ΑΡΧΙΚΗΑΡΧΕΙΟFORUMSΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣΠΗΓΕΣΑΝΑΖΗΤΗΣΗRETRO MODE

Ψηφιακό Αρχείο Ανάκτησης

Van Der Dekken

Νέο ΜέλοςGreece
22Μηνύματα
5Θέματα
12/03/2004, 15:43:07Πρώτο μήνυμα
21/12/2004, 08:30:06Τελευταία δραστηριότητα

Συμμετοχή σε θέματα

(5)

Πρόσφατα μηνύματα

Εχεις δικιο, ΑΤΜΑ.Να με σμπαθατε ωρε παιδια.Οι προσπαθειες μου να βρω τον ιδιοκτητη παντως απεβησαν ακαρπες.Πηρα 3 διαφορετικες απαντησεις.Οτι ειναι στην Αθηνα,οτι ειναι μια ηλικιωμενη κυρια,καιη τελευταια και πιο ξερη "ξεχνα το".Τελοσπαντων.Δεν απελπιζομαι.Η θα βρουμε το δρομο η θα τον δημιουργησουμε.Α! Το Σαββατο το βραδυ στο Χαρδαβελα εκτος των αλλων ειπαν και μερκα πραγματακια για το φημισμενο ως στοιχειωμενο σπιτι στπ Ντεπω,δεν ξερω αν ειδατε την εκπομπη.Οριστε και η φωτο ολοσωμη,ΑΤΜΑ.Κατι φαινεται και εδω,αλλα αυτην την εχω μικρυνρει.Στο κανονικο της μεγεθος φαινεται πιο καθαρα.Εσυ σε ποιο παραθυρο ειχες δει αυτο που ειχες δει?

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Μερσι ΚΑΜΙΚΑΖΕ.Δεν περιμενα τοσο γρηγορη απαντηση,αλλα μια και ειμαι ακομα on line,θα σου πω το εξης.Εβγαλα 6 διαδοχικες φωτογραφιες,εναλασσοντας καθε τοσο την λειτουργια της ασπρομαυρης με την εγχρωμη φωτογραφιση.Στις πρωτες 2 φαινεται απλως το σπιτι.Στην τριτη,εμφανιζεται αυτη η φιγουρα αχνα,στην τεταρτη λιγο καλυτερα,η πεμπτη ειναι αυτη της οποιας το κομματι βλεπετε εδω,οπου η φιγουρα φαινεται πιο καθαρα απο ολες τις φωτο,και στην τελευταια φαινεται παλι αχνα.Αν τις δει κανεις διαδοχικα,μοιαζει σαν να ερχεται στο παραθυρο,να στεκεται λιγο και μετα να φευγει.

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Καλως ηρθες Cagliostro.Μηπως μπορεις να μας πεις λεπτομερειες για αυτα που σου ειπε η μητερα σου?
Ελειψα αρκετες μερες απο το topic, εξακολουθω να εχω προβληματα με το internet στο σπιτι.Βρηκα τροπο να ανεβασω (ελπιζω) μια απο τις φωτογραφιες του κοκκινου σπιτιου.Ειναι κομμενο κομάτι απο μια φωτο που τραβηξα ασπρομαυρη,με μια sony cybershot 4 megapixels.Δεν εχει υποστει επεξεργασια,εκτος απο το γεγονος οτι ειναι κομένο κομματι μιας φωτο που το μεγεθος της ειναι μεγαλυτερο του ενος ΜΒ,και δεν ηθελα να παραφορτωσω την σελιδα.Τελοσπαντων,ειναι σκοτεινη επειδη τραβηχτηκε νυχτα,αλλα δεν την εχω φωτισει για να μην αλοιωθει η ποιοτητα της εικονας.Θα μπορεσετε να την δειτε μονο σε τελειως σκοτεινο δωματιο,χωρις κανενα αλλο φως εκτος απο την οθονη του pc.Αλλοιως,θα φαινεται μονο μια μαυριλα.Δειχνει το μεσαιο παραθυρο του πυργισκου του δευτερου οροφου,οπου εγω τουλαχιστον κατι βλεπω,που οταν τραβουσα την φωτο δεν ειχα δει.Ισως να ειναι ιδεα μου,ισως οχι.Περιμενω την γνωμη σας.Αυτα και τα ξαναλεμε!

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Φιλε το κοκκινο σπιτι ειναι απεναντι απο την Αγια Σοφια,γωνια Ερμου με Αγιας Σοφιας και συγκεκριμενα Αγιας Σοφιας 31.Εχει μονο μια εισοδο κλειδωμένη,και δεν ειναι εγκαταλελειμμενο,απλα δεν κατοικειται.Επιπλεον ειναι σε πολυ κεντρικο σημειο και στο ισογειο του λειτουργει μυραρια-εστιατοριο,οποτε δεν θα μπορεσετε να μπειτε με τους φιλους σου χωρις να γινετε αντιληπτοι και να παραβιασετε η να σπασετε την πορτα,κατι που δεν το συμβουλευω καθολου.

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Λοιπον,επιστρεφω δρυμιτερος παιδια.Εχω στειλει μερικες φωρογραφιες απο το κοκκινο σπιτι στην συνforumιτισσα gretel,και μολις βρει χρονο(αν τις ελαβε βεβαια τελικα : ) ),θα τις βαλει εδω να τις δειτε και εσεις.Το κτιριο κτιστηκε το 1926 για τον βιομηχανο Ιωαννη Λόγγο.Για το σπιτι με τις λεοντοκεφαλες,που ανεφεραν καποιοι φιλοι,βρηκα μονο οτι κτιστηκε απο καποιο Νικολαο Πετριδη γυρω στα 1910.Εχω στειλει το κειμενο με την ακριβη χρονολογια μαζι με μια φωτο του κτιριου οπως ηταν παλια στην gretel.Κατι διαβασα οτι προκειται εκει να στεγαστει μουσειο φωτογραφιας και εικονας,μετα την αναπαλαιωση του απο το δημο.Τωρα,ποτε θα γινει αυτο..........Περιμενω νεα σας.

