leonor
Νέο ΜέλοςGreece11Μηνύματα
8Θέματα
15/11/2010, 21:55:04Πρώτο μήνυμα
07/07/2011, 18:36:33Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Bρε Ορέστη τι να πω; Άντε σε καλή μεριά!
Bρε Ορέστη τι να πω; Άντε σε καλή μεριά!
Φίλε daimon, ανάφέρεις πως σου συμβαίνουν κάποια πράγματα στα οποιά οφείλεται το γεγονός ότι δεν έχεις τον έλεγχο της ζωής σου. Μπορείς να γίνεις λίγο πιο σαφής για να σε καταλάβουμε; Να ανφέρεις κάποια παραδείγματα; Κι όσον αφορά τον προ-προγραμματισμό ενοείς ότι είναι κάτι που το προκαλούμε όμως η ίδιοι όπως υποθέτει και ο Dr ή ότι προκαλείται απο κάποιον/κάτι άλλο;
Εμένα πάλι μου έχει συμβεί το αντίθετο κάποιες φορές. Δηλαδή ενώ τα φώτα είναι σβησμένα να ανάβουν. Για παράδειγμα είμαι στο σαλόνι και το φως στο χολ είναι σβηστό, σε άσχετη φάση ανάβει απο μόνο του. Βασικά δε δίνω και πολύ σημασία, κάτι με το κύκλωμα θα παίζει.
Όπως έγραψα κι έκει, το λιβάνι καίει τα εγκεφαλικα κύτταρα, είναι τελικά αλήθεια κι εγώ δεν το πίστευα.
Εμένα πάλι μου έχει συμβεί το αντίθετο κάποιες φορές. Δηλαδή ενώ τα φώτα είναι σβησμένα να ανάβουν. Για παράδειγμα είμαι στο σαλόνι και το φως στο χολ είναι σβηστό, σε άσχετη φάση ανάβει απο μόνο του. Βασικά δε δίνω και πολύ σημασία, κάτι με το κύκλωμα θα παίζει.
Γίνεται να σε πάω στη μάνα μου που δεν πιστεύει στην ύπαρξή σας;(Ενοείται αν δεχόταν, στο δρόμο θα την έπαιρνα τηλ και θα της έλεγα: Πας στοίχημα 1.000 ευρώ ότι υπάρχουν εξωγίηνοι;)
Φίλε Zephyr, όσον αφορά το πρώτο περιστατικό που αναφέρω είμαι κι εγώ πιο κοντά στην άποψη ότι οφειλόταν την κούραση και στην ψυχολογική φόρτηση (χωρίς βέβαια να αποκλείω και οτιδήποτε άλλο). Τώρα με πρώτο, όταν είχε συμβεί ούτε κουρασμένη ήμουν ούτε άσχημη ψυχολογία είχα αφού ήταν καλοκαίρι, μόλις είχα τελιώσει το Λύκειο και είχα μπει στο Πανεπιστήμιο. Αλλά και πάλι μεγάλες κουβέντες για κάτι το μεταφυσικό δε λέω. Άλλωστε το είχα αναφέρει και στο 1ο μου post ότι αυτά που έχω να πω δε θα εντυπωσιάσουν και πολύ απλά ήθελα να το μοιραστώ.
Όχι ποτέ. Κι ελπίζω να μην έχω και στο μέλλον. Η αλήθεια είναι ότι ο χώρος του μεταφυσικού με κεντρίζει πολύ και ίσως κάποιες φορές να επηρεάζομαι από αυτά που διαβάζω. Αλλά βέβαια άλλοα να το διαβάζει ή να σου το διηγούνται και άλλο να το βιώνεις ο ίδιος!
Λεπτομέριες για παρόμοιες εμπειρίες της ξαδέλφης μου δεν μπορώ να αναφέρω γιατί αφορούν προσωπικά της δεδομένα. Πάντως για λυθούν κάποιες απορίες, σε καμία περίπτωση δεν τα επεδίωξε όλα αυτά γιατί έχει τραβήξει ουκ ολίγα, μέχρι και προβλήματα στην υγεία της, έιχε νοσηλευτέι κιόλας (όχι ψυχιατρικά καμία σχέση). Πάντως μετά μου είπε πως αυτό δεν ήταν τίποτα και να μη φοβάμαι. Τέλος πάντων, τώρα πλέον έχει πολλά χρόνια να της συμβεί κάτι παρόμοιο δηλάδη απ'οταν έφυγε στο εξωτερικό όπου πλέον ζει μόνιμα.
