deV@_PArinito

Το ιστορικού περιεχομένου μήνυμά σου, μου δίνει την αφορμή να ξαναγράψω στο esoterica.gr και σ' ευχαριστώ γι' αυτό.

Κατ' αρχήν, δεν θα ήθελα να με βλέπεις σαν φίλο, γιατί δεν είμαι φίλος σου. Και αφού δεν είμαι φίλος σου, το μυαλό σου θα σου πει πως είμαι εχθρός σου. Το μυαλό σου βέβαια θα σου πει και άλλα πολλά πράγματα αλλά κυρίως θα χρησιμοποιήσει μια φέιμους ιδιότητα που έχει και ονομάζεται "μνήμη" ή "ανάμνηση". Παρ' ότι παλαιότερα και ο δικός μου ο νους κάπως έτσι θα λειτουργούσε - συμβατικά δηλ. και κοινότυπα - έχει εδώ και ορισμένα χρόνια, που έπαψε να χρησιμοποιεί αυτήν την ιδιότητα. Ομολογώ πως η παύση αυτής της λειτουργίας, της "μνήμης" δηλ. μου δημιούργησε αρκετά προβλήματα, ιδιαίτερα όταν προσπαθούσα να θυμηθώ ευχάριστα πράγματα. Ήθελα για παράδειγμα να θυμηθώ την μέρα που πήρα το πτυχίο μου από το Πανεπιστήμιο, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα. Αργότερα διαπίστωσα πως όταν προσπαθείς να ζουλίξεις έναν τέτοιο νου όπως ο δικός μου, το μόνο που μπορείς να καταφέρεις είναι ένας πονοκέφαλος που σε τυρρανάει όλη την μέρα. Έτσι, εγκατέλειψα τις προσπάθειες και ω! του θαύματος, άρχισα να θυμάμαι. Τώρα πλέον, μετά από εξαντλητικές νοητικές ασκήσεις και μετά από μια άσκηση που μου έδωσε ένας γέρος σούφι, ο νους μου λειτουργεί έτσι κι αλλιώς. Δεν ξέρω αν με εννοείς. Τέλος πάντων, ένα από τα δικά σας προβλήματα είναι αυτό. Λέγεται "μνήμη". Θυμάστε. Θυμάστε πράγματα που έγιναν, αλλά δεν βλέπετε πράγματα που γίνονται. Αυτό, σας δίνει την δυνατότητα μεν να μιλάτε για το παρελθόν, αλλά σας στερεί την δυνατότητα να μιλάτε για το παρόν. Θα μου πεις "μπορείς να μιλήσεις για το παρόν"; Όχι, ασφαλώς και δεν μπορείς. Επειδή όμως ακριβώς δεν μπορείς να μιλήσεις για το παρόν, ε, μιλάς για το παρελθόν. Θέλεις να θυμηθώ. Ok, θα το κάνω για σένα και θα θυμηθώ. Αλλά, τι να πρωτοθυμηθώ ; Το παρελθόν μου είναι τόσο μεγάλο, τόσο απέραντο και τόσο αχανές, κουβαλάει πάνω του όλο το παρελθόν της ανθρωπότητας, όλα τα σφάλματά μου - αλλά και τα δικά σας σφάλματα - όλες μου τις χαρές - αλλά και τις δικές σας χαρές - όλες τις περιόδους πολέμου - αλλά και τις περιόδους της ειρήνης. Προφανώς Ζάχο, εσύ ενδιαφέρεσαι για τις πολεμικές περιόδους. Ok, θα μιλήσουμε γι' αυτές αφού το θες.

