Unakite

Η μόρα ή καλύτερα ο ίσκιος -όπως το έμαθα εγώ- μου έκανε συχνά επισκέψεις.
Θέλω να τονίσω ότι μόνο σε μία απο αυτές βρισκόμουν σε φάση λίγο πριν κοιμηθώ και ήταν και η μοναδική φορά που ένιωσα αυτό το πνίξιμο και πιστεύω πως εγώ το προκάλεσα αυτό γιατί προσπαθούσα μάταια να κοιμηθώ γιατί την επόμενη το πρωή δούλευα. Προσπαθούσα λοιπόν να ρυθμίσω την αναπνοή μου, να χαλαρώσω τους μύες μου και να ελατώσω τις σκέψεις μου όσο μπορόυσα. Τότε ήταν που αιστάνθηκα ένα μόυδιασμα αρχικά στα πόδια αλλά και στο στήθος και μετά ένα απίστεφτο βάρος. στην συνέχια η αναπνοή μου διακόπικε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά όλα επέστρεψαν στο κανονικό.

Όλες τις προηγούμενες φορές όμως -οι οποίες δεν είναι και λίγες- ένιωσα και είδα αυτό το πλάσμα με τα πολλά ονόματα να περιφέρετε στον χώρο.

Τυχαίνει να έχω πολύ καλη μνήμη και θυμάμαι πολύ καλα οτι καμία απο τις φορές δεν κοιμόμουν και ξύπνισα οτι κάτι μυστίριο ή ήμουν έτοιμη να κοιμηθώ εκτός απο αυτήν που προανέφερα (και δεν είμαι σίγουρη για το άν ήταν αυτό γιατί δεν είδα τίποτα.). Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ήμουν απλώς στο κρεβάτι μου, καθησμένη πολλές φορές και σκεφτόμουν. Επιδή δεν τα πάω καλά με το τεχνιτό φως συνήθως όταν είμαι μόνη μου επικρατεί απόλητο σκοτάδι στο σπίδι μου κι όμως η μορφή ξεχώριζε πιό μαύρη απ ότι έχω δει ποτέ.
Δεν με σκαρφάλωσε, δεν κάθησε πάνω μου, δεν με έπνιξε.
Μία φορά έπιασε το πόδι μου αφήνοντας μου μία μελανιά(?). Πάντα μα πάντα όμως παρέλια και με πλμίριζε ο φόβος. Θα σας μιλήσω για την τελευταία φορά που με επισκέφτηκε και για την μια και μοναδική φορά που είχα και παρέα η οποία αντιλαμβανόταν την παρουσία του και με την οποία θα ξεκινήσω.

Καλοκαίρι
Βρισκόμουν με μία γνωστή μου στο δωμάτιο μου περίπου λίγο μετά τις 12 το βράδυ και μιλούσαμε περι ανέμων και υδάτων.
Ημασταν και οι δυο καθιστές στο στρώμα στο πάτωμα ακουμόντας τις πλάτες μας στον τοίχο. Εγώ ήμουν ακριβώς δίπλα την πόρτα. Το δωμάτιο φωτιζόταν απο τις λάμπες του δρόμου.
Ξαφνικά η θερμοκρασία του δωματίου άρχισε να πέφτει πολύ απότομα και ένιωσα την πλέον οικία παρουσία του. Η κοπέλα με ρώτισε αν αιστάνθηκα κάτι περίεργο και χωρίς δεύτερη σκέψη της είπα "ναι". Μου περιέγραψε το πως αισθανόταν και ήταν ακριβώς το ίδιο και για μένα. Το πλάσμα εμφανίστηκε στην πόρτα του δωματίου ακριβώς δίπλα μου. Το έβλεπα με την άκρη του ματιού μου γιατί δεν ήθελα να γυρίσω να το κοιτάξω κανονικά, αντίθετα με την κοπέλα η οποία γύρισε προς το μέρος του και έμεινε εκεί ακίνητη και αμίλητη, φανερά φοβισμένη. Για να ηρεμίσω προσπάθησα να το βγάλω απο το μυαλό μου και να σκεφτώ κάτι άλλο, να το αγνωήσω. Τότε ο ίσκιος αντέδρασε σα να ενοχλίθηκε απο αυτό και με κλάσματα δευτερολέπτου εμφανίστηκε στην άλλη γωνία του δωματίου ακριβώς εκεί που κοιτούσα. Σαν να ηθελε να με αναγκάσει να το κοιτάξω. Τότε παρέλυσα κι εγώ. Συνέχιζα όμως να προσπαθώ. Για μερικά δευτερόλεπτα ένιωσα πιο ελεύθερη και κατάφερα να μιλήσω. Μια κραυγή κατάφερα να βγάλω για αρχή και μετά είπα στην κοπέλα να σκεφτεί κάτι άλλο. Ειλικρινά ύδρονα στην προσπάθια μου να αρθρώσω τις λέξεις αυτές.
Αργότερα το πλάσμα ήρθε προς το μέρος μας. Συγκεκριμένα ήρθε και στάθηκε ανάμεσά μας και σαν να γύρισε το κεφάλι του να με κοιτάξει. Μετά κάθησε αναμεσά μας κανονικά. Για καλή μας τύχη το αγόρι μου μπήκε εκείνη την ώρα στο σπίτι και το πλάσμα εξαναφίστηκε.

