Photinos
Νέο Μέλος2Μηνύματα
2Θέματα
30/01/2005, 01:25:49Πρώτο μήνυμα
30/01/2005, 11:13:27Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
" Και ξαφνικα συνειδητοποιησα οτι εκεινο το μικρο , ομορφο , γαλαζιο <μπιζελι> , ητανε ο πλανητης Γη.
Υψωσα το χερι μου , ανασηκωσα τον αντιχειρα μου και εκλεισα το ματι.
Ο αντιχειρας μου τοτε <καλυψε> ολοκληρη την Γη.
Δεν ενοιωσα σαν Γιγαντας .... ενοιωσα πολυ πολυ μικρος. "
Υψωσα το χερι μου , ανασηκωσα τον αντιχειρα μου και εκλεισα το ματι.
Ο αντιχειρας μου τοτε <καλυψε> ολοκληρη την Γη.
Δεν ενοιωσα σαν Γιγαντας .... ενοιωσα πολυ πολυ μικρος. "
Neil Armstrong july 1969 standing on the surface of the Moon.
Ειναι πολλες οι φορες που μπορει καποιος να ακουσει η και να διαβασει κειμενα που αναφερουν τους Ωμους των Γιγαντων.
Η φραση οτι ειναι δυνατον να μπορει καποιος Παρατηρητης η Ερευνητης να δει ακομα πιο μακρια και πιο περα αν σταθει στους Ωμους των Γιγαντων , δεν φαινεται να απεχει και πολυ απο την Αληθεια.
Η φραση ομως αυτη που την εχομε δει να προβαλλει ακομα και σαν επικεφαλιδα σε σπουδαια ντοκουμεντα και συγγραμματα δεν μπορει να μας δινει το δικαιωμα να <καταπατουμε> τον Ιερο αυτο χωρο που ονομαζομε Ωμους των Γιγαντων.
Ο δρομος προς την επαληθευση μιας νεας Θεωριας περνα αναμφιβολα μεσα απο ενα <κατεστημενο> που εδρεωνεται κατα καποιο τροπο απο τις ειδη υπαρχουσες θεωριες , αντιληψεις αλλα και πεποιθησεις.Καθε νεα Θεωρια και καθε νεο σχεδον Δεδομενο , αναποφεκτα θα υποστει κατι παρομοιο απο αυτο που δοκιμασαν ολοι οσοι <διαταραξαν> τα <λιμναζοντα νερα>.
Για να μπορεσουμε να αντιληφθουμε την σπουδαιοτητα του Ιερου χωρου που ονομαζουμε Ωμους των Γιγαντων θα πρεπει και να νοιωσουμε λιγο η πολυ καποια απο τα συναισθηματα που ενοιωσαν και οι καλουμενοι Γιγαντες προς την πορεια της δικαιωσης τους.
Θα πρεπει να ειμαστε σε θεση να να κατανοησουμε τα συναισθηματα ολων εκεινων που με τοσο κοπο αλλα και πονο μαζι , προσπαθησαν να δωσουν στις αντιληψεις των διαφορων εποχων , ενα νεο χρωμα.
Μεσα απο αντιξοες συνθηκες , μεσα απο θυσιες , μεσα απο χλευασμους και μπροστα ακομα απο τον κινδυνο απωλειας και της ιδιας τους της φυσικης οντοτητας , καποιοι τολμησαν και ανεβασαν τον πηχυ της Ανθρωπινης Αντιληψης , δικαιωνοντας ετσι τον τιτλο του Γιγαντα.
Σημερα , κανενας δεν εχει το δικαιωμα να οικειοποιειται τον χωρο αυτο με την εννοια οτι επειδη εχει μελετησει καποια πραγματα , μπορει και να γινεται κατηγορηματικος πια ειναι η συνεχεια και πιο τα μελλοντικα δεδομενα.
Ειναι δυνατον να καταφερει καποιος να πατησει στις Πλατες και να σκαρφαλωσει στους Ωμους των Γιγαντων αλλα ας μην ξεχνα οτι αυτο που θα αντικρισει και παλι θα ειναι Σχετικο.