Ναι, έχω κάνει όλα όσα λες. Ναι, είχα προβληματικά παιδικά χρόνια. Ο πατέρας μου μια φορά με χτύπησε. Ξεκίνησε το 1978 και τελείωσε μόλις πριν από 6 μήνες. Και ; Τι μπορεί να καταλάβει απ' αυτό το στενόχωρο μυαλό σου ; Τι μπορεί να ερμηνεύσει ; Τίποτε Ζάχο, τίποτε. Αυτό είναι απλώς μια πληροφορία που σου έδωσα. Πως ξέρεις αν είναι αλήθεια ; Πως ξέρεις αν δεν σε παραμυθιάζω ; Δεν το ξέρεις. Απλώς, πιάνεσαι από τα λόγια μου και τα χρησιμοποιείς. Αυτό κάνεις. Και πιάνεσαι από αυτά τα λόγια, γιατί μονάχα με τα δικά μου λόγια μπορείς να με προσβάλλεις. Εσύ, δεν έχεις δικό σου λόγο. Θα χρησιμοποιήσεις τα δικά μου λόγια, το δικό μου παρελθόν - το όποιο δεν γνωρίζεις αν είναι αληθινό, εντούτις με πιστεύεις όταν σου λέω πως είχα προβληματικά παιδικά χρόνια - για να προσβάλλεις την τακτική μου. Ο καλύτερος τρόπος για να προσβάλλουμε κάποιον, είναι να χρησιμοποιήσουμε τον δικό του λόγο, τις δικές του πράξεις και να τον φέρουμε αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό. Τούτο, είναι μια Ιστορική στρατηγική, που - σημείωσε Ζάχο - μονάχα σε μερικούς ανθρώπους πιάνει. Σε μένα Ζάχο, δεν πιάνει. Και δεν πιάνει, γιατί εγώ ολιμερής κι ολονυχτίς έρχομαι αντιμέτωπος με μένα. Σε σένα, που επιλέγεις μονάχα μια στιγμή για να έρθεις αντιμέτωπος με σένα, η στρατηγική αυτή είναι προσφιλής. Σε μένα, η στρατηγική αυτή είναι ξεπερασμένη. Δεν ξέρω αν με εννοείς.

Τέλος πάντων, ναι, παραδέχομαι αυτά που μου καταλογίζεις. Και ; Πότε έγιναν αυτά ; Στο παρελθόν. Και ; Τι συμπέρασμα πάλι θα βγάλει ο στάσιμος νους σου ; Πως κάπως έτσι θα συμβαίνει με δαύτον - με μένα δηλ. - και στο μέλλον. Αυτό είναι το συμπέρασμά σου. Ωραία, κράτα το αλλά μην το παραδίδεις σε μένα, διότι δεν το αποδέχομαι. Καταλαβαίνεις ; Αν εγώ συμφωνήσω μαζί σου, σ' αυτό το συμπέρασμα, είναι σαν να έχω πεθάνει. Όμως τότε, ποιος είναι αυτός που σου γράφει Ζάχο ;

Δεν περιμένω να καταλάβεις βέβαια, γιατί αυτά τα πράγματα δεν γράφονται, ούτε λέγονται. Δεν περιμένω βέβαια να καταλάβεις, γιατί ο νους σου δεν μπορεί να λειτουργήσει σε δύο φάσεις. Λειτουργεί σε μία και αυτό είναι το φυσιολογικό. Σ' αυτήν την μία φάση, ερμηνεύει το παρελθόν μου, βλέπει την συμπεριφορά μου τότε, και "προφητεύει" το μέλλον μου.

Μάθετε πως αυτή η μοναδική φάση / φύση που λειτουργεί ο νους σας, είναι η φυλακή σας. Μάθετε πως μονάχα αν σταματήσετε να σκέφτεστε κατ' αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσετε να διευρήνετε το μυαλό σας στους ανοιχτούς ορίζοντες της πραγματικότητας. Μάθετε πως λειτουργώντας έτσι, γίνεστε έρμαια του παρελθόντος και του μέλλοντος, και χάνετε το παρόν μέσα από τα χέρια σας, χάνετε το παρόν κάτω από τα πόδια σας. Μάθετε πως ο κατ' αυτόν τον τρόπο συλλογισμός σας, είναι η κινούμμενη άμμος που έχετε πέσει μέσα και θα σας καταπιεί. Μάθετε πως μονάχα οι πεθαμένοι σκέφτονται έτσι. Αυτοί που βάλτωσαν στην λάσπη του νου και έμειναν εκεί για πάντα. Αν συνεχίσετε να σκέφτεστε έτσι, τίποτε δεν θα αλλάξει για σας. Θα ζείτε στην καταδίκη του χρόνου, στο παρελθόν και στο μέλλον. Θα ζείτε ερμηνεύοντας τους άλλους αλλά αγνοώντας την αέναη κίνηση του σύμπαντος. Γι΄αυτό και όσοι άνθρωποι φωτισμένοι σας πλησιάσουν, θα τους χάσετε μέσα από τα μάτια σας. Και υπάρχουν πολλοί φωτισμένοι Ζάχο, δεν είμαι εγώ ασφαλώς, αλλά υπάρχουν άπειροι άνθρωποι που είναι φωτισμένοι. Που είναι ζωντανοί, που είναι δίπλα μας, δίπλα σου, ακόμη και δίπλα στην Αμαλία ή στον πιτσιρικά. Όταν μάθετε να βλέπετε το φως, ως φως και όχι ως επιστημονικό ή λογικό δημιούργημα κάποιου, τότε θα μπορείτε να αναγνωρίζετε την ενέργειά του και την δέχεστε χωρίς καμία απολύτως προσπάθεια. Όταν μάθετε να βλέπετε την μέρα, ως μέρα, και όχι ως περιστροφή του πλανήτη, τότε θα μπορέσουμε να συνεννοηθούμε και ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος.

