Van Der Dekken
Νέο ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Ελειψα αρκετες μερες απο το topic, εξακολουθω να εχω προβληματα με το internet στο σπιτι.Βρηκα τροπο να ανεβασω (ελπιζω) μια απο τις φωτογραφιες του κοκκινου σπιτιου.Ειναι κομμενο κομάτι απο μια φωτο που τραβηξα ασπρομαυρη,με μια sony cybershot 4 megapixels.Δεν εχει υποστει επεξεργασια,εκτος απο το γεγονος οτι ειναι κομένο κομματι μιας φωτο που το μεγεθος της ειναι μεγαλυτερο του ενος ΜΒ,και δεν ηθελα να παραφορτωσω την σελιδα.Τελοσπαντων,ειναι σκοτεινη επειδη τραβηχτηκε νυχτα,αλλα δεν την εχω φωτισει για να μην αλοιωθει η ποιοτητα της εικονας.Θα μπορεσετε να την δειτε μονο σε τελειως σκοτεινο δωματιο,χωρις κανενα αλλο φως εκτος απο την οθονη του pc.Αλλοιως,θα φαινεται μονο μια μαυριλα.Δειχνει το μεσαιο παραθυρο του πυργισκου του δευτερου οροφου,οπου εγω τουλαχιστον κατι βλεπω,που οταν τραβουσα την φωτο δεν ειχα δει.Ισως να ειναι ιδεα μου,ισως οχι.Περιμενω την γνωμη σας.Αυτα και τα ξαναλεμε!

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Στο θεμα μας ομως,οσον αφορα το κτιριο,εχω αρχισει να το ψαχνω το πραγμα μαζι με ενα φιλαρακι.Μου εχει πει,μετα απο ερωτηση σε μια καθηγητρια του που ασχολειται με τα των κτιριων της Θεσσαλονικης,οτι κανενα κτιριο στην πολη δεν ακολουθει καποιο συγκεκριμενο αρχιτεκτονικο ρευμα,και οτι ολα εχουν στοιχεια απο διαφορα,γι αυτο και ολα ειναι τοσο ξεχωριστα.Για το συγκεκριμενο δεν θυμαται ποτε κτιστηκε,αλλα θα βαλω το φιλαρακι μου να την ξαναρωτησει μπας και μαθουμε τπτ παραπανω.Αν κανενας φιλος ξέρει απο vespa(και κτιρια),ας μας διαφωτισει.Εχει παντως ενα πολυ ιδιαιτερο στυλ σαν κτισμα.Τεσπα.Οσον αφορα τους πρωσγειους(με ωμεγα γραφεται,ε??!!),ριξε μας μια περιληψη βρε ΑΤΜΑ,απ οτι καταλαβαινω κατι ξερεις,κατι ξερεις.Πιστευω πως η ιστορια τους σχετιζεται με αρκετα κτιρια,οπως και η ιστορια αρκετων κτιριων σχετιζεται με αυτους,υποθετοντας πως ηταν οργανωμενοι σε κοινωνικες ομαδες.Εγω το μονο που γνωριζω για αυτους ειναι οτι υπηρχαν(η υπαρχουν) αρκετες χιλιαδες στην Θεσσαλονικη.Καποια στιγμη θα επιστρεψω δρυμιτερος με φωτογραφιες,που η φιλη μου ΑΤΜΑ θα μου πει πως διαολο μπαινουν στο post
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Κατοικείται τελικα,ε?υποθετω όμως πως η ιδιοκτήτρια αυτόν τον καιρό λείπει.Τόσες φορές που έχω περάσει δεν έχω δεί ποτέ φως σε κάποιο απο τα δωμάτια.Μυρσίνη,ελπίζω να μας πεις που θα δημοσιευτεί το ρεπορτάζ σου για να το δούμε/ακούσουμε/διαβάσουμε.Περιμένω ανυπόμονα![]()
Υ.Γ. Dreamwind,τι έγινε τελικά,ήρθες στην πόλη?