Καλησπέρα! Είμαι καινούρια στο Forum αν και το έχω επισκεφτεί πριν λίγα χρόνια. Βλέπω ότι εδώ και 2 μήνες δεν έχει γράψει κανείς στο topic αλλά ελπίζω να συνεχιστεί η κουβέντα.
Τα γεγονότα που θα διηγηθώ μπορεί να μην είναι τόσο εντυπωσιακά όσο των άλλων χρηστών ή μπορεί να είναι και προϊόντα της φαντασίας μου (ιδίως το δεύτερο), αλλά μάλλον θα αξίζει τον κόπο να αναφερθούν αφού με είχαν απασχολήσει για αρκετό καιρό όταν μου συνέβησαν
Την πρώτη φορά ήμουνα στο σπίτι με την ξαδέρφη μου (της οποίας της έχουν συμβεί πολύ περισσότερα και πολύ χειρότερα), καθόμασταν στο δωμάτιο μου και συζητούσαμε. Στο σπίτι ήμασταν μόνες μας αλλά και η πολυκατοικία ήταν σχεδόν άδεια γιατί ήταν καλοκαίρι και λίπανε όλοι διακοπές, η ώρα ήταν περίπου τρεισήμισι με τέσσερις το μεσημέρι. Ενώ μιλάγαμε, άρχισα να νοιώθω ότι κάποιος ή κάτι ήτανε στο σπίτι χωρίς να ακούσω ή να δω κάτι. Δε λέω τίποτα στη Λ. Σε λίγα δευτερόλεπτα με ρωτάει όμως αυτή <<Είναι κάποιος στο σπίτι;>> και της απαντάω όχι αλλά μη φρικάρεις, νοιώθω ότι κάτι υπάρχει εδώ κ όχι άνθρωπος. Δε φρικάρω μου λέει αλλά κι εγώ το ίδιο νιώθω. Την ώρα που τα λέγαμε αυτά, αυτό όλο και πλησίαζε στο δωμάτιο. Εξακολουθούσαμε βέβαια να μην ακούμε και να μη βλέπουμε τίποτα. Αφού σταματήσαμε να μιλάμε και αφουγκραζόμασταν με προσοχή μήπως ακούσουμε κάτι, η Λ. μου λέει <<Ρε’συ είναι στην πόρτα και πλησιάζει>> . Περιττό να πω ότι μου είχε κοπεί η ανάσα και είχα μείνει κόκκαλο. Η Λ. όμως που είναι παλιά καράβανα σε τέτοια μου είπε καλύτερα να συνεχίζουμε να μιλάμε όπως πριν γιατί αν καταλάβει ότι φοβόμαστε δεν πρόκειται να φύγει. Κι όντως άρχισε να μιλάει για άσχετο θέμα σα να μη συμβαίνει τίποτα. Εγώ μπορούσα μόνο να τραυλίζω και φυσικά οι σφυγμοί μου είχαν φτάσει στους 200! Ε, κάποια στιγμή αυτό αποφάσισε να μας αφήσει.
Το δεύτερο το έπαθα μόνη σε ένα σπίτι που έμενα όταν σπούδαζα. Ήταν Σεπτέμβρης, είχα εξεταστική, άγχος και η ψυχολογία μου δεν ήταν και πολύ καλή. Καθόμουνα λοιπόν στο κρεβάτι και διάβαζα (Βιοστατιστική το θυμάμαι
). Κάποια στιγμή, σηκώνω το κεφάλι από το βιβλίο και βλέπω δίπλα στην καρέκλα του γραφείου μια μορφή με περίγραμμα ανθρώπου. Μόνο για λίγα δευτερόλεπτα βεβαία γιατί μετά εξαφανίστηκε. Εννοείται σηκώθηκα κι έφυγα από το σπίτι για την υπόλοιπη ημέρα και επέστρεψα την επόμενη. Συνεχίζω λοιπόν το διάβασμα. Αυτή τη φορά όμως, σε ανύποπτο χρόνο πάλι βλέπω στο ίδιο σημείο να πετάγονται σπίθες! Έτσι από το πουθενα!
