lostinspace
Νέο ΜέλοςGreece1Μηνύματα
1Θέματα
04/03/2012, 01:24:03Πρώτο μήνυμα
04/03/2012, 01:24:03Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Παιδιά γειά σας.
Διάβασα τις σελίδες της συζητησής σας και μπήκα και σε μερικά σάιτ της νέας ακρόπολης. Αν μου επιτρέπουν οι φίλοι της παρέας θα ήθελα να κάνω και γω ένα σχολιο για όσα διάβασα και έχω καταλάβει. Έχω και γω κάποιους γνωστούς μου που είναι μέλη της Ν.Α.
Απ ότι κατάλαβα η νέα ακρόπολη παρουσιάζεται σαν φιλοσοφική οργάνωση. Απ τις κάποιες γνώσεις που έχω όμως στην φιλοσοφία μπορώ να πώ πώς τα λεγομενά της αγγίζουν τα όρια της παραφιλολογίας, του παιδαριώδους, τού αυθαίρετου και τού ασύμπτωτου λόγου, και πολλές φορές της φαιδρότητας, διαστρεβλώνοντας τα ερωτήματα και τις εκάστοτε διαφορετικές ανα τους καιρούς απαντήσεις της φιλοσοφίας.
Και επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής, μια πρώτη αντιδρασή μου από αυτά τα «φίρδην μίγδην» που διάβασα στα σάιτ της νέας ακρόπολης και μετά από κάποιες συζητήσεις με αυτούς τους γνωστούς μου που είναι μέλη, ήταν ένα ελαφρύ μειδίασμα στα χείλη. Όμως το πράγμα δεν φαίνεται ναναι τόσο απλό και αθώο.
Ο καθένας βέβαια έχει το δικαίωμα να πιστεύει ότι νομίζει ότι είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι αυτό που κάνουν και λένε είναι θεοσοφία και αποκρυφισμός, και αν ήταν και ξεκάθαρα δηλωμένο εγω προσωπικά κατ αρχήν δεν θα έβλεπα κανένα πρόβλημα. Το πρόβλημα παρουσιάζεται όταν δηλώνουν κάτι άλλο απ αυτό που είναι. Φιλόσοφοι ας πούμε. Αυτή η περίτεχνα κρυμένη ταυτότητα της σκέψης της οργάνωσής τους μού βάζει τις πρώτες υποψίες για τους στόχους της.
Επί πλέον ενώ μιλά γιά μελέτη όλων των θρησκειών, παρατήρησα ότι εντρυφά ιδιαιτέρως (με τον δικό της θεοσοφικό τρόπο βέβαια) στην ινδουιστική και βουδιστική θρησκεία και επιλεκτικά σε κάποιους Ελληνες αρχαίους φιλοσόφους, αλλά απουσιάζει παντελώς η αναζήτηση και η μελέτη του χριστιανισμού και κυρίως της ορθοδοξίας για την οποία οι αναφορές και οι γνώσεις της νέας ακρόπολης είναι μηδαμινές.
Πιστεύω ότι όσοι εντυπωσιάζονται απ αυτές τις ιδέες και τις ακολουθούν είναι είτε κάποιοι που έχουν ελλειματικές και απούσες γνώσεις (οι ημιμαθείς και οι αμαθείς δηλαδή), είτε κάποιες ψυχοπαθολογικές προσωπικότητες, είτε κάποιοι καλοκάγαθοι καί ανυποψίαστοι τύποι (τι ωραία που είναι η φύση και τα ζωάκια αγάπη μου τραλαλί τραλαλό).
Ομολογώ όμως ότι διαπίστωσα μέσα απ τις σελίδες της νέας ακρόπολης ότι ο τρόπος που πλασάρονται και μεταδίδονται αυτές οι γνώσεις είναι άκρως επιστημονικός βασιζόμενος στις αρχές της ψυχολογίας για την κατεύθυνση των ανεπαρκών εγκεφάλων των μαθητευόμενων οπαδών της. Μάλλον θέλουν στην αρχή να καταφέρουν να γίνουν η αγκαλίτσα που τους έλειψε και τους λείπει. Στην οργάνωση πού τώρα πιά γίνεται η πρωτεύουσα οικογενειά τους-(ετσι μου είπε ο γνωστός μου που είναι μέλος)-νοιώθουν πλέον ότι η μικρή ζωή τους έχει μια αξία, αφού αφ ενός νομίζουνε ότι γίνονται σοφότεροι και καλύτεροι, και αφ ετέρου πιστεύουν ότι συμμετέχουν στον ιερό παγκόσμιο σκοπό της οργάνωσης που είναι μια καλύτερη ανθρωπότητα με κυρίαρχη «φυλή» τους φιλοσόφους, δηλαδή αυτούς.
Και μιάς και η νέα ακρόπολη αυτοαποκαλείται φιλοσοφική οργάνωση ας πάρουμε τα πράγματα απ την αρχή στην βάση των κύριων ερωτημάτων που έχει θέσει η φιλοσοφία ανα τους αιώνες, μπάς και καταλήξουμε κάπου. Όχι κατ ανάγκη για να συμφωνήσουμε αλλά μήπως και συν-εννοηθούμε.
Οι βασικοί κλάδοι ερωτημάτων στην φιλοσοφία είναι δύο. Η ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ, η οποία ασχολείται με το τι είναι το «ΕΙΝΑΙ», και η ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΑ, η οποία ασχολείται με το πώς μπορεί να γνωσθεί αυτό το «ΕΙΝΑΙ». Με άλλα λόγια όπως το είπε και ο Αριστοτέλης η φιλοσοφία είναι η αναζήτηση της ουσίας και της φύσης των πρώτων αρχών και αιτιών, με σκοπό την αναζήτηση του αληθούς και την εύρεση νοήματος (ή μη νοήματος) στον κόσμο.
Η μεταφυσική δηλαδή για την φιλοσοφία δεν έχει την έννοια του μυστικιστικού, του απροσδιόριστου, του νεφελώδους και του αποκρυφιστικού και δεν έχει σαν άξονα την θρησκεία. Έχει σαν άξονα την εύρεση, την αναζήτηση νοήματος, της ύπαρξης, του κόσμου, της ιστορίας.
Η μεταφυσική δεν είναι άσχετη με την πραγματικότητα. Δεν είναι ένα παραμύθι που ξεκινάει εκεί που τελειώνει η Φυσική, και η πραγματικότητα. Είναι η αναζήτηση για την αιτία, την αιτιώδη αρχή και τον σκοπό. Εκεί η επιστήμη σταματάει. Μπορεί να πιστοποιήσει και να αναλύσει τα δεδομένα της γιγνώμενης πραγματικότητας δεν μπορεί όμως να μιλήσει για την αιτία και τον σκοπό. Μας μιλάει για το μπίνγκ – μπάνγκ ας πούμε…ποια είναι όμως η αιτιώδης αρχή του μπίνγκ - μπάνγκ, ποιος ο σκοπός, ποιο το νόημα; Εκεί αρχίζει η μετα – φυσική. Δεν είναι τυχαίο πως σήμερα που η επιστήμη έκανε άλματα τρομαχτικά στον τομέα της γνωσιοθεωρείας, με την θεωρία της σχετικότητας, την κβαντομηχανική κ.λ.π. κορυφαίοι της σύγχρονης φυσικής όπως ο Χά'ι'ζεμπεργκ, ο Ά'ι'νσταιν, ο Νήλς Μπόρς, στο τέλος της ζωής τους έγραψαν βιβλία φιλοσοφικά. Δηλαδή προσπάθησαν να υπερβούν το πείραμα, την παρατήρηση, τον μαθηματικό λογισμό και συλλογίστηκαν πάνω στην αιτία και στον σκοπό. Δεν υπάρχει αντίθεση λοιπόν μεταξύ Φυσικής και μεταφυσικής γιατί έχουν άλλα πεδία.
Ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός δεν θα μπορούσε να σταθεί χωρίς τον μεταφυσικό του άξονα. Χωρίς τους ναούς του, χωρίς τον Παρθενώνα του….φανταστείτε τι θα έμενε απ τον αρχαίο Ελληνικο πολιτισμό αν αφαιρέσεις τους ναούς και τους φιλοσόφους του.
Οσον αφορά τώρα τα ερωτήματα που θέτει η Οντολογία τέσσερις είναι κατ ουσίαν πολύ συνοπτικα οι απαντήσεις που έχουν δοθεί στους αιώνες.
Η ΥΛΙΣΤΙΚΗ….
Για καποιες επιστημονικες αντιληψεις, η υπαρξη και ο κοσμος είναι γεννημα του μηδενος. Μια τυφλη και τυχαια αναγκαιοτητα. Μια διακυμανση του κενου. Μια συμπτωση χωρις κανενα σκοπο και νοημα.. Μια ψευδαισθηση ζωης και υπαρξης που αφου κανει τον κυκλο της ξαναεπιστρεφει στην ανυπαρξια από οπου προηλθε. …
Η ΙΝΔΟΥΙΣΤΙΚΗ-ΒΟΥΔΙΣΤΙΚΗ….