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Την περασμενη Παρασκευη,φωτογραφισα το κοκκινο σπιτι(απο εξω).Ηταν νυχτα βεβαια και δεν βγηκε και πολυ καλα,αλλα ειναι πιο ατμοσφαιρικες οι φωτο.Επειδη ειμαι λιγο στουρναρεν σχετικα με την τοποθετηση φωτο στο post,αν θελει καποιος απο σας ας μου δωσει το mail του,για να του\της στειλω και να τις βαλει αν μπορει,για να τις δουν και παιδια που δεν μενουν στην Θεσσαλονικη.Εκανα μια προσπαθεια να μαθω που θα βρω τον ιδιοκτητη,αλλα μου ειπαν οτι ειναι στην Αθηνα και θα γυρισει σε κανα μηνα(εκανα και ποιημα).Οταν ρωτησα για τηλεφωνο,μου ειπαν οτι δεν το ξερουν.Αυτα τα λιγα προς το παρον,θα επανελθω μολις βρω χρονο.

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

gretel,πολυ ενδιαφερον!!εγω θυμαμαι τον χωρο της εισοδου,και ομολογω πως ειχα εντυπωσιαστει πολυ.Αν δεν κανω λαθος,δεν πρεπει να εχουν γινει επεμβασεις αλλαγης στη διακοσμηση απο τοτε που κτιστηκε.το υπολοιπο πως ηταν?μπορεις να μας δωσεις καμια περιγραφη?Αναρωτιεμαι ποσα χρονια να ειναι ακατοικητο....(και γιατι.(οπως και γιατι δεν εχει αγοραστει απο καποιον και ανακαινιστει)σορυ για την επιμονη αλλα ειμαι πολυ περιεργος να μαθω.Και τι εννοεις οταν λες οτι ενοιωσες σαν να στρεβλωθηκε ο χρονος?Για καντο μας λιγο πιο λιανα.Εγω θα το παλεψω να βγαλω καμια φωτο,και θα δοκιμασω να μαθω πως μπορω να μπω.Τα λεμεεεεεεε

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

κουβεννατ??ναι,καλα,σιγα μην ειναι και κουβερτουρα.η μηπως ειναι κουβερτα?γμτ μπερδευτηκα.Παντως εγω κουβεντα ηθελα να γραψω.Το παρκινσον θα φταιει

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Μπραβο βρε ΑΤΜΑ,και γω νομιζα πως ημουν ο μονος που εινοιωθα τετοια περιεργα πραγματα οταν το κοιτουσα.Χαιρομαι που επιβεβαιωνομαι απο καποιον,και ειδικα απο εσενα.Εχω διαβάσει πολλα post σου και εχω καταλαβει οτι τα πας καλα με την διαισθηση σου.
Στο θεμα μας ομως,οσον αφορα το κτιριο,εχω αρχισει να το ψαχνω το πραγμα μαζι με ενα φιλαρακι.Μου εχει πει,μετα απο ερωτηση σε μια καθηγητρια του που ασχολειται με τα των κτιριων της Θεσσαλονικης,οτι κανενα κτιριο στην πολη δεν ακολουθει καποιο συγκεκριμενο αρχιτεκτονικο ρευμα,και οτι ολα εχουν στοιχεια απο διαφορα,γι αυτο και ολα ειναι τοσο ξεχωριστα.Για το συγκεκριμενο δεν θυμαται ποτε κτιστηκε,αλλα θα βαλω το φιλαρακι μου να την ξαναρωτησει μπας και μαθουμε τπτ παραπανω.Αν κανενας φιλος ξέρει απο vespa(και κτιρια),ας μας διαφωτισει.Εχει παντως ενα πολυ ιδιαιτερο στυλ σαν κτισμα.Τεσπα.Οσον αφορα τους πρωσγειους(με ωμεγα γραφεται,ε??!!),ριξε μας μια περιληψη βρε ΑΤΜΑ,απ οτι καταλαβαινω κατι ξερεις,κατι ξερεις.Πιστευω πως η ιστορια τους σχετιζεται με αρκετα κτιρια,οπως και η ιστορια αρκετων κτιριων σχετιζεται με αυτους,υποθετοντας πως ηταν οργανωμενοι σε κοινωνικες ομαδες.Εγω το μονο που γνωριζω για αυτους ειναι οτι υπηρχαν(η υπαρχουν) αρκετες χιλιαδες στην Θεσσαλονικη.Καποια στιγμη θα επιστρεψω δρυμιτερος με φωτογραφιες,που η φιλη μου ΑΤΜΑ θα μου πει πως διαολο μπαινουν στο postΣΙγα σιγα νομιζω πως θα βρουμε μια ακρη,βαζοντας την κουβεννατ μας σε ενα ρυθμο.Αυτα for the present(προς το παρον).Thanks και τα ξαναλεομεν.

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Καλως ηρθες κι απο μένα Μυρσίνη.

Κατοικείται τελικα,ε?υποθετω όμως πως η ιδιοκτήτρια αυτόν τον καιρό λείπει.Τόσες φορές που έχω περάσει δεν έχω δεί ποτέ φως σε κάποιο απο τα δωμάτια.Μυρσίνη,ελπίζω να μας πεις που θα δημοσιευτεί το ρεπορτάζ σου για να το δούμε/ακούσουμε/διαβάσουμε.Περιμένω ανυπόμονα

Υ.Γ. Dreamwind,τι έγινε τελικά,ήρθες στην πόλη?