Αυτά είχα να πω και τα συμπεράσματα δικά σας!
Τα γεγονότα που θα διηγηθώ μπορεί να μην είναι τόσο εντυπωσιακά όσο των άλλων χρηστών ή μπορεί να είναι και προϊόντα της φαντασίας μου (ιδίως το δεύτερο), αλλά μάλλον θα αξίζει τον κόπο να αναφερθούν αφού με είχαν απασχολήσει για αρκετό καιρό όταν μου συνέβησαν
Την πρώτη φορά ήμουνα στο σπίτι με την ξαδέρφη μου (της οποίας της έχουν συμβεί πολύ περισσότερα και πολύ χειρότερα), καθόμασταν στο δωμάτιο μου και συζητούσαμε. Στο σπίτι ήμασταν μόνες μας αλλά και η πολυκατοικία ήταν σχεδόν άδεια γιατί ήταν καλοκαίρι και λίπανε όλοι διακοπές, η ώρα ήταν περίπου τρεισήμισι με τέσσερις το μεσημέρι. Ενώ μιλάγαμε, άρχισα να νοιώθω ότι κάποιος ή κάτι ήτανε στο σπίτι χωρίς να ακούσω ή να δω κάτι. Δε λέω τίποτα στη Λ. Σε λίγα δευτερόλεπτα με ρωτάει όμως αυτή <<Είναι κάποιος στο σπίτι;>> και της απαντάω όχι αλλά μη φρικάρεις, νοιώθω ότι κάτι υπάρχει εδώ κ όχι άνθρωπος. Δε φρικάρω μου λέει αλλά κι εγώ το ίδιο νιώθω. Την ώρα που τα λέγαμε αυτά, αυτό όλο και πλησίαζε στο δωμάτιο. Εξακολουθούσαμε βέβαια να μην ακούμε και να μη βλέπουμε τίποτα. Αφού σταματήσαμε να μιλάμε και αφουγκραζόμασταν με προσοχή μήπως ακούσουμε κάτι, η Λ. μου λέει <<Ρε’συ είναι στην πόρτα και πλησιάζει>> . Περιττό να πω ότι μου είχε κοπεί η ανάσα και είχα μείνει κόκκαλο. Η Λ. όμως που είναι παλιά καράβανα σε τέτοια μου είπε καλύτερα να συνεχίζουμε να μιλάμε όπως πριν γιατί αν καταλάβει ότι φοβόμαστε δεν πρόκειται να φύγει. Κι όντως άρχισε να μιλάει για άσχετο θέμα σα να μη συμβαίνει τίποτα. Εγώ μπορούσα μόνο να τραυλίζω και φυσικά οι σφυγμοί μου είχαν φτάσει στους 200! Ε, κάποια στιγμή αυτό αποφάσισε να μας αφήσει.
Το δεύτερο το έπαθα μόνη σε ένα σπίτι που έμενα όταν σπούδαζα. Ήταν Σεπτέμβρης, είχα εξεταστική, άγχος και η ψυχολογία μου δεν ήταν και πολύ καλή. Καθόμουνα λοιπόν στο κρεβάτι και διάβαζα (Βιοστατιστική το θυμάμαι
). Κάποια στιγμή, σηκώνω το κεφάλι από το βιβλίο και βλέπω δίπλα στην καρέκλα του γραφείου μια μορφή με περίγραμμα ανθρώπου. Μόνο για λίγα δευτερόλεπτα βεβαία γιατί μετά εξαφανίστηκε. Εννοείται σηκώθηκα κι έφυγα από το σπίτι για την υπόλοιπη ημέρα και επέστρεψα την επόμενη. Συνεχίζω λοιπόν το διάβασμα. Αυτή τη φορά όμως, σε ανύποπτο χρόνο πάλι βλέπω στο ίδιο σημείο να πετάγονται σπίθες! Έτσι από το πουθενα! Αυτά είχα να πω και τα συμπεράσματα δικά σας!