byron

Είμαι ένα νέο μέλος που θα επικοινωνώ με το όνομα Byron, και πρόκειται για το εξής πρώτο μου μύνημα στο forum αυτό. Επίσης πρόκειται για την πρώτη φορά που συμμετέχω σε ένα διαδυκτιακό forum γενικότερα. Σας χαιρετώ λοιπόν με εκτίμηση και αγάπη. Θεωρώ ωστόσο ως ένα άτυπο χρέος μου κατ'αρχήν να σας συστηθώ:

Ως την πλέον ενδεδειγμένη σύσταση σε ένα διαδυκτιακό χώρο θα θεωρούσα την έκθεση του τρόπου προσέγγισής μου σε αυτόν. Πιστεύω πως η εποχή που ζούμε έχει, όπως κάθε εποχή, τις δικές της δυσκολίες αλλά και τα δικά της "αβαντάζ". Στη σύγχρονη εποχή, και ιδιαίτερα μετά την λήξη των πολέμων που σημάδεψαν τον 20ο αιώνα αλλά και την λήξη του λεγόμενου "ψυχρού πολέμου", οι διάφορες ιδεολογίες (σε διάφορα επίπεδα) υπέστησαν μία "απομυθοποίηση". Ίσως όχι αδικαιολόγητα. Όμως, ανάμεσα σε άλλα, αυτό το φαινόμενο είχε ως συνέπεια την προώθηση της "ιδεολογίας"του οτι φαμεό,τι πιούμε", την "ιδεολογία" του "βγάλε χρήματα μην πεθάνεις στη ψάθα", με λίγα λόγια την ιδεολογία του τίποτα, καθώς αππορίψαμε τα πάντα χώρίς να τα αντικαταστήσουμε με κάτι ή να εξυγειάνουμε αυτά που παραλάβαμε. Πιστεύω οτι οι άνθρωποι που ασχολούνται με το "παράξενο" αποτελούν προσωπικότητες που διαπνέονται απο ένα ρομαντισμό και ένα πνεύμα αναζήτησης που αντιτίθεται σε αυτή την στειρότητα της εποχής μας. Γιατί δεν τους ικανοποιεί, γιατί θέτουν ερρωτήματα, γιατί αναζητούν το όνειρο- ή την Αλήθεια (μην ξεχνάμε οτι αλήθεια και πραγματικότητα είναι διαφορετικά πράγματα) όσο αφορά τον εαυτό τους,το περιβάλλον τους,τη σχέση τους με τον κόσμο και τη θέση τους σε αυτόν. Εάν μου επιτρέπεται να χρισημοποιήσω την έκφραση, πρόκειται για Ευγενείς ανθρώπους. Αυτός που θέτει ερρωτήματα στη ζωή του στα πλαίσια αυτής της ανιδιοτελούς και ειλικρινούς Αναζήτησης, είναι πραγματικά Ευγενής άνθρωπος με την ουσιαστική σημασία της λέξης που λίγη ίσως σχέση έχει με το ζήτημα της κληρονομικής διαδοχής (ευγενής=ευ-γένος, καλή γέννα, λαϊκιστί "καλής πάστας" άνθρωπος)

Η συμμετοχή μου λοιπόν σε αυτό το φόρουμ, έχει ως σκοπό την ανταλλαγή ιδεών και την υιγιή και καλοπροαίρετη επικοινωνία στα πλαίσια μίας τέτοιας προσέγγισης. Οφείλω να ομολογήσω πως πρωτού συμμετάσχω στο forum, το οποίο και μου σύστησε κάποιος φίλος, παρακολούθησα για κάποιο διάστημα την πλειοψηφία των θεμάτων προς συζήτηση, και αυτή η ενασχόληση με χαροποίησε αλλά και με προβλημάτισε. Σας ενημερώνω εξ'αρχής πως γνωρίζομαι προσωπικά με τον "prince of pentacles"και ενδέχεται μερικές φορές οι απόψεις μας να συγκλίνουν, όπως και όσο αφορά το συγκεκριμένο θέμα "εσείς ποιόν πολεμάτε;". Σαν συμπλήρωση λοιπόν σε αυτά που έχουν ήδη γραφτεί, θα ήθελα να σας εκθέσω τον εξής προβληματισμό:

Έχω δεί πολλές φορές στη ζωή μου ( και έχω "συλλάβει" και τον εαυτό μου να το κάνει) ανθρώπους που να αλληλοκατηγορούνται και να δυσπιστούν για λόγους στην καλλύτερη "σκιώδης", και στη χειρότερη, ανύπαρκτους. Γιατί στις εκδηλώσεις της ζωής μας να ψάχνουμε να βρίσκουμε ό,τι χειρότερο στον άλλο, και να μήν προσπαθούμε να ανακαλύψουμε ό,τι καλλύτερο έχει ο άλλος μέσα του (και εάν είναι δυνατός να τον βοηθούμε να το καλλιεργήσει);

