elf-stamos

κατα 90% πιστευω οτι οντως ειναι αλλα αυτο το 10% δεν μου καλοκα8ετε..

EDW STO XWRIO MOU EXW ENAN 8EIO O OPOIOS PALIA EIXE AIXMALWTHSEI GIA MERIKES HMERES ENAN KALIKATZARO ALLA EPEIDH OPWS 3ERETE PALIA DEN YPHRXAN FWTOGRAFIKES MHXANES NA APW8ANATISEI TON KALIKATRZARO EXEI MONO THN ISTORIA TOU..KA8E BRADY LOIPON KA8WS KOIMOTANE O 8EIOS MOU PHGENE KAPOIOS KAI TOU TRABOUSE TA MALLIA MEXRI NA 3YPNHSEI KAI OTAN ANOIGE O 8EIOS MOU TA MATIA TOU DEN HTAN KANEIS..YSTERA APO KAMIA EBDOMADA APOFASISE O 8EIOS MOU NA MEINEI 3YPNIOS NA DEI TI HTAN AYTO POU TON 3YPNOUSE..AFOU EIXE MISOKLEISEI TA MATIA TOU SE SHMEIO NA FENETE OTI KOIMATAI ALLA NA MPOREI NA BLEPEI KIWLAS EIDE ENA MIKRO AN8RWPAKI NA PERNAEI APO MPROSTA TOU ME ENA SKOUFAKI SAN AYTA POU BAZOUME TA XMAS ME THN MAKRYA THN OURA OMWS,AMESWS EKANE KINHSH NA TON PIASEI ALLA TO MONO POU KATAFERE NA PIASEI HTAN TO SKOUFI TOU..APO EKEINH THN HMERA KAI KA8E BRADY GIA 1 EBDOMADA O KALIKATZAROS PHGENE KA8E BRADY 3YPNOUSE TON 8EIO MOU KAI TON PARAKALOUSE NA TOU DSSEI PISW TO SKOUFI TOU KAI DEN 8A TON 3ANA3OIPNOUSE ELEGE..O 8EIOS MOU TON PYPH8HKE KAI TOU TO EDWSE KAI APO TOTE DEN TON 3ANAEIDE..

STEILTE MOU TA SXOLIA SAS

Ξωτικά στη εθνική

Το χειμώνα του 1998, Δεκέμβριο γύρω στις 15 του μηνός έπρεπε να κάνω ένα ταξίδι αστραπή στη Θεσσαλονίκη για επαγγελματικούς λόγους. Δεν ήταν ούτε δυο μήνες που είχα το δίπλωμά μου και βέβαια ήμουν ένας κακός οδηγός με μηδέν πείρα σε μεγάλα ταξίδια όπως αυτό.

Έπρεπε να ξεκινήσω κατά τις δέκα το βράδυ για να μπορώ να είμαι εκεί κατά τις 5.00 τα ξημερώματα. Υπολόγισα ότι θα χρειαζόμουν συν τον κανονικό χρόνο και μία ώρα τουλάχιστον σε διαλείματα που θα έκανα για να χαλαρώνω.

Λόγω του ότι ταξίδευα βράδυ δεν υπήρχε κίνηση και έτσι σύντομα ένιωσα πιο άνετα. Έκανα κάνα δυο στάσεις σε παρκινγκ στην εθνική για να καπνίσω. Όλα πήγαιναν καλά. Δηλαδή, όλα πήγαινα καλά μέχρι να φτάσω στα καταραμένα Τέμπη ή κάπου εκεί τέλος πάντων, δεν ήξερα τότε τις περιοχές καλά και ούτε τώρα τις ξέρω. ;-)

Ήμουν εκεί κοντά και οπωσδήποτε από τις δυο μεριές του δρόμου έβλεπα δάσος. Στο σημείο αυτό άρχισε να πέφτει ομίχλη, όχι πολύ πυκνή στην αρχή αλλά αυτό ήταν ήδη αρκετό για να με γεμίσει ξανά ανησυχία. Για παράδειγμα θυμήθηκα ότι δεν ήξερα ποιό κουμπάκι είναι τα φώτα ομίχλης και δεν είμαι σίγουρος ότι και τώρα ξέρω ;-)

Δεν είναι ότι καλύτερο να είσαι πρωτάρης οδηγός, να οδηγείς δρόμους που δεν έχεις ξαναοδηγήσει και να σε πιάνει και ομίχλη. Ομίχλη που ολοένα πύκνωνε. Με το σκεπτικό καλύτερα αργοπορημένος παρά νεκρός αποφάσισα να σταματήσω ξανά στο πρώτο παρκινγκ που θα έβρισκα και να καθόμουν εκεί μέσα στο αμάξι με την ελπίδα ότι η ομίχλη θα σηκωνόταν πάλι σύντομα.

Παιδεύτηκα αρκετά να φτάσω σε πάρκινγκ γιατί έπρεπε να πηγαίνω πια πολύ αργα λόγω ότι δεν έβλεπα πολλά μέτρα την γραμμή μπροστά μου από την ομίχλη και επίσης γιατί δεν έβλεπα πάρκινγκ στον ορίζοντα. Τέλος είδα την ταμπέλα την πράσινη που λέει πάρκινγκ σε διακόσια μέτρα και χωρίς άλλο περιστατικό έφτασα εκεί. Έβαλα το αμάξι κάπου στην μέση του πάρκινγκ και έσβησα τη μηχανή. Μπορούσα να δω καλά ότι ήμουν το μονο αυτοκίνητο στο παρκινγκ. Η ομίχλη λίγο μετά που σταμάτησα είχε γίνει ένα λευκό σεντόνι που σκέπαζε τα πάντα. Δεν μπορούσα να δω τίποτα.

