκουμέντα που δυστυχώς γι’ αυτούς που προσπαθούν να τα αποκρύψουν , υπάρχουν και αποκαλύπτουν την αλήθεια σε κάθε καλόπιστο ερευνητή . Και για να μη χαρακτηρισθώ ως αντιγραφέας του Βλάση Ρασσιά , η οιουδήποτε άλλου αντιχριστιανού , σου παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τα «ΒΑΣΙΛΙΚΑ» του Λέοντος του Σοφού , τα οποία σάρωσα από τις σελίδες του βιβλίου , εκδ. Τυπογραφείου Παλιγγενεσίας Ιωαν. Αγγελοπούλου , Αθήνα 1896 . Απ’ ότι βλέπω από το συντακτικό σου , είσαι γνώστης της καθαρεύουσας , και ασφαλώς και των αρχαίων ελληνικών , οπότε και δεν θα δυσκολευθής στην ανάγνωση .

Καλή ανάγνωση !
ΤΑ ΨΗΦΙΔΩΤΑ ΜΑΣ.
Φίλτατε Σέσωστρι.
Ἐπειδὴ ἀσχολεῖσαι μετὰ τῆς εὐγενεστάτης κατὰ Βιργήλιον κηπουρικῆς, ἄρα διαθέτεις ...ὑπομονήν, ὡς διδάσκῃ ἄλλωστε καὶ ὁ γλυκὺς τε καὶ διδακτικὸς ἀγρότης συντοπίτης σου Ἡσίοδος, νουθετῶν τὸν αὐτάδελφον Πέρσην ἐν τοῖς «Ἔργοις καὶ Ἡμέραις», ἔλαβα τὸ θᾶρρος τῆς συντάξεως τῆς κάτωθι ...μακαρονᾶδος.
Χαίρομαι ποὺ μοῦ ἔστειλες ἕνα τόσον ἤπιον καὶ κόσμιον κείμενον, ὡς τὸ συνημμένον.
Ἂν δὲν ἐσεβόμην τὴν αἰσθητικὴν τῶν συγγραφόντων ἐν τῷ ἱστοτόπῳ, θὰ σοι ἀντεπέστελον πλῆθος ἀνθελληνικῶν ἀναλόγων ἀφοριστικῶν κειμένων, προερχομένων ἐκ τῆς πλουσίας -ὄντως ἀνθελληνικῆς- ῥωμαϊκῆς (βαρβαριστί βυζαντινῆς)θρησκευτικῆς γραμματείας, πρὸ τῶν ὁποίων τὸ τοῦ Λέοντος καταρολόγιον θὰ ὠχρίᾳ.
Ἡ ἑλληνοποίησις τῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ὑπῆρξε προοδευτική καὶ σταδιακή.
Ἡ πορεία ἐκ τῶν «φαιοφόρων» Γότθων καὶ τῶν «ἐς γῆν φέρειν» φανατικῶν, κάποτε ἀνακόπτεται καὶ ἐπαναστρέφει. Ὁμιλοῦμε διὰ μίαν πορείαν ὄχι ὁλίγων δεκαετιῶν, ἀλλὰ ἀρκετῶν αἰώνων.
Ἡ ἀπόστασις ἐκ τοῦ Θεοδοσίου α΄ πρὸς τὸν Μιχαὴλ Ψελλὸν, εἶναι χαώδης.
Δὲν διερωτᾶσαι πῶς ἀπὸ τὰς κατάρας καὶ τὰς ὕβρεις τῶν αἰώνων τοῦ φανατισμοῦ, τῆς γλωσσοκοπίας καὶ τῆς κατεδαφίσεως, ἐφθάσαμεν εἰς τοὺς μεγάλους ὁμηριστὰς καὶ ἀττικογράφους χριστιανοὺς(!!) ἐπισκόπους, Εὐστάθιον Θεσσαλονίκης, Φώτιον Κωνσταντινουπόλεως, Μιχαὴλ Ἀκομινᾶτον καὶ τὸν αὐτάδελφον Νικήταν τὸν Χωνιάτην.
