karpoc

Σωστός ο λόγος σου PΥ8ΑGΟRΑ, όμως, τι είναι για σένα εσωτερισμός; Είναι η εσωτερική κατάσταση των πνευματικών πραγμάτων, η γλώσσα του Πνεύματος;
Για μένα, ο αληθινός εσωτερισμός, προέρχεται από τη συνειδητοποίηση ότι μόνο μια Γνώση που ξεπερνά τη δυαδική θεώρηση που έχουμε για τον κόσμο μπορεί να φέρει Ενότητα και ανανέωση στην καρδιά και το κεφάλι, δηλαδή ενότητα Αγάπης και Σοφίας. Ο θεμελιακός όμως Νόμος αυτού του κόσμου, είναι η συνεχής συντριβή, η πηγή της πλάνης και του πόνου.
Όλοι οι σοφοί μας παρουσιάζουν πάντοτε αυτόν τον κόσμο ως μη θεικό, ότι καμιά αληθινή ζωή δεν μπορεί να εκδηλωθεί σ’ αυτόν ενόσω ο άνθρωπος από την εποχή της πτώσης της συνείδησής του, φωλιάζει στην διαλεκτική όψη και δεν έχει αποκαταστήσει την αρμονική σύνδεση με το Πρωταρχικό Βασίλειο. Αυτό είναι το σκληρό πεδίο των εμπειριών μας και όλες οι απόπειρες να κινηθεί σύμφωνα με το πνευματικό Βασιλειο συντρίβονται αλύπητα, και παρόλο που διακρίνει ασυνείδητα το κάλεσμα, δεν μπορεί να βρεί μέσα του την αρχή αυτής της απόλυτης και τέλειας ζωής από την οποία τον αποκλείει η αμαυρωμένη συνείδησή του. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί στην συνείδηση υπάρχει ένα μικρό εγώ που παρουσιάζεται όμως σαν Γίγαντας, δηλαδή ¨ΕΓΩ¨ που έχει φτάσει στο σημείο να αναλάβει τη διεύθυνση ολόκληρου του συστήματος της προσωπικότητας (ατομικότητας) τα χαρακτηριστικά του οποίου είναι:
-Να αναφέρει τα πάντα στον εαυτό του (εγωκεντρισμός).
-Να διατηρείται πάση θυσία στον εδώ κόσμο και στο υπερπέραν. Η κατάσταση αυτή της συνείδησης γεννιέται από τη χωριστικότητα και συντηρείται από τις δυνάμεις της άγνοιας και της λήθης. Ποιος όμως ειναι ο δρόμος της συντιβής του εγώ; Σύμφωνα με τα λόγια ..Ος δ’ αν απολέση την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού, ούτος σώσει αυτήν..
Δηλαδή είναι αυτός που επιχειρεί, με συστηματικό τρόπο, να ελευθερωθεί από τις διαλεκτικές προσκολλήσεις του και να τοποθετήσει την προσωπικότητά του, την ατομικότητά του και την ολότητα της συνείδησής του, υπό την αιγίδα της νέας αναπτυσσόμενης ψυχής του.
Με λίγα λόγια χρειαζόμαστε μια ολοκληρωτική αλλαγή του προσανατολισμού της ζωής του ανθρώπου που έχει συνειδητοποιήσει τη φυλάκισή του, δηλαδή, να του αποκαλυφθεί μέσα του, μια αξία απόλυτη, ελεύθερη από το εγώ, μέσω της οποίας θα μπορούσε να ανοίξει και πάλι την ύπαρξή του στο Πρωταρχικό Φως.

ΦΩΣ ΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΠΙ ΠΑΝΤΑ ΑΔΕΛΦΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΝ ΜΈΧΡΙ ΤΩΝ ΠΕΡΑΤΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.

quote:
Το βασικό ερώτημα που προκύπτει και μας αφορά όλους, τον καθένα μας είναι το εξής: Η ίδια μας η φύση που Εδράζεται στην Άπειρη Συνείδηση μας δημιουργεί την υποχρέωση να βιώσουμε την Αλήθεια. Το τι σημαίνει αυτό και τι συνέπειες έχει πρέπει να το ανακαλύψουμε στην πράξη. Μπορούμε να το κάνουμε; Μπορούμε να βιώσουμε τον Αληθινό Εαυτό μας; το Άπειρο; το Απόλυτο;

Αυτό που λέμε είναι τελείως απλό και φυσικό. Ξεκινάμε από αυτό που είμαστε, διευρύνουμε αυτό που είμαστε, βιώνουμε αυτό που Είμαστε στο Βάθος. Δεν μιλάμε ούτε γιά θεωρίες, ούτε γιά εκκλησίες και σκοπιμότητες, ούτε για εκμετάλευση, είτε ιδεολογική, είτε οικονομική, ούτε γιά τίποτα άλλο.