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Περιμένω...εναγωνίως
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Η Ινδιάνα ρώτησε τί ειπώθηκε στην εκπομπή του Χαρδα,σχετικα με το σπίτι στην Β. Όλγας. Ένας Θεσσαλονικιός(δεν θυμάμαι το όνομά του,σόρυ) που ασχολείται με τα θέματα που αφορούν το μεταφυσικό στην πόλη μας,ανέφερε πως τα περίεργα φαινόμενα ξεκίνησαν πρίν κτιστεί το κτίριο,την εποχή που το οικόπεδο ήταν μέρος των κτημάτων ενός τούρκου τσιφλικά.Στο χαρέμι του είχε υποκινηθεί μία φεμινιστικού χαρακτήρα εξέγερση,απο μία κοπέλα(χανούμισες δεν τις λένε?),την οποία και κατέστειλε ο τισφλικάς αυτος.Την κοπέλα την κρέμασε σε κάποιο σημείο του οικοπέδου,προφανώς σε κάποιο δέντρο ή μέσα σε κάποιο κτίσμα που χρησίμευε σαν αποθήκη,αυτο δεν το διευκρίνησε.Απο τότε άρχισαν τα περίεργα φαινόμενα,φωνές,εμφανίσεις κτλ.Τελικά,λίγο μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1912,το οικόπεδο αγοράστηκε απο μία εβραική οικογένεια,και ξεκίνησε να κτίζεται το σπίτι όπου αυτοί θα κατοικούσαν.Οι εργασίες της κατασκευής ολοκληρώθηκαν λίγο πρίν το τέλος της δεκαετίας του 10,και διήρκησαν αρκετά χρόνια,πολλά ακόμα και για τα δεδομένα της εποχής.Στο σημείο αυτο ο αφηγητης επέμεινε,και είπε πως την εποχή εκείνη,ένα τέτοιο κτίριο κατασκευαζόταν μέσα σε 2 περίπου χρόνια,ενώ το συγκεκριμμένο τελείωσε μετά απο 6 ή 7περίπου,λόγω διαφόρων ατυχημάτων που συνεβαιναν σε εργάτες,και ίσως και άλλες δυσκολίες.Τελικά,η οικογένεια κατοίκησε εκεί,αλλα τα άσχημα γεγονότα και οι θάνατοι συνεχίστηκαν.Ανέφερε για πέσιμο απο σκάλα και σπάσιμο σβέρκου,και μία αυτοκτονία (κρέμασμα απο ένα δοκάρι της οροφής).Τελικά η οικογένεια εγκατέλειψε το κτίριο,και έμεινε εγκατελλειμένο αρκετά χρόνια.Επίσης ο άνθρωπος αυτός είπε πως σε κάποια φάση,χρησίμευσε ώς κατάλυμα για πρόσφυγες(ίσως μετα την μικρασιατική καταστροφή,δέν ξέρω).Οι πρόσφυγες ήταν πολλοί,και γέμισαν τους χώρους του κτιρίου.Το πρώτο βράδυ,αναστατώθηκαν απο περίεργους ήχους και λάμψεις,και έφτασαν στο σημείο να διαμαρτυρηθούν και να ζητήσουν να τους μεταφέρουν αλλού,πράγμα που ήταν δύσκολο βέβαια.Είχαν τρομοκρατηθεί τόσο,που με κανένα τρόπο δέν αποφάσιζαν να παραβλέψουν τα φαινόμενα και να περάσουν την υπόλοιπη νύχτα εκει,και τελικά μεταφέρθηκαν αλλού.Φανταστείτε σε τί σημείο θα είχαν φτάσει,για να θέλουν να φύγουν οι ταλαιπωρημένοι αυτοί άνθρωποι,που λογικα μία στέγη πανω απο το κεφάλι τους ήταν εκείνη την στιγμή ζωτικής σημασίας.Κάποιο περίοδο αργότερα,το σπίτι λείτούργησε και ώς καζίνο (!!!!).Έτσι φτάνουμε στις αρχές της δεκαετίας του 80,οπότε το σπίτι πωλείται και ο νέος ιδιοκτήτης αποφασίσει να το κατεδαφίσει για να κτιστέι εκει οικοδομη.Ακούστε αυτό : ο εργολάβος,πέθανε απο καρδιακή προσβολη το ίδιο βράδυ που ο μηχανικός με τον αρχιτέκτονα σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικο,κατα την διαρκεια ταξιδιού τους προς την Αθήνα.