Δύο εἶναι καθ᾿ ἡμᾶς οἱ σταθμοὶ τῆς μεγάλης ἀνατροπῆς:
1. Εἰκονομαχία. Ἡ τελικὴ νίκη τοῦ «εἰκονολατρικοῦ» Ἑλληνικοῦ Πνεύματος ἔναντι τῆς μεγαλυτέρας ἀπειλῆς κατὰ τοῦ παγκοσμίου πολιτισμοῦ. Τῆς ἀπαγορεύσεως τοῦ ἀπεικονίζειν. Τοῦτο δὲν ἔχει νὰ κάμῃ μόνον μὲ τὰς ἱαματικὰς εἰκόνας τῆς ἁγίας Θέκλας καὶ τὰς θαυματουργὰς 25 σιαγόνας τῆς ὀσίας Φρειδεγόνδης, ὅπως ἀρέσκονται νὰ ἐμφανίζουν τὴν Εἰκονομαχίαν διάφοροι «προοδευτικοί» (μαζί των καὶ ὁ μέγας Παπαρρηγόπουλος, δυστυχῶς!).
Πρόκειται διὰ τὴν πρώτην Ἑλληνικὴν Ἐπανάστασιν τοῦ 727 μ.Χ.!
Ἡ περιβόητος «Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας», μπορεῖ διὰ τὴν Ἐκκλησίαν νὰ ἀποτελῇ νίκην μιᾶς μερίδος της, ἀλλὰ διὰ τὸν Ἕλληνα ἀποτελεῖ θρίαμβον.
Πρόκειται διὰ τὴν κατίσχυσιν τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς ἀντιλήψεως τοῦ ἀπεικονίζειν τὰ πάντα, θεοὺς, ἥρωας, ἀνθρώπους, δαίμονας!
Ἡττηθέντες; οἱ: «Οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον, οὐδέ παντός ὁμοίωμα, ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἂνω καί ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καί ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς.» Ο ΝΟΩΝ ΝΟΗΤΩ...
Περισσότερα ἂν θέλῃς ἐπ᾿ αὐτοῦ εἰς ἕνα ἀσήμαντον μπλογκάκι φίλου μου:
http://freantles.blogspot.com/2009/06/18-727.html
2. Φραγκοκρατία: Ξανακούγεται ὑπερηφάνως ἡ λέξις «Ἕλλην», ὡς τιμημένη ὕβρις εἰς τὰ στόματα τῶν τεράτων τοῦ 1204, διὰ νὰ γίνῃ τὸ λάβαρον, ὁ ὑπέροχος ἐπισείων τῶν μεγάλων Ἑλλήνων Παλαιολόγων, τῶν Βατάτζηδων καὶ τῶν Λασκάρεων τῆς Νικαίας. Ἡ παρακμὴ τῆς Αὐτοκρατορίας μας περιέργως συνιστᾶ καὶ τὴν μεγίστην ἀκμὴν της (!;).
«Μαγικῶς» τάχα ἐφθάσαμεν εἰς τὴν μεγάλην ψυχρὰν, ὅσον καὶ γλυκείαν ἐκδίκησιν τοῦ Ἰωάννου Κυριώτου τοῦ Γεωμέτρου (ι΄αἰών);:
«Τρεῖς σοφίης πολυΐστορος ἔκκριτοι ἀστέρες οἷοι,
ἐνθέμενοι βίβλοις ὄλβον ἀπειρέστον,
Ἀρχύτας ἦρξε, Πλάτων πλάτυνε, τέλος δ᾿ ἐπὶ πᾶσιν
ὡς ἔτυχε κληθείς, θῆκεν Ἀριστοτέλης».