Για τον Ινδουισμό και των αλλων φιλοσοφιων της ανατολης, ή Ιστορία του κόσμου είναι κυκλική. Υφίσταται μία αδιάκοπη ανακύκλωση των κόσμων, ενώ το σύμπαν είναι αιώνιο. Ή υψίστη αρχή είναι το Βrahman, το απόλυτο, πού είναι απρόσωπο, κείται πέρα κάθε ορισμού, ωστόσο περικλείει και διαποτίζει τα πάντα. Σκοπος ολων των οντων είναι η συναντηση και ή ένωση τους με το Υπερβατικο, το Απόλυτο Ένα, το αιωνιο, το ΒRΑΗΜΑΝ
Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ…..
Για τους αρχαιους Ελληνες ο κοσμος είναι αυθυπαρκτος στο επιπεδο του «είναι» και αυτονοητος στο επιπεδο της αληθειας. Το ΕΙΝΑΙ είναι ένα αυθυπαρκτο δεδομενο και όχι ένα δωρο ελευθεριας.
Η θεωρηση της υπαρξης είναι ολιστικη και στηριζεται στην υπαρκτικη αυταρκεια του Είναι.
Η αρχαιοελληνική οντολογία αναγόταν συλλογικά στην ύπαρξη μιας αιτιώδους αρχής – ενός πρώτου κινούντος η οποία όμως ήταν προκαθορισμένη από την δεδομένη λογικότητα δηλαδή από την ουσία της, από την φύση της. Δηλαδή δεν μπορούσε ο θεός να μην είναι αυτό που είναι. Ήτανε υποχρεωμένος να είναι αυτό που είναι. Άρα αιτιώδης αρχή του υπαρκτού δεν ήταν η ελευθερία, ήταν μια αναγκαιότητα. Μία αμείλιχτη αναγκαιότητα.
…’’Ολοκληρο το συμπαν (η συνολη πραγματικότητα) είναι για τους Ελληνες μια κοινωνια λογικων σχεσεων. Αυτό το λογικο στοιχειο καθιστά το συμπαν ‘’κοσμο’’, δηλαδη κοσμημα αρμονιας και ταξης.
Τα αισθητα οντα ερχονται και παρερχονται, αλλα ο λογικος τροπος (το πώς) της κοσμικης συνυπαρξης τους είναι παντοτε και αιωνια ο ιδιος. Ετσι, ο λογος (ο δεδομενος τροπος της αρμονιας των σχεσεων) αποδεικνυεται το μονιμο και σταθερο υπαρκτο, το ‘’οντως ον’’.
Και αν ο ανθρωπος ορεγεται την αθανασια, πρεπει στον ατομικο και συλλογικο του βιο να πραγματοποιει τον τροπο του οντως υπαρκτου, την λογικοτητα των σχεσεων της κοσμικης αρμονιας.
Για παράδειγμα για τον αρχαίο Έλληνα ο Παρθενώνας είναι μια πρόταση νοήματος του υπαρκτού. Για τον αρχαίο Έλληνα το νόημα του όντος υπαρκτού, του πραγματικά υπαρκτού συνοψίζεται σε μια λογικότητα η οποία διέπει τα πάντα και η οποία καθορίζει τα πάντα.
Ο Παρθενώνας λοιπόν είναι η αποτύπωση του υπαρκτού ως αναλογίας σχέσεων, μιας συμπαντικής αρμονίας που συνέχει τα πάντα, και απηχεί την απάντηση ότι το σύμπαν συγκροτείται σε κόσμο-κόσμημα χάρις σ’ αυτήν την λογικότητα της αρμονίας των σχέσεων.
Τους Ελληνες δεν τους απασχολουσε το θεμα της αρχης.
Γι αυτους ηταν αδιανοητο να σκεφτουν και να πραγματευτουν κατι τετοιο. Αρα το ζητημα της διακρισης κτιστου--Ακτιστου ηταν αδυνατον να τεθει.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ….
Συμφωνα με την θεολογικη αντληψη γινεται λογος περι κτισεως κοσμου. Ολη η συμπαντικη πραγματικοτητα αναδυθηκε απ την ανυπαρξια στη υπαρξη με την βουληση και ελευθερια του Θεου.
Ο κοσμος προηλθε όχι από καποια προυπαρχουσα «υλη» η «κατασταση» αλλα «εκ του μη οντος» που σημαινει ότι δεν προηλθε ουτε κι από την Θεια ουσια. Ο κοσμος είναι ετερουσιος σε σχεση με τον Δημιουργο και επειδη δεν είναι από την ουσια του κατ αναγκη ολη η υπαρξη του εξαρταται απ τις Θειες και δημιουργικες ενεργειες. Ειπαμε την ελληνικη αντιληψη για τον λογο και την αληθεια. Και η θεολογικη ορθοδοξη αποψη θεωρει οτι ο λογος είναι πραγματι το οντως υπαρκτο, όχι όμως ως δεδομενη και ανερμηνευτη αναγκαιοτητα που διεπει το συμπαν. Είναι η φανερωση (α-ληθεια) του τροπου της υπαρξης του θεου...του τροπου της κοινωνιας των σχεσεων, του τροπου της αγαπης.
Για την ορθοδοξη θεολογια ο Θεος είναι τριαδικος και αυτό σημαινει ότι η υπαρξη του συνιστα τον λογο-τροπο του Είναι ως κοινωνια αγαπης τριων υπαστασεων. Καμμια λογικη αναγκαιοτητα δεν προηγειται για να καθορισει την «ουσια του» η την «φυση του». Ο Θεος αυτοκαθοριζει ελευθερα τον λογο της υπαρξης του που είναι η αγαπη. Υπαρχει επειδη αγαπα. Ειναι «Πατηρ» της υπαρξης και της ζωης, επειδη «αχρονως και αγαπητικως» γεννα τον «Υιο» και εκπορευει το «Πνευμα»—υποστασιαζει ελευθερα το Είναι του ως πληρωμα αγαπητικης –ερωτικης κοινωνιας. Είναι «ο οντως ερως», «το ολον του ερωτος» όπως λεει και ενας από τους πατερες της εκκλησιας ο Μαξιμος Ομολογητης.
Η τριαδικοτητα του Θεου είναι ο θριαμβος της ελευθεριας ως προς κάθε αναγκαιοτητα.
Κάτω απ αυτήν την θεώρηση η αγάπη δεν στέκει ως μια από τις πολλές αρετές που πρέπει ο άνθρωπος να καταχτήσει, μα ο κατ’ εξοχήν τρόπος ύπαρξης του ανθρώπου ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΤ ΕΞΟΧΗΝ ΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ--ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΑΝΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ΑΧΡΟΝΟΥ ΑΙΤΙΑΣ.
Ο Θεός της εκκλησίας δεν είναι μια μονάδα φύσεως δηλαδή μια ατομικότητα, ένα αφηρημένο σοφό πρώτο κινούν, μια συμπαντική απρόσωπη διάνοια και θεία ουσία. Είναι μια κοινωνία προσώπων, μια τριάδα προσώπων τα οποία υπάρχουν ελεύθερα και η ελευθερία αυτή κορυφώνεται στην αγάπη. Και επειδή δεν υπάρχει ποτέ αναγκαστική αγάπη, υπάρχουν επειδή αγαπούν και στο ποσοστό που αγαπούν. Αν λοιπόν ο τρόπος ύπαρξης του Ακτίστου, της αιτιώδους αρχής είναι η αγάπη τότε ο μόνος τρόπος για να ζήσει το κτιστό είναι να ζήσει όπως το προτυπό του με τον τρόπο της αγάπης. Κάθε άλλη διαχείριση της κτιστής ύπαρξής του καταλήγει σε θάνατο. Στη βάση αυτής της ελευθερίας μπορούμε να δούμε και την σάρκωση του Χριστού. Ότι ο Θεός δηλαδή είναι ελεύθερος να υπάρξει και ως άνθρωπος, αλλα υπαρχοντας και ως ανθρωπος είναι ελεύθερος και από τις αναγκαιότητες που διέπουν την ανθρώπινη φύση, γι’ αυτό και ανίσταται εκ των νεκρών. Η ανάστασή του δεν είναι ένα θαύμα με την έννοια του μαγικού, του φακιρικού επιτεύγματος.
Είναι ένα σημείο, ένα σημάδι. Παραπέμπει σε ένα τρόπο υπάρξεως. Στην ελευθερία από κάθε προκαθορισμό της ύπαρξης. Και αυτήν την δυνατότητα την ανοίγει στην ανθρώπινη φύση.
Τώρα οι τεσσερις κοσμοθεασεις που παραπάνω ανεφερα ουσιαστικα ειναι δυο.
Η υλιστική, η αρχαιοελληνικη και η Ινδουιστική-Βουδιστική προσεγγισεις περι της αληθειας του Οντος περα απ τις οποιες διαφορες τους εχουν μια κοινη βαση.
