human_cannonball

1) Herk Harvey: Carnival of Souls (US 1962)

Προκειται για ασπρομαυρη αμερικανικη ταινια που προσφατα βγηκε (στην απεναντι πλευρα του Ατλαντικου για την ωρα, δυστυχως) σε DVD.

Δεκαετιες μπροστα απο την εποχη της (σε κινηματογραφικη αισθητικη), ιδιαιτερες ερμηνειες, και πραγματικα πρωτοτυπο θεμα (αν σας φανηκε πρωτοτυπο το 6th Sense του Shyamalan, θα το ξανασκεφτειτε βλεποντας αυτην την ταινια). Την ταινια την νοικιασα απο το Netflix, φυσικα την αντεγραψα, και την εχω ηδη δει 3 φορες.

Για να σας κινησω το ενδιαφερον: Μια ελκυστικη γυναικα επιζει ενος αυτοκινηστικου δυστυχηματος και μετακομιζει σε μια επαρχιακη πολη, οπου ξεκινα να εργαζεται ως οργανιστρια στην τοπικη εκκλησια. Ενω ολα φαινονται φυσιολογικα ως εδω, αρχιζει να εχει μια περιεργη εμμονη για ενα εγκαταλειμενο τσιρκο-καρναβαλι εξω απο την πολη, το οποιο επισκεπτεται επανειλημενα (αλλοτε φυσικα, αλλοτε νοητα και αλλοτε ονειρικα). Μεσα απο μια παραξενη διαστρεβλωση της αισθησης του χρονου και της πραγματικοτητας, ενας τρομακτικος, σκοτεινος ανδρας αρχειζει να στοιχειωνει τις μερες της. Το τελος ειναι εξοχο και εννοειται οτι δεν προκειται να αποκαλυψω τιποτα εδω.

Η ταινια σιγουρα εχει αποτελεσει εμπνευση για τον Lynch (σε οτι αφορα την μιξη πραγματικοτητας και ονειρου), τον Polanski (στην αποτυπωση του αλλοκοτου και του απροσδιοριστου) και φυσικα τον Shyamalan (στην ιδεα του για την Εκτη Αισθηση). Απ'οτι διαβασα σε λιστες συζητησεων, θεωρειται (οχι αδικα κατα τη γνωμη μου) ως μια απο τις πλεον επιδραστικες ταινιες στο χωρο του κινηματογραφου του φανταστικου (αν και αγνωστη στο ευρυ κοινο).

---
2) Robin Hardy: The Wicker Man (UK 1973)

Φαινεται οτι ειναι ιδιαιτερα αγαπητη ταινια στους κυκλους των νεοπαγανιστων (και αυτων που ενδιαφερονται για το χωρο αυτο). Ειναι μια κρυπτικη ταινια, που εκτος απο εξοχη αστυνομικη ιστορια (αναγνωση σε πρωτο επιπεδο), αποτελει μιας ζωντανοτατη λαογραφικη ερευνα πανω στις χθονιες λατρειες του βορρα της Μεγ. Βρεττανιας, μια ευαισθητη ματια στη συγκρουση αναμεσα στη Δυτικη χριστιανικη ηθικη και στην (αρχαια) κελτικη παραδοση, και τελος μια πολυ 'καλιτεχνικη', σχεδον συμβολικη, προσεγγιση της σχεσης του ανθρωπου με την κατοικια του και το φυσικο περιβαλλον.

Η ταινια δυσκολα κατατασσεται σε μια απο τις κλασσικες κατηγοριες. Δεν ειναι ταινια τρομου, αν και η ατμοσφαιρα ειναι ιδιατερα επιβλητικη και την διατρεχει η αισθηση της απειλης και του κινδυνου. Δεν ειναι ταινια φαντασιας, μιας και τιποτα το υπερφυσικο δεν συμβαινει, αν και υπαρχει εντονο το στοιχειο του αλλοκοτου. Ειναι μια ιστορια που θα μπορουσε ανετα να εχει συγγραψει ο Χοφμανν ή ο Χώθορν, οπου το εξωπραγματικο υπονοειται, και ποτε δεν δειχνεται.

Λιγα λογια για το εργο: Ενας αστυνομικος καταφτανει με το υδροπλανο του σε ενα απομονωμενο νησακι της Βορειας Αγγλιας, απ'οπου εχει λαβει μια ανωνυμη επιστολη σχετικα με τη δολοφονια ενος κοριτσιου. Στο νησι ανθει μια παραξενη λατρεια, που φαινεται οτι περιλαμβανει μια ιδιαιτερα 'ελευθερη' σεξουαλικη συμπεριφορα και μια θεοποιηση των στοιχειων της φυσης, στοιχεια που ερχονται σε πληρη αντιθεση με τη κοσμοθεωρια του αστυνομικου, ο οποιος ειναι ακραιφνης συντηρητικος Προτεσταντης. Καθως οι ερευνες του προχωρουν, φαινεται οτι το κοριτσακι πιθανον να εχει θυσιαστει σε καποια απο τις τελετες. Συντομα ο αστυνομικος συγκρουεται με την κοινωνια του νησιου και νιωθει να απειλειται. Η συνεχεια ειναι καταπληκτικη και σας παραπεμπω στην ταινια.

Στο ρολο του αρχοντα του νησιου ενας αγνωριστος Κριστοφερ Λη (σε μια πολυ 'εναλλακτικη' εκδοχη του). Πραγματικα πολυ ιδιαιτερη και αξεχαστη ταινια.

Human Cannonball.