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Καλωσήρθες Dreamwind!!!!!

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Κατοικείται????Για δες....Λιγο περίεργο μου φαίνεται βέβαια αυτο,όταν είχα ρωτήσει στο Κουρδιστό Γουρούνι,μου είχαν πει πως το υπόλοιπο κτίριο δεν έχει ούτε καν ρεύμα.Εσύ ΑΤΜΑ απο πού έμαθες οτι κατοικείται το κτίριο?Εγώ έμαθα για γριούλα ιδιοκτήτρια,έτσι στο φλού απο 2 ή τρείς διαφορετικές πηγές.Οπότε αυτό το είχα για σίγουρο.Πρόσφατα έμαθα και το επίθετό της,αλλα δεν είναι και πολύ σπάνιο...Εσύ γνωρίζεις ποιά είναι???
Περιμένω...εναγωνίως

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Ωστε έτσι,το κοκκινο σπίτι,ε?Ενδιαφέρον Cagliostro.Αν μπορεις να μαθεις και περισσότερες λεπτομερειες,ακόμα καλύτερα,όπως για παράδεγμα πότε περίπου συνέβησαν αυτα τα γεγονότα,ή οτι άλλο τελοσπάντων μπορείς.Εγω εξακολουθώ να ψάχνω για στοιχεια,προς το παρόν έχω βρεί κάποια σχέδια του κτιρίου.

Η Ινδιάνα ρώτησε τί ειπώθηκε στην εκπομπή του Χαρδα,σχετικα με το σπίτι στην Β. Όλγας. Ένας Θεσσαλονικιός(δεν θυμάμαι το όνομά του,σόρυ) που ασχολείται με τα θέματα που αφορούν το μεταφυσικό στην πόλη μας,ανέφερε πως τα περίεργα φαινόμενα ξεκίνησαν πρίν κτιστεί το κτίριο,την εποχή που το οικόπεδο ήταν μέρος των κτημάτων ενός τούρκου τσιφλικά.Στο χαρέμι του είχε υποκινηθεί μία φεμινιστικού χαρακτήρα εξέγερση,απο μία κοπέλα(χανούμισες δεν τις λένε?),την οποία και κατέστειλε ο τισφλικάς αυτος.Την κοπέλα την κρέμασε σε κάποιο σημείο του οικοπέδου,προφανώς σε κάποιο δέντρο ή μέσα σε κάποιο κτίσμα που χρησίμευε σαν αποθήκη,αυτο δεν το διευκρίνησε.Απο τότε άρχισαν τα περίεργα φαινόμενα,φωνές,εμφανίσεις κτλ.Τελικά,λίγο μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1912,το οικόπεδο αγοράστηκε απο μία εβραική οικογένεια,και ξεκίνησε να κτίζεται το σπίτι όπου αυτοί θα κατοικούσαν.Οι εργασίες της κατασκευής ολοκληρώθηκαν λίγο πρίν το τέλος της δεκαετίας του 10,και διήρκησαν αρκετά χρόνια,πολλά ακόμα και για τα δεδομένα της εποχής.Στο σημείο αυτο ο αφηγητης επέμεινε,και είπε πως την εποχή εκείνη,ένα τέτοιο κτίριο κατασκευαζόταν μέσα σε 2 περίπου χρόνια,ενώ το συγκεκριμμένο τελείωσε μετά απο 6 ή 7περίπου,λόγω διαφόρων ατυχημάτων που συνεβαιναν σε εργάτες,και ίσως και άλλες δυσκολίες.Τελικά,η οικογένεια κατοίκησε εκεί,αλλα τα άσχημα γεγονότα και οι θάνατοι συνεχίστηκαν.Ανέφερε για πέσιμο απο σκάλα και σπάσιμο σβέρκου,και μία αυτοκτονία (κρέμασμα απο ένα δοκάρι της οροφής).Τελικά η οικογένεια εγκατέλειψε το κτίριο,και έμεινε εγκατελλειμένο αρκετά χρόνια.Επίσης ο άνθρωπος αυτός είπε πως σε κάποια φάση,χρησίμευσε ώς κατάλυμα για πρόσφυγες(ίσως μετα την μικρασιατική καταστροφή,δέν ξέρω).Οι πρόσφυγες ήταν πολλοί,και γέμισαν τους χώρους του κτιρίου.Το πρώτο βράδυ,αναστατώθηκαν απο περίεργους ήχους και λάμψεις,και έφτασαν στο σημείο να διαμαρτυρηθούν και να ζητήσουν να τους μεταφέρουν αλλού,πράγμα που ήταν δύσκολο βέβαια.Είχαν τρομοκρατηθεί τόσο,που με κανένα τρόπο δέν αποφάσιζαν να παραβλέψουν τα φαινόμενα και να περάσουν την υπόλοιπη νύχτα εκει,και τελικά μεταφέρθηκαν αλλού.Φανταστείτε σε τί σημείο θα είχαν φτάσει,για να θέλουν να φύγουν οι ταλαιπωρημένοι αυτοί άνθρωποι,που λογικα μία στέγη πανω απο το κεφάλι τους ήταν εκείνη την στιγμή ζωτικής σημασίας.Κάποιο περίοδο αργότερα,το σπίτι λείτούργησε και ώς καζίνο (!!!!).Έτσι φτάνουμε στις αρχές της δεκαετίας του 80,οπότε το σπίτι πωλείται και ο νέος ιδιοκτήτης αποφασίσει να το κατεδαφίσει για να κτιστέι εκει οικοδομη.Ακούστε αυτό : ο εργολάβος,πέθανε απο καρδιακή προσβολη το ίδιο βράδυ που ο μηχανικός με τον αρχιτέκτονα σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικο,κατα την διαρκεια ταξιδιού τους προς την Αθήνα.
Τέλος,ανέφερε πως οι κάτοικοι των γύρω κτιρίων είτε αναφέρουν διάφορα περιστατικα για περίεργους ήχους και λάμψεις στα δωμάτια,είτε λένε πως δεν συμβαίνει τίποτα και όλα έιναι ιστορίες για αγρίους.

