iliokamenos

Χτες βράδυ αργά είδα κάτι σαν όνειρο, ήρθε λέει ένας, σαν ηλιοκαμμένος με φάνηκε, και άρχισε να με λέει κατι ακαταλαβίστικα.
Στο τέλος έβγαλα άκρη.
Για να μη σας κουράζω (βλέπω δεν κουράζεστε κι εύκολα), σας βάνω όλη την ιστορία όπως ακριβώς με την είπε:

«Είμαι πολύ μακριά και πολύ ψηλά αλλά από δω βλέπω καλύτερα. Βλέπω οτι παιδεύεσαι να βγάλεις άκρη για τον ήλιο τον ηλιάτορα που για πρώτη φορά έδυσε πρωί και σε λάθος μέρος.

Επειδή τα ξέρω από πρώτο χέρι είπα να βοηθήσω λίγο λέγοντας μια ιστοριούλα, κάτι σα χιντ ας πούμε, έχει κι εδώ πάνω λογοκρισία ξέρεις και δε με αφήνουν να τα πω όλα.
Θα μου πεις τώρα «τι σε κόφτει ρε χαμένε να μάθουμε την αλήθεια εκεί πάνω που’σαι».
Σωστό αλλά πάρε το σα δικαιολογία γιατί τελικά απέτυχα ή πείτε οτι μετάνοιωσα ρε παιδί μου, άνθρωποι είμαστε (είμαστε;)

Να και η ιστοριούλα.

Λοιπον, γενικά είμαι (ήμουνα) κακό παιδί και έπρεπε να κάνω μια κακή πράξη που να κάνει κρότο (κυριολεκτικά), έτσι μου είπαν, έτσι έκανα.

Ετσι, μπήκα στο σιδερένιο πουλί αποφασισμένος να τα βάλω με τον ήλιο.

Ενα τέταρτο μετά την απογείωση σηκώνομαι και πάω στο πιλοτήριο. (μη ρωτάτε πως μπαίνω μέσα στο πιλοτήριο γιατί θα γελάσω, είναι απλό)

Πλακώνω στο ξύλο τους 2 πιλότους ή τους ακινητοποιώ γενικά (ήδη το πουλί πετάει με τον αυτόματο πιλότο), χαλάω μια και καλή τις επικοινωνίες με τρόπο που να μην κινήσει υποψίες και αρχίσουν αμέσως τα 7700 ή χειρότερα τα 7500 (δεν είναι κιλά ουτε ευρά για όσους ξέρουν και το δεύτερο είναι πιο ζόρικο απ το πρώτο) και μου χαλάσουν τη δουλειά, ανάβω τσιγάρο και πιάνω την αριστερή λωρίδα για Αθήνα.

Για να είμαι σίγουρος οτι δε θα πεταχτεί κανας έξυπνος επιβάτης και μου χαλάσει τη δουλειά, κάνω τεχνητή αποσυμπίεση ή χαλάω το μίγμα που αναπνέουν και τους στέλνω για ύπνο αφού φορέσω τη μάσκα μου (σβήνω το τσιγάρο).

Πλησιάζω Αθήνα, πάντα με αυτόματο, δεν πειράζω τίποτε.
Οσο ειμαι στον αεροδιάδρομο και στο προβλεπόμενο ύψος ξέρω οτι δημιουργώ απλά υποψίες για βλάβη κι οχι για κάτι άλλο.
Για όσους ξέρουν, το πουλί δεν πετούσε ακυβέρνητο σε καμμία φάση της πορείας γιατί αν ήταν εντελώς ακυβέρνητο δε θα μπορούσε να έχει τόσο σταθερή πορεία.

Εχω υπ’οψη μου τα ρενεγκέιτ (οχι τα τζιπ) και ως εκ τούτου πετάω σαν κύριος χωρίς πολλά τσαλίμια, μόνο που δε μιλάω σε κανένανε απ αυτούς που με καλάνε, άλωστε δεν έχω επικοινωνία αλήθεια.

Δυό φ16, (όπου φ=f) καλογυαλισμένα βρίσκονται δίπλα μου, κάτι μου λένε με νοήματα, ο ένας τα παίρνει στο κρανίο κι έρχεται πολύ κοντά ρε παιδί μου, χέστηκα για λίγο αλλά τα νοήματά τους τα γράφω κανονικά και όταν με πρήζουν για τα καλά τους ανταποδίδω τα νοήματα αλλά όχι και τόσο σεμνά.