Στην κβαντικη φυσικη το τιποτα σημαινει την απουσια πραγματικων σωματιδιων υλης και οχι καποιο χωρο που δεν υπαρχει τιποτα απολυτως. Η συγχρονη γλωσσα της φυσικης μιλα για κενο το οποιο ονοματιζει ψευδοκενο απ τις διακυμανσεις του οποιου προερχεται ο κοσμος
Αλλα και οι ανατολικες φιλοσοφιες εχουν στην βαση τους την ιδια προσεγγιση. Υπαρχουν πολλα βιβλια οπως του Capra το ’’ΤΑΟ και φυσικη’’ που αναλυεται διεξοδικα αυτη η ταυτιση.
Για τους μυστικιστες της ανατολης δεν υπαρχει αυτο που λεμε ΤΙΠΟΤΑ. Το τιποτα ειναι γεματο απο κατι. Μεσα σ αυτο το ’’τιποτα’’ υπαρχει η αρχεγονη αιωνια ουσια και οι θεμελιωδεις αντιθετες δυναμεις απ τις οποιες γενναται, πεθαινει και αναγενναται παλι ο κοσμος.
Και οι δυο αυτες αντιληψεις δεχονται οτι υπαρχει μια ουσια προτερη του κοσμου απ την αναγκαιοτητα της οποιας προκυπτει η γεννεση, η πολυπλοκοτητα και η αρμονια των συμπαντων.
Αλλα και για τους αρχαιους Ελληνες υπαρχει αυτη η βαση.
Για τον αρχαιο Ελληνα δεν υπαρχει αρχη αλλα μονο γεννεση. ..’’Κοσμον τονδε, τον αυτον απαντων, ουτε τις θεων ουτε ανθρωπων εποιησε, αλλ’ ην αει και εστιν και εστε πυρ αειζωον‘‘...ΗΡΑΚΛΕΙΤΟ Σ
‘‘Εκ παντων εν, και εξ ενος παντα‘‘...ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ.
Το Ειναι του κοσμου ταυτιζεται με το Ειναι του οντως Υπαρχειν.
Το Ειναι και το μη Ειναι ειναι Εν απ το οποιο και στο οποιο γενναται
και επανερχεται ο κοσμος.
Κατα την Αριστοτελικη λογικη ειναι η αιτια της κινησης . Και επειδη η κινηση και η μεταβολη συγκροτει οτι υπαρχει μεσ το συμπαν, αυτο το πρωτο κινουν ειναι η αιτιωδης αρχη. Για να ειναι πρωτο αυτο το πρωτο κινουν πρεπει να ειναι ακινητο. Για να ειναι ακινητο αλλα να ενεργει την κινηση πρεπει να ειναι καθαρη ενεργεια. (με αλλη εννοια απ αυτην που αντιλαμβανεται η φυσικη την ενεργεια βεβαια σημερα). Για να ειναι καθαρη ενεργεια πρεπει να ειναι καθαρος νους. Για να ειναι νους ο οποιος ενεργει αλλα δεν πασχει την ενεργεια πρεπει να νοει αυτος εαυτον κ.λ.π.
Δηλαδη εχουμε μια συλληψη καθαρα ορθολογικη μιας αιτιωδους αρχης η οποια ειναι υποχρεωμενη απο την δικη μας λογικοτητα να εχει συγκεκριμενες ιδιοτητες. Και οχι μονο απο την δικη μας λογικοτητα αλλα και απ αυτο που ο αρχαιος Ελληνας εβλεπε μεσα στο συμπαν.
Εβλεπε οτι τα παντα διεπονται απο εναν Λογο. Απο μια λογικοτητα που κατευθυνει, οριζει και πραγματοποιει τα παντα. Ο θεος λοιπον--η ’η εννοια του θεου--για τους Ελληνες ειναι υποταγμενος σ αυτην την λογικοτητα που διεπει τα παντα.Δηλαδη ειναι υποχρεωμενος απ την φυση του--απ την ουσια του--να ειναι θεος. Δεν μπορει να ειναι κατι αλλο απ αυτο που ειναι.
Αρα πριν τον θεό εμμεσα η και εκπεφρασμενα δεχοντουσαν μια αναγκαιοτητα που προηγειται. Επομενως αν η αιτια της υπαρξης ειναι αυτο το ΕΝ και πριν απ αυτην την αιτια υπαρχει μια δεδομενη αναγκαιοτητα αποκλειεται η ελευθερια. ‘‘Η ΥΠΑΡΚΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ‘‘.
Τώρα, η νέα ακρόπολη και όλες οι σχετικές με αυτές οργανώσεις επιλέγουν την Ινδουιστική θεώρηση της αλήθειας με κάποια πασπαλίσματα φιλοσοφιών αρχαίων Ελλήνων και αυτό φαντάζομαι γιατί ταιριάζει με τις θεοσοφικές της διδασκαλίες.
Λένε οτι ασχολούνται με την συγκριτική έρευνα των θρησκειών αλλά απουσιάζει παντελώς η ορθόδοξη χριστιανική άποψη γιά την αλήθεια. Λένε οτι ασχολούνται με την φιλοσοφική αναζήτηση αλλά αγνοείται τελείως και δεν αναφέρονται καθόλου σε μεγάλους φιλοσόφους που έθεσαν τεράστια ερωτήματα και έδωσαν τις δικές τους απαντήσεις όπως ο Χα'ι'ντέγκερ, ο Εγγελς, ο Κάντ, ο Βιντκενστάιν καί πολλοί άλλοι, όπως δεν αναφέρεται και καθόλου και σε μεγάλους πατέρες τής ανατολής που άρθρωσαν φιλοσοφικό και θεολογικό λόγο οπως ο Μάξιμος ο ομολογητής, ο Γρηγόριος Παλαμάς, ο Γρηγόριος Νύσσης, ο Μέγας Βασιλειος και άλλοι πολλοί. Παίρνει λίγο από Ινδουισμό, λίγο από κάποιους αρχαίους Ελληνες φιλοσόφους διαστρεβλώνοντας και ερμηνεύοντας τα λεγομενά τους κατα πως ταιριάζουν με τις θεοσοφικές και αποκρυφιστικές της διδασκαλίες.
Δέν χρειάζεται να είσαι διδάκτωρ τής φιλοσοφικής σχολής Αθηνών για να καταλάβεις την αστειότητα τέτοιων χαριτόλογων διδασκαλιών. Και ένας πρωτοετής φοιτητής της φιλοσοφίας, ακόμα και ενας αμόρφωτος χασάπης ή μανάβης με κοινό νού, ελεύθερο και ανοικτό μυαλό το καταλαβαίνει. Υπάρχει όμως τόσο πολύ ψυχοπαθολογία σε πολύ κόσμο, και τέτοια ελλείματα και απωθημένα ψυχής όσο και στερητικά σύνδρομα, καθώς και η ανάγκη να ανήκει κάποιος σε μιά ομάδα για να αυτοκαταξιωθεί και να καταξιωθεί από τούς άλλους (γιατί αλλιώς είναι ανύπαρκτοι, μιάς και τέτοια άτομα δεν έχουν πρόσωπο και εαυτό), πού πάντα τέτοιες συγχυτικές διδασκαλίες θα βρίσκουν οπαδούς και φανατικούς μάλιστα. Υπάρχει πολύ μεγάλη πελατεία απο κάτω και τόσο πολύ πρόσφορο έδαφος πού αν θέλει κάποιος να βρεί οπαδούς να τούς εγκλωβίσει και να τούς κάνει να χάσκουν εντυπωσιασμένοι σε όσα ακούν άνετα μπορεί. Και αυτό οί ιδρυτές και οι ''δάσκαλοι'' αυτών των ''φιλοσοφικών'' οργανώσεων το ξέρουν καλά.
Λένε πως δέχονται όλες τις φιλοσοφίες και τις θρησκείες γιατί θεωρούν πως όλες οι θρησκείες ειναι μερος της μιάς αλήθειας και οτι απλά όλοι οι ιδρυτές τους είναι δάσκαλοι και μύστες.
Tον Χριστό τον θεωρούν έναν απ τούς πολλούς μύστες τής ιστορίας.
Δικαίωμα βέβαια τού καθένα να τόν θεωρεί όπως θέλει. Ο ίδιος όμως λέει ότι είναι ο Θεός. Οτι είναι η αλήθεια, η Οδός και η ζωή. Οτι είναι το Φώς τού κόσμου και ότι χωρίς αυτόν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Λόγια δηλαδή πού δέν έχει τολμήσει να πεί κανένας άλλος στήν ιστορία τών φιλοσοφιών και θρησκειών. Λόγια που τα λέει καποιος είτε γιατί είναι αλήθεια είτε γιατί είναι τρελός είτε γιατί είναι απατεώνας. Ο καθένας ας διαλέξει ότι θέλει απ τα τρεία. Αν καταλήξουμε ομως οτι είναι αλήθεια αυτά πού ισχυρίζεται για τον εαυτό του τότε δέν μπορούμε να τον συμπεριλάβουμε στό χυλό τών ιδεών πού κηρύσσει η νέα ακρόπολη γιατί αυτά πού λέει ειναι τελείως μά τελείως διαφορετικά απ αυτά που λέει εκείνος. Γιά όσους γνωρίζουν την ορθόδοξη θεολογία είναι απόλυτα αντιφατικό να είσαι ορθόδοξος χριστιανός και ταυτόχρονα να είσαι και μέλος της νέας ακρόπολης. Γι αυτό και όσοι ειναι στήν ν.α όντας ορθόδοξοι χριστιανοί αγνοούν τελείως την ορθοδοξία άσχετα αν είναι κατ όνομα από παράδοση χριστιανοί.