Είναι πολλά τα επι μέρους θέματα που έχουν θιχτεί σε αυτό το θέμα που γράφω, και σε όλα θα ήθελα να αναφερθώ. Παρ'ολα αυτά δεν μπορώ να υποσχεθώ οτι η παρουσία μου στο forum θα είναι η πιό συχνή, λόγω φόρτου υποχρεώσεων. Μπορώ όμως να προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν ουσιαστικός (ακόμα και άν αυτό σημαίνει πως τα μυνήματα θα είναι τόσο μακροσκελή).

Σας ευχαριστώ προκαταβολικά,
Byron.

Ορθώς η τελευταία μου πρόταση συνοψίζει τα γραφόμενα, αν και ομολογώ πως δεν το είχα προσέξει μέχρι που το ανέφερες!

Δεν νομίζω πως, κατα βάση τουλάχιστον, διαφωνούμε κάπου.
Το οποιοδήποτε ζήτημα, θεωρία, δοξασία κλπ πιστεύω πως, σε ότι και αν αναφέρεται, σαφώς μπορεί και να έχει κοινωνικές, φιλοσοφικές, πολιτικές κλπ προεκτάσεις. Ένα φαινόμενο όπως μία μύνηση (θα συμφωνήσω πως ήταν παρατραβηγμένη) φανερώνει οπωσδήποτε ένα κοινωνικό φαινόμενο που αφορά τουλάχιστον κάποια μερίδα κόσμου. Εμείς εδώ δεν μπορούμε να λύσουμε τα κοινωνικά προβλήματα της ελλάδος, αλλά τουλάχιστον, κάνουμε κάποια συζήτηση, έχουμε κάποιους προβληματισμούς.

Μια και μιλάμε για προβληματισμούς, ειλικρινά προβληματίζομαι σχετικά με το τί θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παραδοσιακά ως "αμιγώς ελληνικό", ιδιαιτέρως μετά απο τόσες πολλές ζυμώσεις που έχει υποστεί ο γεωγραφικός μας χώρος. Το ζήτημα είναι ανεξάντλητο...

Ένοιωσα πως αναφερώμενη στα "φραγκογοτθικά" σχόλια στους αρχαίους έλληνες έχεις κάποια δόση σαρκασμού. Εαν όχι σου ζητώ συγγνώμη. Εαν ναί, θα ήθελα να θυμόμαστε πως, ίσως, εάν δεν υπήρχαν οι "φραγκογότθοι" πιθανόν να μήν γνωρίζαμε καν την ύπαρξη της πλειοψηφίας των σπουδαίων μας αρχαίων προγόνων για τους οποίους είμαστε τόσο υπερήφανοι!

Σκέφτομαι πως, το πνεύμα της αρχαίας ελληνικής τέχνης ( και ιδίως του θεάτρου, μιας και το έθιξες) δεν συνοψίζεται τόσο στα πλαίσια κάποιου εικαστικού προτύπου, αλλά στην ουσία αυτού που σκόπευε να προβάλλει.

Ανάμεσα στα καλλιτεχνικά ρεύματα που ανέφερες, θα ήθελα να συμπληρώσω το σπουδαίο καλλιτεχνικό έργο του Ριχάρδου Βάγκνερ, καθώς και των προραφαηλιτών ζωγράφων-ποιητών και άλλων ρομαντικών όπως ο Λόρδος Τέννυσον. Αυτοί οι σπουδαίοι καλλιτέχνες, μέσω των δημιουργημάτων τους΄θέλαν να εμπνεύσουν, μέσω κάποιων συμβολισμών, την ανύψωση του ανθρωπίνου πνεύματος προς το ανώτερο, κάτι που σαφώς ως προσέγγιση στην τέχνη χαρακτήριζε το αρχαίο Ελληνικό δράμα.

Το γεγονός πως ένας ιερωμένος (ή ακόμη και η επίσημη εκκλησία) μπορεί να "καταδικάζει" μία παρουσίαση ενός μέρους της λαϊκής μας παράδοσης δεν έχει, κατά την άποψη μου, τόσο σπουδαία σημασία όσο η λογική βάσει της οποίας το κάνει αυτό. Νομίζω το πως να εκθέσω τις αιτίες εκτενώς είναι περριτό, καθώς γνωρίζουμε τον καθωσπρεπισμό και την στείρα "ηθική", που, και ιστορικά, χαρακτήρισε κατα καιρούς την κοινώς νοούμενη θρησκευτικότητα (χωρίς να θέλω να φανώ "ελιτιστής" με κανένα τρόπο). Πρόκειται για κάτι γνωστό και μη εξαιρεταίο.

