arhi00
Νέο Μέλος2Μηνύματα
2Θέματα
29/11/2009, 00:31:37Πρώτο μήνυμα
29/11/2009, 00:57:48Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Το 1999 είχε εκδοθεί το βιβλίο Αέναον-Φυσικός στο φως από τις εκδόσεις Άνω Λύση του συγγραφέα-εκδότη Παναγιώτη Παναγόπουλου. Όσοι είχαν μελετήσει εκείνο το βιβλίο των 500 περίπου σελίδων τότε είχαν αντιληφθεί ότι επρόκειτο για κάτι εντελώς νέο στα δεδομένα της αυτογνωσίας και της μεταφυσικής. Ύστερα από 10 χρόνια ο συγγραφέας προχώρησε σε νέα έκδοση του Αέναον, πλήρως ανανεωμένη και εμπλουτισμένη, δίνοντας αυτή τη φορά όλα τα κλειδιά και τις απαντήσεις στα ζητήματα που είχε θέσει το Αέναον με την πρώτη κυκλοφορία του. Για τους αναζητητές της Αλήθειας, με την έννοια της Μη Λήθης, ή αλλιώς για αυτούς που δεν θέλουν να ξεχάσουν και αναζητούν να μοιραστούν με τον ανθρώπινο νου τους την εμπειρία της ψυχής, το Αέναον στη β΄ έκδοσή του των 1054 σελίδων είναι διαθέσιμο αποκλειστικά από www.aenaon-physikos.gr
arhi00-Μέλος των Φίλων του Αέναον
arhi00-Μέλος των Φίλων του Αέναον
Πολλά από τα φίλτατα μέλη, μπορεί να γνωρίζουν κάποιον νόμο με ευρύτερη ισχύ, ο οποίος ορίζει ότι όπως είναι το δέντρο έτσι είναι και οι καρποί ή όμοιο έλκει όμοιο, γνωστός ως νόμος της έλξης ή νόμος της ανταπόδοσης. Υπό το πρίσμα του νόμου αυτού, πώς είναι δυνατόν κάποιος του οποίου το εσωτερικό φως είναι αχνό, να είναι σε θέση να έλξει φως παραπάνω από αυτό που έχει? Πώς είναι δυνατόν κάποιος που βρίσκεται, ζει και βιώνει στο σκοτάδι ή έστω στο ημίφως, να αντιλαμβάνεται τα έργα ή τις έννοιες του φωτός? Επόμενο είναι να συνεχίσει να βρίσκεται, να ζει και να βιώνει στο σκοτάδι ή στο ημίφως, ανάλογα με το φως που έχει ενσαρκώσει. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν ένας άνθρωπος που στερείται το φως να έλξει ή να αντιληφθεί την αγάπη, πώς είναι δυνατόν να έρθει σε επαφή με την ψυχή του όταν ζει στο σκοτάδι και δεν επιτρέπει στο φως να έλθει να τον συναντήσει? Πώς μπορεί ο άνθρωπος να εννοήσει έστω και ελάχιστα το Θεό, εάν δεν έχει ελάχιστο θείο μέσα του? Πώς μπορεί να υπερβεί το νόμο της ανταπόδοσης εάν θεωρεί ότι το σκοτάδι που ζει είναι πολύ φως (ή πολύ γνώση) και φουσκώνει από εγωισμό για να γεμίσει την κενότητά του και δεν μπορεί να νιώσει ή απωθεί την ενδόμυχη αίσθηση, ότι εάν βγει λίγο παραέξω, το φως είναι τόσο μα τόσο πολύ που θα τον αλλάξει εσωτερικά κι αυτός δεν θέλει να χάσει το σκοτάδι του, την πολύ γνώση του, τα δεδομένα του, την πεπατημένη του, το φόβο του, τον εαυτό του έτσι όπως είναι τώρα. Πώς είναι δυνατόν αυτός που νιώθει ότι είναι πλήρης γνώσης να καταδεχτεί να ζητήσει λίγη βοήθεια απέξω και έτσι να ενεργοποιήσει το νόμο της Χάριτος?
Αγαπητοί μου, ας πάψουμε να κρύβουμε τη μικρότητά μας πίσω από κάθε είδους φανταχτερό ένδυμα και ας αναλογιστούμε πόσο χώρο αφήνουμε στους περισσότερο ή λιγότερο κοντινούς μας ανθρώπους για να εκφραστούν, πόσο χώρο αφήνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό να εκφράσει την ανώτερή του έκφραση, πόσο φως έχουμε ενσαρκώσει, πόση αγάπη εκφράζουμε την κάθε στιγμή της ζωής μας και εν τέλει πόσο απέχουμε από το να ενσαρκώσουμε το εκφρασμένο Πρότυπο, τον ίδιο το Θεό. Γιατί τελικά αυτό είμαστε, αυτό που εκφράζουμε και ενσαρκώνουμε κάθε στιγμή της ζωής μας.
Αγαπητοί μου, ας πάψουμε να κρύβουμε τη μικρότητά μας πίσω από κάθε είδους φανταχτερό ένδυμα και ας αναλογιστούμε πόσο χώρο αφήνουμε στους περισσότερο ή λιγότερο κοντινούς μας ανθρώπους για να εκφραστούν, πόσο χώρο αφήνουμε στον ίδιο μας τον εαυτό να εκφράσει την ανώτερή του έκφραση, πόσο φως έχουμε ενσαρκώσει, πόση αγάπη εκφράζουμε την κάθε στιγμή της ζωής μας και εν τέλει πόσο απέχουμε από το να ενσαρκώσουμε το εκφρασμένο Πρότυπο, τον ίδιο το Θεό. Γιατί τελικά αυτό είμαστε, αυτό που εκφράζουμε και ενσαρκώνουμε κάθε στιγμή της ζωής μας.