Δεν μπορούμε επομένως με μιάν αβάσταχτη ελαφρότητα σκέψης να τσουβαλιάζουμε τα πάντα στο όνομα της μιάς αλήθειας. Το θέμα είναι πια πιστεύουμε ότι είναι αυτή η μιά αλήθεια. Αυτό είναι το θέμα.
Γιατί ο τρόπος που ορίζει κάποιος την αλήθεια, το αιώνιο και την πρώτη αρχή καθορίζει και τον τρόπο της σκέψης του, το κριτήριο τών πράξεων του και εν γένει την ζωή του.
Μέ άλλα λόγια τα σημεία αναφοράς που έχει κάποιος για νοηματοδοτεί τον κόσμο και την ζωή του ορίζουν την θέση του και την επιτυχία ή αποτυχία του.
Χωρίς πρωτογενές σημείο αναφοράς της αλήθειας δεν υπάρχει κανένα κριτήριο γιά το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό. Όλα γίνονται σχετικά και εξαρτώνται απ την δική μας οπτική γωνία, την δική μας διανοητική, συναισθηματική, ή και ψυχοπαθολογική μας προτίμηση που βλέπουμε το νόημα και την αλήθεια. Δεν υπάρχει λοιπόν σωστό και λάθος αόριστα. Οταν π.χ λέμε οτι το ιδεολογικό υπόβαθρο τής νέας ακρόπολης είναι λάθος πρέπει να αναφέρουμε με βάση πιάς αλήθειας τα κριτήρια είναι λάθος, αλλιώς ψευδοφιλολογούμε.
Ετσι λοιπόν το σωστό και το λάθος έχει να κάνει με ένα σημείο αναφοράς κατανόησης τού αληθούς στην πρωτογενή του αρχή. Αλλιώς δεν νοείται. Όλα μπορεί να είναι σωστά και όλα λαθος ανάλογα με το γούστο, το μυαλό ή την τρέλα του καθένα μας.
Τώρα όταν ανακατεύονται φιλοσοφίες και αλήθειες θεωρώντας ότι όλα είναι ίδια και αναφέρονται στήν ίδια αλήθεια, δημιουργούμε έναν χυλό, πολτοποιώντας και συμπεριλαμβάνοντας τα πάντα έτσι ώστε να μπορούμε να ψαρέψουμε σε όλες τίς θάλασσες όλα τα καλοπροαίρετα μέν, αλλά ανίδεα ημιμαθή και αμαθή ψάρια δέ. Αυτό κατάλαβα ότι κάνουν και οι οργανώσεις σάν την νέα ακρόπολη...Τί είσαι? Ινδουιστής? Χριστιανός? Καθολικός? Προτεστάντης? Βουδιστής? Βραχμάνος? Ορθόδοξος? Αρχαιοελληνιστής? Δεν πειράζει. Δεν έχει σημασία. Όλα ίδια είναι και για το ίδιο πράγμα μιλούν. Έλα στήν παρέα μας φαντάρε. Μάς κάνεις. Έλα να γίνουμε πολλοί έξω από πολεμικές θρησκειών και φιλοσοφιών. Έλα να γίνεις σοφός και ξεχωριστός. Έλα να φάς μασημένες, κοινότυπες και τετριμένες ιδέες άλλοτε ευκολόπεμπτες και άλλοτε μπερδεμένες περί αγάπης και ατομικής εξέλιξης ...(και όπως είναι γνωστό όσο πιό μπερδεμένες είναι οι ιδέες που σπέρνεις τόσο και πιό εύκολα εξουσιάζεις τα μπερδεμένα και εντυπωσιασμένα μυαλά τών ''αθώων'' και ανίδεων οπαδών)...Έλα να γίνεις και συ ένα υπάκουο στρατιωτάκι γιά την καλύτερη ανθρωπότητα στήν νέα εποχή πού έρχεται, να πείσουμε και να στρατολογήσουμε κι άλλους κολλημένους και δογματικούς. Εμείς είμαστε οι φωτισμένοι, οι ξεχωριστοί και οι ανοιχτόμυαλοι. Εμείς είμαστε αυτοί πού δεχόμαστε και τα χωράμε όλα σ'ένα τσουβάλι χωρίς προκαταλήψεις και δογματισμούς...όλοι άλλωστε δημιουργήματα τού ίδιου θεού και εξαρτήματα τού σύμπαντος είμαστε, και αυτό αρκεί, και μην το ψάχνετε παρα πέρα, όλα τα άλλα είναι δογματισμοί και μίση.
Αμ δέν είναι έτσι φίλοι μου.
Πιστεύω ότι επειδή σέ κάποιους αρκεί σαν φιλοσοφία ζωής νάναι κάποιος απλά άνθρωπος γι αυτό και μπλέκουν με ''νέες ακροπόλεις''. Αλλά τι είναι άνθρωπος? Ποιός το ορίζει και πως ορίζεται αυτό? Δέν κατηγορώ ούτε και κρίνω καμμιά κοσμοθέαση και καμμιά διαφορετική απ την δική μου αλήθεια. Αρκεί να είναι συνεπής με τον ευατό της, να γνωριζει τα όρια τής αλήθειας της, να μήν παραπλανά και να μήν έχει κρυφούς σκοπούς, και να μήν αφαιρεί με τις ιδέες της την ελευθερία τού άλλου.
Ο Ινδουιστής π.χ ή ο υλιστής έχουν μιά κοσμοθεωρία-φιλοσοφία, καλά κάνουν και την έχουν. Προσωπικά δεν συμφωνώ και δεν βρίσκω κανένα νόημα στην θεωρησή τους αλλά μπορώ να συζητήσω μαζί τους γιατί είναι ξεκάθαροι σ'αυτό πού πιστεύουν. Δεν μπλέκουν την βούρτσα με την τσατσάρα.
Διαβάζοντας πολλούς διαλόγους σ'αυτό το θέμα τού εσωτέρικα παρατήρησα οτι σέ πολλούς εδώ μέσα δέν τούς ενδιαφέρει η ουσία τού θέματος αλλά ο χαβαλές και δεν ξέρω και γώ τι άλλο. Όταν π.χ κάποιος πάει να πιάσει ουσιώδη για την συζήτηση ζητήματα βρίσκεται κάποιος πού (θελητά ή αθέλητα δεν ξέρω) αποπροσανατολίζει, διακωμωδεί ή βρίσκει ανούσιους λόγους για να διαπληκτιστεί.
Δικαίωμα τού καθένα και πάλι βεβαια. Εχει καί ο τζερτζελές την ομορφιά του αρκεί βέβαια να μην προσβάλει κακοπροαίρετα ο ένας τον άλλον.
Διάβασα τις σελίδες της συζητησής σας και μπήκα και σε μερικά σάιτ της νέας ακρόπολης. Αν μου επιτρέπουν οι φίλοι της παρέας θα ήθελα να κάνω και γω ένα σχολιο για όσα διάβασα και έχω καταλάβει. Έχω και γω κάποιους γνωστούς μου που είναι μέλη της Ν.Α.
Απ ότι κατάλαβα η νέα ακρόπολη παρουσιάζεται σαν φιλοσοφική οργάνωση. Απ τις κάποιες γνώσεις που έχω όμως στην φιλοσοφία μπορώ να πώ πώς τα λεγομενά της αγγίζουν τα όρια της παραφιλολογίας, του παιδαριώδους, τού αυθαίρετου και τού ασύμπτωτου λόγου, και πολλές φορές της φαιδρότητας, διαστρεβλώνοντας τα ερωτήματα και τις εκάστοτε διαφορετικές ανα τους καιρούς απαντήσεις της φιλοσοφίας.
Και επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής, μια πρώτη αντιδρασή μου από αυτά τα «φίρδην μίγδην» που διάβασα στα σάιτ της νέας ακρόπολης και μετά από κάποιες συζητήσεις με αυτούς τους γνωστούς μου που είναι μέλη, ήταν ένα ελαφρύ μειδίασμα στα χείλη. Όμως το πράγμα δεν φαίνεται ναναι τόσο απλό και αθώο.