Ο καθένας πρέπει μόνος του, μέσα του να βρει την Αλήθεια. Κι αν υπάρχει ανάγκη να συζητήσουμε ας συζητήσουμε. Αλλά ας το κάνουμε σε καθαρά πρακτικό επίπεδο, πέρα από θεωρίες, πέρα από προσωπικές συγχίσεις και μέσα σε ένα ευπρεπές κλίμα.

Λοιπόν αγαπητοί φίλοι: Μπορούμε να δούμε την μεταφυσική σαν προσωπικό βίωμα; Μπορούμε να βιώσουμε τον Αληθινό Εαυτό μας; Το Απόλυτο;

Η απάντηση «φαίνεται» να είναι ότι μπορούμε! Και ο δρόμος ξεκινά από αυτό που έχουμε αυτή την στιγμή. Δεν μιλώ για το απόλυτο ή για την «καθαρή ουσία» αλλά για ΑΥΤΟ που αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε ή ότι έχουμε. Αυτό που ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ δεν είναι παρά μια εντύπωση και μια ταύτιση της συνείδηση. Από αυτή την ταύτιση παίρνουνε «ενεργεία» τα ΕΓΩ και η εσφαλμένη προσωπικότητα!

Ο δρόμος ξεκινά όταν κάποιος μπορεί να δει αυτήν την ταύτιση.. και μέσα από την κατανόηση που αποκτά.. ότι η συνείδηση παγιδεύετε και ταυτίζεται σε αυτό που προσέχει.. αρχίζει σιγά σιγά ανάλογα την προσπάθεια και την κατανόηση του καθενός.. να απο-ταυτίζεται και να αποκτά όλο και περισσότερο την αίσθηση της αυθόρμητης επίγνωσης της παρουσίας της.

Υπάρχουν πολλά επίπεδα στον νου που φλυαρούν και στην ουσία υπάρχουν πολλά επίπεδα ταύτισης. Αυτό που χρειάζεται είναι να μπορέσει κάποιος να αποκτήσει την σιωπή σε όλα τα επίπεδα του νου.
Αυτό δεν είναι κάτι που γίνεται μέσα σε μια ώρα, αλλά είναι κάτι που γίνετε από λεπτό σε λεπτό και από στιγμή σε στιγμή. Χρειάζεται μια συνειδητή προσπάθεια μέσα στην καθημερινότητα.

Μια συνείδηση που «προσπαθεί» να από-ταυτιστεί πρέπει να προσπαθεί αδιάκοπα!! Η αλήθεια δεν βρίσκετε μέσα σε ένα ιδανικό, ούτε κάπου στο μέλλων, αλλά ούτε και πρέπει να πάμε κάπου για να την βρούμε .Η αλήθεια είναι πάντα εδώ και τώρα και ο μόνος τρόπος για να «βρούμε αυτό που δεν έχουμε χάσει» είναι στο εδώ και τώρα.

Ένας νους που όλη την ημέρα είναι πολυάσχολος και, συνεχώς φλυαρεί είναι πολύ δύσκολο να ηρεμήσει ή να αποκτήσει την σιωπή επειδή θα κάτσουμε μια ώρα την ημέρα για να κάνουμε μια πρακτική που θα μας φέρει σε μια διαλογιστική κατάσταση! Πρέπει να ζούμε από λεπτό σε λεπτό και από στιγμή σε στιγμή με αυτή την διάθεση!! Την διάθεση της από-ταύτισης.

Αυτό σημαίνει ότι η συνείδηση δεν μπορεί να κοιμάται και εμείς δεν μπορούμε να δρούμε εντελώς μηχανικά. Και αυτό επίσης έχει επίπεδα!!
Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η διαίρεση της προσοχής.

Για να μπορέσει κάποιος να μπορεί να «δει» την ταύτιση πρέπει πρώτα από όλα να απόκτηση μια πρώτη «αίσθηση» του παρατηρητή! Δηλ κάνω ότι κάνω αλλά ταυτόχρονα δεν ξεχνώ ότι είμαι αυτός που κοιτά. Όποτε ξεχνώ ότι είμαι αυτός που κοιτά ή παρατηρεί τότε η συνείδηση είναι πλήρως ταυτισμένη ζώντας ένα «κοσμικό όνειρο»

Έχοντας αυτό σαν αρχή τότε πρέπει να αποκτήσω την πρώτη σιωπή του νου που έχει σχέση με την εσωτερική φλυαρία και με έναν αδιάκοπο μονόλογο που κάνω με τον εαυτό μου!! Αυτή την μηχανική φλυαρία την ονομάζω «λεκτικό επίπεδο».

