RigorMortis
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Θα ήθελα να καταθέσω κι εγώ την εμπειρία μου με την κυρία μόρα, η οποία δεν ήταν διόλου ευχάριστη και καθόλα τραυματική για το μυαλό μου.
Πριν 6 χρόνια, στα 19, μου ήμουν στο εξοχικό, το οποίο βρίσκεται σε μια πολύ ερημική και έντονα ενεργειακή (για μένα ίσως) περιοχή. Η πιο κοντινή πόλη βρίσκεται στα 9 χλμ και είσαι εσύ και η φύση. Τότε κοιμόμουν στο απόλυτο σκοτάδι και δήλωνα ακραία μηδενίστρια. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, όλες οι τότε παρέες μιλούσαν για μια μόρα. Ωστόσο δεν τους άφησα ΠΟΤΕ να κάνουν περιγραφή μπροστά μου, με την αιτιολόγηση ότι λόγω ανθυποβολής, αν άκουγα πως/τι είναι, θα το έβλεπα. Μάλιστα το βράδυ που με "επισκέφτηκε", με θυμάμαι έντονα να δηλώνω πως όλοι πεθαίνουμε, μας τρώνε τα σκουλίκια,και τέλος, ο επόμενος.. Κάθε άλλη άποψη είναι θρησκευτικής βάσης και οπότε κατευθυνόμενη από το φόβο του θανάτου, οπότε και απαξιώ σαν άθεη.
Εκείνο το βράδυ λοιπόν, γύρισα σπίτι με μια φίλη. Κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο. Κατά τις 5:00, και έχει μεγάλη σημασία, καθώς εκτός του ότι δεν ήξερα κάτι άλλο για το "φαινόμενο" πέρα από την ύπαρξή του, κοιμόμουν ήδη για ώρες (σίγουρα 3), ανοίγω τα μάτια μου. Κοιτάζω και αρχικά βλέπω το δωμάτιο σε συνθήκες νύχτας αλλά ξεχώριζα τα πάντα. Σαν night vision.. Αμέσως μετά, παρατηρώ στην ευθεία από εμένα, στην πόρτα της ντουλάπας μου (ήταν ανοιχτή), μια φιγούρα ψηλόλιγνη, με πολύ μακριά/λεπτά χέρια-πόδια και μεγάλες τρύπες για μάτια. 'Εμοιαζε πιο πολύ με σκίτσο ή σαν να είχε μονο μια διάσταση και με κοιτούσε κι ας μην έβλεπα μάτια. Ξαφνικά αρχίζει να έρχεται προς τα μένα, χάνεται όπως κάνει παράσιτα και χάνεται το σήμα,παρουσιάζοντας αυτή τη χαρακτηριστική αλοίωση στην εικόνα και βρίσκεται από πάνω μου.
Ε εκεί πετάγομαι από το κρεβάτι μου, σε αυτό της φίλης, με τα μάτια γουρλωμένα, κοιτάζοντας προς το κρεβάτι μου, αλλά αυτή τη φορά μη μπορώντας να δω τίποτα απολύτως στο σκοτάδι. Σαν να εξέπεμπε ακτινοβολία εκείνο που είχα δει, η οποία πια δεν ήταν ορατή από εμένα.. Της λέω "άνοιξε το φως τώρα! Έρχεται προς τα εδώ μια σκιά (πίστευα ότι είναι ο χάρος..lol)!" Το ανοίγει και μου λέει "σε άκουσα που ούρλιαξες στον ύπνο σου..".
Για ένα μήνα, αφότου συνέβη αυτό, οδηγούσα νύχτα και ένοιωθα ότι θα εμφανιστεί, κοιμόμουν αφότου ξημέρωνε.. Το σπίτι αυτό από τότε μου προκαλεί ένα συναίσθημα απόκοσμο..Ακόμα δεν μπορώ να κοιμηθώ στο σκοτάδι (γενικά) και ανάβω κάποιο φως και ξέρω πως δεν ήταν εφιάλτης, γιατί όλοι έχουμε δει όχι 1-2 φορές, και δεν έχει καμία σχέση. Πέρα από τη σκιά, δεν υπήρχε τίποτα εκτός "πραγματικότητας" εκείνη την ώρα σε εκέινο τον τόπο (που πραγματικά δεν έχω ιδέα πόσο κράτησε, παρά μόνο ότι όταν ανοίξαμε το φως ήταν 5-5μιση τα ξημερώματα).
Γενικά έχω κάποιες εμπειρίες ακόμα άλλου είδους αλλά ίδιας φύσης. Σίγουρα έχει επηρεάσει τη σκέψη μου αυτή η εμπειρία. Κατά κάποιο τρόπο με έφερε σε επαφή με τη σκοτινή, αθέατη πλευρά μου και όσο με φόβισε, άλλο τόσο με "μάγεψε".
Από τότε κατα καιρούς ψαχνόμουν με τα μεταφυσικά, τώρα είμαι σε φάση που ξαναψάχνομαι, αλλά πιο σοβαρά.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
Κ.Γ.