Τέλος,ανέφερε πως οι κάτοικοι των γύρω κτιρίων είτε αναφέρουν διάφορα περιστατικα για περίεργους ήχους και λάμψεις στα δωμάτια,είτε λένε πως δεν συμβαίνει τίποτα και όλα έιναι ιστορίες για αγρίους.
Αυτά for now,τα ξαναλέμε όταν θα έχω νεώτερα.
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Και ένα ακόμα περιστατικό. Τα καλοκαίρια οι παππούδες μου τα περνούσαν στο εξοχικό τους σε ένα παραθαλάσιο χωριό της Μακεδονίας, και το σπίτι έμενε κλειστό μερικούς μήνες. Ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα που έπινα καφέ με έναν φίλο μου, μου είπε «ρε σύ,η γειτόνισα του παππού σου μου είπε κάτι πολύ περίεργο προχθές που είχαμε πάει σπίτι της με την μάνα μου.» «Τι ρε?», του λέω εγώ. «Να, μου είπε ότι ένα απόγευμα, λίγο πρίν το σούρουπο, ήταν στην αυλή της και πότιζε και είδε έναν τύπο στο πίσω μπαλκόνι του σπιτιού να περπατάει με την πλάτη στον τοίχο. Και επειδή ξέρει πως τα καλοκαίρια οι παππούδες σου λείπουν, φαντάστηκε πως ήταν κάποιος κλέφτης.Του φώναξε ποιος ήταν και τι έκανε εκεί, αλλα αυτός μόλις την είδε φάνηκε να τρόμαξε, και πήδηξε από το μπαλκόνι κάτω στην αλάνα.(πίσω από το σπίτι υπάρχει μία αλάνα, όπου κάποτε υπήρχε σπίτι, και έχει ψηλό μαντρότοιχο και μία μόνο έξοδο. Το όλο σημείο είναι καθαρά ορατό από το μπαλκόνι της γειτόνισας). Αυτή ανέβηκε γρήγορα στο μπαλκονάκι της για να δεί πού θα πάει ο μυστήριος, αλλα αυτός είχε γίνει άφαντος!» Εγω τον ρώτησα «Και πώς ήταν αυτός? Τον θυμόταν? Σου τον περιέγραψε?» «Ναι» είπε ο φίλος μου « τον θυμόταν και μάλιστα καλά γιατί ήταν περίεργος στην όψη. Ήταν πολύ ψηλός, περίπου 30 χρονών και είχε μεγάλο μουστάκι. Φορούσε καπέλο με γείσο γύρω γύρω και ένα κοστούμι μαύρο με ρίγες, παλιομοδίτικο. Της έκανε λέει εντύπωση γιατί έμοιαζε σαν να ήταν εκτός χρόνου, με τέτοια ρούχα και μουστάκι.» Εγώ όση ώρα μου τον περιέγραφε ο φίλος μου είχα σαστίσει. Αναστατωμένος σηκώθηκα και του είπα «σήκω να φύγουμε!».Πήγα στο σπίτι μου και πήρα τα κλειδιά του σπιτιού του παππού μου. Πήγαμε εκεί με τον φίλο μου και μπήκαμε μέσα. Τον οδήγησα στο χώλ, μπροστά σε μία παλιά φωτογραφία. «Αυτός είναι?» τον ρώτησα. Εκείνος άσπρισε σαν πανί και μου απάντησε «Αμάν!Ναί ρε μαλάκα αυτός είναι!».Ο άνθρωπος στην φωτογραφία, που ταίριαζε με την περιγραφή της γυναίκας ήταν ο προπαπους μου, που είχε πεθάνει στο σπίτι εκείνο το 1958.