Πῶς ἐφθάσαμεν ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ «Βυζαντίου», Μιχαὴλ ὁ Ψελλὸς (κληρικός), ἀντὶ γιὰ τροπάρια νὰ ἐξυμνῇ τοὺς ἵππους τοῦ Λυσίππου ἐν τῷ ...Ἱπποδρόμῳ τῆς Βασιλευούσης;
«Ἔμπνους ὁ χαλκοῦς ἵππος οὗτος, ὅν βλέπῃς·
ἔμπνους ἀληθῶς καὶ φριμάσσεται τάχα.
Τὸν πρόσθιον δὲ τούτου ἐξαίρων πόδα,
βαλεῖ σε καὶ λάξ, εἴπερ ἔλθῃς πλησίον.
Δραμεῖν καθορμᾷ, στῆθι, μὴ προσεγγίσῃς·
μᾶλλον δὲ φεῦγε, μὴ λάβῃς τὸ τοῦ λόγου...».
Πῶς ἐφθάσαμεν ὁ ἡγούμενος Ἰάκωβος τῆς σπουδαίας αὐτοκρατορικῆς μονῆς ...Ὀλύμπου (Βιθυνίας) νὰ γράφῃ πρὸς τὸν Ψελλόν (ἀπολλωνίως);:
«Ὧ δέσποτα Ζεῦ καὶ πάτερ καὶ βακλέα
ὀβριμοβουγάϊε καὶ βαρυβρέμων,
Ὄλυμπον οὐκ ἤνεγκας κἂν βραχὺν χρόνον,
οὐ γὰρ παρῆσαν αἱ θεαί σου, Ζεῦ πάτερ».
Καὶ νὰ τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Ψελλός (βακχικῶς):
«Μέθη καὶ πότοι, καὶ χοροί,
Ἰάκωβος, ἡ σὺ πανήγυρις, καὶ
σὺν πότῳ κρότοι καὶ τρυφαὶ
καὶ χάριτες, ὀρχίσματα καὶ
κύμβαλα καὶ βοτρύων ἐκθλίψεις
καὶ ῥᾶγες ληνοβατούμενας
καὶ κοιλίαι πίθων πληρούμεναι».
Νὰ καὶ μιὰ «γυριστὴ», τελείως «ἑλληνική», τοῦ Ἰωάννου Μαυρόποδος, Νομοφύλακος τοῦ Πανεπιστημίου Κων/πόλεως καὶ ...ἐπισκόπου Εὐχαϊτῶν:
«Εἴπερ τινὰς βούλοιο τῶν ἀλλοτρίων
τῆς σῆς ἀπειλῆς ἐξελέσθαι, Χριστέ μου,
Πλάτωνα καὶ Πλούταρχον ἐξέλοιό μοι.
Ἄμφω γάρ εἰσι καὶ λόγον καὶ τὸν τρόπον
τοῖς σοῖς νόμοις ἔγγιστα προσπεφυκότες...»
Νὰ πῶς πλαγίως καταρᾶται ὁ ἐπίσκοπος Ἀκομινᾶτος τοὺς πρὸ πολλῶν αἰώνων φανατικοὺς καὶ μισοκάλλους προκατόχους του:
«Ὡς δυστυχὴς ἔγωγε, καινὸς Ἰξίων,
ἐρῶν Ἀθηνῶν, ὡς ἐκεῖνος τῆς Ἥρας.
εἶτα λαθὼν εἴδωλον ἠγκαλισμένος.
Φεῦ! οἷα πάσχω καὶ λέγω τε καὶ γράφω.
Οἰκῶν Ἀθήνας οὐκ Ἀθήνας που βλέπω,
κόνιν δὲ λυπρὰν καὶ κενὴν μακαρίαν.
Ποῦ νῦν τὰ σεμνὰ, τλημονεστάτη πόλις;
Ὡς φροῦδα πάντα καὶ κατάλληλα μύθοις,
δίκαι, δικασταὶ, βήματα, ψῆφοι, νόμοι,
δημηγορίαι (τε) πειθανάγκη ῥητόρων,
βουλαὶ, πανηγύρεις τε καὶ στρατηγίαι
τῶν πεζομάχων ἅμα καὶ τῶν ναυμάχων,
ἡ παντοδαπὴ Μοῦσα, τῶν λόγων κράτος.