Αυτά for now,τα ξαναλέμε όταν θα έχω νεώτερα.

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Cagliostro,ειπες προηγουμενως πως στο κοκκινο σπιτι,στην Β Ολγας ενας εμπορος σκοτωσε τη γυναικα του και μετα αυτοκτονησε.Το κοκκινο σπιτι ειναι στην Αγιας Σοφιας,οχι στην Β Ολγας.Ποιο σπιτι εννοεις?Ακόμα ήθελα να σε ρωτησω απο που πηρες αυτες τις πληροφοριες(δεν τις αμφισβητω,απλα ρωταω).

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Αν θελεις ανεβασε την να την δουμε και να συγκρινουμε.Ειναι δυσκολο να πετυχει κανεις αριστη αναλογια brightness και contrast.Αφου την βρηκες την ακρη,θα εχει ενδιαφερον.Την δευτερη εννοεις αυτην που φαινεται ολοκληρο το σπιτι?Εσυ τι γνωμη εχεις,τι μπορει να ειναι αυτο?Εγω εχω προβληματιστει αρκετα...

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Να ‘μαι πάλι, για να σας πώ τρία ακόμα περιστατικά που αφορούν το ίδιο σπίτι. Ξεκινάω χωρίς μακροσκελείς εισαγωγές αυτή τη φορά.Στο σπίτι αυτό λοιπόν για ένα διάστημα έμειναν ο θείος με την θεία μου και η μικρή τότε κόρη τους, ενώ οι παππούδες είχαν μετακομίσει σε εμάς. Η μικρή, που τότε είχε μόλις πρίν λίγο καιρό μάθει να περπατάει, κοιμόταν στο δωμάτιό της μέσα σε ένα κρεβατάκι από εκείνα με τα καγκελάκια γύρω γύρω για να μην μπορεί να βγαίνει και να γυρνοβολάει στο σπίτι αν ξυπνήσει. Ο θείος με την θεία κοιμόταν στην κρεβατοκάμμαρα,η οποία βρισκόταν αντικρυστά με το παιδικό δωμάτιο. Ήταν γύρω στις 3 με 4 η ώρα το βράδυ, όπως μου είπε η θεία μου που μου διηγήθηκε και το περιστατικό, όταν την ξύπνησε ο ήχος από παιδικά βηματάκια μέσα στο δωμάτιό της. Παραξενεύτηκε για το πώς είχε μπορέσει η μικρή να βγεί από το κρεβατάκι, και την φώναξε με το όνομά της. Ρώτησε τι έπαθε και γιατί είχε βγεί από το κρεβατάκι, αλλα απάντηση δεν πήρε,Τα βήματα πλησίασαν στο κρεβάτι. Απο τον θόρυβο ξύπνησε και ο θείος μου,και ρώτησε την θεία μου τι έγινε.Αυτή του είπε ότι κα΄τι έπαθε η μικρή και ήρθε στο δωμάτιο. Παραξενεύτηκε και αυτός και την φώναξε με το όνομά της, ρωτώντας τι έπαθε. Ούτε αυτός πήρε απάντηση. Τα βήματα συνέχισαν μέσα στο δωμάτιο,κ αι τότε ο θείος μου άναψε το φώς, αλλα στο δωμάτιο δεν ήταν κανείς. Σηκώθηκαν αμέσως και πήγαν στο δωμάτιο της μικρής, για να την βρούν να κοιμάται του καλού καιρού στο κρεβατάκι της. Όταν το συζήτησα με την θεία μου, μου είπε πως ο παππούς μου είχε άλλα 3 αδέλφια, εκτός από αυτά που ήξερα εγώ, που είχαν πεθάνει στο σπίτι εκείνο από φυματίωση.2 αγόρια,22 και 7 χρονών, και ένα κοριτσάκι, την Αλεξάνδρα, 2 χρονών.
Και ένα ακόμα περιστατικό. Τα καλοκαίρια οι παππούδες μου τα περνούσαν στο εξοχικό τους σε ένα παραθαλάσιο χωριό της Μακεδονίας, και το σπίτι έμενε κλειστό μερικούς μήνες. Ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα που έπινα καφέ με έναν φίλο μου, μου είπε «ρε σύ,η γειτόνισα του παππού σου μου είπε κάτι πολύ περίεργο προχθές που είχαμε πάει σπίτι της με την μάνα μου.» «Τι ρε?», του λέω εγώ. «Να, μου είπε ότι ένα απόγευμα, λίγο πρίν το σούρουπο, ήταν στην αυλή της και πότιζε και είδε έναν τύπο στο πίσω μπαλκόνι του σπιτιού να περπατάει με την πλάτη στον τοίχο. Και επειδή ξέρει πως τα καλοκαίρια οι παππούδες σου λείπουν, φαντάστηκε πως ήταν κάποιος κλέφτης.