Εχω κατέβει χαμηλά και δε χρειάζομαι πιά μάσκα.

Για κακή μου τύχη, πάνω απ τη Τζιά, (τι πειρασμός να το ρίξω πάνω σε κάτι χαμόσπιτα με στέρνες πουναι γεμάτο το ξερονήσι) κάποιοι απ τους κοιμισμένους (ένας-δυό) συνέρχονται και μπουκάρουν στο κόκπτιτ.

Το πουλί στο μεταξύ, αφου φτάνει στην Τ.Π.Αθήνας και δεν παίρνει εντολή για προσέγγιση, κάνει κύκλους μέχρι να την πάρει, όπως κάνει κάθε αυτόματος πιλότος που σέβεται τον εαυτό του. Στο γύρω-γύρω όλοι μαζί και τα φ16, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.

Στο μεταξύ πλακώνομαι με τον επιβάτη (ή φροντιστές ή αεροσυνοδούς που έχουν συνέλθει) για την ανάκτηση του ελέγχου, που λένε και οι ειδικοί (τρομάρα τους).
Οι πιλότοι των φ16 βλέπουν τι γίνεται, αναφέρουν και παίρνουν εντολή να περιμένουν μπας και οι επιβάτες καταφέρουν να πάρουν το τιμόνι στο χέρι.

Τα καύσιμα τελειώνουν οσο εμείς πλακωνώμαστε, τα πράματα ζορίζουν γιατί είμαστε σε απόσταση βολής απ την ακρόπολη και τα φ16 παίρνουν εντολή να μας στείλουν αδιάβαστους.

Ξέρω οτι δε μπορούν να με πυραυλήσουν ή να με σφαιρήσουν γιατί τα συντρίμμια θα θέλουν στοκάρισμα μετά και μόνο με ένα τρόπο μπορούν να με ρίξουν και δεν είναι και τόσο ευκολος οπότε μπορεί και να προλάβω το λεωφορείο των 12.00 από Σύνταγμα.

Πριν το ισιώσω με πορεία για την πλατεία Ηλιούπολης (άλλαξα γνώμη τελευταία στιγμή και είπα να ταιριάζει με τη μάρκα του πουλιού) τα φ16 περνάνε με τσίτα τα γκάζια από πάνω μου και μπροστά μου, τα αέριά τους μου κατεβάζουν τη μύτη όσο χρειάζεται (15-20 μοίρες καλά είναι) και παίρνω πορεία για τα πευκάκια στο βουνό. Σωστοί οι παίχτες γιατί αν με σπρώχνανε πάνω απ τη θάλασσα μπορεί και να μην έσκαγα με τη μούρη και να το έπαιζα για λίγο αμφίβιο κι αντε μετά να πνίξεις 140 άτομα.

Ολα καλά λοιπόν εξόν από καμμιά 140ριά κακομοίρηδες που τους κάλεσε η Παναγία στην κηδεία της φέτος, αυτή (και κάποιοι άλλοι-ονόματα δε λέμε) ξέρει γιατί.

Μπορεί να σου φαίνομαι κυνικός και ωμός αλλά δεν είμαι και άγιος (ποιός ξέρει όμως μετά απ’ αυτό), ένας ηλι(θι)οκαμμένος είμαι κι εγώ.

Απο δω πάνω πάντως δεν έχω λόγο να πω ψέμματα και μην περιμένεις απο τους εκεί κάτω να σου πουνε αλήθεια.»

Αυτά με είπε παιδιά, δεν άλλαξα ούτε ένα γιώτα (όλα είναι στη θέση τους), και μη γελάτε αλλά με φάνηκε πιο πιστευτός απ αυτούς τους «ειδικούς» ρε παιδί μου, που ειδικοί είναι να σε γελάνε μόνο.

Υ.Γ. Παραξενευτήκατε καθόλου που ο Βους έστειλε συγχαρητήριο μήνυμα ειδικά για την πολεμική αεροπορία για το τιτάνιο έργο της (ποιο έργο ακριβώς ρε φίλε; Ξέρεις εσύ ε;) ή το περάσατε στο ντούκου;