Ὄλωλε σύμπαν τῶν Ἀθηνῶν τὸ κλέος·
γνώρισμα δ᾿ αὐτῶν οὐδ᾿ ἀμυδρόν τις ἴδῃ.
Συγγνωστὸς οὐκοῦν, εἴπερ οὐκ ἔχων βλέπειν
τῶν Ἀθηναίων τὴν ἀοίδημον πόλιν,
ἴνδαλμα ταύτης γράφειν».
Ἕνας ἄνθρωπος μέσα σὲ ὅλην τὴν ζωὴν του ἀλλάζει συχνάκις. Καὶ ἄντε νὰ ζήσῃ 100 ἔτη. Ἀλλοιῶς θὰ τὸν κρίνωμεν ὡς παιδί, ἀλλοιῶς ὡς ἔφηβον, ἀλλοιῶς ὡς γέροντα.
Ἔχομεν οἱ Ἕλληνες τὴν πολυτέλειαν ἑνὸς τόσον μεγάλου ...σκουπιδοτενεκέ, ὥστε νὰ πετάξωμεν 21 αἰῶνας σ᾿ αὐτόν;
Ἡ ἑλληνορωμαϊκὴ αὐτοκρατορία μας, εἶναι κτισμένη μὲ αἷμα καὶ δάκρυα Ἑλλήνων. Μὲ ἐρείπια ἐνδόξων κτισμάτων.
Ἠγάπησαν οἱ μεσαιωνικοὶ μας πρόγονοι τὸ ψηφιδωτόν.
Ὅταν κοιτάζῃς τὸ ψηφιδωτὸν ἐκ τοῦ σύνεγγυς, μὲ τὸν φακόν, τὶ βλέπεις; τὶ λέγεις;
-Κύταξε αὐτὴν τὴν ψηφίδα! Εἶναι ἀσιατική! Νὰ καὶ ἡ ἄλλη! Μᾶς τὴν κουβάλησε ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν, ὁ ἐξυπνάκιας...
-Ὅμως τὰ ψηφιδωτὰ στέκουν ψηλά. Τὰ βλέπεις ἀπὸ μακρυά καὶ ἀγαλλιᾶς. Αἱ μορφαὶ γαλήνιαι, ἐπίσημοι, «δωρικαί».
Ἔτσι εἶναι καὶ ἡ Αὐτοκρατορία ποὺ ἐξελληνίσαμε. «Majore longinquo reverentia», (μεγαλύτερος ὁ σεβασμός μακρόθεν)!
Εἰσέρχεσαι εἰς τὰς ψηφίδας τῆς Αὐτοκρατορίας μας καὶ φρίττεις. Βλέπεις τὸ ψηφιδωτὸν μακρόθεν καὶ μεγαλύνεσαι.
Κάπως ἔτσι δὲν ἦσαν καὶ αἱ Ἀθῆναι, Ἀκομινᾶτοι μου;
Κάπως ἔτσι δὲν ἦτο καὶ ἡ Ἑλλὰς σύμπασα καὶ ἡ κόρη της ἡ Ἑπτάλοφος;
1. Τὸ ζητούμενον δὲν εἶναι ὁ χριστιανικὸς Ῥωμαϊκὸς ναὸς τῆς Ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας, τῆς ἑλληνοποιηθήσης Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, νὰ ξαναγίνῃ ἐκκλησία, ἀλλὰ νὰ παύσῃ νὰ εὐτελίζεται ὡς μουσεῖον. Τὸ ἴδιο πρέπει νὰ γίνῃ διὰ κάθε ἱερὸν τόπον, εἴτε τὸ ἱερατεῖον του ὑφίσταται, εἴτε ἐξηφανίσθη. Τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ ἐπίσκεψίς του θὰ πρέπῃ νὰ τελῆται ὑπὸ καθεστὼς εὐλαβείας καὶ σεβασμοῦ.
