elmar

Καλησπέρα σε όλους.. Έχει πολύ καιρό τώρα που προσπαθώ να βρω κάποιον που γνωρίζει αστρολογία για να μου εξηγήσει τι μπορεί να σημαίνει να είμαι ζυγός με ωροσκόπο δίδυμο και ο φίλος μου να είναι δίδυμος με ωροσκόπο ζυγό. Χωρίς να ξέρω πολλά, με απλή λογική σκέφτομαι πως μάλλον ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Παρόλαυτα, ενώ η σχέση που έχουμε είναι πολύ δυνατή και έντονη, η ένταση αυτή μας οδηγεί πάρα πολλές φορές σε έντονους καβγάδες και ακραίες συμπεριφορές. Έχω ακούσει για τις καρμικές σχέσεις και πως μπορεί να φέρουν χαρά ή πόνο στη ζωή ενός ανθρώπου και νομίζω οτι μπορεί να ζούμε κατι τέτοιο. Θα ήθελα όμως να μάθω αν η σχέση αυτή μπορεί να βγεί σε καλό και κατα πόσο φαίνεται στη συναστρία μας. Εγώ είμαι γεννημένη στις 18/10/1976, 21:00μ.μ στη Θεσσαλονικη και ο φίλος μου 12/06/81, στις 15:00μ.μ στη Θεσσαλονίκη επίσης. Θα ήθελα επίσης να μου εξηγήσει κάποιος από εσάς πως φαίνεται σε μια συναστρία ότι δυο άνθρωποι είναι γεννημένοι ο ένας για τον άλλον, γιατί η αλήθεια είναι οτι από τη στιγμή που τον γνώρισα βιώνουμε συναισθήματα που στην ουσία μας "πάνε" δεν τα "πάμε", και επειδη το εχουμε συζητησει είναι σαν να κατι να μας λεει οτι εσεις οι δυο ειναι γραμμενο να ειστε μαζι. Υπάρχουν αυτά ή το έχω χάσει τελείως πια???
Περιμένω με αγωνία έστω και μια απάντηση.... Φιλικά

____________________________________________________________
ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕΤΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ Με ακούει κανείς???
ΣΕ Με ακούει κανείς??? (Σχετικά με αναλύσεις
αστρολογικού περιεχομένου).
14/01/2009
____________________________________________________________

ΕΧΕΜΒΡΟΤΕ θα σου απαντήσω όπως αισθάνομαι...
Κάθε σχέση είναι ξεχωριστή, αλλά οι περισσότεροι από εμάς έχουν την τάση να συμπεριφέρονται σε κάθε σχέση τους από την πρώτη μέχρι την τελευταία με τον ίδιο τρόπο...
Δηλαδή έχω γνωρίσει γυναίκες, αλλά και άντρες που ακολουθούν ένα συναισθηματικό "πατρόν", λες και ο κάθε άνθρωπος είναι ίδιος με τον προηγούμενο, λες και τους προκαλεί τα ίδια συναισθήματα, την ίδια περιέργεια, το ίδιο ενδιαφέρον, τον ίδιο έρωτα...Χρησιμοποιούν δε τις ίδιες λέξεις με όλους, από το χιλιοειπωμένο "μωρό μου" μέχρι το "σ'αγαπώ". Γιατί "μωρό μου" με τον καθένα, γιατί τόσο εύκολα "σ'αγαπώ"΄;;; Υπάρχει δηλαδή μια συγκλίνουσα συμπεριφορά στις σχέσεις των ανθρώπων που με κάνει να υποψιάζομαι τουλάχιστον, οτι οι περισσότεροι από εμάς δε ζούνε κάτι αληθινό, όχι γιατί δεν τους έχει συμβεί, αλλά γιατί είτε δεν το κατάλαβαν, δεν το αναγνώρισαν, όταν τους συνέβη ή γιατί πολύ απλά το κατάλαβαν αλλά φοβήθηκαν ή δε θέλησαν να δοθούν κάπου αλλού, καθώς αυτό θα σήμαινε να βγουν από τη τέλεια σχέση που έχουν με τον εαυτό τους...Οι σχέσεις που υπάρχουν ως επί τω πλείστον σήμερα είναι σχέσεις βολέματος. Πόσο μόνοι έχουμε μάθει να ζούμε ακόμα και όταν έχουμε κάποιον δίπλα μας, πόσο έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας στους ανθρώπους γύρω μας και έχουμε κλειστεί στη μοναξιά του εαυτού μας, πόσο λίγο ρισκάρουμε για το κυνήγι της αληθινής ευτυχίας...Και αν τυχόν έρθει στη ζωή μας κάτι που αξίζει-ο αληθινός έρωτας προϋποθέτει εκτός από τα πιο όμορφα και γεμάτα συναισθήματα, πολύ βάσανο και πόνο, τρελλή προσπάθεια για να τον συντηρήσεις, να τον κρατήσεις, να τον ανθίσεις, αλλιώς δεν είναι αληθινός- οι περισσότεροι από εμας θα το αγνοήσουν, γιατί προτιμούν την ενασχόληση με τον εαυτό τους και αυτό σίγουρα θα τους το επιτρέψει μια σχέση με κάποιον που δε τους απασχολεί τόσο και δε τους βγάζει έξω από τα νερά τους. Βόλεμα λοιπόν...και είναι κρίμα.
Ο λόγος που τα γράφω όλα αυτά είναι γιατί μέχρι τώρα δεν είχα γνωρίσει τον αληθινό έρωτα και τώρα που έγινε έχει αλλάξει όλη μου η ζωή, τώρα νιώθω ζωντανή, γιατί έχει αλλάξει όλος ο κόσμος μου και πλέον δε ζω για μένα, ζω για κάποιον άλλον και αυτός ο άλλος ζει για μένα. Ωραίο δεν είναι, ωραία δεν ακούγεται; Παράλληλα, δε ξέρω τι μου γίνεται, δεν έχω μυαλό παρά μόνο για εκείνον και όλα τα άλλα που συμβαίνουν τριγύρω μου περνάνε απαρατήρητα, είναι ασήμαντα.
Όπως καταλαβαίνεις αγαπητέ ΕΧΕΜΒΡΟΤΕ δύσκολα χαλαρώνεις όταν νιώθεις τα παντα μέσα σου να "βράζουν" και εύχομαι να μη χαλαρώσω ποτέ, μάλλον για να το τοποθετήσω καλύτερα, θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να διατηρήσω την τρέλλα που ζούμε τώρα, γιατί η αγάπη είναι αυτή που φέρνει την ηρεμία και σίγουρα την προσμένω, αλλά ο έρωτας για να επιζήσει θέλει να τον προκαλείς συνέχεια και έτσι υπάρχει αυτή η πιθανότητα να μη φύγει ποτέ από τη ζωή σου.
Εννοείτε οτι το ζω και θα το ζήσω με την ελπίδα οτι δε θα τελειώσει ποτέ, αλλά και να τελειώσει θα ξέρω τουλάχιστον οτι σε αυτή τη ζωή ήμουν από τους τυχερούς που αφέθηκαν στα χέρια κάποιου άλλου και βίωσα κάτι έξω από τα συνηθισμένα. Επειδή λοιπόν είναι κάτι που με απασχολεί 100%, θέλω να μάθω τα πάντα, από τή συναστρία μας μέχρι αν είμασταν μαζί σε προηγούμενες ζωές, γιατί με ενδιαφέρει μέχρι τρέλλας... Φιλικά