Θα ειναι εκ νεου σχετικο με τις προσωπικες του αντιληψεις και πεποιθησεις αλλα και σχετικο με τις αντιληψεις και τα δεδομενα της δικης του εποχης.
Κατα καιρους ακουμε για την δυσκολια που συναντησαν οι Ανθρωποι να συλλαβουν , να κατανοησουν και ακομα να δεκτουν την Θεωρια της Σχετικοτητας και για τον σχετικα αργο τροπο με τον οποιο την καταταξαν μεσα στα νεα Επιτευγματα.
Φαινεται ομως πως η Περιβοητη αυτη Θεωρια εκτεινει τα ορια της οχι μονο μεσα στον Μικροκοσμο , οχι μονο μεσα στον Μακροκοσμο , αλλα ειναι και ταυτοχρονα τοσο στενα και αρρηκτα συνδεδεμενη με την Ανθρωπινη Αντιληψη.
Πολυ ορθα ο Carl Sagan στο βιβλιο του <Στοιχειωμενος Κοσμος> περιγραφει την Επιστημη σαν να ειναι Κερι στο Σκοταδι που στην πορεια θα πρεπει να καταφερει να απαλλαξει τον Ανθρωπο απο τις τοσες πολλες Δεισιδαιμονιες που τον κατατρεχουν για να καταφερει να δει και να αντιληφθει πιο καθαρα αυτα για τα οποια τοσο πολυ μοχθησε μεσα στους αιωνες.
Εγινε μεγαλος αγωνας απο τις Αριστοτελειες Θεωριες μεχρι να φθασομε στο Διαστελλομενο Συμπαν και απο τον Ντετερμινισμο μεχρι την Ροη των Παντων , γι'αυτο ειναι προτιμοτερο ενω στεκομαστε στους Ωμους ολου εκεινου του Πληθους των Γιγαντων , και ενω αγναντευομε και αφουκραζομαστε ακομα πιο περα , να το πραττουμε με σεβασμο.
Ισως κανενας αλλος να μην αφοσιωθηκε τοσο πολυ στο εργο του σαν Επιστημονας απο οσο αφοσιωθηκε η Μaria Curie στην εργασια της πανω στα Ραδιενεργα Υλικα κατα τις αρχες του 20ου αιωνα.
Σε μια επιστολη της σε συγγενικο της προσωπο γραφει οτι ολος αυτος ο αγωνας που κανει για να φερει την αποστολη της σε περας , την κανει να νοιωθει σαν να ειναι ενας μεταξοσκωληκας που η φυση τον θελει να τελειοποιησει το κουκουλι μεσα στο οποιο θα μεταμορφωθει σε Χρυσαλλιδα.
Η φραση οτι ειναι δυνατον να μπορει καποιος Παρατηρητης η Ερευνητης να δει ακομα πιο μακρια και πιο περα αν σταθει στους Ωμους των Γιγαντων , δεν φαινεται να απεχει και πολυ απο την Αληθεια.
Η φραση ομως αυτη που την εχομε δει να προβαλλει ακομα και σαν επικεφαλιδα σε σπουδαια ντοκουμεντα και συγγραμματα δεν μπορει να μας δινει το δικαιωμα να <καταπατουμε> τον Ιερο αυτο χωρο που ονομαζομε Ωμους των Γιγαντων.
Ο δρομος προς την επαληθευση μιας νεας Θεωριας περνα αναμφιβολα μεσα απο ενα <κατεστημενο> που εδρεωνεται κατα καποιο τροπο απο τις ειδη υπαρχουσες θεωριες , αντιληψεις αλλα και πεποιθησεις.Καθε νεα Θεωρια και καθε νεο σχεδον Δεδομενο , αναποφεκτα θα υποστει κατι παρομοιο απο αυτο που δοκιμασαν ολοι οσοι <διαταραξαν> τα <λιμναζοντα νερα>.
Για να μπορεσουμε να αντιληφθουμε την σπουδαιοτητα του Ιερου χωρου που ονομαζουμε Ωμους των Γιγαντων θα πρεπει και να νοιωσουμε λιγο η πολυ καποια απο τα συναισθηματα που ενοιωσαν και οι καλουμενοι Γιγαντες προς την πορεια της δικαιωσης τους.