Τέλος, μία ακόμα περίπτωση. Ο κάτω όροφος του σπιτιού χρησιμοποιείται σαν αποθήκη. Μέσα στον χαμό από πράγματα καθάρισα έναν χώρο, τον οποίο χρησιμοποιώ για να ασχολούμαι με το μηχανάκι μου και γενικά με την μηχανολογική μου ψώρα. Ο χώρος αυτός βρίσκεται κάτω ακριβώς από το χώλ, και τα σανίδια του πατώματος βρίσκονται σε ύψος 2,5 μέτρων περίπου πάνω από το κεφάλι σου όταν είσαι εκεί κάτω. Ένα απόγευμα λοιπόν, που μαστόρευα το μηχανάκι ,καλοκαίρι πάλι οπότε και λείπανε οι παππούδες, άκουσα βήματα στα σανίδια πάνω απ το κεφάλι μου. Στην αρχή νόμισα πως ήταν η ιδέα μου και συνέχισα να δουλεύω. Ξανακούστηκαν καθαρά βήματα, σαν κάποιος να περπατούσε αργά από την εξώπορτα μέχρι την μέση του χώλ. Αν και το σπίτι είναι παλιό, ξέρω να ξεχωρίζω τους θορύβους από τα ποντίκια στη σοφίτα και το υπόγειο και τις συστολές και διαστολές των ξύλων, από αυτό που άκουσα. Ανέβηκα πάνω και ξεκλείδωσα, μπήκα μέσα και δεν βρήκα τίποτα το περίεργο, ούτε κανένα ανοιχτό παράθυρο ή κάποιον επάνω. Ξανακλείδωσα, κατέβηκα κάτω και συνέχισα να δουλεύω, οπότε μετά από λίγο ξανακούστηκαν τα βήματα, πάλι με τον ίδιο ρυθμό και πάλι στο ίδιο σημείο. Άν και τρόμαξα αρκετά, δεν ένοιωσα άσχημα, ή κάποια αρνητική παρουσία, το αντίθετο θα έλεγα. Από τότε τα βήματα ακουγόταν συνεχώς όταν πήγαινα εκεί να μαστορέψω, και στο τέλος, όσο και αν ακούγεται περίεργο, τα συνήθισα. Μόλις πρίν λίγα χρόνια σταμάτησαν να ακούγονται.
Λοιπόν αυτααα….Ελπίζω να μην σας κούρασα. Αναφέρω απλώς τα γεγονότα, τα συμπεράσματα είναι δικά σας. Άλλωστε εδώ είμαστε να συζητάμε τα πάντα. Περιμένω με ενδιαφέρον και άλλες εμπειρίες από συνforumιτες. Καλά να περνάτε!