Για να χαλαρώσω αποφάσισα να βγω έξω από το αμάξι και να καπνίσω, έτσι για να δω πώς είναι να είσαι μέσα στην ομίχλη. Βγήκα και κάπνιζα.
Το τονίζω ξανά, δεν εβλεπα πέρα από τη μύτη μου και φυσικά έκανε αρκετό κρύο. Ήταν πάντως εντυπωσιακή όλη αυτή η ασπρίλα.

Μετά από λίγο ακούω κουδούνια, σαν αυτά που έχουν τα πρόβατα. Συγκέντρωσα την ακοή μου για να καταλάβω καλύτερα και μου έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι όντως ήταν κουδουνια από κάποιο κοπάδι. Αντιλήφθηκα επίσης ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή χωρίς να το καταλάβω βρισκόμουν στη πιο απέραντη ησυχία. Δεν περνούσαν αμάξια δεν ακουγόταν άλλος θόρυβος πλην το κοπάδι που πλησίαζε. Μπα λέω δες ώρα που βρήκε να βγαλει τα πρόβατα ο βλαχοτσέλιγκας (θα πρέπει να ήταν γύρω στις 3.00 το βράδυ...). Δε σκέφτηκα τίποτα κακό.

Όμως σε κάποια φάση το κοπάδι άρχισε να ακούγεται κοντά. Δεν άκουγα πρόβατα να βελάζουν, ούτε σκυλιά να γαβγίζουν όμως λέω καλού κακού ας μπω στο αμάξι. Τη στιγμή αυτή κι ενώ τα κουδούνια ακούγονταν σε μια απόσταση που με το αυτί δεν την υπολόγιζα περισσότερο από 10-15 μέτρα πίσω μου, ξαφνικά σταματάνε. Ο θόρυβος των κουδουνιών κόπηκε στη μέση σαν κάποια χέρια να είχαν πιάσει τα κουδούνια για να σταματήσουν (μιλάμε για πολλά κουδούνια όχι για ένα-δύο).

Τώρα ανησύχησα για καλά γιατί δεν ήξερα τί συνέβαινε και φυσικά
λόγω ομίχλης πάντα δεν εβλεπα τίποτα. Γιατί σταμάτησε το κοπάδι σκέφτηκα. Λες να με μυρίστηκαν τα σκυλιά; και κάνω να μπω στο αμάξι μου. Και όπως γυρνάω βλέπω αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ και για το οποίο δεν τόλμησα ποτέ άλλοτε να πω αυτήν την ιστορία από φόβο ότι θα γελοιοποιηθώ. Δύο καφέ κεφαλάκια πρόβαλαν μέσα από τη ομίχλη και με κοιτούσαν καλοκάγαθα ή παιχνιδιάρικα. Θα έλεγα ότι ήταν κατσικίσια αφού ηταν καφέ μπιρμπιλωτά και είχαν κέρατα. Όμως η έκφρασή τους ήταν ανθρώπινη και με κοιτούσαν με ανθρώπινο βλέμα. Είχα στηλώσει το βλέμα μου μην μπορώντας να κουνηθώ και αναρωτιόμενος βλέπω καλά; Τότε αυτά χάνονται! Γυρνάω και κοιτάω πέρα δόθε. Να πάλι ένα κεφαλάκι από την άλλη μεριά. Το ίδιο βλέμα να με κοιτάει. Φαινόταν μόνο κεφάλι στο ύψος ενός πρόβατου. Για πότε μπηκα μέσα στο αμάξι και κατέβασα την ασφάλεια δεν λέγεται. Ακούω πνιχτά γελάκια. Βάζω μπροστά τη μηχανή και τσακίζομαι και φευγω τρέμοντας σύγκορμος και με το σκεπτικό καλύτερα νεκρός παρά μέσα στον εφιάλτη.

Προχωρούσα μέσα στην ομίχλη και έλεγα "χριστέ και παναγία" φωναχτά και προσπαθούσα να καταλάβω τί είχε συμβεί τι είχα δει τί ήταν όλη αυτή η ιστορία, τα κουδούνια, τα κεφάλια..

Λίγα λεπτά μετα η ομίχλη άρχισε να σηκώνεται και μπορούσα πάλι να δω καλά. Εφτασα στη Μάλγαρα χωρίς πρόβλημα και μετά στη Θεσσαλονίκη. Εκανα τη δουλειά και γύρισα Αθήνα (με το φως της μέρας). Ούτε τότε ούτε άλλοτε μπόρεσα να εντοπίσω το συγκεκριμένο μέρος που μου συνέβη το περιστατικό, πολύ δύσκολο άλλωστε αφού με την ομίχλη δεν ήξερα που είμαι και δεν εβλεπα. Ελπίζω και στο μέλλον να μην καταφέρω να το εντοπίσω και να μην βρεθώ ξανά εκεί.

Για πειτε καμια αλλη ιστορια να σχολιασουμε και να δουμε και καμια φοτο υπαρχει???

tnx

οσο για τα οπλα και την ε3αρτηση τα επιασα πριν κατι χρονια στο στρατο και ηταν αδιαφορετα...

ΟΤΑΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΣΠΑΝΙΑ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟ ΜΑΤΙ ΑΡΓΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΚΛΑΣΜΑΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟΥ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.ΑΦΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ ΜΑΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ ΕΠΕ3ΕΡΓΑΣΤΕΙ ΤΟΤΕ ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΑΤΙ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΠΠΗΡΟΦΟΡΙΑ(ΕΙΚΟΝΑ) ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΣΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΝΙΩ8ΕΙΣ ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ 3ΑΝΑΔΕΙ Η 3ΑΝΑΖΗΣΕΙ...