Είναι μια εσωτερική μηχανική αντανάκλαση της επικοινωνίας που έχω με τους άλλους σε μορφή διαλόγου. Εσωτερικά μιμούμαι τον ομιλητή και τον ακροατή. Μιλώ και με ακούω!!

Αυτά για τώρα…

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ

Αγαπητοί φίλοι, η προτελευταία πρόταση λέει: Αυτή τη μηχανική φλυαρία την ονομάζω "λεκτικό επίπεδο".

Εδώ που ζούμε, στη γη μας οι σχέσεις και νόμοι του δικού μας πεδίου ζωής είναι διαλεκτικοί, ενώ πριν ήταν στατικοί συνέπεια της Πτώσης όλη η ανθρωπότητα έπεσε σε ένα κατώτερο πεδίο ζωής σε σύγκριση με εκείνο που ήταν πριν.
Κάθε ιδιότητα όποια κι αν είναι αυτή, οφείλει μια δεδομένη στιγμή, να προκαλέσει την αντίθετή της, διότι ζούμε σε ένα κόσμο μεταβλητό στιγμιαίο φθαρτό, κόσμο που βασιλεύει παντού μια συνεχής συντριβή.
Ενώ στον στατικό κόσμο που ζούσαμε κάποτε στον κόσμο του Απόλυτου εκεί είναι η Ελευθερία.
Όσοι κατάλαβαν σίγα σιγά βγαίνουν από το πεδίο του διαλεκτικού κόσμου που είναι ταυτόχρονα μια συμφορά και μια χάρη:
Μια συμφορά: διότι στον εδώ κόσμο τίποτα δεν είναι σταθερό, ούτε διαρκές όλα έρχονται κι όλα παρέρχονται, καλό και κακό δεν κρατιούνται σε ισορροπία, αλληλο καταδιώκονται και διαδέχονται το ένα το άλλο, και όλα αυτά είναι απολύτως χωρίς ελπίδα και χωρίς προοπτική.
Μια χάρη: διότι εξαιτίας αυτής της αστάθειας τίποτα δεν μπορεί να κρυσταλλοποιηθεί για πάντα, διότι αυτή η αστάθεια διαλύει συνέχεια το κακό που εμείς δημιουργήσαμε και μας κρατά όλη την ανθρωπότητα σε κίνηση.

Κάτω από αυτό το πρίσμα η συντριβή του εγώ, και η έξοδός μας από τη διαλεκτική, από αυτό το "μηχανικό λεκτικό επίπεδο" ανοίγει το Δρόμο, τι λέτε;

B.Bασιλέων ιθ'3. Ησ.λζ'3. Τα τέκνα ήλθον εις την ακμήν της γέννας, αλλά..

Η Γνώση επιθυμεί να αρχίσει το έργο της. Θα επανέλθουμε στην Αποκάλυψη, όμως, όποιος αρχίζει να διερευνά με ποιό τρόπο προστατεύεται η Θεϊκή Φύση συνειδητοποιεί ότι: Ο Θεός έφτιαξε από αυτό το πεδίο ύπαρξης ένα "απομονωμένο όλο", μέσα στο οποίο περιστρέφεται η εκπεσμένη ανθρωπότητα, εμφανίζεται κι εξαφανίζεται μέχρις ότου χαράξει η ημέρα της αυτοαπελευθέρωσης.
Ας το δούμε αυτό: Αιχμάλωτη όλη η ανθρωπότητα σε ένα πεδίο ύπαρξης, δηλαδή, στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο των Φυσικών Δυνάμεων που αντιστέκονται στον άνθρωπο. Κάθε οντότητα που αναπτύσσεται και εννοεί ότι: Η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας, συνδέεται πολύ στενά με τη φόρμουλα ζωής αυτού του Πλανήτη.

Αυτός που κατά οποιονδήποτε τρόπο αντιστέκεται σ’ αυτό τον θεμελιώδη Νόμο της ζωής, παράγει μια δόνηση η οποία προκαλεί άμεση αντίσταση από το μέρος των Φυσικών Δυνάμεων. Αυτές οι Φυσικές Δυνάμεις εκπέμπουν αυτόματα ένα ηλεκτρομαγνητικό ρεύμα που περικυκλώνει και αιχμαλωτίζει την οντότητα που αντιστέκεται ώστε να την εμποδίσει από οποιδήποτε πράξη παραβίασης έξω από τον εαυτό της. Ετσι αναλαμβάνεται σε ένα «απομονωμένο όλο», με σκοπό να προστατευθεί από τον εαυτό της.