Ο καθένας βέβαια έχει το δικαίωμα να πιστεύει ότι νομίζει ότι είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι αυτό που κάνουν και λένε είναι θεοσοφία και αποκρυφισμός, και αν ήταν και ξεκάθαρα δηλωμένο εγω προσωπικά κατ αρχήν δεν θα έβλεπα κανένα πρόβλημα. Το πρόβλημα παρουσιάζεται όταν δηλώνουν κάτι άλλο απ αυτό που είναι. Φιλόσοφοι ας πούμε. Αυτή η περίτεχνα κρυμένη ταυτότητα της σκέψης της οργάνωσής τους μού βάζει τις πρώτες υποψίες για τους στόχους της.
Επί πλέον ενώ μιλά γιά μελέτη όλων των θρησκειών, παρατήρησα ότι εντρυφά ιδιαιτέρως (με τον δικό της θεοσοφικό τρόπο βέβαια) στην ινδουιστική και βουδιστική θρησκεία και επιλεκτικά σε κάποιους Ελληνες αρχαίους φιλοσόφους, αλλά απουσιάζει παντελώς η αναζήτηση και η μελέτη του χριστιανισμού και κυρίως της ορθοδοξίας για την οποία οι αναφορές και οι γνώσεις της νέας ακρόπολης είναι μηδαμινές.
Πιστεύω ότι όσοι εντυπωσιάζονται απ αυτές τις ιδέες και τις ακολουθούν είναι είτε κάποιοι που έχουν ελλειματικές και απούσες γνώσεις (οι ημιμαθείς και οι αμαθείς δηλαδή), είτε κάποιες ψυχοπαθολογικές προσωπικότητες, είτε κάποιοι καλοκάγαθοι καί ανυποψίαστοι τύποι (τι ωραία που είναι η φύση και τα ζωάκια αγάπη μου τραλαλί τραλαλό).
Ομολογώ όμως ότι διαπίστωσα μέσα απ τις σελίδες της νέας ακρόπολης ότι ο τρόπος που πλασάρονται και μεταδίδονται αυτές οι γνώσεις είναι άκρως επιστημονικός βασιζόμενος στις αρχές της ψυχολογίας για την κατεύθυνση των ανεπαρκών εγκεφάλων των μαθητευόμενων οπαδών της. Μάλλον θέλουν στην αρχή να καταφέρουν να γίνουν η αγκαλίτσα που τους έλειψε και τους λείπει. Στην οργάνωση πού τώρα πιά γίνεται η πρωτεύουσα οικογενειά τους-(ετσι μου είπε ο γνωστός μου που είναι μέλος)-νοιώθουν πλέον ότι η μικρή ζωή τους έχει μια αξία, αφού αφ ενός νομίζουνε ότι γίνονται σοφότεροι και καλύτεροι, και αφ ετέρου πιστεύουν ότι συμμετέχουν στον ιερό παγκόσμιο σκοπό της οργάνωσης που είναι μια καλύτερη ανθρωπότητα με κυρίαρχη «φυλή» τους φιλοσόφους, δηλαδή αυτούς.
Και μιάς και η νέα ακρόπολη αυτοαποκαλείται φιλοσοφική οργάνωση ας πάρουμε τα πράγματα απ την αρχή στην βάση των κύριων ερωτημάτων που έχει θέσει η φιλοσοφία ανα τους αιώνες, μπάς και καταλήξουμε κάπου. Όχι κατ ανάγκη για να συμφωνήσουμε αλλά μήπως και συν-εννοηθούμε.
Οι βασικοί κλάδοι ερωτημάτων στην φιλοσοφία είναι δύο. Η ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ, η οποία ασχολείται με το τι είναι το «ΕΙΝΑΙ», και η ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΑ, η οποία ασχολείται με το πώς μπορεί να γνωσθεί αυτό το «ΕΙΝΑΙ». Με άλλα λόγια όπως το είπε και ο Αριστοτέλης η φιλοσοφία είναι η αναζήτηση της ουσίας και της φύσης των πρώτων αρχών και αιτιών, με σκοπό την αναζήτηση του αληθούς και την εύρεση νοήματος (ή μη νοήματος) στον κόσμο.
Η μεταφυσική δηλαδή για την φιλοσοφία δεν έχει την έννοια του μυστικιστικού, του απροσδιόριστου, του νεφελώδους και του αποκρυφιστικού και δεν έχει σαν άξονα την θρησκεία. Έχει σαν άξονα την εύρεση, την αναζήτηση νοήματος, της ύπαρξης, του κόσμου, της ιστορίας.
Η μεταφυσική δεν είναι άσχετη με την πραγματικότητα. Δεν είναι ένα παραμύθι που ξεκινάει εκεί που τελειώνει η Φυσική, και η πραγματικότητα. Είναι η αναζήτηση για την αιτία, την αιτιώδη αρχή και τον σκοπό. Εκεί η επιστήμη σταματάει. Μπορεί να πιστοποιήσει και να αναλύσει τα δεδομένα της γιγνώμενης πραγματικότητας δεν μπορεί όμως να μιλήσει για την αιτία και τον σκοπό. Μας μιλάει για το μπίνγκ – μπάνγκ ας πούμε…ποια είναι όμως η αιτιώδης αρχή του μπίνγκ - μπάνγκ, ποιος ο σκοπός, ποιο το νόημα; Εκεί αρχίζει η μετα – φυσική. Δεν είναι τυχαίο πως σήμερα που η επιστήμη έκανε άλματα τρομαχτικά στον τομέα της γνωσιοθεωρείας, με την θεωρία της σχετικότητας, την κβαντομηχανική κ.λ.π. κορυφαίοι της σύγχρονης φυσικής όπως ο Χά'ι'ζεμπεργκ, ο Ά'ι'νσταιν, ο Νήλς Μπόρς, στο τέλος της ζωής τους έγραψαν βιβλία φιλοσοφικά. Δηλαδή προσπάθησαν να υπερβούν το πείραμα, την παρατήρηση, τον μαθηματικό λογισμό και συλλογίστηκαν πάνω στην αιτία και στον σκοπό. Δεν υπάρχει αντίθεση λοιπόν μεταξύ Φυσικής και μεταφυσικής γιατί έχουν άλλα πεδία.
Ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός δεν θα μπορούσε να σταθεί χωρίς τον μεταφυσικό του άξονα. Χωρίς τους ναούς του, χωρίς τον Παρθενώνα του….φανταστείτε τι θα έμενε απ τον αρχαίο Ελληνικο πολιτισμό αν αφαιρέσεις τους ναούς και τους φιλοσόφους του.
Οσον αφορά τώρα τα ερωτήματα που θέτει η Οντολογία τέσσερις είναι κατ ουσίαν πολύ συνοπτικα οι απαντήσεις που έχουν δοθεί στους αιώνες.
Η ΥΛΙΣΤΙΚΗ….
Για καποιες επιστημονικες αντιληψεις, η υπαρξη και ο κοσμος είναι γεννημα του μηδενος. Μια τυφλη και τυχαια αναγκαιοτητα. Μια διακυμανση του κενου. Μια συμπτωση χωρις κανενα σκοπο και νοημα.. Μια ψευδαισθηση ζωης και υπαρξης που αφου κανει τον κυκλο της ξαναεπιστρεφει στην ανυπαρξια από οπου προηλθε. …
Η ΙΝΔΟΥΙΣΤΙΚΗ-ΒΟΥΔΙΣΤΙΚΗ….
Για τον Ινδουισμό και των αλλων φιλοσοφιων της ανατολης, ή Ιστορία του κόσμου είναι κυκλική. Υφίσταται μία αδιάκοπη ανακύκλωση των κόσμων, ενώ το σύμπαν είναι αιώνιο. Ή υψίστη αρχή είναι το Βrahman, το απόλυτο, πού είναι απρόσωπο, κείται πέρα κάθε ορισμού, ωστόσο περικλείει και διαποτίζει τα πάντα. Σκοπος ολων των οντων είναι η συναντηση και ή ένωση τους με το Υπερβατικο, το Απόλυτο Ένα, το αιωνιο, το ΒRΑΗΜΑΝ
Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ…..
Για τους αρχαιους Ελληνες ο κοσμος είναι αυθυπαρκτος στο επιπεδο του «είναι» και αυτονοητος στο επιπεδο της αληθειας. Το ΕΙΝΑΙ είναι ένα αυθυπαρκτο δεδομενο και όχι ένα δωρο ελευθεριας.
Η θεωρηση της υπαρξης είναι ολιστικη και στηριζεται στην υπαρκτικη αυταρκεια του Είναι.
Η αρχαιοελληνική οντολογία αναγόταν συλλογικά στην ύπαρξη μιας αιτιώδους αρχής – ενός πρώτου κινούντος η οποία όμως ήταν προκαθορισμένη από την δεδομένη λογικότητα δηλαδή από την ουσία της, από την φύση της. Δηλαδή δεν μπορούσε ο θεός να μην είναι αυτό που είναι. Ήτανε υποχρεωμένος να είναι αυτό που είναι. Άρα αιτιώδης αρχή του υπαρκτού δεν ήταν η ελευθερία, ήταν μια αναγκαιότητα. Μία αμείλιχτη αναγκαιότητα.