Του φώναξε ποιος ήταν και τι έκανε εκεί, αλλα αυτός μόλις την είδε φάνηκε να τρόμαξε, και πήδηξε από το μπαλκόνι κάτω στην αλάνα.(πίσω από το σπίτι υπάρχει μία αλάνα, όπου κάποτε υπήρχε σπίτι, και έχει ψηλό μαντρότοιχο και μία μόνο έξοδο. Το όλο σημείο είναι καθαρά ορατό από το μπαλκόνι της γειτόνισας). Αυτή ανέβηκε γρήγορα στο μπαλκονάκι της για να δεί πού θα πάει ο μυστήριος, αλλα αυτός είχε γίνει άφαντος!» Εγω τον ρώτησα «Και πώς ήταν αυτός? Τον θυμόταν? Σου τον περιέγραψε?» «Ναι» είπε ο φίλος μου « τον θυμόταν και μάλιστα καλά γιατί ήταν περίεργος στην όψη. Ήταν πολύ ψηλός, περίπου 30 χρονών και είχε μεγάλο μουστάκι. Φορούσε καπέλο με γείσο γύρω γύρω και ένα κοστούμι μαύρο με ρίγες, παλιομοδίτικο. Της έκανε λέει εντύπωση γιατί έμοιαζε σαν να ήταν εκτός χρόνου, με τέτοια ρούχα και μουστάκι.» Εγώ όση ώρα μου τον περιέγραφε ο φίλος μου είχα σαστίσει. Αναστατωμένος σηκώθηκα και του είπα «σήκω να φύγουμε!».Πήγα στο σπίτι μου και πήρα τα κλειδιά του σπιτιού του παππού μου. Πήγαμε εκεί με τον φίλο μου και μπήκαμε μέσα. Τον οδήγησα στο χώλ, μπροστά σε μία παλιά φωτογραφία. «Αυτός είναι?» τον ρώτησα. Εκείνος άσπρισε σαν πανί και μου απάντησε «Αμάν!Ναί ρε μαλάκα αυτός είναι!».Ο άνθρωπος στην φωτογραφία, που ταίριαζε με την περιγραφή της γυναίκας ήταν ο προπαπους μου, που είχε πεθάνει στο σπίτι εκείνο το 1958.
Τέλος, μία ακόμα περίπτωση. Ο κάτω όροφος του σπιτιού χρησιμοποιείται σαν αποθήκη. Μέσα στον χαμό από πράγματα καθάρισα έναν χώρο, τον οποίο χρησιμοποιώ για να ασχολούμαι με το μηχανάκι μου και γενικά με την μηχανολογική μου ψώρα. Ο χώρος αυτός βρίσκεται κάτω ακριβώς από το χώλ, και τα σανίδια του πατώματος βρίσκονται σε ύψος 2,5 μέτρων περίπου πάνω από το κεφάλι σου όταν είσαι εκεί κάτω. Ένα απόγευμα λοιπόν, που μαστόρευα το μηχανάκι ,καλοκαίρι πάλι οπότε και λείπανε οι παππούδες, άκουσα βήματα στα σανίδια πάνω απ το κεφάλι μου. Στην αρχή νόμισα πως ήταν η ιδέα μου και συνέχισα να δουλεύω. Ξανακούστηκαν καθαρά βήματα, σαν κάποιος να περπατούσε αργά από την εξώπορτα μέχρι την μέση του χώλ. Αν και το σπίτι είναι παλιό, ξέρω να ξεχωρίζω τους θορύβους από τα ποντίκια στη σοφίτα και το υπόγειο και τις συστολές και διαστολές των ξύλων, από αυτό που άκουσα. Ανέβηκα πάνω και ξεκλείδωσα, μπήκα μέσα και δεν βρήκα τίποτα το περίεργο, ούτε κανένα ανοιχτό παράθυρο ή κάποιον επάνω. Ξανακλείδωσα, κατέβηκα κάτω και συνέχισα να δουλεύω, οπότε μετά από λίγο ξανακούστηκαν τα βήματα, πάλι με τον ίδιο ρυθμό και πάλι στο ίδιο σημείο. Άν και τρόμαξα αρκετά, δεν ένοιωσα άσχημα, ή κάποια αρνητική παρουσία, το αντίθετο θα έλεγα. Από τότε τα βήματα ακουγόταν συνεχώς όταν πήγαινα εκεί να μαστορέψω, και στο τέλος, όσο και αν ακούγεται περίεργο, τα συνήθισα. Μόλις πρίν λίγα χρόνια σταμάτησαν να ακούγονται.