Προσωπικῶς, ἂν καὶ ἀντιπαθῶ ῥιζικῶς τὸν μουσουλμανισμόν, προτιμῶ νὰ εἰσέρχωνται ἐκεῖ εὐσεβεῖς μουσουλμάνοι μὲ γυμνὰ πλυμένα πόδια διὰ νὰ προσευχηθοῦν, ἔστω καὶ πρεσβείαις τοῦ ψευδοπροφήτου των, παρὰ χονδραὶ ἀμερικάνες μὲ κοντάκ κραυγάζουσαι ὡς περίεργα ζῶα τὴν πολεμικὴν των κραυγήν: «ὄου γουώντρφουλ».
2. Ὁ τροῦλος δὲν εἶναι «κιππά». Τροῦλον, δηλαδὴ θόλον, συναντῶμεν εἰς πλεῖστα ἀρχαῖα, ἱερὰ κυρίως, οἰκοδομήματα. Εἰς τὸ ἐν τῇ Ἀρχαίᾳ Ἀθηναϊκῇ Ἀγορᾷ «Μητρῷον», ἄλλως πως Ναὸν τῆς Ῥέας Κυβέλης, ἐν τῇ περιφήμῳ Θόλῳ τοῦ ἐν Ἐπιδαύρῳ Ἀσκληπείου, ὡς καὶ ἐν τῷ περιφήμῳ Χρυσοῦ Ναῷ τοῦ Νέρωνος ἐν Ῥώμῃ.
Τὸ ἰουδαϊκὸν ἐπικάλυμμα τῆς κεφαλῆς κιππά, εἶναι λογικὸν νὰ ἔχῃ τὸ γνωστὸν τρουλοειδὲς σχῆμα, διότι ἂν ἦτο τετράγωνον θὰ ἐλέγομεν ὅτι τὸ κεφάλι τοῦ Παγκάλου εἶναι ...ἑβραϊκόν, ἐνῶ ἂν ἦτο κωνοειδὲς, ὁ μάγος Μέρλιν καὶ ὁ «Μέγας Καζαμίας», θὰ ἐλέγομεν ὅτι εἶναι μέλη τοῦ Πολιτιστικοῦ Σωματείου τῶν Σοφῶν τῆς Σιών!!
3. Ἡ Ἁγία Σοφία πέραν τῆς, ἐκπληκτικῆς ναοδομικῆς τελειότητος καὶ ἐσωτεριστικῆς σημαντικότητος ποιοτικῆς της ὑποστάσεως, ὑπακούει καὶ εἰς ποσοτικὰ δεδομένα.
Κατεσκευάσθη προκειμένου νὰ στεγάζῃ τὰς λατρευτικὰς ἀνάγκας τεραστίου ἐκκλησιάσματος καὶ τὰς πολιτικὰς μεγαλειώδεις προβολὰς τῆς ῥωμαϊκῆς βασιλικῆς ἐθιμοταξίας. Τίποτε ἐξ αὐτῶν δὲν ὑφίσταται πλέον.
Τὸ τεράστιον ἐκκλησίασμα τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Κωνσταντινουπόλεως, μετεβλήθη εἰς χωριουδάκι καὶ ἐμεῖς οἱ φυσικοὶ ὄντως ἐπίγονοι τῆς Αὐτοκρατορίας, καθοδηγούμενοι ὑπὸ -τοὐλάχιστον- παραφρόνων «πνευματικῶν ἀνθρώπων», πετᾶμε στὰ σκουπίδια ἱστορίαν ΜΑΣ πολλῶν αἰώνων, καθυβρίζοντες τὴν Αὐτοκρατορίαν ΜΑΣ ὡς «βυζαντινήν», ἐπειδὴ ἔτσι μᾶς ἔμαθαν νὰ τὴν λέμε διάφοροι πράκτορες. Βεβαίως γύρω μας καραδοκοῦν διάφοροι πεινασμένοι γείτονες, ποὺ ἤδη ῥοκανίζουν τὴν ὑπέροχον πορφύραν ποὺ πετᾶμε ἐκ τῶν ὤμων τοῦ ἔθνους μας.