…’’Ολοκληρο το συμπαν (η συνολη πραγματικότητα) είναι για τους Ελληνες μια κοινωνια λογικων σχεσεων. Αυτό το λογικο στοιχειο καθιστά το συμπαν ‘’κοσμο’’, δηλαδη κοσμημα αρμονιας και ταξης.
Τα αισθητα οντα ερχονται και παρερχονται, αλλα ο λογικος τροπος (το πώς) της κοσμικης συνυπαρξης τους είναι παντοτε και αιωνια ο ιδιος. Ετσι, ο λογος (ο δεδομενος τροπος της αρμονιας των σχεσεων) αποδεικνυεται το μονιμο και σταθερο υπαρκτο, το ‘’οντως ον’’.
Και αν ο ανθρωπος ορεγεται την αθανασια, πρεπει στον ατομικο και συλλογικο του βιο να πραγματοποιει τον τροπο του οντως υπαρκτου, την λογικοτητα των σχεσεων της κοσμικης αρμονιας.
Για παράδειγμα για τον αρχαίο Έλληνα ο Παρθενώνας είναι μια πρόταση νοήματος του υπαρκτού. Για τον αρχαίο Έλληνα το νόημα του όντος υπαρκτού, του πραγματικά υπαρκτού συνοψίζεται σε μια λογικότητα η οποία διέπει τα πάντα και η οποία καθορίζει τα πάντα.
Ο Παρθενώνας λοιπόν είναι η αποτύπωση του υπαρκτού ως αναλογίας σχέσεων, μιας συμπαντικής αρμονίας που συνέχει τα πάντα, και απηχεί την απάντηση ότι το σύμπαν συγκροτείται σε κόσμο-κόσμημα χάρις σ’ αυτήν την λογικότητα της αρμονίας των σχέσεων.
Τους Ελληνες δεν τους απασχολουσε το θεμα της αρχης.
Γι αυτους ηταν αδιανοητο να σκεφτουν και να πραγματευτουν κατι τετοιο. Αρα το ζητημα της διακρισης κτιστου--Ακτιστου ηταν αδυνατον να τεθει.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ….
Συμφωνα με την θεολογικη αντληψη γινεται λογος περι κτισεως κοσμου. Ολη η συμπαντικη πραγματικοτητα αναδυθηκε απ την ανυπαρξια στη υπαρξη με την βουληση και ελευθερια του Θεου.
Ο κοσμος προηλθε όχι από καποια προυπαρχουσα «υλη» η «κατασταση» αλλα «εκ του μη οντος» που σημαινει ότι δεν προηλθε ουτε κι από την Θεια ουσια. Ο κοσμος είναι ετερουσιος σε σχεση με τον Δημιουργο και επειδη δεν είναι από την ουσια του κατ αναγκη ολη η υπαρξη του εξαρταται απ τις Θειες και δημιουργικες ενεργειες. Ειπαμε την ελληνικη αντιληψη για τον λογο και την αληθεια. Και η θεολογικη ορθοδοξη αποψη θεωρει οτι ο λογος είναι πραγματι το οντως υπαρκτο, όχι όμως ως δεδομενη και ανερμηνευτη αναγκαιοτητα που διεπει το συμπαν. Είναι η φανερωση (α-ληθεια) του τροπου της υπαρξης του θεου...του τροπου της κοινωνιας των σχεσεων, του τροπου της αγαπης.
Για την ορθοδοξη θεολογια ο Θεος είναι τριαδικος και αυτό σημαινει ότι η υπαρξη του συνιστα τον λογο-τροπο του Είναι ως κοινωνια αγαπης τριων υπαστασεων. Καμμια λογικη αναγκαιοτητα δεν προηγειται για να καθορισει την «ουσια του» η την «φυση του». Ο Θεος αυτοκαθοριζει ελευθερα τον λογο της υπαρξης του που είναι η αγαπη. Υπαρχει επειδη αγαπα. Ειναι «Πατηρ» της υπαρξης και της ζωης, επειδη «αχρονως και αγαπητικως» γεννα τον «Υιο» και εκπορευει το «Πνευμα»—υποστασιαζει ελευθερα το Είναι του ως πληρωμα αγαπητικης –ερωτικης κοινωνιας. Είναι «ο οντως ερως», «το ολον του ερωτος» όπως λεει και ενας από τους πατερες της εκκλησιας ο Μαξιμος Ομολογητης.
Η τριαδικοτητα του Θεου είναι ο θριαμβος της ελευθεριας ως προς κάθε αναγκαιοτητα.
Κάτω απ αυτήν την θεώρηση η αγάπη δεν στέκει ως μια από τις πολλές αρετές που πρέπει ο άνθρωπος να καταχτήσει, μα ο κατ’ εξοχήν τρόπος ύπαρξης του ανθρώπου ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΤ ΕΞΟΧΗΝ ΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ--ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΑΝΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ΑΧΡΟΝΟΥ ΑΙΤΙΑΣ.
Ο Θεός της εκκλησίας δεν είναι μια μονάδα φύσεως δηλαδή μια ατομικότητα, ένα αφηρημένο σοφό πρώτο κινούν, μια συμπαντική απρόσωπη διάνοια και θεία ουσία. Είναι μια κοινωνία προσώπων, μια τριάδα προσώπων τα οποία υπάρχουν ελεύθερα και η ελευθερία αυτή κορυφώνεται στην αγάπη. Και επειδή δεν υπάρχει ποτέ αναγκαστική αγάπη, υπάρχουν επειδή αγαπούν και στο ποσοστό που αγαπούν. Αν λοιπόν ο τρόπος ύπαρξης του Ακτίστου, της αιτιώδους αρχής είναι η αγάπη τότε ο μόνος τρόπος για να ζήσει το κτιστό είναι να ζήσει όπως το προτυπό του με τον τρόπο της αγάπης. Κάθε άλλη διαχείριση της κτιστής ύπαρξής του καταλήγει σε θάνατο. Στη βάση αυτής της ελευθερίας μπορούμε να δούμε και την σάρκωση του Χριστού. Ότι ο Θεός δηλαδή είναι ελεύθερος να υπάρξει και ως άνθρωπος, αλλα υπαρχοντας και ως ανθρωπος είναι ελεύθερος και από τις αναγκαιότητες που διέπουν την ανθρώπινη φύση, γι’ αυτό και ανίσταται εκ των νεκρών. Η ανάστασή του δεν είναι ένα θαύμα με την έννοια του μαγικού, του φακιρικού επιτεύγματος.
Είναι ένα σημείο, ένα σημάδι. Παραπέμπει σε ένα τρόπο υπάρξεως. Στην ελευθερία από κάθε προκαθορισμό της ύπαρξης. Και αυτήν την δυνατότητα την ανοίγει στην ανθρώπινη φύση.
Τώρα οι τεσσερις κοσμοθεασεις που παραπάνω ανεφερα ουσιαστικα ειναι δυο.
Η υλιστική, η αρχαιοελληνικη και η Ινδουιστική-Βουδιστική προσεγγισεις περι της αληθειας του Οντος περα απ τις οποιες διαφορες τους εχουν μια κοινη βαση.
Στην κβαντικη φυσικη το τιποτα σημαινει την απουσια πραγματικων σωματιδιων υλης και οχι καποιο χωρο που δεν υπαρχει τιποτα απολυτως. Η συγχρονη γλωσσα της φυσικης μιλα για κενο το οποιο ονοματιζει ψευδοκενο απ τις διακυμανσεις του οποιου προερχεται ο κοσμος
Αλλα και οι ανατολικες φιλοσοφιες εχουν στην βαση τους την ιδια προσεγγιση. Υπαρχουν πολλα βιβλια οπως του Capra το ’’ΤΑΟ και φυσικη’’ που αναλυεται διεξοδικα αυτη η ταυτιση.
Για τους μυστικιστες της ανατολης δεν υπαρχει αυτο που λεμε ΤΙΠΟΤΑ. Το τιποτα ειναι γεματο απο κατι. Μεσα σ αυτο το ’’τιποτα’’ υπαρχει η αρχεγονη αιωνια ουσια και οι θεμελιωδεις αντιθετες δυναμεις απ τις οποιες γενναται, πεθαινει και αναγενναται παλι ο κοσμος.
Και οι δυο αυτες αντιληψεις δεχονται οτι υπαρχει μια ουσια προτερη του κοσμου απ την αναγκαιοτητα της οποιας προκυπτει η γεννεση, η πολυπλοκοτητα και η αρμονια των συμπαντων.
Αλλα και για τους αρχαιους Ελληνες υπαρχει αυτη η βαση.
Για τον αρχαιο Ελληνα δεν υπαρχει αρχη αλλα μονο γεννεση. ..’’Κοσμον τονδε, τον αυτον απαντων, ουτε τις θεων ουτε ανθρωπων εποιησε, αλλ’ ην αει και εστιν και εστε πυρ αειζωον‘‘...ΗΡΑΚΛΕΙΤΟ Σ
‘‘Εκ παντων εν, και εξ ενος παντα‘‘...ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ.
