Δεν μίλησα για άλλους και ούτε θέλησα ποτέ να κρίνω τις επιλογές τους.
Όπως είχα γράψει και παλιότερα πιστεύω πως κανείς δεν μπορεί κρίνει κάποιον αν δεν βρεθεί στην α κ ρ ι β ώ ς ίδια θέση κάτω από τις ί δ ι ε ς συνθήκες.Είναι νομίζω λάθος να λέει κάποιος "εγώ ποτέ",γιατί πολύ απλά αν δεν ζήσει μια κατάσταση δεν μπορεί να ξέρει.Το πάντα και το ποτέ είναι λέξεις που μας χάρισαν οι Θεοί για να γελάνε όταν τις ακούνε να ηχούν μέσα στα χείλη μας.

Θα ήταν ψέμα αν έλεγα πως αν ήμουν τώρα 16 θα ήξερα τι να κάνω.Θα ήταν ψέμα γιατί ο τρόπος που σκέφτομαι τώρα στα 24 διαμορφώθηκε μέσα στα αυτά τα χρόνια που πέρασαν,χαράχτηκε από τις επιλογές μου.Αν ήμουν τώρα 16..απλά θα ήθελα να ήμουν πιο ενημερωμένη.Να ήξερα τι σημαίνει έκτρωση , να ήξερα τους κινδύνους,να ήξερα το τι θα αντιμετωπίσω.Να είχα δει μια φορά πως είναι ένα έμβρυο,να είχα δει πως διαλύεται εκείνο το έμβρυο κατά την έκτρωση.Και μετά να αποφάσιζα.
Αν γνώριζα τα παραπάνω και δεν με επηρέαζαν ίσως να ήμουν τώρα και εγώ στο πλευρό εκείνων που είναι υπέρ της έκτρωσης.

Όταν την είχα κάνει τότε δεν ήξερα καν τι μου γινόταν.Μέσα σε λίγα λεπτά η γυναικολόγος μου δήλωνε οτι είμαι έγκυος μπροστά στην μητέρα μου και τα επόμενα λεπτά είχαν κανονίσει το ραντεβού.Μετά από κάποιες ώρες έγινε.Δεν αποφάσισα,δεν σκέφτηκα καν.Απλά ένιωθα ντροπή,απέραντη ντροπή και φόβο που ήμουν έγκυος.Σαν να ήταν αυτό το έγκλήμα.Σαν να ήμουν παράλληλα βαριά άρρωστη και έπρεπε να πάρω την θεραπεία για να λυτρωθώ!Αναρωτιέμαι σήμερα πως είναι δυνατόν να σκεφτόμουν έτσι!!!
Είναι τρελό.

Γι'αυτό επιμένω πως είναι απαραίτητο τα παιδιά να ενημερώνονται σωστά.
Και τα αγόρια και τα κορίτσια.Θυμάμαι πριν 2-3 χρόνια ο αδελφός μου είχε σχέση με μια κοπελίτσα η οποία κάποια στιγμή λόγω καθυστέρησης νόμιζε πως ήταν έγκυος.Ο αδελφός μου ήταν στον κόσμο του,"έλα μώρε έλεγε θα το ρίξει και τι έγινε"?Το βλεπε απλά σαν ένα άκομη τρόπο αντισύλληψης!Όταν όμως του μίλησα και το έδειξα αυτά που έπρεπε να δει έκλαιγε σαν μικρό παιδάκι.Πλέον πέρνει τις προφυλάξεις που πρέπει.

Δεν είμαι εγώ εκείνη που θα το παίξει ηθική και που θα πει τι είναι σωστό και τι δεν είναι.Ο καθένας κρίνει και κρίνεται μόνος του.Η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή.Το να μην έχεις κανένα να σου σταθεί είναι δύσκολο.Το να μην είσαι έτοιμος να αποκτήσεις παιδί κατανοητό.Το να έχεις υποστεί έναν βιασμό ,το ξέρω καλά, πως δεν σβήνει.Το να μην θες οικογένεια σεβαστό,το να φοβάσαι την μητρότητα λογικό,το να μην έχεις τα κατάλληλα εφόδια,είτε ψυχικά είτε οικονομικά να μεγαλώσεις ένα παιδί κι'αυτό σεβαστό..

Μα δεν μπορώ να πάψω να σκέφτομαι πως αν αυτή τη στιγμή είμαστε εδώ και γράφουμε και ανασαίνουμε είναι γιατί κάποια μάνα πριν μερικά χρόνια θέλησε να μας αγαπήσει πιο πολύ από τον εαυτό της.

Αυτά από μένα.

- ΕΚΤΡΩΣΗ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.21/08/2007, 22:00:05

Ψυχολογικά δεν είχα.Μια χαρά ήμουν.Πριν.