Εἶναι παράλλογον νὰ θεωροῦμε τοὺς Ῥωμαίους ὡς κάτι ξένον πρὸς ἡμᾶς.
Μπορεῖ νὰ μᾶς ἐχώρισε κάποτε ἡ Ἀδριατική, ἀλλὰ μᾶς ἥνωσεν ἀρρήκτως τὸ ξῖφος τῶν στρατηγῶν τους καὶ ἡ γραφὶς τῶν φιλοσόφων μας καὶ τῶν ῥητόρων μας. Μᾶς ἥνωσε, καλῶς ἢ κακῶς καὶ ἡ νέα θρησκεία τῆς Αὐτοκρατορίας ὁ Χριστιανισμός.
Κάθε προσπάθεια διαγραφῆς τῆς ἱστορίας μας αὐτῆς, μεθ᾿ ὅλων τῶν δυσαρέστων καὶ ἐνοχλητικῶν της στοιχείων, εἶναι ἀτραπὸς πολιτισμικῆς σχιζοφρενείας.
Ἀντὶ κάποιοι νὰ παριστάνουν τοὺς ἀρχαίους, ἀναβαπτιζόμενοι ἀρχαιοπρεπῶς, προσευχόμενοι στὸν Δίαν ἢ κυκλοφοροῦντες μὲ σεντόνια σὰν τὸν Κωνσταντάραν ἐν τῇ γνωστῇ ταινίᾳ, καλύτερον εἶναι νὰ προσπαθήσουν νὰ ἐπανελληνισθοῦν, ὁμιλοῦντες καὶ γράφοντες ἑλληνικῶς. Ἀφιεροῦντες περισσότερον χρόνον εἰς τὰς ἀρχαίας καὶ μεσαιωνικὰς γραφάς.
Σιγὰ σιγά καὶ μὲ ὁλίγην καθαρεύουσαν, «φτειαχτὴ» θὰ μοῦ ᾿πῆτε, ἀλλὰ βοηθητική θὰ σᾶς ᾿πῶ, ἐν τέλει θὰ ἐπανελληνισθοῦν προσεγγίζοντες τὸ μόνον πρᾶγμα ποὺ οἱ «ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι» εἶχον εἰς πραγματικὴν ἐκτίμησιν.
Τὸν λόγον!
Διότι ὅλα τ᾿ ἄλλα, θρησκεῖες, σεντόνια, σανδάλια καὶ προσευχὲς στὸν Δίαν καὶ τὴν Ἑκάτην ἦσαν δι᾿ αὐτοὺς πρόσκαιρα. Ὡς πραγματικοὶ Ἕλληνες ἦσαν ἔτοιμοι ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν νὰ τὰ ἀλλάξουν, νὰ τὰ δανείσουν καὶ νὰ τὰ πετάξουν.
Ὅλα τὰ σεντόνια τῆς Πειραϊκῆς Πατραϊκῆς νὰ φοροῦσες καὶ νὰ ξεφώνιζες συνεχῶς «Μά τὸν Κέρβερο», οἱ Ἕλληνες, διὰ νὰ μὴ σὲ λένε βάρβαρον, ἕνα πρᾶγμα ἐπερίμεναν. Ν᾿ ἀνοίξῃς τὸ στόμα σου.
Ἂν ἐξήρχετο λόγος, ἦσουν Ἕλλην. Ἂν ἐξήρχοντο σαλαμάνδρες, καρκαλέτσοι καὶ λοιπὰ μαμούνια, ἦσουν βάρβαρος!
Κάπως ἔτσι ξεκαθάριζαν τὰ πράγματα καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς βρίζομεν ὡς Βυζαντινούς.
Τυχαῖον; Δὲν νομίζω!