Το Ειναι του κοσμου ταυτιζεται με το Ειναι του οντως Υπαρχειν.
Το Ειναι και το μη Ειναι ειναι Εν απ το οποιο και στο οποιο γενναται
και επανερχεται ο κοσμος.
Κατα την Αριστοτελικη λογικη ειναι η αιτια της κινησης . Και επειδη η κινηση και η μεταβολη συγκροτει οτι υπαρχει μεσ το συμπαν, αυτο το πρωτο κινουν ειναι η αιτιωδης αρχη. Για να ειναι πρωτο αυτο το πρωτο κινουν πρεπει να ειναι ακινητο. Για να ειναι ακινητο αλλα να ενεργει την κινηση πρεπει να ειναι καθαρη ενεργεια. (με αλλη εννοια απ αυτην που αντιλαμβανεται η φυσικη την ενεργεια βεβαια σημερα). Για να ειναι καθαρη ενεργεια πρεπει να ειναι καθαρος νους. Για να ειναι νους ο οποιος ενεργει αλλα δεν πασχει την ενεργεια πρεπει να νοει αυτος εαυτον κ.λ.π.
Δηλαδη εχουμε μια συλληψη καθαρα ορθολογικη μιας αιτιωδους αρχης η οποια ειναι υποχρεωμενη απο την δικη μας λογικοτητα να εχει συγκεκριμενες ιδιοτητες. Και οχι μονο απο την δικη μας λογικοτητα αλλα και απ αυτο που ο αρχαιος Ελληνας εβλεπε μεσα στο συμπαν.
Εβλεπε οτι τα παντα διεπονται απο εναν Λογο. Απο μια λογικοτητα που κατευθυνει, οριζει και πραγματοποιει τα παντα. Ο θεος λοιπον--η ’η εννοια του θεου--για τους Ελληνες ειναι υποταγμενος σ αυτην την λογικοτητα που διεπει τα παντα.Δηλαδη ειναι υποχρεωμενος απ την φυση του--απ την ουσια του--να ειναι θεος. Δεν μπορει να ειναι κατι αλλο απ αυτο που ειναι.
Αρα πριν τον θεό εμμεσα η και εκπεφρασμενα δεχοντουσαν μια αναγκαιοτητα που προηγειται. Επομενως αν η αιτια της υπαρξης ειναι αυτο το ΕΝ και πριν απ αυτην την αιτια υπαρχει μια δεδομενη αναγκαιοτητα αποκλειεται η ελευθερια. ‘‘Η ΥΠΑΡΚΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ‘‘.
Τώρα, η νέα ακρόπολη και όλες οι σχετικές με αυτές οργανώσεις επιλέγουν την Ινδουιστική θεώρηση της αλήθειας με κάποια πασπαλίσματα φιλοσοφιών αρχαίων Ελλήνων και αυτό φαντάζομαι γιατί ταιριάζει με τις θεοσοφικές της διδασκαλίες.
Λένε οτι ασχολούνται με την συγκριτική έρευνα των θρησκειών αλλά απουσιάζει παντελώς η ορθόδοξη χριστιανική άποψη γιά την αλήθεια. Λένε οτι ασχολούνται με την φιλοσοφική αναζήτηση αλλά αγνοείται τελείως και δεν αναφέρονται καθόλου σε μεγάλους φιλοσόφους που έθεσαν τεράστια ερωτήματα και έδωσαν τις δικές τους απαντήσεις όπως ο Χα'ι'ντέγκερ, ο Εγγελς, ο Κάντ, ο Βιντκενστάιν καί πολλοί άλλοι, όπως δεν αναφέρεται και καθόλου και σε μεγάλους πατέρες τής ανατολής που άρθρωσαν φιλοσοφικό και θεολογικό λόγο οπως ο Μάξιμος ο ομολογητής, ο Γρηγόριος Παλαμάς, ο Γρηγόριος Νύσσης, ο Μέγας Βασιλειος και άλλοι πολλοί. Παίρνει λίγο από Ινδουισμό, λίγο από κάποιους αρχαίους Ελληνες φιλοσόφους διαστρεβλώνοντας και ερμηνεύοντας τα λεγομενά τους κατα πως ταιριάζουν με τις θεοσοφικές και αποκρυφιστικές της διδασκαλίες.
Δέν χρειάζεται να είσαι διδάκτωρ τής φιλοσοφικής σχολής Αθηνών για να καταλάβεις την αστειότητα τέτοιων χαριτόλογων διδασκαλιών. Και ένας πρωτοετής φοιτητής της φιλοσοφίας, ακόμα και ενας αμόρφωτος χασάπης ή μανάβης με κοινό νού, ελεύθερο και ανοικτό μυαλό το καταλαβαίνει. Υπάρχει όμως τόσο πολύ ψυχοπαθολογία σε πολύ κόσμο, και τέτοια ελλείματα και απωθημένα ψυχής όσο και στερητικά σύνδρομα, καθώς και η ανάγκη να ανήκει κάποιος σε μιά ομάδα για να αυτοκαταξιωθεί και να καταξιωθεί από τούς άλλους (γιατί αλλιώς είναι ανύπαρκτοι, μιάς και τέτοια άτομα δεν έχουν πρόσωπο και εαυτό), πού πάντα τέτοιες συγχυτικές διδασκαλίες θα βρίσκουν οπαδούς και φανατικούς μάλιστα. Υπάρχει πολύ μεγάλη πελατεία απο κάτω και τόσο πολύ πρόσφορο έδαφος πού αν θέλει κάποιος να βρεί οπαδούς να τούς εγκλωβίσει και να τούς κάνει να χάσκουν εντυπωσιασμένοι σε όσα ακούν άνετα μπορεί. Και αυτό οί ιδρυτές και οι ''δάσκαλοι'' αυτών των ''φιλοσοφικών'' οργανώσεων το ξέρουν καλά.
Λένε πως δέχονται όλες τις φιλοσοφίες και τις θρησκείες γιατί θεωρούν πως όλες οι θρησκείες ειναι μερος της μιάς αλήθειας και οτι απλά όλοι οι ιδρυτές τους είναι δάσκαλοι και μύστες.
Tον Χριστό τον θεωρούν έναν απ τούς πολλούς μύστες τής ιστορίας.
Δικαίωμα βέβαια τού καθένα να τόν θεωρεί όπως θέλει. Ο ίδιος όμως λέει ότι είναι ο Θεός. Οτι είναι η αλήθεια, η Οδός και η ζωή. Οτι είναι το Φώς τού κόσμου και ότι χωρίς αυτόν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Λόγια δηλαδή πού δέν έχει τολμήσει να πεί κανένας άλλος στήν ιστορία τών φιλοσοφιών και θρησκειών. Λόγια που τα λέει καποιος είτε γιατί είναι αλήθεια είτε γιατί είναι τρελός είτε γιατί είναι απατεώνας. Ο καθένας ας διαλέξει ότι θέλει απ τα τρεία. Αν καταλήξουμε ομως οτι είναι αλήθεια αυτά πού ισχυρίζεται για τον εαυτό του τότε δέν μπορούμε να τον συμπεριλάβουμε στό χυλό τών ιδεών πού κηρύσσει η νέα ακρόπολη γιατί αυτά πού λέει ειναι τελείως μά τελείως διαφορετικά απ αυτά που λέει εκείνος. Γιά όσους γνωρίζουν την ορθόδοξη θεολογία είναι απόλυτα αντιφατικό να είσαι ορθόδοξος χριστιανός και ταυτόχρονα να είσαι και μέλος της νέας ακρόπολης. Γι αυτό και όσοι ειναι στήν ν.α όντας ορθόδοξοι χριστιανοί αγνοούν τελείως την ορθοδοξία άσχετα αν είναι κατ όνομα από παράδοση χριστιανοί.
Δεν μπορούμε επομένως με μιάν αβάσταχτη ελαφρότητα σκέψης να τσουβαλιάζουμε τα πάντα στο όνομα της μιάς αλήθειας. Το θέμα είναι πια πιστεύουμε ότι είναι αυτή η μιά αλήθεια. Αυτό είναι το θέμα.
Γιατί ο τρόπος που ορίζει κάποιος την αλήθεια, το αιώνιο και την πρώτη αρχή καθορίζει και τον τρόπο της σκέψης του, το κριτήριο τών πράξεων του και εν γένει την ζωή του.
Μέ άλλα λόγια τα σημεία αναφοράς που έχει κάποιος για νοηματοδοτεί τον κόσμο και την ζωή του ορίζουν την θέση του και την επιτυχία ή αποτυχία του.
Χωρίς πρωτογενές σημείο αναφοράς της αλήθειας δεν υπάρχει κανένα κριτήριο γιά το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό. Όλα γίνονται σχετικά και εξαρτώνται απ την δική μας οπτική γωνία, την δική μας διανοητική, συναισθηματική, ή και ψυχοπαθολογική μας προτίμηση που βλέπουμε το νόημα και την αλήθεια. Δεν υπάρχει λοιπόν σωστό και λάθος αόριστα. Οταν π.χ λέμε οτι το ιδεολογικό υπόβαθρο τής νέας ακρόπολης είναι λάθος πρέπει να αναφέρουμε με βάση πιάς αλήθειας τα κριτήρια είναι λάθος, αλλιώς ψευδοφιλολογούμε.