Λοιπόν αυτααα….Ελπίζω να μην σας κούρασα. Αναφέρω απλώς τα γεγονότα, τα συμπεράσματα είναι δικά σας. Άλλωστε εδώ είμαστε να συζητάμε τα πάντα. Περιμένω με ενδιαφέρον και άλλες εμπειρίες από συνforumιτες. Καλά να περνάτε!


Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Γειά σας και πάλι! Έλειψα αρκετό καιρό από τις συζητήσεις λόγω υποχρεώσεων, αλλα να που καμιά φορά βρίσκω και γώ λίγο χρόνο να γράφω, φου και φου. J . Λοιπόν, παρακολουθούσα τα γραφόμενα των φίλων στο topic που είναι πράγματι πάρα πολύ ενδιαφέροντα,και με αφορμή τον φίλο parakseno, θέλω να πώ καναδυό πραγματάκια ακόμα. Στο topic αυτό,στο τέλος της σελίδας 14 ή 15, σας είπα την εμπειρία μου σχετικά με ένα όνειρο που είδα. Ήταν μία έντονη εμπειρία που την έζησα ο ίδιος, δεν μου την αφηγήθηκε κάποιος, και μάλιστα την θυμάμαι πάρα πολύ καλά, αν και έχουν περάσει μερικά χρόνια. Και όπως θα καταλάβετε από όσα περιγράφω, είναι λίγο δύσκολο να πρόκειται για σύμπτωση, ή να είναι κάτι που προκλήθηκε από την έντονη επιθυμία μου να δώ τον θείο μου ή από το γεγονός ότι μου έχει λείψει και τα λοιπά. Μιλάμε για την εμφάνιση ενός νεκρού στον ύπνο 2 ατόμων, το ίδιο βράδυ, σε διαφορετικά όνειρα(διαδραματίστηκαν δηλαδή διαφορετικά γεγονότα), αλλα με τα ίδια ρούχα(ρούχα που δεν είχαμε ξαναδεί για να τα θυμόμαστε). Συγνώμη που επαναλαμβάνομαι αλλα ίσως κάποιοι να βαριούνται να ανατρέξουν στα προηγούμενα γραφόμενά μου.
Γενικότερα για τα όνειρα πιστεύω πως πολλές φορές αυτό που βλέπουμε προκαλείται από το υποσυνέιδητο και ενδεχομένως έχει να κάνει με καταστάσεις που έχουμε βιώσει ή που θέλουμε να βιώσουμε,άλλες πάλι πρόκρειται για σύμπτωση, και άλλες τα πράγματα είναι αρκετά πιο περίπλοκα και για εμάς (εμένα τουλάχιστον) πράγματι ανεξήγητα. Το να δώ κάτι εγω, και μόνο εγώ, είτε αυτό είναι όνειρο είτε κάποια άλλη εμπειρία όταν είμαι ξύπνιος, ίσως να προκαλείται και από εμένα τον ίδιο χωρίς να έχει να κάνει με κάτι το μεταφυσικό ή παράξενο. Ίσως πάλι να συμβαίνει το αντίθετο, όπως με τις εμπειρίες που τόσοι φίλοι μας έχουν περιγράψει και που σίγουρα είναι αληθινές και έχουν σχέση με περίεργα φαινόμενα και καταστάσεις. Όταν όμως έχουμε ταυτόχρονη αντίληψη ενός φαινομένου από περισσότερα του ενός ατόμου, ε τότε ρε παιδιά τα παίζω! Το λέω επειδή κατά καιρούς μου έχουν συμβεί διάφορα περίεργα, αλλά θα περιοριστώ να γράψω εδώ μόνο εμπειρίες μου που συνέβησαν παρουσία πολλών ατόμων, και όχι σε μένα όταν ήμουν μόνος, πιστεύοντας πως αυτό αποτελεί την καλύτερη τεκμηρίωση, σε πρώτη τουλάχιστον φάση.
‘Αντε λοιπόν στο ψητό! Που λέτε, ο παππούς και η γιαγιά μου έμεναν(τωρα πέθανε ο παππούς) σε ένα παλιό διόροφο σπίτι, το οποίο χρονολογείται από το 1850 περίπου. Εκεί λοιπόν έχουν ζήσει γενιές και γενιές, οι πρόγονοι δηλαδή του παππού μου. Εχει ανακαινιστεί στη διάρκεια του μεσοπολέμου,και τώρα έχει την κλασσική εσωτερική διαρρύθμιση με το μακρόστενο χώλ μόλις μπαίνεις και τέσσερις πόρτες που οδηγούν στα δωμάτια, 2 στον αριστερό τοίχο του χώλ και 2 στον δεξιό. Τον χειμώνα λοιπόν οι παππούδες κρατούσαν τις 2 αριστερες πόρτες κλειστές, δηλαδή το καθιστικό και την κουζίνα με το μπάνιο, και έμεναν εκεί, γιατί το σπίτι είναι πολύ παλιό και δεν ζεσταίνεται ολόκληρο εύκολα .Το χώλ και τα 2 άλλα υπνοδωμάτια(σαλονι και κρεβατοκάμαρα) λοιπόν έμεναν κρύα και κλειστα. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, καθόμασταν όλη η οικογένεια,5 άτομα, στο καθιστικό, εκτός από τον παππού που είχε πάει κάτι να ψωνίσει. Στο σημείο αυτό αναφέρω πως η ξύλινη εξώπορτα είναι πολύ παλιά, βαριά κατασκευή και ανοίγοντας κάνει θόρυβο καθώς τρίζουν οι μεντεσέδες της και το κάτω μέρος της σέρνεται στο ξύλινο πάτωμα. Επιπλέον υπάρχει κρεμασμένο από πάνω της ένα μπιχλιμπίδι από εκείνα που έχουν μεταλικά σωληνάκια που χτυπούν μεταξύ τους κάνοντας γκλινκ γκλινκ. Επομένως για να μπέι κάποιος στο σπίτι, ακούγεται το κλακ του παλιού σύρτη, το μπιχλιμπίδι, το τρίξιμο των μεντεσέδων, το σύρσιμο στο πάτωμα, ξανά οι ίδιοι ήχοι από την αρχη όταν κλείνει η πόρτα και τέλος έντονα βήματα στα παλιά σανίδια μέχρι έξω από την πόρτα του καθιστικού, όπου και καθόμασταν εκείνο το βράδυ. Βλέπαμε λοιπόν τηλεόραση και ξαφνικά ακούμε όλοι μας τους χαρακτηριστικούς ήχους που κάνει κανείς όταν μπαίνει στο σπίτι. Κλάκ, γκλίνκ-γκλίνγκ, τρίξιμο, σύρσιμο, πάλι σύρσιμο, τρίξιμο, , κλάκ και γκλίνγκ-γκλίνγκ, και μετά βήματα στο χώλ.Καθώς ακουγόταν τα βήματα, λέω εγώ στους άλλους «Να, ήρθε και ο παππούς»,και κοιτάμε όλοι την πόρτα του δωματίου περιμένοντάς τον να εμφανιστει. Τα βήματα ακούστηκαν να φτανουν μέχρι την πόρτα και σταμάτησαν εκεί. Η πόρτα όμως δεν άνοιξε. Περιμέναμε λίγα λεπτά απορημένοι, και λέμε μα καλά, τι κάνει, γιατί στέκεται πίσω απ την πόρτα και δεν μπαίνει μέσα; Έκανα μία γκριμάτσα απορίας και σηκώθηκα. Άνοιξα την πόρτα ,αλλά δεν ήταν κανένας. Ούτε στο χώλ, ούτε στην αυλή. Γύρισα στο δωμάτιο και κόιταξα την οικογένεια. Τους είπα ότι δεν ήταν κανείς, και φυσικά όλοι μείναμε έκπληκτοι. Μετά από μισή περίπουν ώρα ξανακούστηκαν τα ίδια, αλλα αυτή τη φορά ήταν ο παππούς, που μπήκε αμέριμνος στο δωμάτιο και μας είδε να τον κοιτάμε λες και βλέπαμε…φάντασμα. Τον ρωτήσαμε αν είχε έρθει και νωρίτερα, και μας διαβεβαίωσε πως όχι. Αναστατωθήκαμε αρκετά, οφείλω να ομολογήσω, και ο νούς μας πήγε αμέσως εκεί που πάει και ο δικός σας, καθώς δεν ήταν η πρώτη φορα που γίνεται κάτι σχετικό με περίεργους ήχους στο σπίτι αυτό, αλλα αν τα πώ όλα τώρα, μετά τι θα ‘χω να λέω;
Καταλαβαίνω ότι η ιστορία μου δεν είναι συνταρακτική, παρόλαυτά είναι κατά την γνώμη μου ένα περίεργο φαινόμενο που δεν χωράει αμφισβήτηση, γι αυτό και το ανέφερα. Και έχει και συνέχεια, αρκετά ενδιαφέρουσα. Αυτά όμως την επόμενη φορα. Με συγχωρείτε αν σας κούρασα με το μεγάλο κείμενο. Καλα να περνάτεεεεε!