Η απομονωμένη οντότητα εισέρχεται σε ένα νέο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, στην προσωπική της έρημο κι εκεί εμφανίζονται τέσσερις Δυνάμεις για να αποτελέσουν τις προμήθειες ζωής της οντότητας στην απομόνωσή της:
Υδρογόνο για την ψυχική ακτινοβολία,
Οξυγόνο για τη διαδικασία καύσης,
'Άζωτο για τη ρύθμηση και τη διατήρηση της διαδικασίας καύσης και
Άνθρακας για την έκφραση της ιδέας ζωής που επικρατεί στο υπόψη πεδίο.
Αυτές οι τέσσερις διαλεκτικές δυνάμεις δεν κατέχουν σχεδόν κανένα από τα χαρακτηριστικά των Αρχέγονων Άγιων Τροφών.

ΓΙΑ ΝΑ ΣΜΙΛΕΥΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΛΑΞΕΥΣΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
ο μαθητευόμενος, τοποθετεί τον εαυτό του σαν λιθάρι μπροστά στη Γνώση,
ενώ προχωρά το δρόμο της αυτοσυντριβής και οδηγεί τον παλιό του κόσμο
σε ένα τέλος επικαλούμενος τις τέσσερις Αγιες Τροφές:
Το αρχέγονο Υδρογόνο,
Το οξυγόνο της Θεϊκής Πραγματικότητας,
Την διπλή Δύναμη της Εκπλήρωσης,
Το μορφοποιό αρχέγονο Άνθρακα.

Τι νομίζεις ότι θα συμβεί τώρα;

Το Πρωτότυπο Πνευματικό Πυρ αγγίζει το μαθητή ο οποίος διαπερνάει τη σφαίρα της διαλεκτικής αυταπάτης και ατενίζει την Πραγματικότητα. Δεν αντικρίζει πια σύμβολα αλλά την θεωρεί σαν μια εσωτερική κτήση.
Το σύστημά του γίνεται ένα ραδιενεργό πεδίο Αδελφότητας και αναλαμβάνεται στο αρχέγονο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.
Είθε όλοι μ' αυτό το Φλεγόμενο Πυρσό να ξεκινήσετε την Οικοδόμηση του Ναού σας.

Μπορείς να κάνεις αυτό που έχουν κάνει πολλοί άνθρωποι πριν από σένα, να βαδίσεις το δρόμο της φυσικής μαγείας. Που σε οδηγεί όμως αυτός ο δρόμος; Σε οδηγεί στον πυρήνα του εωσφορικού πεδίου! Θα το αποδείξω.

Θα κάνω πριν από όλα μια ερώτηση. Είναι δυνατό εσύ άνθρωπος αυτής της φύσης, μια ψυχική πύρινη αρχή αναφλεγόμενη από τον εωσφορικό πυρήνα και φλεγόμενη σ’ αυτόν να βαδίσεις έξω από το διαλεκτικό ανόσιο πεδίο ύπαρξης;

Δεν μπορείς, γιατί είναι εντελώς έξω από τις δυνατότητες σου, μπορείς να υπάρχεις μόνο στο πεδίο της φυσικής βάσης του όντος σου. Το ον παραμένει ότι είναι και όπου είναι. Μπορείς όμως να περιπλανηθείς και να ψηλαφίσεις τα όρια του κύκλου της ύπαρξής σου. Επίσης μπορείς να προσπαθήσεις να διαπεράσεις προς τον πυρήνα του πεδίου της ύπαρξής σου. Να δυεισδύσεις στα θεμέλια, στη βάση – κλειδί της ύπαρξής σου και να την κυριαρχήσεις να την ελέγξεις δηλαδή να μην είσαι δούλος, θύμα, αλλά κύριος.

Αυτός ο δρόμος είναι πραγματικά δυνατός. Τι κάνει όμως στην πραγματικότητα αυτός ο άνθρωπος; Με τα αποτελέσματα αυτής της δραστηριότητας ενδυναμώνει τον εωσφορικό πυρήνα, δηλαδή, όχι το ιερό πεδίο, αλλά το ανίερο. Κάνει την φωτιά να καίει περισσότερο έντονα από ποτέ πριν, ή την ανακινεί ξανά, όταν κινδυνεύει να σβήσει, μ΄ άλλα λόγια, έχει εισέλθει σωματικά και κυριολεκτικά στην κόλαση, έχει γίνει ένα με τον πυρήνα της ανίερης φωτιάς όπως ένα όργανο δείχνει ένα νέο χαρακτήρα λόγο μιας μεταβλημένης κυτταρικής δομής, ή ενός αριθμού κυττάρων, έτσι και το ον της εωσφορικής φύσης καταδύεται σ’ αυτή τη φύση και δεν μπορεί πια άλλο να απελευθερωθεί από αυτή, έχει γίνει η ίδια η φύση.

Μόνο εκείνοι που πέφτουν οι ίδιοι σ’ αυτή, πηγαίνουν στο εωσφορικό πυρ. Ποιός ρίχνει τον εαυτό του σ΄αυτό το πυρ; Αυτός που στο πάθος του για αυτοσυντήρηση συνδέεται συνειδητά μ΄αυτό. Την τρομερή καταδίκη της συλλογικής δύναμης την βλέπουμε τώρα, είναι η συλλογική δύναμη όλων εκείνων που διατηρούν τον εωσφορικό πυρήνα του πεδίου της ύπαρξής μας, που είναι υποχρεωμένοι να τον διατηρούν για να αυτοσυντηρηθούν. Όμως ας κοιτάξουμε αυτό το δραματικό στοιχείο στη σωστή του προοπτική γιατί εδώ δεν πρόκειται για «πραγματική» ζωή, αλλά μόνο για ένα φυσικό φαινόμενο αποσπασμένο από τη Γνώση.

Όλα αυτά όμως δεν μας γεμίζουν φόβο, διότι κάθε διαλεκτικό φυσικό ρεύμα, μετά από ένα μακρύ κύκλο, επιστρέφει στον πυρήνα του, στο εωσφορικό πυρ. Μόλις φτάνει στον πυρήνα γίνεται ένα μ΄αυτόν, τότε αρχίζουν να εμφανίζονται νέοι σπινθήρες ύπαρξης σε μια διαδικασία διαλεκτικής ανθρώπινης εκδήλωσης και τελικά επιστρέφουν στην πηγή. Το κάτι γίνεται τίποτα. Η απατηλή συνείδηση που υπήρχε τόσο καιρό δεμένη στον τροχό διαλύεται ξανά, κι έτσι έχουμε την γνωστή περιστροφή και την εωσφορική πορεία.

Θέλουμε να βγούμε Νικόμαχος από αυτή την περιστροφή του τροχού;

Νotrik:
Όχι αγαπητέ karpoc, δεν τον καταλαβαίνω αν και πολύ θα το ήθελα.
- Γιατί όμως δεν τον καταλαβαίνω; Μήπως έχω πρόβλημα αντίληψης; Μήπως δεν είμαι έτοιμος; Μήπως δεν είμαι προορισμένος όπως λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του; (Κεφ. Θ, ΠΑΡ. 18-23).
-Αν με βοηθούσες να καταλάβω θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα.

Θα προσπαθήσω φίλε μου Notrik, χαίρομαι ιδιαίτερα όταν συναντώ άτομα σαν κι εσένα, έχω την αίσθηση ότι μπορείς να με νιώσεις, συνεχίζουμε..

Σαν διαλεκτικές ψυχές είμαστε θεμελιακά χωρίς σκοπό, μια περιστροφή ή ύπαρξη, όλοι ζουν για να πεθάνουν και πεθαίνουν για να ζήσουν ξανά. Αυτό διδάσκει ότι όλος ο κόσμος είναι απλώς το αποτέλεσμα μιας άσκοπης κινητήριας πύρινης δραστηριότητας, μιας αλυσιδωτής αντίδρασης. Ολόκληρη η ύπαρξη βασίζεται σε μια ανίερη αλχημική φόρμουλα: Όλοι μας κουβαλάμε αυτό το ανόσιο πυρ, σαν τον πύρινο φλεγόμενο πυρσό της ψυχής, και αυτό τροφοδοτείται συνεχώς από το κεντρικό ανόσιο πυρ που καίει σε κάποιο άπιστο πυρήνα της περιοχής της ζωής μας. Αυτό το ανόσιο κεντρικό πυρ δηλώνεται σαν Εωσφόρος. Ας το δούμε: Είναι μια συγκέντρωση υδρογόνου που δε δονείται σε αρμονία με το αρχικό Αρχέτυπο και γι αυτό δεν μπορεί ποτέ να δώσει γένεση σε μια πραγματικά θεϊκή Ζωή. Απελευθερώνει μόνο συμφορά, θάνατο και όλεθρο.

Το υδρογόνο είναι ψυχική ουσία και γι αυτό μια συγκέντρωση υδρογόνου είναι γεμάτη έμφυτή φυσική συνείδηση. Αυτό μας κάνει φανερό γιατί ο Εωσφόρος αναφέρεται πάντα σαν μια ισχυρή οντότητα που αντιτίθεται στο Θεό.
Όλόκληρη η ύπαρξη βασίζεται σε μια ανίερη αλχημική φόρμουλα: Ο ψυχικός πυρσός του υδρογόνου καίγεται στο οξυγόνο, η διαδικασία καθοδηγείται από τους παράγοντες του στοιχείου του αζώτου, το αποτέλεσμα γίνεται άνθρακας, ο άνθρακας, και το όλο, πηγάζει από μια ανόσια εστία πυρός: τον Εωσφόρο.
Δώσε χρόνο στην ύπαρξή σου φίλε μου για την κατανόηση όλων αυτών.

