Καλησπέρα σας και απο εμενα,νεο σχετικα μελος στην παρεα σας αν και εμπαινα και παλιοτερα και διαβαζα λιγο τα θεματα που εχετε ανοιξει.
Επελεξα να απαντησω εδω σαν πρωτη φορα,σε κατι χαλαρο..

Αρχικα θα συμφωνησω με τον Don Evangelio,το εχω νιωσει και εγω να αντικρυζω ανεκφραστα προσωπα οταν χρησιμοποιουσα το χιουμορ μου απεναντι τους,με τη μονη διαφορα πως δε σταματησα να το εκφραζω απλως ανακαλυψα πως οσοι δεν καταλαβαινουν την αισθηση του χιουμορ μου (διοτι περι αισθησης προκειται) τοτε δεν ειναι κατα καποιο τροπο συνδεδεμενοι με την ψυχοσυνθεση μου και δε μπορουν να με καταλαβουν.

Για μενα το χιουμορ οταν ειναι αγνο κ καθαρο ειναι ενας μοναδικος τροπος εκφρασης αποψεων,συναισθηματων και ιδεων. Ειναι μια ιδιοτητα υποκειμενικη και μοναδικη στον καθενα και ναι ομολογω πως δε γελαω παντα με το αγγλικο χιουμορ (βλεπε ποστ αμαλιας).

Αυτα προς το παρον,χαρηκα που σας βρηκα παλι και συνεχιστε ολοι να εχετε χιουμορ..

"Τα Αποτυπώματά μας δε σβήνουν ποτέ απο τις ζωές που Αγγίξαμε..."

"Πρόσεχε τί εύχεσαι"