Σημασία έχει το που επικεντρωνόμαστε εμείς, το με ποιόν τρόπο προσεγγίζουμε το ζήτημα εμείς, γενικώς, ο κάθε ένας κάνει ότι μπορεί και κοιτάζει την δουλειά του. Κάποιος μπορεί να είναι αντίθετος ως προς το οτιδήποτε, αλλά αυτό που κρίνει το ορθό της άποψής του είναι το σε ποιά κριτήρια στηρίζεται η αντίθεσή του αυτή. Για παράδειγμα δεν θα ακούσουμε κανέναν που να μην αντιτίθεται στο φαινόμενο της ανεργίας, αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζει το πρόβλημα κανείς μπορεί να είναι τελείως διαφορετικός, δηλαδή, κάποιος έχει δίκιο και κάποιος άδικο στην ουσία των απόψεών του.

Εαν θα θέλουμε να στέκουμε υπεράνω κάποιων κοινωνικών, ηθικών, θρησκευτικών κ.λ.π. συμβάσεων, θα πρέπει να μπορούμε να διακρίνουμε το αντικειμενικό μακριά απο φανατισμούς.

Κατα την άποψή μου, το γεγονός πως κάποια καλλιτεχνική έκφραση ή κοινωνική συμπεριφορά, μπορεί να αποτελεί μέρος της κουλτούρας μας (ή της οποιασδήποτε ξένης) αυτό δεν αποδεικνύει πως πρόκειται και για κάτι ορθό και ηθικό απαραίτητα. Η παράδοση, ως κάτι ζωντανό εξελλίσεται και δίνει το δικαίωμα στις επόμενες γεννεές να εξελιχθούν βάσει των ηθικών και διανοητικών κατακτήσεων των προγόνων τους. Αυτό δεν συμβαδίζει φυσικά με την νοοτροπία της ειδωλοποίησης κάποιων παρελθοντικών τύπων. Αναρρωτιέμαι λοιπόν εάν κάποιες εκφράσεις της παραδόσεώς μας εγκύπτουν πράγματι στην ανελικτική πορεία που επιτάσει η σύγχρονη κοινωνία. Πιστεύω πως η ασχήμια της έκφρασης δεν ανταποκρίνεται σε μία τέτοια αντικειμενική θεώρηση της ελευθερίας που απαιτείται απο την παράδοση για την διατήρησή της, που σκοπό έχει την δημιουργία του κατάλληλου πολιτισμικού υπόβαθρου για τους νεότερους. Όχι στα πλαίσια κάποιας ακατανόητης σεξουαλικής "ηθικής", όχι στα πλαίσια του "καθωσπρεπισμού", όχι στα πλαίσια του φανατισμού και της φήμωσης, αλλά ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΞΕΛΙΞΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΛΑΒΑΜΕ, ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΘΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ. Δεν μπορούμε δηλαδή να αλλάξουμε την παράδοση, μπορούμε όμως να την προσαρμόσουμε και να την προχωρήσουμε προς το καλλύτερο ΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΤΣΙ ΖΩΝΤΑΝΗ. Η "δαιμονοποίηση" της παράδοσης καθώς και η τυπολατρία στη παράδοση, αποτελούν τα άκρα που βλάπτουν αυτή την ίδια την κοινωνία και την πολιτισμική κληρονομιά.

Η ομορφιά στις εκφράσεις μας (όπως και η ευγένεια) δεν θα πρέπει λοιπόν ούτε να θεωρείται ως κάτι "δήθεν", ούτε όμως και αυτοσκοπός, αλλά να νοείται ως η εξωτερική έκφραση μίας εσωτερικής κατάστασης.

Δεν νομίζω πως η οποιαδήποτε προσπάθεια φίμωσης της ελευθερίας της έκφρασης απο κάποιους φανατικούς κύκλους θα μπορέσει να μας απειλήσει εάν εμείς επικεντρωνόμαστε στο όμορφο, στο θετικό, στο εξελικτικό, στο ΔΙΚΟ ΜΑΣ. Όχι να εμμένουμε στις δικές μας προκαταλήψεις (που αποτελεούν την άλλη όψη του νομίσματος). Με κάθε σεβασμό, πιστεύω πως η ελληνική κοινωνία έχει τόσα πολλά προβλήματα που θα μπορούσαν να μας προβληματίσουν, που η στείρα κριτική ενός φθίνοντος σε δύναμη μέρους της κοινωνίας, απέναντι σε ένα μέρος της λαϊκής παράδοσης (που δέν αποτελεί και το καλλύτερο παράδειγμα αυτής) δεν θα έπρεπε ίσως να μας ανυσυχεί τόσο.