Μολονότι είναι ψευδαίσθηση εν τούτοις σχηματίζει μια εστία. Αυτή η εστία συνεργάζεται με το ίδιο το ον στην εργασία του μεγάλου Σκοπού.

Γι αυτό το λόγο σ’ αυτή την εστία αναμένεται πράγματι «δύναμη». Όταν το Πνεύμα δρα στην Πρωτογενή Ουσία για να επιτελέσει το Θεικό Σχέδιο, η Θεική δραστηριότητα δηλώνεται με το Όνομα Χριστός, δηλαδή Αυτός που έχει Χρισθεί. Αυτός ο Οποίος είναι συνδεδεμένος με το Θεικό Σχέδιο, τότε υπαρχει απέναντι του, η άμεση αντανάκλασή του ο Εωσφόρος. Συγχρόνως με το Θεϊκό Ήλιο Πρωτογενή Ουσία, εμφανίστηκε επίσης ο Πρωινός Αστέρας. Ο Εωσφόρος ο Πρωινός Αστέρας είναι λοιπόν άμεση προβολή της ύψιστης Πραγματικότητας, αλλά μόνο μια προβολή και όχι η ίδια η πραγματικότητα! Έτσι διαπιστώνουμε ότι στη σφαιρα της αντανάκλασης υπάρχουν δύο φλεγόμενα πυρά, ένα Κεντρικό και ένα έκεντρο, ένα Θεϊκό Πυρ και ένα πυρ που προκύπτει από μια φυσική διαδικασία. Όταν αδρανοποιείται η Θεϊκή Διαδικασία, δεν σταματά τη δραστηριότητά της και η φυσική διαδικασία της αντανάκλασης. Αντιθέτως, όταν αυτή η διπλή διαδικασία τεθεί κάποτε σε λειτουργία και σταματήσει η Πυρινική Διαδικασία, τότε η η διαδικασία της αντανάκλασης θα συνεχίσει να λυσσομανά σαν μια τυφλή δύναμη, με όλες τις συνέπειες που προκύπτουν από αυτό. Γι αυτό μιλησαμε πιο πάνω, τι γίνεται όταν γεννιέται μια σκέψη στον εγκέφαλό σας..

Σημ. Δεν γνωριζόματε Πλατωνα ακόμα με τα σώματά μας, όμως, όλες οι ευγενικές ψυχές όπως είπες, γνωρίζονται κατά την ουσία τους.

Μπορεί τώρα να τεθεί το ερώτημα: Υπάρχουν λοιπόν δυο αρχές ζωής, δυό αρχές υδρογόνου δυο πύρινες αρχές; Μια η Αρχέγονη που από έλλειψη Δύναμης τροφοδότησης είναι τώρα λανθάνουσα, και μια δεύτερη αρχή που είναι τώρα έντονα δραστήρια; Πράγματι!
Όταν γεννιέται μια σκέψη στον εγκέφαλό σας, τότε μια εικόνα της προβάλεται αμέσως στο πεδίο εκδήλωσής σας με τα μάτια της στερεωμένα επάνω σας έχετε κάνει να γεννηθεί στο μικρόκοσμο σας ένα αστέρι όταν κατόπιν εγκαταλείψετε αυτή τη σκέψη, τότε η σκεπτο εικόνα θα συνεχίσει να ακτινοβολεί και να δρα.

Μόνο όμως με την απουσία και τη συντριβή του εγώ, μένοντας σιωπηλοί σ΄αυτό το σχολείο τη νέας κατανόησης, με ταπείνωση, με κατάσταση συνείδησης στην οποία ο νέος μαθητής με αυξανόμενη αυτογνωσία, βλέπει και βιώνει πόσο πολύ είναι εκπεσμένος ότι δεν είναι τίποτα μπροστά στα μάτια του Θεού, ότι τώρα δεν γνωρίζει τίποτα, δεν μπορεί τίποτα, δεν κατέχει τίποτα που να έχει έστω και την παραμικρή αξία μπροστά στο Θεό και γι αυτό ακλόνητα αποφασισμένος βαδίζει την ατραπό της αυτονέκρωσης σαν το μοναδικό δρόμο για εξιλέωση.