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι,όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται.


Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Χμμμ….όχι,δεν εννοούσα αυτό αγαπητή scully.Αχ αυτός ο γραπτός λόγος εύκολα παρερμηνεύεται ο άτιμος!Εννοούσα ότι δεν ήταν απλά ένα όνειρο,ότι δηλαδή δεν προκλήθηκε από το υποσυνείδητο,αλλα όντως η ψυχή με επισκέφθηκε στο όνειρό μου.Δηλαδή ο τρόπος επικοινωνίας του νεκρού μαζί σου,κατά την διάρκεια των 40 ημερών μετά τον θάνατο είναι μέσω του ονείρου(να έρθει δηλαδή στο όνειρό σου και να σου πεί αυτά που θέλει.).Ελπίζω να έγινα πιο κατανοητός,αν και δεν έχω μάλλον μεγάλο συγγραφικό ταλέντο.Δεν μου είπες όμως την γνώμη σου…Εσύ τι πιστεύεις;Πώς ερμηνευεις αυτό το γεγονός;Εμένα μια φορά μου φαίνεται πολύ παράξενο.

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Μιλώντας για τα όνειρα, ακούστε κι αυτό:Πρίν 6 χρόνια πέθανε ένας ηλικιωμένος θείος μου, ο οποίος έιχε χάσει το πόδι του στον πόλεμο του ’40.Μερικές μέρες μετά το θάνατό του λοιπόν, τον είδα στον ύπνο μου.Είδα ότι είχε 2 πόδια, κανονικά ,σαν να μην το είχε χάσει ποτέ,και φορούσε μπυτζάμες σαν εκείνες τις κλασικές παπουδίστικες με τις ρίγες,αλλα αυτές είχαν ένα χρυσαφί χρώμα και ήταν από γυαλιστερό ύφασμα(τέτοιες μπυτζάμες απ όσο ξέρω δεν είχε,και ούτε τον είχα δεί ποτέ να φοράει).Επίσης κρατούσε ένα ίσιο μπαστούνι, χωρίς καμπύλη στο σημείο που το πιάνει το χέρι,το οποίο είχε τυλιγμένο επάνω του σε σπιράλ ένα κλαδί με μικρά φυλαράκια.(και πάλι σημειώνω ότι τέτοιο μπαστούνι ο θείος δεν είχε).Περπατούσε στον κεντρικό δρόμο της πόλης οπου ζώ,μπροστά από ένα δημοτικό σχολείο, και ήταν μπροστά από μία ομάδα ανθρώπων που ήξερα ότι ήταν και αυτοί πεθαμένοι,αλλα δεν τους γνώριζα.Με πλησίασε, χαμογέλασε και με ρώτησε τι κάνω και αν είμαι καλά, και εγώ τον αγκάλιασα.Γενικά ήταν ένα πολύ ευχάριστο όνειρο.

Το περίεργο ξεκινάει το άλλο πρωί. Ξύπνησα λοιπόν και πηγα στην κουζίνα για το πρωινό.Εκεί ήταν η μητέρα μου που είχε σηκωθεί λίγο νωρίτερα.Όταν της είπα «είδα τον θείο Αχιλλεα στο όνειρο μου»,με κοίταξε εκπληκτη και μου είπε: «κι εγώ!».Μόνο που αυτή τον είχε δεί σε διαφορετικό όνειρο.Μου είπε ότι τον είδε στο σπίτι του,να φωνάζει και να είναι θυμωμένος για κάτι.Όταν της περιέγραψα όμως τα ρούχα,το μπαστούνι και τα 2 πόδια,μείναμε και οι δύο παγοκολώνες γιατί έτσι ακριβώς τον είχε δεί κι αυτή.Είδαμε δηλαδή τον ίδιο(νεκρό) άνθρωπο,το ίδιο βράδυ,με τα ίδια (άγνωστα για μας) ρούχα,με 2 πόδια αντί για το ένα κανονικα,αλλα σε διαφορετικό όνειρο!