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Γενικότερα για τα όνειρα πιστεύω πως πολλές φορές αυτό που βλέπουμε προκαλείται από το υποσυνέιδητο και ενδεχομένως έχει να κάνει με καταστάσεις που έχουμε βιώσει ή που θέλουμε να βιώσουμε,άλλες πάλι πρόκρειται για σύμπτωση, και άλλες τα πράγματα είναι αρκετά πιο περίπλοκα και για εμάς (εμένα τουλάχιστον) πράγματι ανεξήγητα. Το να δώ κάτι εγω, και μόνο εγώ, είτε αυτό είναι όνειρο είτε κάποια άλλη εμπειρία όταν είμαι ξύπνιος, ίσως να προκαλείται και από εμένα τον ίδιο χωρίς να έχει να κάνει με κάτι το μεταφυσικό ή παράξενο. Ίσως πάλι να συμβαίνει το αντίθετο, όπως με τις εμπειρίες που τόσοι φίλοι μας έχουν περιγράψει και που σίγουρα είναι αληθινές και έχουν σχέση με περίεργα φαινόμενα και καταστάσεις. Όταν όμως έχουμε ταυτόχρονη αντίληψη ενός φαινομένου από περισσότερα του ενός ατόμου, ε τότε ρε παιδιά τα παίζω! Το λέω επειδή κατά καιρούς μου έχουν συμβεί διάφορα περίεργα, αλλά θα περιοριστώ να γράψω εδώ μόνο εμπειρίες μου που συνέβησαν παρουσία πολλών ατόμων, και όχι σε μένα όταν ήμουν μόνος, πιστεύοντας πως αυτό αποτελεί την καλύτερη τεκμηρίωση, σε πρώτη τουλάχιστον φάση.
‘Αντε λοιπόν στο ψητό! Που λέτε, ο παππούς και η γιαγιά μου έμεναν(τωρα πέθανε ο παππούς) σε ένα παλιό διόροφο σπίτι, το οποίο χρονολογείται από το 1850 περίπου. Εκεί λοιπόν έχουν ζήσει γενιές και γενιές, οι πρόγονοι δηλαδή του παππού μου. Εχει ανακαινιστεί στη διάρκεια του μεσοπολέμου,και τώρα έχει την κλασσική εσωτερική διαρρύθμιση με το μακρόστενο χώλ μόλις μπαίνεις και τέσσερις πόρτες που οδηγούν στα δωμάτια, 2 στον αριστερό τοίχο του χώλ και 2 στον δεξιό. Τον χειμώνα λοιπόν οι παππούδες κρατούσαν τις 2 αριστερες πόρτες κλειστές, δηλαδή το καθιστικό και την κουζίνα με το μπάνιο, και έμεναν εκεί, γιατί το σπίτι είναι πολύ παλιό και δεν ζεσταίνεται ολόκληρο εύκολα .Το χώλ και τα 2 άλλα υπνοδωμάτια(σαλονι και κρεβατοκάμαρα) λοιπόν έμεναν κρύα και κλειστα. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, καθόμασταν όλη η οικογένεια,5 άτομα, στο καθιστικό, εκτός από τον παππού που είχε πάει κάτι να ψωνίσει. Στο σημείο αυτό αναφέρω πως η ξύλινη εξώπορτα είναι πολύ παλιά, βαριά κατασκευή και ανοίγοντας κάνει θόρυβο καθώς τρίζουν οι μεντεσέδες της και το κάτω μέρος της σέρνεται στο ξύλινο πάτωμα. Επιπλέον υπάρχει κρεμασμένο από πάνω της ένα μπιχλιμπίδι από εκείνα που έχουν μεταλικά σωληνάκια που χτυπούν μεταξύ τους κάνοντας γκλινκ γκλινκ. Επομένως για να μπέι κάποιος στο σπίτι, ακούγεται το κλακ του παλιού σύρτη, το μπιχλιμπίδι, το τρίξιμο των μεντεσέδων, το σύρσιμο στο πάτωμα, ξανά οι ίδιοι ήχοι από την αρχη όταν κλείνει η πόρτα και τέλος έντονα βήματα στα παλιά σανίδια μέχρι έξω από την πόρτα του καθιστικού, όπου και καθόμασταν εκείνο το βράδυ. Βλέπαμε λοιπόν τηλεόραση και ξαφνικά ακούμε όλοι μας τους χαρακτηριστικούς ήχους που κάνει κανείς όταν μπαίνει στο σπίτι. Κλάκ, γκλίνκ-γκλίνγκ, τρίξιμο, σύρσιμο, πάλι σύρσιμο, τρίξιμο, , κλάκ και γκλίνγκ-γκλίνγκ, και μετά βήματα στο χώλ.