Η μόρα ή καλύτερα ο ίσκιος -όπως το έμαθα εγώ- μου έκανε συχνά επισκέψεις.
Θέλω να τονίσω ότι μόνο σε μία απο αυτές βρισκόμουν σε φάση λίγο πριν κοιμηθώ και ήταν και η μοναδική φορά που ένιωσα αυτό το πνίξιμο και πιστεύω πως εγώ το προκάλεσα αυτό γιατί προσπαθούσα μάταια να κοιμηθώ γιατί την επόμενη το πρωή δούλευα. Προσπαθούσα λοιπόν να ρυθμίσω την αναπνοή μου, να χαλαρώσω τους μύες μου και να ελατώσω τις σκέψεις μου όσο μπορόυσα. Τότε ήταν που αιστάνθηκα ένα μόυδιασμα αρχικά στα πόδια αλλά και στο στήθος και μετά ένα απίστεφτο βάρος. στην συνέχια η αναπνοή μου διακόπικε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά όλα επέστρεψαν στο κανονικό.

Όλες τις προηγούμενες φορές όμως -οι οποίες δεν είναι και λίγες- ένιωσα και είδα αυτό το πλάσμα με τα πολλά ονόματα να περιφέρετε στον χώρο.

Τυχαίνει να έχω πολύ καλη μνήμη και θυμάμαι πολύ καλα οτι καμία απο τις φορές δεν κοιμόμουν και ξύπνισα οτι κάτι μυστίριο ή ήμουν έτοιμη να κοιμηθώ εκτός απο αυτήν που προανέφερα (και δεν είμαι σίγουρη για το άν ήταν αυτό γιατί δεν είδα τίποτα.). Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ήμουν απλώς στο κρεβάτι μου, καθησμένη πολλές φορές και σκεφτόμουν. Επιδή δεν τα πάω καλά με το τεχνιτό φως συνήθως όταν είμαι μόνη μου επικρατεί απόλητο σκοτάδι στο σπίδι μου κι όμως η μορφή ξεχώριζε πιό μαύρη απ ότι έχω δει ποτέ.
Δεν με σκαρφάλωσε, δεν κάθησε πάνω μου, δεν με έπνιξε.
Μία φορά έπιασε το πόδι μου αφήνοντας μου μία μελανιά(?). Πάντα μα πάντα όμως παρέλια και με πλμίριζε ο φόβος. Θα σας μιλήσω για την τελευταία φορά που με επισκέφτηκε και για την μια και μοναδική φορά που είχα και παρέα η οποία αντιλαμβανόταν την παρουσία του και με την οποία θα ξεκινήσω.

Καλοκαίρι
Βρισκόμουν με μία γνωστή μου στο δωμάτιο μου περίπου λίγο μετά τις 12 το βράδυ και μιλούσαμε περι ανέμων και υδάτων.
Ημασταν και οι δυο καθιστές στο στρώμα στο πάτωμα ακουμόντας τις πλάτες μας στον τοίχο. Εγώ ήμουν ακριβώς δίπλα την πόρτα. Το δωμάτιο φωτιζόταν απο τις λάμπες του δρόμου.
Ξαφνικά η θερμοκρασία του δωματίου άρχισε να πέφτει πολύ απότομα και ένιωσα την πλέον οικία παρουσία του. Η κοπέλα με ρώτισε αν αιστάνθηκα κάτι περίεργο και χωρίς δεύτερη σκέψη της είπα "ναι". Μου περιέγραψε το πως αισθανόταν και ήταν ακριβώς το ίδιο και για μένα. Το πλάσμα εμφανίστηκε στην πόρτα του δωματίου ακριβώς δίπλα μου. Το έβλεπα με την άκρη του ματιού μου γιατί δεν ήθελα να γυρίσω να το κοιτάξω κανονικά, αντίθετα με την κοπέλα η οποία γύρισε προς το μέρος του και έμεινε εκεί ακίνητη και αμίλητη, φανερά φοβισμένη. Για να ηρεμίσω προσπάθησα να το βγάλω απο το μυαλό μου και να σκεφτώ κάτι άλλο, να το αγνωήσω. Τότε ο ίσκιος αντέδρασε σα να ενοχλίθηκε απο αυτό και με κλάσματα δευτερολέπτου εμφανίστηκε στην άλλη γωνία του δωματίου ακριβώς εκεί που κοιτούσα. Σαν να ηθελε να με αναγκάσει να το κοιτάξω. Τότε παρέλυσα κι εγώ. Συνέχιζα όμως να προσπαθώ. Για μερικά δευτερόλεπτα ένιωσα πιο ελεύθερη και κατάφερα να μιλήσω. Μια κραυγή κατάφερα να βγάλω για αρχή και μετά είπα στην κοπέλα να σκεφτεί κάτι άλλο. Ειλικρινά ύδρονα στην προσπάθια μου να αρθρώσω τις λέξεις αυτές.
Αργότερα το πλάσμα ήρθε προς το μέρος μας. Συγκεκριμένα ήρθε και στάθηκε ανάμεσά μας και σαν να γύρισε το κεφάλι του να με κοιτάξει. Μετά κάθησε αναμεσά μας κανονικά. Για καλή μας τύχη το αγόρι μου μπήκε εκείνη την ώρα στο σπίτι και το πλάσμα εξαναφίστηκε.