Προς το παρόν, ο τρόπος μου σας τρομάζει. Και για πολλά ακόμη χρόνια - ακόμη κι όταν εγώ μπώ σε έναν λάκκο με υπέροχη λάσπη, ανοιγμένο από έναν μικρό εξκαφέα που θα τον χειρίζονται τ' αδέλφια μου - ο τρόπος μου θα σας τρομάζει. Θα φοβάστε να σας μιλώ, θα φοβάστε να μ' αφήνετε να γράφω. Φυσικά, δεν θα είναι κάποιος με το ψευδώνυμο deva, αλλά θα έχει άλλο ψευδώνυμο, όμως θα είναι σαν να είμαι εγώ. Φυσικά, δεν θα υπάρχει άλλη ***, αλλά θα είναι σαν να είναι εκείνη. Φυσικά κι εσείς δεν θα είστε εσείς, αλλά θα είναι σαν να είστε. Φυσικά, τίποτε δεν θα έχει αλλάξει, αλλά και τίποτε δεν θα είναι όπως είναι. Όμως εσείς, η ουσία σας δηλ. θα μένει ίδια. Αυτό, είναι η δική σας καταδίκη, το δικό σας βάρος, το δικό σας πρόβλημα. Θα ζείσετε μ' αυτό αιώνια και κανένας πια δεν θα σας θυμάτε. Και η δική μου η ουσία, δεν θα αλλάξει. Αυτό εσείς το λέτε "αθανασία". Εγώ το λέω "ζωή", "ύπαρξη". Αυτή είναι μία από τις ουσιώδης διαφορές μας.

Το ιστορικού περιεχομένου μήνυμά σου, μου δίνει την αφορμή να ξαναγράψω στο esoterica.gr και σ' ευχαριστώ γι' αυτό.

Κατ' αρχήν, δεν θα ήθελα να με βλέπεις σαν φίλο, γιατί δεν είμαι φίλος σου. Και αφού δεν είμαι φίλος σου, το μυαλό σου θα σου πει πως είμαι εχθρός σου. Το μυαλό σου βέβαια θα σου πει και άλλα πολλά πράγματα αλλά κυρίως θα χρησιμοποιήσει μια φέιμους ιδιότητα που έχει και ονομάζεται "μνήμη" ή "ανάμνηση". Παρ' ότι παλαιότερα και ο δικός μου ο νους κάπως έτσι θα λειτουργούσε - συμβατικά δηλ. και κοινότυπα - έχει εδώ και ορισμένα χρόνια, που έπαψε να χρησιμοποιεί αυτήν την ιδιότητα. Ομολογώ πως η παύση αυτής της λειτουργίας, της "μνήμης" δηλ. μου δημιούργησε αρκετά προβλήματα, ιδιαίτερα όταν προσπαθούσα να θυμηθώ ευχάριστα πράγματα. Ήθελα για παράδειγμα να θυμηθώ την μέρα που πήρα το πτυχίο μου από το Πανεπιστήμιο, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα. Αργότερα διαπίστωσα πως όταν προσπαθείς να ζουλίξεις έναν τέτοιο νου όπως ο δικός μου, το μόνο που μπορείς να καταφέρεις είναι ένας πονοκέφαλος που σε τυρρανάει όλη την μέρα. Έτσι, εγκατέλειψα τις προσπάθειες και ω! του θαύματος, άρχισα να θυμάμαι. Τώρα πλέον, μετά από εξαντλητικές νοητικές ασκήσεις και μετά από μια άσκηση που μου έδωσε ένας γέρος σούφι, ο νους μου λειτουργεί έτσι κι αλλιώς. Δεν ξέρω αν με εννοείς. Τέλος πάντων, ένα από τα δικά σας προβλήματα είναι αυτό. Λέγεται "μνήμη". Θυμάστε. Θυμάστε πράγματα που έγιναν, αλλά δεν βλέπετε πράγματα που γίνονται. Αυτό, σας δίνει την δυνατότητα μεν να μιλάτε για το παρελθόν, αλλά σας στερεί την δυνατότητα να μιλάτε για το παρόν. Θα μου πεις "μπορείς να μιλήσεις για το παρόν"; Όχι, ασφαλώς και δεν μπορείς. Επειδή όμως ακριβώς δεν μπορείς να μιλήσεις για το παρόν, ε, μιλάς για το παρελθόν. Θέλεις να θυμηθώ. Ok, θα το κάνω για σένα και θα θυμηθώ. Αλλά, τι να πρωτοθυμηθώ ; Το παρελθόν μου είναι τόσο μεγάλο, τόσο απέραντο και τόσο αχανές, κουβαλάει πάνω του όλο το παρελθόν της ανθρωπότητας, όλα τα σφάλματά μου - αλλά και τα δικά σας σφάλματα - όλες μου τις χαρές - αλλά και τις δικές σας χαρές - όλες τις περιόδους πολέμου - αλλά και τις περιόδους της ειρήνης. Προφανώς Ζάχο, εσύ ενδιαφέρεσαι για τις πολεμικές περιόδους. Ok, θα μιλήσουμε γι' αυτές αφού το θες.

Ναι, έχω κάνει όλα όσα λες. Ναι, είχα προβληματικά παιδικά χρόνια. Ο πατέρας μου μια φορά με χτύπησε. Ξεκίνησε το 1978 και τελείωσε μόλις πριν από 6 μήνες. Και ; Τι μπορεί να καταλάβει απ' αυτό το στενόχωρο μυαλό σου ; Τι μπορεί να ερμηνεύσει ; Τίποτε Ζάχο, τίποτε. Αυτό είναι απλώς μια πληροφορία που σου έδωσα. Πως ξέρεις αν είναι αλήθεια ; Πως ξέρεις αν δεν σε παραμυθιάζω ; Δεν το ξέρεις. Απλώς, πιάνεσαι από τα λόγια μου και τα χρησιμοποιείς. Αυτό κάνεις. Και πιάνεσαι από αυτά τα λόγια, γιατί μονάχα με τα δικά μου λόγια μπορείς να με προσβάλλεις. Εσύ, δεν έχεις δικό σου λόγο. Θα χρησιμοποιήσεις τα δικά μου λόγια, το δικό μου παρελθόν - το όποιο δεν γνωρίζεις αν είναι αληθινό, εντούτις με πιστεύεις όταν σου λέω πως είχα προβληματικά παιδικά χρόνια - για να προσβάλλεις την τακτική μου. Ο καλύτερος τρόπος για να προσβάλλουμε κάποιον, είναι να χρησιμοποιήσουμε τον δικό του λόγο, τις δικές του πράξεις και να τον φέρουμε αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό. Τούτο, είναι μια Ιστορική στρατηγική, που - σημείωσε Ζάχο - μονάχα σε μερικούς ανθρώπους πιάνει. Σε μένα Ζάχο, δεν πιάνει. Και δεν πιάνει, γιατί εγώ ολιμερής κι ολονυχτίς έρχομαι αντιμέτωπος με μένα. Σε σένα, που επιλέγεις μονάχα μια στιγμή για να έρθεις αντιμέτωπος με σένα, η στρατηγική αυτή είναι προσφιλής. Σε μένα, η στρατηγική αυτή είναι ξεπερασμένη. Δεν ξέρω αν με εννοείς.

Τέλος πάντων, ναι, παραδέχομαι αυτά που μου καταλογίζεις. Και ; Πότε έγιναν αυτά ; Στο παρελθόν. Και ; Τι συμπέρασμα πάλι θα βγάλει ο στάσιμος νους σου ; Πως κάπως έτσι θα συμβαίνει με δαύτον - με μένα δηλ. - και στο μέλλον. Αυτό είναι το συμπέρασμά σου. Ωραία, κράτα το αλλά μην το παραδίδεις σε μένα, διότι δεν το αποδέχομαι. Καταλαβαίνεις ; Αν εγώ συμφωνήσω μαζί σου, σ' αυτό το συμπέρασμα, είναι σαν να έχω πεθάνει. Όμως τότε, ποιος είναι αυτός που σου γράφει Ζάχο ;

Δεν περιμένω να καταλάβεις βέβαια, γιατί αυτά τα πράγματα δεν γράφονται, ούτε λέγονται. Δεν περιμένω βέβαια να καταλάβεις, γιατί ο νους σου δεν μπορεί να λειτουργήσει σε δύο φάσεις. Λειτουργεί σε μία και αυτό είναι το φυσιολογικό. Σ' αυτήν την μία φάση, ερμηνεύει το παρελθόν μου, βλέπει την συμπεριφορά μου τότε, και "προφητεύει" το μέλλον μου.

Μάθετε πως αυτή η μοναδική φάση / φύση που λειτουργεί ο νους σας, είναι η φυλακή σας. Μάθετε πως μονάχα αν σταματήσετε να σκέφτεστε κατ' αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσετε να διευρήνετε το μυαλό σας στους ανοιχτούς ορίζοντες της πραγματικότητας. Μάθετε πως λειτουργώντας έτσι, γίνεστε έρμαια του παρελθόντος και του μέλλοντος, και χάνετε το παρόν μέσα από τα χέρια σας, χάνετε το παρόν κάτω από τα πόδια σας. Μάθετε πως ο κατ' αυτόν τον τρόπο συλλογισμός σας, είναι η κινούμμενη άμμος που έχετε πέσει μέσα και θα σας καταπιεί. Μάθετε πως μονάχα οι πεθαμένοι σκέφτονται έτσι. Αυτοί που βάλτωσαν στην λάσπη του νου και έμειναν εκεί για πάντα. Αν συνεχίσετε να σκέφτεστε έτσι, τίποτε δεν θα αλλάξει για σας. Θα ζείτε στην καταδίκη του χρόνου, στο παρελθόν και στο μέλλον. Θα ζείτε ερμηνεύοντας τους άλλους αλλά αγνοώντας την αέναη κίνηση του σύμπαντος. Γι΄αυτό και όσοι άνθρωποι φωτισμένοι σας πλησιάσουν, θα τους χάσετε μέσα από τα μάτια σας. Και υπάρχουν πολλοί φωτισμένοι Ζάχο, δεν είμαι εγώ ασφαλώς, αλλά υπάρχουν άπειροι άνθρωποι που είναι φωτισμένοι. Που είναι ζωντανοί, που είναι δίπλα μας, δίπλα σου, ακόμη και δίπλα στην Αμαλία ή στον πιτσιρικά. Όταν μάθετε να βλέπετε το φως, ως φως και όχι ως επιστημονικό ή λογικό δημιούργημα κάποιου, τότε θα μπορείτε να αναγνωρίζετε την ενέργειά του και την δέχεστε χωρίς καμία απολύτως προσπάθεια. Όταν μάθετε να βλέπετε την μέρα, ως μέρα, και όχι ως περιστροφή του πλανήτη, τότε θα μπορέσουμε να συνεννοηθούμε και ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος.

Προς το παρόν, ο τρόπος μου σας τρομάζει. Και για πολλά ακόμη χρόνια - ακόμη κι όταν εγώ μπώ σε έναν λάκκο με υπέροχη λάσπη, ανοιγμένο από έναν μικρό εξκαφέα που θα τον χειρίζονται τ' αδέλφια μου - ο τρόπος μου θα σας τρομάζει. Θα φοβάστε να σας μιλώ, θα φοβάστε να μ' αφήνετε να γράφω. Φυσικά, δεν θα είναι κάποιος με το ψευδώνυμο deva, αλλά θα έχει άλλο ψευδώνυμο, όμως θα είναι σαν να είμαι εγώ. Φυσικά, δεν θα υπάρχει άλλη ***, αλλά θα είναι σαν να είναι εκείνη. Φυσικά κι εσείς δεν θα είστε εσείς, αλλά θα είναι σαν να είστε. Φυσικά, τίποτε δεν θα έχει αλλάξει, αλλά και τίποτε δεν θα είναι όπως είναι. Όμως εσείς, η ουσία σας δηλ. θα μένει ίδια. Αυτό, είναι η δική σας καταδίκη, το δικό σας βάρος, το δικό σας πρόβλημα. Θα ζείσετε μ' αυτό αιώνια και κανένας πια δεν θα σας θυμάτε. Και η δική μου η ουσία, δεν θα αλλάξει. Αυτό εσείς το λέτε "αθανασία". Εγώ το λέω "ζωή", "ύπαρξη". Αυτή είναι μία από τις ουσιώδης διαφορές μας.