Ετσι λοιπόν το σωστό και το λάθος έχει να κάνει με ένα σημείο αναφοράς κατανόησης τού αληθούς στην πρωτογενή του αρχή. Αλλιώς δεν νοείται. Όλα μπορεί να είναι σωστά και όλα λαθος ανάλογα με το γούστο, το μυαλό ή την τρέλα του καθένα μας.
Τώρα όταν ανακατεύονται φιλοσοφίες και αλήθειες θεωρώντας ότι όλα είναι ίδια και αναφέρονται στήν ίδια αλήθεια, δημιουργούμε έναν χυλό, πολτοποιώντας και συμπεριλαμβάνοντας τα πάντα έτσι ώστε να μπορούμε να ψαρέψουμε σε όλες τίς θάλασσες όλα τα καλοπροαίρετα μέν, αλλά ανίδεα ημιμαθή και αμαθή ψάρια δέ. Αυτό κατάλαβα ότι κάνουν και οι οργανώσεις σάν την νέα ακρόπολη...Τί είσαι? Ινδουιστής? Χριστιανός? Καθολικός? Προτεστάντης? Βουδιστής? Βραχμάνος? Ορθόδοξος? Αρχαιοελληνιστής? Δεν πειράζει. Δεν έχει σημασία. Όλα ίδια είναι και για το ίδιο πράγμα μιλούν. Έλα στήν παρέα μας φαντάρε. Μάς κάνεις. Έλα να γίνουμε πολλοί έξω από πολεμικές θρησκειών και φιλοσοφιών. Έλα να γίνεις σοφός και ξεχωριστός. Έλα να φάς μασημένες, κοινότυπες και τετριμένες ιδέες άλλοτε ευκολόπεμπτες και άλλοτε μπερδεμένες περί αγάπης και ατομικής εξέλιξης ...(και όπως είναι γνωστό όσο πιό μπερδεμένες είναι οι ιδέες που σπέρνεις τόσο και πιό εύκολα εξουσιάζεις τα μπερδεμένα και εντυπωσιασμένα μυαλά τών ''αθώων'' και ανίδεων οπαδών)...Έλα να γίνεις και συ ένα υπάκουο στρατιωτάκι γιά την καλύτερη ανθρωπότητα στήν νέα εποχή πού έρχεται, να πείσουμε και να στρατολογήσουμε κι άλλους κολλημένους και δογματικούς. Εμείς είμαστε οι φωτισμένοι, οι ξεχωριστοί και οι ανοιχτόμυαλοι. Εμείς είμαστε αυτοί πού δεχόμαστε και τα χωράμε όλα σ'ένα τσουβάλι χωρίς προκαταλήψεις και δογματισμούς...όλοι άλλωστε δημιουργήματα τού ίδιου θεού και εξαρτήματα τού σύμπαντος είμαστε, και αυτό αρκεί, και μην το ψάχνετε παρα πέρα, όλα τα άλλα είναι δογματισμοί και μίση.
Αμ δέν είναι έτσι φίλοι μου.
Πιστεύω ότι επειδή σέ κάποιους αρκεί σαν φιλοσοφία ζωής νάναι κάποιος απλά άνθρωπος γι αυτό και μπλέκουν με ''νέες ακροπόλεις''. Αλλά τι είναι άνθρωπος? Ποιός το ορίζει και πως ορίζεται αυτό? Δέν κατηγορώ ούτε και κρίνω καμμιά κοσμοθέαση και καμμιά διαφορετική απ την δική μου αλήθεια. Αρκεί να είναι συνεπής με τον ευατό της, να γνωριζει τα όρια τής αλήθειας της, να μήν παραπλανά και να μήν έχει κρυφούς σκοπούς, και να μήν αφαιρεί με τις ιδέες της την ελευθερία τού άλλου.
Ο Ινδουιστής π.χ ή ο υλιστής έχουν μιά κοσμοθεωρία-φιλοσοφία, καλά κάνουν και την έχουν. Προσωπικά δεν συμφωνώ και δεν βρίσκω κανένα νόημα στην θεωρησή τους αλλά μπορώ να συζητήσω μαζί τους γιατί είναι ξεκάθαροι σ'αυτό πού πιστεύουν. Δεν μπλέκουν την βούρτσα με την τσατσάρα.
Διαβάζοντας πολλούς διαλόγους σ'αυτό το θέμα τού εσωτέρικα παρατήρησα οτι σέ πολλούς εδώ μέσα δέν τούς ενδιαφέρει η ουσία τού θέματος αλλά ο χαβαλές και δεν ξέρω και γώ τι άλλο. Όταν π.χ κάποιος πάει να πιάσει ουσιώδη για την συζήτηση ζητήματα βρίσκεται κάποιος πού (θελητά ή αθέλητα δεν ξέρω) αποπροσανατολίζει, διακωμωδεί ή βρίσκει ανούσιους λόγους για να διαπληκτιστεί.
Δικαίωμα τού καθένα και πάλι βεβαια. Εχει καί ο τζερτζελές την ομορφιά του αρκεί βέβαια να μην προσβάλει κακοπροαίρετα ο ένας τον άλλον.
Θέλω να πιστεύω οτι το θέμα είναι μέσα απ αυτές τις συζητήσεις να βοηθάμε τούς άλλους και να γινόμαστε και μείς κάπως σοφότεροι και καλύτεροι. Όμως τι εννοούμε και πώς ορίζουμε τι είναι το καλύτερο και σε σχέση με τι είναι καλύτερο?
Το ξαναλέω γιατί κατα την κρίση μου το θεωρώ σημαντικό.
Το καλύτερο και το χειρότερο, το καλό και τό κακό, τό σωστό και το λάθος, το αληθινό και το ψεύτικο, το δίκαιο και το άδικο, η σωτηρία και η απώλεια, η επιτυχία και η αποτυχία, το ήθος και το άηθες, έχουν άμεση σχέση με το ποιό είναι για τον καθένα το πρωτογενές κριτήριο τής αλήθειας. Τι και ποιό είναι, και με ποιό τρόπο υπάρχει το ΟΝΤΩΣ ΥΠΑΡΧΟΝ. Σημασία λοιπόν έχει όχι ποίες είναι οι συναισθηματικές προτιμήσεις μας ή οί διανοητικές ικανότητές μας (γιατί τότε την λύτρωση θα την βρίσκανε μόνο οι ευαίσθητοι και οι εφυείς) αλλά ποιά είναι η οντολογία μας. Και ξέρω βέβαια οτι αυτήν την λέξη λίγοι την γνωρίζουν εστω και σαν λέξη στο λεξικό. Για την θεολογία-φιλοσοφία τών πατέρων τής ανατολής λέξεις κλειδιά για την κατανόηση τής αλήθειας είναι: Πρόσωπο, Ελευθερία, Έρωτας, Κοινωνία σχέσεων.
Όλοι μιλάνε γιά την αγάπη, αλλά το να μιλάμε συγκεχιμένα και αόριστα παραφιλολογώντας για την αγάπη, την καλοσύνη, το δίκαιο, την σοφία, χωρίς να δίνουμε οντολογικό περιεχόμενο στα ζητουμενά μας είναι σαν να διαβάζουμε ένα άρλεκιν, ένα ρομάντζο κακής ποιότητας, ή το εγχειρίδιο τού καλού προσκόπου....να αγαπάμε τούς άλλους, να μην κάνουμε κακό, να εξελισόμαστε, να κάνουμε θετικές σκέψεις, να είμαστε ευγενικοί, να αναπτύξουμε την επταπλή σύνθεση τού σωματός μας, να βοηθούμε τίς γριούλες να περάσουνε απέναντι, βάλε σε όλα αυτά και λίγο νεράιδες, και λίγο ξωτικά, και λίγο φενγκ σουί, και λίγο νάνους και λίγο μετενσάρκωση και έδεσε το γλυκό και μπλά μπλά μπλά και τραλαλί και τραλαλό.
Η ελευθερία και η αγάπη ή είναι φωτιά πού δεν σβήνει ποτέ γιατί είναι η αιτία και η αφετηρία που υπάρχει ότι υπάρχει, ή είναι ένα χαζό ιδεολόγημα,ένα ανασφαλές, αδύναμο και δακρύβρεκτο συναίσθημα εφήμερων παροδικών και αξιολύπητων μοναχικών υπάρξεων θωρακισμένων με γλυκανάλατες εξουσιαστικές ιδέες και φουσκωμένο εύθικτο εγωισμό.
Ευχαριστώ για την φιλοξενία
Edited by - lostinspace on 04/03/2012 01:35:43
Edited by - lostinspace on 04/03/2012 01:41:48