Απ όσο ξέρω,άν δείς κάποιον νεκρό στον ύπνο σου πρίν περάσουν 40 μέρες από το θάνατό του,είναι ο ίδιος ο νεκρος που σε επισκέπτεται και όχι απλά ένα όνειρο,όπως παραδέχεται και η εκκλησία.


Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται

Φίλε Navigator σε ευχαριστω πάρα πολυ για την άμεση απάντησή σου.Γνώριζα μόνο οτι έχει ανακαινιστεί,το είχα μάλιστα δεί και σε ένα videoclip των one.Πρώτη φορά το παρατήρησα πρίν μερικά χρόνια,πρίν την ανακάινιση,πέρνώντας με το αυτοκίνητο μαζί με τους γονείς μου μροστά απο τον δρόμο οπου βρίσκεται και οφείλω να ομολογήσω οτι μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση,τόσο μεγάλη που ζητησα απο τον πατέρα μου να σταματήσει και κατεβηκα και το χαζευα σαν χανος.Όχι μόνο επειδή είναι ωραίο σαν κτίριο,αλλα μου κέντρισε το ενδιαφέρον με έναν πολύ περίεργο τρόπο που δέν μπορώ να εξηγήσω.Υπάρχει αναφορά για αυτο το κτίριο σε κάποιο site;Πραγματικά θα ήθελα να μάθω όσο πιό πολλα γίνεται.Το περίεργο είναι οτι το ίδιο ακριβώς συναίσθημα έχω νοιώσει κοιτώντας και κάποια άλλα κτίρια,ένα εκ των οποίων βρίσκεται στην Χαλκίδα.Ακούστε(η μάλλον διαβάστε)λοιπόν αυτό: Στην Χαλκίδα έχω ζήσει απο 2 έως 8 ετών.ΜέναμεΣτην βόρεια πλευρά της παραλίας και λιγο πιό πίσω απο το γνωστό "κοκκινο σπίτι",που όσοι απο σας έχετε επισκευθεί την Χαλκίδα μάλλον το έχετε δεί(είναι ενα κόκινο κτίριο στην άκρη της παραλιακής κτισμένο πανω σε ένα βράχο).Για να μήν πολύλογώ,απέναντι απο εκίνο το σπίτι,στην αρχή ακριβώς της παραλιακής υπάρχει ένα διόρωφο νεοκλασσικό γνωστό σάν "το σπιτι με τα αγαλματα" που πήρε την ονομασία του απο τα πήλινα αγάλματα που βλέπετε στην φωτο(άν καταφέρω ο έρμος να βρώ πως επισυνάπτουν φωτο) στην άκρη της οροφής του.Αναφέρω οτι στο σπίτι αυτο΄γεννήθηκε ένας συνθέτης,ο Νίκος Σκαλκώτας ο οποίος αυτοκτόνησε (το '44 νομίζω).Μπροστά λοιπόν απο αυτό το σπίτι,περνούσα σχεδόν κάθε μέρα με τους γονείς,και πάντα ένοιωθα το ίδιο περίεργο συναίσθημα,σαν να με μαγνήτιζε και να με γοήτευε ταυτόχρονα.Ειλικρινά δέν μπορώ να το περιγραψω.Πήγαινα και κοιτούσα,θυμάμαι, μεσα απο τα τζαμάκια στην πόρτα αλλα παρόλο που δεν χόρταινα να το κοιτάω απο απόσταση,ποέ δέν μπορούσα να κοιτάω μέσα για πολλή ώρα,ένοιωθα άσχημα.Τελοσπάντων,το '89 μετακομίσαμε και κάποια στιγμη μετά απο χρόνια πήγαμε ταξιδάκι να δούμε τους παλιους φίλους,οπότε και ξαναπέρασα απο εκεί και έβγαλα τις φωτο,κατα την διάρκεια της ανακάινισης του κτιρίου.Όμως δέν ένοιωσα ξανα έτσι όταν το κοιτούσα,ήταν σαν ένα απλό σπιτι.Λίγο καιρό αφού γυρίσαμε απο το ταξίδι,είδα στην τηλεόραση μια εκπομπή της Φωτεινής Πιπιλή(μαζί με τον χαρδαβέλα νομίζω), και έπαθα την πλάκα μου.Το θέμα είχε να κάνει,εκτός των άλλων και με στοιχειωμένα σπίτια.Είδα λοιπόν και το σπίτι αυτο,και έμαθα οτι κατα την διάρκεια της ανακάινισης αποξήλωσαν το πάτωμα του υπογείου και σκάβοντας βρήκαν θαμμένους (11 νομίζω) σκελετούς.Αναφέρθηκε επίσης οτι το κτίριο κατα την διάρκεια της κατοχής είχε επιταχθεί απο τους γερμανούς και στα υπόγειά του γινόταν βασανιστήρια και εκτελέσεις...Μιλάμε παιδιά έπαθα μαγάλη πλάκα....Καταλαβάινετε τώρα γιατί το τόσο έντονο ενδιαφέρον μου για την έπαυλη Καζουλη.Το τρίτο κτιριο που μου δημιουργεί αυτό το συναίσθημα βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη,στην πλατεία Αγίας Σαφίας(ένα γωνιακό κτίριο με κόκονα τουβλα),για το οποίο άκουσα αργότερα οτι έχει κάποια σχέση με προσγείους,αλλα γι αυτό δέν είμαι σίγουρος,απλά το άκουσα οπότε παρτε το σαν απλή αναφορα και όχι ώς γεγονος.Αλλα ίσως κάποιος φίλος με διαγωτίσει. Αυτά προς το παρόν και ελπίζω να μήν σας κούρασα.

Όταν δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι, όπου και να φτάσεις καλό σου φαίνεται