Δικαίωμα είχα να αποφασίσω.Για την ζωή μου.Για την δική μου ζωή μόνο.

Σε εκκλησίες,θρησκείες και τα ρέστα δεν πίστευα ούτε τότε, ούτε τώρα.

Ένιωσα τον μεγαλύτερο πόνο της ζωής μου όταν έγινε.Όχι αμέσως.Στην αρχή είσαι απλά στον κόσμο σου.Μετά.Μετά αρχίζεις να συνειδητοποιείς.

Οχτώ χρόνια πέρασαν.Δηλώνω καλά πια.Στην αρχή κρυβόμουν.Άλλοι έφταιγαν.Μετά κάνεις δεν έφταιγε.Κουράστηκα.Ο πόνος παράμενε εκεί.Με έβαλα απέναντι,είδα τι έκανα,τι δεν έκανα,με έκρινα ,με τιμώρησα,με συγχώρεσα.Ναι δηλώνω καλά.Με συγχώρεσα..

Δεν ξεχνάω.Στο κάτω κάτω σκότωσα ένα κομμάτι μου.Πως να ξεχάσω?Κανείς δεν ξεχνά.Απλά όπως κάπου είχα διαβάσει"Ο μικρός υποκριτής καταφέρνει να εξαπατά ενώ ο μεγάλος υποκριτής κατορθώνει να αυταπατάται"
Πέρασα και απ'τα δυό στάδια με αποκορύφωμα αυτό του μεγάλου υποκριτή.
Όχι πια.

Σήμερα στα 24 ξέρω πως αν μου χάριζαν ένα παρόμοιο δώρο ζωής δεν θα το γύριζα πίσω.Τότε στα 16 επέστρεψα στο κατάστημα το δώρο για να πάρω στην ίδια τιμή τις σπουδές μου,τους φίλους μου,την κοινωνική μου θέση.
Δεν πέρασα άσχημα,κάθε άλλο.Σπούδασα,ερωτεύτηκα,γέλασα,έκλαψα,ξενύχτησα.Όλα τα έκανα.Απλά ήμουν μισή.Σακατεμένη.Όλα τα έκανα.Μισά.Σακατεμένα.

Τελευταία φορά έγραψα εδώ πριν σχεδόν δυόμισι χρόνια.Το έκανα ξανά τώρα απλά για να ψιθυρίσω κάτι στα αυτιά αυτών που είναι στο χορό ,που ίσως χορευόυν με τον δικό τους ρυθμό,σε αυτούς που τραγουδάνε,σ'αυτούς που παίζουν το βιολί τους και σ'αυτούς που βαράνε παλαμάκια..
Για όσους κατάλαβαν.

Φιλικά πάντα

Parafron
http://d13355883.u127.c4.ixwebhosting.com/martyries-internet.htm

Edited by - Parafron on 21/08/2007 22:01:18

- Η Επτάφωτη Λυχνία - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.27/02/2005, 04:39:10

Μυστήρια κρύβονται παντού...το αν θα τα βρεις συχνά είναι δικιά τους και μόνο επιλογή.Όσον αφορά τα Καβείρια και την Σαμοθράκη οι "πύλες" είναι πολλές.Λίγοι ντόπιοι γνωρίζουν μα δεν μιλάνε..

- <Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ> - .-= Η ΨΥΧΗ =-.27/02/2005, 04:55:32

Ζητάμε απαντήσεις κοιτάζοντας μέσα από καθρέφτες,κρυμμένοι καλά και σκυφτοί στο ποτέ της ζωής...πότε θα δούμε κατάματα το φως?

- ΕΚΤΡΩΣΗ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.05/04/2005, 00:48:51

"Το όνειρο μου θα σου πω,το χθεσινό:
Σε μια σκούρα θάλασσα βαθιά αντικρύζω τον εαυτό μου να πλέει στα άνοιχτα πάνω σε μια σχεδία.Πουθενά στεριά!Είμαι ξαπλωμένη εκεί.Γυμνή από κάθε σκέψη κι ύφασμα,με τα μάτια κλειστά και ανάμεσα στα ανοιχτά μου πόδια τρέχει αίμα...Κατακόκκινο κυλά..Δεξιά κι αριστερά κολυμπούν σαν να πετούν δυο κοπέλες,νεράιδες του νερού,θαρρείς πλάσματα
παραμυθένια.Χαμογελούν στοργικά.Λίγο παραπέρα άλλες δυο κρατούν στα χέρια τους ένα μωρό.Το αγκαλιάζουνε σφιχτά και έπειτα βουτούν και χάνονται μακριά...Όνειρο και αυτό!!!Μα πόσο θα'θελα αλήθεια να΄χε γίνει...Νεράιδες να'ταν..και'γω μετά θα εκλιπαρούσα να μπορέσω να πάω στους γαλάζιους τους βυθούς και με δάκρυα ζεστά να το φέρω πάλι πίσω.
Δεν έχω τίποτα άλλο να σου πω.Μονάχα σε παρακαλώ,πες στις νεράιδες να το αγαπούν όπως θα'πρεπε εγώ...Δεν μπορεί,μου'χες πει,θα το νιώσανε κι άλλοι,πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή
σαν αγάπη μεγάλη...Καλημέρα"