Αλλά όχι μόνο ταπείνωση, αλλά και ταπεινότητα, μια εσωτερική στάση απέναντι στους συναθρώπους που προκύπτει απ’ αυτή την απόφαση. Είναι πλέον μαθητής που καταλαβαίνει και αναγνωρίζει τη δυστυχία και το σκοτάδι των συνανθρώπων του σαν δικό του, γνωρίζει την ενοχή του για όλα αυτά, βλέπει και βιώνει την Απελευθέρωση του συναθρώπου του στενά συνδεδεμένη με τη δική του απελευθέρωση.

Σημ. Για τις δυο αυτές αρχές ζωής καλό είναι στην πορεία να διεισδύσουμε βαθύτερα στο ζήτημα ώστε να γνωρίσουμε όλη την αλήθεια.

Πόσο πικρό όμως είναι το ποτήρι φίλοι μου, ότι έχουμε αρνηθεί για μας τους ίδιους, σ΄ένα μακρινό παρελθόν το δρόμο της αναγέννησης, και η ανθρωπότητα μένει δεμένη στον τροχό της ζωής και του θανάτου. Σήμερα με την ευκαιρία ενός καινούργιου γύρου του τροχού ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ίδια παλιά σύγκρουση. Η παλιά πληγή ξανανοίγει απότομα και το ίδιο μήνυμα αντηχεί μέσα μας στον προσωπικό μας, Ναό.
Τα λόγια είναι γνωστά: «Ούκ ήλθον βάλειν είρηνην, αλλά μάχαιραν». Αυτά τα λόγια δεν έχουν καμιά σχέση με την αλληλουχία των μεγάλων παγκόσμιων συγκρούσεων, αλλά αναφέρονται στη μάχη που δίνεται μέσα μας, από τη στιγμή που ερχόμαστε αντιμέτωποι μ’αυτή τη νέα γλώσσα. Όλα γνωστά στις μέρες μας όλα τα λόγια χιλιο ειπωμένα μένει να βάλουμε το κάθε τι στη σωστή του θέση να φύγη η ακαταστασία από τη ύπαρξή μας. Και ο λόγος: «Στο Όνομά Μου θα μιλάτε νέες γλώσσες», σημαίνει ότι είναι θαυμάσιο να παρατηρεί κανείς πως ο καινούργιος λόγος της νέας Ζωής γεννά τη σύγκρουση μέσα στην ψυχή του ανθρώπου και μπορεί να είναι σε τέτοιο βαθμό η αναλογία ώστε να υπηρετούμε μέσα σε ένα πεδίο μάχης όσοι δεν έχουν καμιά ψυχολογική αντίδραση και λόγω απουσίας της ανάμνησης, λένε, άφωνοι από έκπληξη:
-Για τι πράγμα μιλά αυτος ο άνθρωπος; Ποιός είναι ο σκοπός του; Μήπως όλα αυτά ωθούν την έκσταση στο μεγαλύτερο βαθμό;
Άλλα πρόσωπα των οποίων οι παλιές πληγές έχουν ανοίξει, μπορούν να γίνουν μανιωδώς κακά ή εξαιρετικά νευρικά ή ανήσυχα ή, το λιγότερο, να πάρουν ένα ιδιαίτερα σκοτεινό ύφος.
Και οι κατηγορίες είναι από καιρό σε καιρό σε ημερήσια διάταξη, αυτοί λένε:
«Το λόγο της αγάπης του Χριστού μας φέρνετε εδώ;» Είναι η εφαρμογή του: «Ελάτε σε μένα όλοι όσοι είστε κουρασμένοι και φορτωμένοι; Όμως εδώ φίλοι μου παρατηρούμε ότι εξαιτίας της στενότητας του Πνεύματος, αυτή η νέα γλώσσα, αυτός ο νέος λόγος, προτείνει ένα σύστημα εξύψωσης της συνείδησης μια μέθοδο καλλιέργειας μέσω της οποίας το σώμα, η ψυχή και το πνεύμα θα ανυψώσουν τον Άνθρωπο στις τάξεις και στα θεϊκά τάγματα τα οποία ανήκει. Για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός θέλει κανείς βέβαια να υποστεί κάποιες δοκιμασίες να επιβάλλει διαφορες θυσίες στον εαυτό του.
Αλλά γενικά, αυτό θα επιφέρει κάτι στις διάφορες όψεις της ζωής, σίγουρα δεν είμαστε ανόητοι και απερίσκεπτοι διότι ξέρουμε καλά το θέμα μας. Είμαστε ανεκτικοί όπως αρμόζει σε ανθρώπους με καλή ανατροφή. Ακούμε προσεκτικά, διότι ο καθένας έχει κάτι να μας προτείνει. Τελικά παίρνουμε απόφαση να να ακολουθήσουμε το δρόμο που έχει τα περισσότερα πλεονεκτήματα, διότι είμαστε πρακτικοί και σίγουρα δεν πέφτουμε σε αμηχανία όταν κάτι καλύτερο μας προσφέρεται.
Ωστόσο σ’ αυτό το δρόμο τίποτα δεν μας προσφέρεται διότι οι βάσεις του μεταμορφωτισμού έγκεινται στο γεγονός ότι αυτός ο δρόμος κάτι θα μας πάρει.
Θα αποθέσουμε την παλιά μας ύπαρξη, την διαλεκτική μας πραγματικότητα προκειμένου να βρούμε την αλήθινή Ζωή; Από τη μια διακρίνει κανείς το λόγο της μάχης που εξαπολύεται, τον ουσιαστικό σκοπό και την έκταση αυτού του θανάτου της παλιάς μας φύσης. Αλλά από την άλλη δεν είναι όλοι αποφασισμένοι να διανύσουν αυτόν τον δρόμο.
Γιατί ο νεαρός φεύγει καταληπημένος, όταν του ειπώθηκε: Πήγαινε πούλησε όλα τα υπάρχοντά σου;
-Γιατί, η πρώτη αντίδραση είναι η απογοήτευση, έπειτα έρχεται η κακή διάθεση, ο εξοργισμός και η εχθρότητα με όλες της τις συνέπειες.
Όταν ξεμασκαρεύεται κάποιος συμπεριφέρεται χωρίς καμία περιστροφή, αντιδρά πολύ έντονα κι εφαρμόζει με τον τρόπο του το: «να ζει κανείς ή να μη ζει;».