Θα πρεπει να ειμαστε σε θεση να να κατανοησουμε τα συναισθηματα ολων εκεινων που με τοσο κοπο αλλα και πονο μαζι , προσπαθησαν να δωσουν στις αντιληψεις των διαφορων εποχων , ενα νεο χρωμα.
Μεσα απο αντιξοες συνθηκες , μεσα απο θυσιες , μεσα απο χλευασμους και μπροστα ακομα απο τον κινδυνο απωλειας και της ιδιας τους της φυσικης οντοτητας , καποιοι τολμησαν και ανεβασαν τον πηχυ της Ανθρωπινης Αντιληψης , δικαιωνοντας ετσι τον τιτλο του Γιγαντα.
Σημερα , κανενας δεν εχει το δικαιωμα να οικειοποιειται τον χωρο αυτο με την εννοια οτι επειδη εχει μελετησει καποια πραγματα , μπορει και να γινεται κατηγορηματικος πια ειναι η συνεχεια και πιο τα μελλοντικα δεδομενα.
Ειναι δυνατον να καταφερει καποιος να πατησει στις Πλατες και να σκαρφαλωσει στους Ωμους των Γιγαντων αλλα ας μην ξεχνα οτι αυτο που θα αντικρισει και παλι θα ειναι Σχετικο.
Θα ειναι εκ νεου σχετικο με τις προσωπικες του αντιληψεις και πεποιθησεις αλλα και σχετικο με τις αντιληψεις και τα δεδομενα της δικης του εποχης.
Κατα καιρους ακουμε για την δυσκολια που συναντησαν οι Ανθρωποι να συλλαβουν , να κατανοησουν και ακομα να δεκτουν την Θεωρια της Σχετικοτητας και για τον σχετικα αργο τροπο με τον οποιο την καταταξαν μεσα στα νεα Επιτευγματα.
Φαινεται ομως πως η Περιβοητη αυτη Θεωρια εκτεινει τα ορια της οχι μονο μεσα στον Μικροκοσμο , οχι μονο μεσα στον Μακροκοσμο , αλλα ειναι και ταυτοχρονα τοσο στενα και αρρηκτα συνδεδεμενη με την Ανθρωπινη Αντιληψη.
Πολυ ορθα ο Carl Sagan στο βιβλιο του <Στοιχειωμενος Κοσμος> περιγραφει την Επιστημη σαν να ειναι Κερι στο Σκοταδι που στην πορεια θα πρεπει να καταφερει να απαλλαξει τον Ανθρωπο απο τις τοσες πολλες Δεισιδαιμονιες που τον κατατρεχουν για να καταφερει να δει και να αντιληφθει πιο καθαρα αυτα για τα οποια τοσο πολυ μοχθησε μεσα στους αιωνες.
Εγινε μεγαλος αγωνας απο τις Αριστοτελειες Θεωριες μεχρι να φθασομε στο Διαστελλομενο Συμπαν και απο τον Ντετερμινισμο μεχρι την Ροη των Παντων , γι'αυτο ειναι προτιμοτερο ενω στεκομαστε στους Ωμους ολου εκεινου του Πληθους των Γιγαντων , και ενω αγναντευομε και αφουκραζομαστε ακομα πιο περα , να το πραττουμε με σεβασμο.
Ισως κανενας αλλος να μην αφοσιωθηκε τοσο πολυ στο εργο του σαν Επιστημονας απο οσο αφοσιωθηκε η Μaria Curie στην εργασια της πανω στα Ραδιενεργα Υλικα κατα τις αρχες του 20ου αιωνα.
Σε μια επιστολη της σε συγγενικο της προσωπο γραφει οτι ολος αυτος ο αγωνας που κανει για να φερει την αποστολη της σε περας , την κανει να νοιωθει σαν να ειναι ενας μεταξοσκωληκας που η φυση τον θελει να τελειοποιησει το κουκουλι μεσα στο οποιο θα μεταμορφωθει σε Χρυσαλλιδα.