Γιατί άραγε το χέρι να γράφει μόνο όταν η ψυχή τρέμει?Λέξεις λεπίδες χαρακώνουν..."δολοφόνος...δολοφόνος" και όμως εδώ φτάνει ο απόηχος...μόνος...μόνος...Στα σκοτάδια που κάποτε βάδισα είδα ένα φως κι ήταν αυτό λόγια καρδιάς..."υπομονή"...γιατί..."άκου σε νιώθω"...Ευχαριστώ.

- ΕΚΤΡΩΣΗ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.02/04/2005, 21:19:55

Καινούρια εδώ,αλλά παρακολουθώ συχνά τις συζητήσεις με μεγάλο ενδιαφέρον.Είναι μόνο η δεύτερη φορά που γράφω αλλά το συγκεκριμένο θέμα με αγγίζει πραγματικά...δυστυχώς.Δεν θέλω να πω την γνώμη μου,απλά αναρωτιέμαι,πως μπορεί να είναι κάποιος απόλυτα σίγουρος για το τι θα έκανε σε μια φάση της ζωής του απέναντι σε κάποιο συμβάν τελείως απροετοίμαστος?Εννοώ οτι δεν μπορούμε να κρίνουμε κανέναν αν δεν βρεθούμε στην ίδια θέση ακριβώς με εκείνον.Βλέποντας τα πράγματα απέξω είναι όλα πάντα διαφορετικά.

"Αφιερωμένο σε σένα που δεν πρόλαβες να μου τραγουδήσεις!Σε σένα που θέλησες να΄ρθεις να με συντροφεύσεις κι΄χες γλυκό τραγουδάκι να μου πεις,τραγουδάκι απ΄τα βάθη της καρδιάς ...Βγαλμένη η φωνή σου απ΄τη δίνη του φωτός και η ματιά σου τρυφερό λουλούδι μες το πράσινο του ωκεανού.Με πονά η θέση σου που΄ναι τώρα άδεια μα βιάστηκες πουλί του παραδείσου να φτερουγίσεις κοντά μου.Δεν θα πω "είναι καλύτερα"γιατί δεν γνωρίζω τον τωρινό προορισμό σου και φοβάμαι πως σε λάβωσα αλύπητα!Είχες ξεκινήσειτο ταξίδι σου από αστέρι μακρινό και άφηνες χρυσή λάμψη γύρω...και'γω άπονα σε έδιωξα,σε έριξα στην άβυσσο μα δεν το'θελα,καρδούλα μου,όχι δεν το 'θελα να σε πονέσω.Η συγνώμη που θέλω να σου ζητήσω ίσως να μην φτάσει να απαλύνει την πληγή σου μα πίστεψε με δεν ξεχνώ...Στα χρόνια,κι είναι τόσα πολλά,που'χω ακόμη να περπατήσω θα περιμένω πάντα να'ρθεις να μου τραγουδήσεις!Και θα'χω μάτια κι αυτιά και καρδιά ανοιχτά μόνο για σένα...
Αφιερωμένο σε σενα που δεν πρόλαβες να μου τραγουδήσεις γιατί δεν σε άφησα..Μια καληνύχτα γλυκειά από μένα που σε πόνεσα τόσο!!!!"

Ίσως,ίσως να μην ήταν ακόμη άνθρωπος μα είχε ψυχή..για αυτή την ψυχή κάθε χρόνο ανάβω ένα κερί και θρηνώ κρυφά.Τον πόνο αυτού του χωρισμόυ δεν τον ξεχνάς ποτέ.Μα ήταν επιλόγη μου,στα δεκάξι πρώτα καλοκαίρια μου,είδα την ζωή μου να κολά σε μια στιγμή και να γκρεμίζεται,έγινε σε μερικές ώρες,δεν είπα εγώ το πότε μα είμαι ένοχη γιατί δεν είπα και το ποτέ..Όταν ξύπνησα ήμουν ένα τίποτα και λίγους μήνες μετά δεν υπήρχε κάτι που να μπορεί να με κάνει να χαμογελώ.Περάσαν τα χρόνια,6 σχεδόν και ακόμη ματώνει το είναι μου,ακόμη..