αυτή τη στάση ζωής, όσο το δυνατό πιο λεπτομερή, δεν επιτρέπει καμιά αμέλεια...
Η κρυσταλοποιημένη και εκφυλισμένη διατροφή δεν μας έχει απαγορευθεί,
αλλά οφείλουμε να την απαρνηθούμε με προσωπική απόφαση.
Η νικοτίνη προκαλεί ένα εκφυλισμό ολοκλήρου του αναπνευστικού συστήματος της καρδιάς,
του αίματος, των σεξουαλικών οργάνων και του νευρικού συστήματος,
το ναρκωτικό του καπνού, επηρεάζει το σηδηρο μέσα στο αίμα, την κόκκινη χρώση του αίματος,
τα όργανα αναπαραγωγής, τα κινητικά νεύρα,
το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου, την λειτουργία των μυών,
το σώμα των επιθυμιών και το κινητικό τμήμα του νωτιαίου μυελού.
Διεγείρει και καθιστά εκρηκτικό, και υπέρμετρο και βίαιο το άτομο,
να, οι παθολογικές ιδιότητες του ναρκωτικού αυτού, αναιμία,
σεξουαλικές υπερβολές, νευρικές καταπτώσεις, παραλυσίες, παθήσεις του νωτιαίου μυελού,
ρευματισμοί, προξενεί ζημιές στην αύρα , αναισθητοποιεί τη νευρική ζωή, δηλαδή τη ζωή της συνείδησης..
κι όλα αυτά, από τη χρήση και κατάχρηση της νικοτίνης.
Αυτό που τα οινοπνευματώδη προκαλούν εν μέρει και στιγμιαία, η νικοτίνη το κάνει διαρκώς
καθιστά ολόκληρο το είναι μας εξαρτώμενο από γήινες δυνάμεις και το υποτάσσει στα δεμένα με τη γη πνεύματα..
Καθιστά τον άσωτο υιό, το χαμένο παιδί, χαρούμενο για να τρώει τη για χοίρους τροφή του..
Τα οινοπνευματώδη συσκοτίζουν τη σκέψη, η πιο μικρή δόση έχει ήδη μια ισχυρή επίδραση στον αδένα
της επίφυσης και στην υπόφυση, ..πετάμε και κάθε προσθήκη οργανικών φαρμάκων..
Αυτά τα τελευταία, προκαλούν διαταραχές στο αιθερικό σώμα με τη μεταλοποίηση των ζωτικών αιθέρων,
γιατί εκβάλουν βίαια τη θετική συνείδηση, και καθιστούν τον άνθρωπο προσιτό σε κάθε είδους αρνητικές δυνάμεις και επιδράσεις.
..Επιστρέφουμε παίδες.. τρώμε μόνο καρπούς... :)

Αναζητάμε την υγεία ως προς τη φύση, διαμορφώνουμε τη διατροφή μας:
φρούτα, λαχανικά, φυτικά λίπη, δημητριακά, αρωματικά χόρτα, γάλα, γαλακτοκομικά με μέτρο,
καμιά φορά ένα αυγό και αργιλώδες νερό..να θυμάστε, ..πολλοί ελευθερώθηκαν..ελπίζω να βοήθησα..