Καθώς ακουγόταν τα βήματα, λέω εγώ στους άλλους «Να, ήρθε και ο παππούς»,και κοιτάμε όλοι την πόρτα του δωματίου περιμένοντάς τον να εμφανιστει. Τα βήματα ακούστηκαν να φτανουν μέχρι την πόρτα και σταμάτησαν εκεί. Η πόρτα όμως δεν άνοιξε. Περιμέναμε λίγα λεπτά απορημένοι, και λέμε μα καλά, τι κάνει, γιατί στέκεται πίσω απ την πόρτα και δεν μπαίνει μέσα; Έκανα μία γκριμάτσα απορίας και σηκώθηκα. Άνοιξα την πόρτα ,αλλά δεν ήταν κανένας. Ούτε στο χώλ, ούτε στην αυλή. Γύρισα στο δωμάτιο και κόιταξα την οικογένεια. Τους είπα ότι δεν ήταν κανείς, και φυσικά όλοι μείναμε έκπληκτοι. Μετά από μισή περίπουν ώρα ξανακούστηκαν τα ίδια, αλλα αυτή τη φορά ήταν ο παππούς, που μπήκε αμέριμνος στο δωμάτιο και μας είδε να τον κοιτάμε λες και βλέπαμε…φάντασμα. Τον ρωτήσαμε αν είχε έρθει και νωρίτερα, και μας διαβεβαίωσε πως όχι. Αναστατωθήκαμε αρκετά, οφείλω να ομολογήσω, και ο νούς μας πήγε αμέσως εκεί που πάει και ο δικός σας, καθώς δεν ήταν η πρώτη φορα που γίνεται κάτι σχετικό με περίεργους ήχους στο σπίτι αυτό, αλλα αν τα πώ όλα τώρα, μετά τι θα ‘χω να λέω;
Καταλαβαίνω ότι η ιστορία μου δεν είναι συνταρακτική, παρόλαυτά είναι κατά την γνώμη μου ένα περίεργο φαινόμενο που δεν χωράει αμφισβήτηση, γι αυτό και το ανέφερα. Και έχει και συνέχεια, αρκετά ενδιαφέρουσα. Αυτά όμως την επόμενη φορα. Με συγχωρείτε αν σας κούρασα με το μεγάλο κείμενο. Καλα να περνάτεεεεε!
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι,όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται.
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Το περίεργο ξεκινάει το άλλο πρωί. Ξύπνησα λοιπόν και πηγα στην κουζίνα για το πρωινό.Εκεί ήταν η μητέρα μου που είχε σηκωθεί λίγο νωρίτερα.Όταν της είπα «είδα τον θείο Αχιλλεα στο όνειρο μου»,με κοίταξε εκπληκτη και μου είπε: «κι εγώ!».Μόνο που αυτή τον είχε δεί σε διαφορετικό όνειρο.Μου είπε ότι τον είδε στο σπίτι του,να φωνάζει και να είναι θυμωμένος για κάτι.Όταν της περιέγραψα όμως τα ρούχα,το μπαστούνι και τα 2 πόδια,μείναμε και οι δύο παγοκολώνες γιατί έτσι ακριβώς τον είχε δεί κι αυτή.Είδαμε δηλαδή τον ίδιο(νεκρό) άνθρωπο,το ίδιο βράδυ,με τα ίδια (άγνωστα για μας) ρούχα,με 2 πόδια αντί για το ένα κανονικα,αλλα σε διαφορετικό όνειρο!
Απ όσο ξέρω,άν δείς κάποιον νεκρό στον ύπνο σου πρίν περάσουν 40 μέρες από το θάνατό του,είναι ο ίδιος ο νεκρος που σε επισκέπτεται και όχι απλά ένα όνειρο,όπως παραδέχεται και η εκκλησία.
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται
Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται