mariagrir
Νέο Μέλος5Μηνύματα
3Θέματα
18/02/2004, 12:08:01Πρώτο μήνυμα
19/02/2004, 13:38:04Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
ΕΑΝ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ Η ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ (ΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ) ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ. ΟΠΟΤΕ ΑΝ ΕΙΧΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΕΥΘΥΝΟ ΑΝΤΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΠΑΙΔΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΑΡΕΙ Η ΙΔΙΑ ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΑΘΗ. (ΕΞΑΙΡΕΙΤΑΙ Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΒΙΑΣΜΟΥ). ΕΞΑΛΛΟΥ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΙΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΜΙΑΣ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ.
ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΛΟΙΠΟΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ
ΕΠΕΙΔΗ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΕΙ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΕΙ ΤΟ ΕΜΒΡΥΟ ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΕΝΑ ΚΥΤΤΑΡΟ
ΕΠΕΙΔΗ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΝΕΤΑΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΙΤΕ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΜΗΤΕΡΑ ΕΙΤΕ ΜΕ ΘΕΤΗ (ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΒΙΑΣΜΟ-ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙ) ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ.
ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ ΔΕΝ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΖΩΗ ΑΛΛΑ ΕΜΜΕΣΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ. ΜΠΟΡΕΙ ΣΕ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΕΤΣΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΤΙ ΛΕΕΙ; ΣΥΜΦΩΝΕΙ;
ΚΑΙ ΑΝ ΑΥΤΗ Η ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΤΕ ΛΥΠΑΜΑΙ ΑΛΛΑ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ. ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ. ΟΜΩΣ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ. ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΤΗΝ ΖΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.
ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΛΟΙΠΟΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ
ΕΠΕΙΔΗ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΕΙ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΕΙ ΤΟ ΕΜΒΡΥΟ ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΕΝΑ ΚΥΤΤΑΡΟ
ΕΠΕΙΔΗ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΝΕΤΑΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΕΙΤΕ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΜΗΤΕΡΑ ΕΙΤΕ ΜΕ ΘΕΤΗ (ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΒΙΑΣΜΟ-ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙ) ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ.
ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ ΔΕΝ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΖΩΗ ΑΛΛΑ ΕΜΜΕΣΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ. ΜΠΟΡΕΙ ΣΕ ΜΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΕΤΣΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΤΙ ΛΕΕΙ; ΣΥΜΦΩΝΕΙ;
ΚΑΙ ΑΝ ΑΥΤΗ Η ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΤΕ ΛΥΠΑΜΑΙ ΑΛΛΑ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ. ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ. ΟΜΩΣ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΚΑ ΤΗΣ. ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΤΗΝ ΖΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.
Μόλις διάβασα την άποψη του ΝΟΜΙΜΟΝ πάνω στο που μπορεί να οφείλεται το ότι δεν είναι όλοι δωρητές οργάνων και θα ήθελα να προσθέσω κάτι.
-στην ελπίδα η οποία χάνεται μόνο με το θάνατο.
Ελπίζεις ότι, και να συμβεί κάτι σε σένα ή σε κάποιον δικό σου μπορεί να γίνει κάποιο θαύμα.
Όμως φοβάμαι ότι όταν έχει επέλθει εγκεφαλικός θάνατος τέτοια θαύματα δεν γίνονται. Και ο εγκεφαλικός θάνατος διαπιστώνεται μετά από πολλά τεστ που γίνονται. Δεν έχει σχέση με το κώμα και ποτέ κανείς δεν έχει επανέρθει. Μπορεί κάποιος να είναι νεκρός όπως το εννοούμε εμείς δηλαδή να μην έχει καρδιακή λειτουργία για αρκετό χρονικό διάστημα αλλά μετά από ανάνηψη να διαπιστωθεί ότι ο εγκέφαλος για κάποιους λόγους δεν έχει νεκρωθεί. Όταν όμως όλα τα στελέχη του εγκεφάλου είναι νεκρά τότε νομίζω ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Η ζωή ακόμα και με τη στήριξη των μηχανημάτων θα τελειώσει.
Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις να γίνεις δωρητής οργάνων πόσο μάλλον να πάρεις τέτοια απόφαση για κάποιον αγαπημένο σου. Να βλέπεις τα κουτιά με τα όργανα του να περνάνε από μπροστά σου. Μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι όλα τελείωσαν. Μόνο τότε σβήνουν όλες οι ελπίδες ΟΡΙΣΤΙΚΑ. Γι’ αυτό μην εκπλήσσεσαι που όταν κάποιος γονιός δώσει τα όργανα του παιδιού του γίνεται θέμα στις ειδήσεις.
Γνωρίζω δυστυχώς δύο περιπτώσεις εγκεφαλικού θανάτου που στη μία έγινε δωρεά και στην άλλη όχι.
Οι σκέψεις γι’ αυτούς που δεν έκαναν τη δωρεά (ενός παιδιού 21 ετών μετά από 9 χρόνια που έχει φύγει) είναι από τη μια ότι δεν βοήθησαν στο να σωθούν κάποιοι άλλοι και από την άλλη ότι εξάντλησαν όλα τα περιθώρια μήπως και επέστρεφε ο γιος τους.
Η περίπτωση που έγινε η δωρεά αφορούσε ένα κοριτσάκι 5 χρονών που λάτρευα. Δεν ήμουν η μητέρα του, το είχα βαπτίσει και μην έχοντας δικά μου παιδιά ήμασταν πάρα πολύ δεμένες. Έγινε ανάνηψη στη μικρή μετά από 35 λεπτά μη καρδιακής λειτουργίας. Οι γιατροί από την αρχή ήταν κάθετοι στο ότι η εγκεφαλική λειτουργία δεν θα επανέρθει. Επειδή με τους γονείς ήμασταν πολύ δεμένοι και ήξεραν ότι την αγαπούσα πάρα πολύ ήμουν μπροστά σε όλες τις συζητήσεις που γίνονταν για τη δωρεά των οργάνων της. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν θα μπορούσα να πάρω στη θέση τους την απόφαση που πήραν και ήμουν αν όχι αντίθετη τουλάχιστον πολύ επιφυλακτική. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα την χάσουμε. Αν και η μικρή μπορούσε μετά από 2 ημέρες να έχει καρδιακή λειτουργία χωρίς μηχανήματα ο εγκέφαλος είχε υποστεί τέτοιες βλάβες που ήταν εντελώς νεκρός. Αυτό σύμφωνα με τους γιατρούς σήμαινε ότι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πέθαινε και μπορεί να μην χανόταν τα νεφρά και τους κερατοειδής αλλά θα χάνονταν το συκώτι και η καρδιά. Οι πιέσεις για τους γονείς ήταν φοβερές. Αν και είχαν πάρει την απόφαση να γίνει η δωρεά είχαν μία μέρα που έπρεπε να πουν το τελικό ναι γιατί ήταν στο χρόνο 0 για να πεθάνει. Από τη μια οι γιατροί πίεζαν γιατί θα πέθαινε και δεν είχαν πολύ χρόνο και από την άλλη οι περισσότεροι από εμάς υποστήριζαν ότι αφού η καρδιά λειτουργεί υπάρχει ελπίδα. Πιθανών εάν ήμουν εγώ η μητέρα της να αποφάσιζα το αντίθετο. Αν και έβλεπα ότι δεν υπάρχει ελπίδα δεν μπορούσα να το δεχτώ. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αφού πίστευαν ότι είναι νεκρή θα της έκαναν ολική νάρκωση για να αφαιρέσουν τα όργανα, για να μην καταλαβαίνει; Αφού ο εγκέφαλος ήταν νεκρός. Δεν μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει αυτό.
Ακόμα και μετά από 2 μήνες που όλα πια είχαν τελειώσει και προσπαθούσα να πείσω τη γιαγιά της, για να μην υποφέρει τόσο, ότι ήταν νεκρή όταν πήραν τα όργανα, καταλάβαινα ότι δεν είχα ακόμη καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου.
Σχεδόν 2 χρόνια τώρα προσπαθώ να δεχτώ ότι δεν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας πράγμα που πιστεύω ότι συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί δεν έχω δεχτεί το χαμό της.
Οι γονείς έγιναν αμέσως δωρητές. Ο δήμαρχος στο δήμο που ανήκουν σαν συμπαράσταση και παίρνοντας τους ως παράδειγμα έγινε και αυτός και πρότεινε να γίνουν και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου. Έγιναν και αυτοί ηθικά ίσως πιεζόμενοι και όχι με δική τους πρωτοβουλία πράγμα με το οποίο είμαι αντίθετη. Αυτό πρέπει να είναι μια προσωπική απόφαση.
Εγώ είμαι μάλλον ανίκανη να πάρω μια τέτοια απόφαση για κάποιον που αγαπώ. Ελπίζω να μην χρειαστεί ποτέ γιατί είναι πολύ δύσκολο να συμφιλιωθείς με την ιδέα του θανάτου. Εδώ δεν έχω καταφέρει ακόμη να την πάρω για μένα. Αν μέχρι να δωρίσω τα όργανα μου συμβεί κάτι ας το αποφασίσουν άλλοι.
-στην ελπίδα η οποία χάνεται μόνο με το θάνατο.
Ελπίζεις ότι, και να συμβεί κάτι σε σένα ή σε κάποιον δικό σου μπορεί να γίνει κάποιο θαύμα.
Όμως φοβάμαι ότι όταν έχει επέλθει εγκεφαλικός θάνατος τέτοια θαύματα δεν γίνονται. Και ο εγκεφαλικός θάνατος διαπιστώνεται μετά από πολλά τεστ που γίνονται. Δεν έχει σχέση με το κώμα και ποτέ κανείς δεν έχει επανέρθει. Μπορεί κάποιος να είναι νεκρός όπως το εννοούμε εμείς δηλαδή να μην έχει καρδιακή λειτουργία για αρκετό χρονικό διάστημα αλλά μετά από ανάνηψη να διαπιστωθεί ότι ο εγκέφαλος για κάποιους λόγους δεν έχει νεκρωθεί. Όταν όμως όλα τα στελέχη του εγκεφάλου είναι νεκρά τότε νομίζω ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Η ζωή ακόμα και με τη στήριξη των μηχανημάτων θα τελειώσει.
Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις να γίνεις δωρητής οργάνων πόσο μάλλον να πάρεις τέτοια απόφαση για κάποιον αγαπημένο σου. Να βλέπεις τα κουτιά με τα όργανα του να περνάνε από μπροστά σου. Μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι όλα τελείωσαν. Μόνο τότε σβήνουν όλες οι ελπίδες ΟΡΙΣΤΙΚΑ. Γι’ αυτό μην εκπλήσσεσαι που όταν κάποιος γονιός δώσει τα όργανα του παιδιού του γίνεται θέμα στις ειδήσεις.
Γνωρίζω δυστυχώς δύο περιπτώσεις εγκεφαλικού θανάτου που στη μία έγινε δωρεά και στην άλλη όχι.
Οι σκέψεις γι’ αυτούς που δεν έκαναν τη δωρεά (ενός παιδιού 21 ετών μετά από 9 χρόνια που έχει φύγει) είναι από τη μια ότι δεν βοήθησαν στο να σωθούν κάποιοι άλλοι και από την άλλη ότι εξάντλησαν όλα τα περιθώρια μήπως και επέστρεφε ο γιος τους.
Η περίπτωση που έγινε η δωρεά αφορούσε ένα κοριτσάκι 5 χρονών που λάτρευα. Δεν ήμουν η μητέρα του, το είχα βαπτίσει και μην έχοντας δικά μου παιδιά ήμασταν πάρα πολύ δεμένες. Έγινε ανάνηψη στη μικρή μετά από 35 λεπτά μη καρδιακής λειτουργίας. Οι γιατροί από την αρχή ήταν κάθετοι στο ότι η εγκεφαλική λειτουργία δεν θα επανέρθει. Επειδή με τους γονείς ήμασταν πολύ δεμένοι και ήξεραν ότι την αγαπούσα πάρα πολύ ήμουν μπροστά σε όλες τις συζητήσεις που γίνονταν για τη δωρεά των οργάνων της. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν θα μπορούσα να πάρω στη θέση τους την απόφαση που πήραν και ήμουν αν όχι αντίθετη τουλάχιστον πολύ επιφυλακτική. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα την χάσουμε. Αν και η μικρή μπορούσε μετά από 2 ημέρες να έχει καρδιακή λειτουργία χωρίς μηχανήματα ο εγκέφαλος είχε υποστεί τέτοιες βλάβες που ήταν εντελώς νεκρός. Αυτό σύμφωνα με τους γιατρούς σήμαινε ότι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πέθαινε και μπορεί να μην χανόταν τα νεφρά και τους κερατοειδής αλλά θα χάνονταν το συκώτι και η καρδιά. Οι πιέσεις για τους γονείς ήταν φοβερές. Αν και είχαν πάρει την απόφαση να γίνει η δωρεά είχαν μία μέρα που έπρεπε να πουν το τελικό ναι γιατί ήταν στο χρόνο 0 για να πεθάνει. Από τη μια οι γιατροί πίεζαν γιατί θα πέθαινε και δεν είχαν πολύ χρόνο και από την άλλη οι περισσότεροι από εμάς υποστήριζαν ότι αφού η καρδιά λειτουργεί υπάρχει ελπίδα. Πιθανών εάν ήμουν εγώ η μητέρα της να αποφάσιζα το αντίθετο. Αν και έβλεπα ότι δεν υπάρχει ελπίδα δεν μπορούσα να το δεχτώ. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αφού πίστευαν ότι είναι νεκρή θα της έκαναν ολική νάρκωση για να αφαιρέσουν τα όργανα, για να μην καταλαβαίνει; Αφού ο εγκέφαλος ήταν νεκρός. Δεν μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει αυτό.
Ακόμα και μετά από 2 μήνες που όλα πια είχαν τελειώσει και προσπαθούσα να πείσω τη γιαγιά της, για να μην υποφέρει τόσο, ότι ήταν νεκρή όταν πήραν τα όργανα, καταλάβαινα ότι δεν είχα ακόμη καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου.
Σχεδόν 2 χρόνια τώρα προσπαθώ να δεχτώ ότι δεν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας πράγμα που πιστεύω ότι συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί δεν έχω δεχτεί το χαμό της.
Οι γονείς έγιναν αμέσως δωρητές. Ο δήμαρχος στο δήμο που ανήκουν σαν συμπαράσταση και παίρνοντας τους ως παράδειγμα έγινε και αυτός και πρότεινε να γίνουν και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου. Έγιναν και αυτοί ηθικά ίσως πιεζόμενοι και όχι με δική τους πρωτοβουλία πράγμα με το οποίο είμαι αντίθετη. Αυτό πρέπει να είναι μια προσωπική απόφαση.
Εγώ είμαι μάλλον ανίκανη να πάρω μια τέτοια απόφαση για κάποιον που αγαπώ. Ελπίζω να μην χρειαστεί ποτέ γιατί είναι πολύ δύσκολο να συμφιλιωθείς με την ιδέα του θανάτου. Εδώ δεν έχω καταφέρει ακόμη να την πάρω για μένα. Αν μέχρι να δωρίσω τα όργανα μου συμβεί κάτι ας το αποφασίσουν άλλοι.
Μόλις διάβασα την άποψη του ΝΟΜΙΜΟΝ πάνω στο που μπορεί να οφείλεται το ότι δεν είναι όλοι δωρητές οργάνων και θα ήθελα να προσθέσω κάτι.
-στην ελπίδα η οποία χάνεται μόνο με το θάνατο.
Ελπίζεις ότι, και να συμβεί κάτι σε σένα ή σε κάποιον δικό σου μπορεί να γίνει κάποιο θαύμα.
Όμως φοβάμαι ότι όταν έχει επέλθει εγκεφαλικός θάνατος τέτοια θαύματα δεν γίνονται. Και ο εγκεφαλικός θάνατος διαπιστώνεται μετά από πολλά τεστ που γίνονται. Δεν έχει σχέση με το κώμα και ποτέ κανείς δεν έχει επανέρθει. Μπορεί κάποιος να είναι νεκρός όπως το εννοούμε εμείς δηλαδή να μην έχει καρδιακή λειτουργία για αρκετό χρονικό διάστημα αλλά μετά από ανάνηψη να διαπιστωθεί ότι ο εγκέφαλος για κάποιους λόγους δεν έχει νεκρωθεί. Όταν όμως όλα τα στελέχη του εγκεφάλου είναι νεκρά τότε νομίζω ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Η ζωή ακόμα και με τη στήριξη των μηχανημάτων θα τελειώσει.
Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις να γίνεις δωρητής οργάνων πόσο μάλλον να πάρεις τέτοια απόφαση για κάποιον αγαπημένο σου. Να βλέπεις τα κουτιά με τα όργανα του να περνάνε από μπροστά σου. Μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι όλα τελείωσαν. Μόνο τότε σβήνουν όλες οι ελπίδες ΟΡΙΣΤΙΚΑ. Γι’ αυτό μην εκπλήσσεσαι που όταν κάποιος γονιός δώσει τα όργανα του παιδιού του γίνεται θέμα στις ειδήσεις.
Γνωρίζω δυστυχώς δύο περιπτώσεις εγκεφαλικού θανάτου που στη μία έγινε δωρεά και στην άλλη όχι.
Οι σκέψεις γι’ αυτούς που δεν έκαναν τη δωρεά (ενός παιδιού 21 ετών μετά από 9 χρόνια που έχει φύγει) είναι από τη μια ότι δεν βοήθησαν στο να σωθούν κάποιοι άλλοι και από την άλλη ότι εξάντλησαν όλα τα περιθώρια μήπως και επέστρεφε ο γιος τους.
Η περίπτωση που έγινε η δωρεά αφορούσε ένα κοριτσάκι 5 χρονών που λάτρευα. Δεν ήμουν η μητέρα του, το είχα βαπτίσει και μην έχοντας δικά μου παιδιά ήμασταν πάρα πολύ δεμένες. Έγινε ανάνηψη στη μικρή μετά από 35 λεπτά μη καρδιακής λειτουργίας. Οι γιατροί από την αρχή ήταν κάθετοι στο ότι η εγκεφαλική λειτουργία δεν θα επανέρθει. Επειδή με τους γονείς ήμασταν πολύ δεμένοι και ήξεραν ότι την αγαπούσα πάρα πολύ ήμουν μπροστά σε όλες τις συζητήσεις που γίνονταν για τη δωρεά των οργάνων της. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν θα μπορούσα να πάρω στη θέση τους την απόφαση που πήραν και ήμουν αν όχι αντίθετη τουλάχιστον πολύ επιφυλακτική. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα την χάσουμε. Αν και η μικρή μπορούσε μετά από 2 ημέρες να έχει καρδιακή λειτουργία χωρίς μηχανήματα ο εγκέφαλος είχε υποστεί τέτοιες βλάβες που ήταν εντελώς νεκρός. Αυτό σύμφωνα με τους γιατρούς σήμαινε ότι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πέθαινε και μπορεί να μην χανόταν τα νεφρά και τους κερατοειδής αλλά θα χάνονταν το συκώτι και η καρδιά. Οι πιέσεις για τους γονείς ήταν φοβερές. Αν και είχαν πάρει την απόφαση να γίνει η δωρεά είχαν μία μέρα που έπρεπε να πουν το τελικό ναι γιατί ήταν στο χρόνο 0 για να πεθάνει. Από τη μια οι γιατροί πίεζαν γιατί θα πέθαινε και δεν είχαν πολύ χρόνο και από την άλλη οι περισσότεροι από εμάς υποστήριζαν ότι αφού η καρδιά λειτουργεί υπάρχει ελπίδα. Πιθανών εάν ήμουν εγώ η μητέρα της να αποφάσιζα το αντίθετο. Αν και έβλεπα ότι δεν υπάρχει ελπίδα δεν μπορούσα να το δεχτώ. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αφού πίστευαν ότι είναι νεκρή θα της έκαναν ολική νάρκωση για να αφαιρέσουν τα όργανα, για να μην καταλαβαίνει; Αφού ο εγκέφαλος ήταν νεκρός. Δεν μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει αυτό.
Ακόμα και μετά από 2 μήνες που όλα πια είχαν τελειώσει και προσπαθούσα να πείσω τη γιαγιά της, για να μην υποφέρει τόσο, ότι ήταν νεκρή όταν πήραν τα όργανα, καταλάβαινα ότι δεν είχα ακόμη καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου.
Σχεδόν 2 χρόνια τώρα προσπαθώ να δεχτώ ότι δεν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας πράγμα που πιστεύω ότι συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί δεν έχω δεχτεί το χαμό της.
Οι γονείς έγιναν αμέσως δωρητές. Ο δήμαρχος στο δήμο που ανήκουν σαν συμπαράσταση και παίρνοντας τους ως παράδειγμα έγινε και αυτός και πρότεινε να γίνουν και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου. Έγιναν και αυτοί ηθικά ίσως πιεζόμενοι και όχι με δική τους πρωτοβουλία πράγμα με το οποίο είμαι αντίθετη. Αυτό πρέπει να είναι μια προσωπική απόφαση.
Εγώ είμαι μάλλον ανίκανη να πάρω μια τέτοια απόφαση για κάποιον που αγαπώ. Ελπίζω να μην χρειαστεί ποτέ γιατί είναι πολύ δύσκολο να συμφιλιωθείς με την ιδέα του θανάτου. Εδώ δεν έχω καταφέρει ακόμη να την πάρω για μένα. Αν μέχρι να δωρίσω τα όργανα μου συμβεί κάτι ας το αποφασίσουν άλλοι.
-στην ελπίδα η οποία χάνεται μόνο με το θάνατο.
Ελπίζεις ότι, και να συμβεί κάτι σε σένα ή σε κάποιον δικό σου μπορεί να γίνει κάποιο θαύμα.
Όμως φοβάμαι ότι όταν έχει επέλθει εγκεφαλικός θάνατος τέτοια θαύματα δεν γίνονται. Και ο εγκεφαλικός θάνατος διαπιστώνεται μετά από πολλά τεστ που γίνονται. Δεν έχει σχέση με το κώμα και ποτέ κανείς δεν έχει επανέρθει. Μπορεί κάποιος να είναι νεκρός όπως το εννοούμε εμείς δηλαδή να μην έχει καρδιακή λειτουργία για αρκετό χρονικό διάστημα αλλά μετά από ανάνηψη να διαπιστωθεί ότι ο εγκέφαλος για κάποιους λόγους δεν έχει νεκρωθεί. Όταν όμως όλα τα στελέχη του εγκεφάλου είναι νεκρά τότε νομίζω ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Η ζωή ακόμα και με τη στήριξη των μηχανημάτων θα τελειώσει.
Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις να γίνεις δωρητής οργάνων πόσο μάλλον να πάρεις τέτοια απόφαση για κάποιον αγαπημένο σου. Να βλέπεις τα κουτιά με τα όργανα του να περνάνε από μπροστά σου. Μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι όλα τελείωσαν. Μόνο τότε σβήνουν όλες οι ελπίδες ΟΡΙΣΤΙΚΑ. Γι’ αυτό μην εκπλήσσεσαι που όταν κάποιος γονιός δώσει τα όργανα του παιδιού του γίνεται θέμα στις ειδήσεις.
Γνωρίζω δυστυχώς δύο περιπτώσεις εγκεφαλικού θανάτου που στη μία έγινε δωρεά και στην άλλη όχι.
Οι σκέψεις γι’ αυτούς που δεν έκαναν τη δωρεά (ενός παιδιού 21 ετών μετά από 9 χρόνια που έχει φύγει) είναι από τη μια ότι δεν βοήθησαν στο να σωθούν κάποιοι άλλοι και από την άλλη ότι εξάντλησαν όλα τα περιθώρια μήπως και επέστρεφε ο γιος τους.
Η περίπτωση που έγινε η δωρεά αφορούσε ένα κοριτσάκι 5 χρονών που λάτρευα. Δεν ήμουν η μητέρα του, το είχα βαπτίσει και μην έχοντας δικά μου παιδιά ήμασταν πάρα πολύ δεμένες. Έγινε ανάνηψη στη μικρή μετά από 35 λεπτά μη καρδιακής λειτουργίας. Οι γιατροί από την αρχή ήταν κάθετοι στο ότι η εγκεφαλική λειτουργία δεν θα επανέρθει. Επειδή με τους γονείς ήμασταν πολύ δεμένοι και ήξεραν ότι την αγαπούσα πάρα πολύ ήμουν μπροστά σε όλες τις συζητήσεις που γίνονταν για τη δωρεά των οργάνων της. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν θα μπορούσα να πάρω στη θέση τους την απόφαση που πήραν και ήμουν αν όχι αντίθετη τουλάχιστον πολύ επιφυλακτική. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα την χάσουμε. Αν και η μικρή μπορούσε μετά από 2 ημέρες να έχει καρδιακή λειτουργία χωρίς μηχανήματα ο εγκέφαλος είχε υποστεί τέτοιες βλάβες που ήταν εντελώς νεκρός. Αυτό σύμφωνα με τους γιατρούς σήμαινε ότι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πέθαινε και μπορεί να μην χανόταν τα νεφρά και τους κερατοειδής αλλά θα χάνονταν το συκώτι και η καρδιά. Οι πιέσεις για τους γονείς ήταν φοβερές. Αν και είχαν πάρει την απόφαση να γίνει η δωρεά είχαν μία μέρα που έπρεπε να πουν το τελικό ναι γιατί ήταν στο χρόνο 0 για να πεθάνει. Από τη μια οι γιατροί πίεζαν γιατί θα πέθαινε και δεν είχαν πολύ χρόνο και από την άλλη οι περισσότεροι από εμάς υποστήριζαν ότι αφού η καρδιά λειτουργεί υπάρχει ελπίδα. Πιθανών εάν ήμουν εγώ η μητέρα της να αποφάσιζα το αντίθετο. Αν και έβλεπα ότι δεν υπάρχει ελπίδα δεν μπορούσα να το δεχτώ. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αφού πίστευαν ότι είναι νεκρή θα της έκαναν ολική νάρκωση για να αφαιρέσουν τα όργανα, για να μην καταλαβαίνει; Αφού ο εγκέφαλος ήταν νεκρός. Δεν μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει αυτό.
Ακόμα και μετά από 2 μήνες που όλα πια είχαν τελειώσει και προσπαθούσα να πείσω τη γιαγιά της, για να μην υποφέρει τόσο, ότι ήταν νεκρή όταν πήραν τα όργανα, καταλάβαινα ότι δεν είχα ακόμη καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου.
Σχεδόν 2 χρόνια τώρα προσπαθώ να δεχτώ ότι δεν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας πράγμα που πιστεύω ότι συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί δεν έχω δεχτεί το χαμό της.
Οι γονείς έγιναν αμέσως δωρητές. Ο δήμαρχος στο δήμο που ανήκουν σαν συμπαράσταση και παίρνοντας τους ως παράδειγμα έγινε και αυτός και πρότεινε να γίνουν και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου. Έγιναν και αυτοί ηθικά ίσως πιεζόμενοι και όχι με δική τους πρωτοβουλία πράγμα με το οποίο είμαι αντίθετη. Αυτό πρέπει να είναι μια προσωπική απόφαση.
Εγώ είμαι μάλλον ανίκανη να πάρω μια τέτοια απόφαση για κάποιον που αγαπώ. Ελπίζω να μην χρειαστεί ποτέ γιατί είναι πολύ δύσκολο να συμφιλιωθείς με την ιδέα του θανάτου. Εδώ δεν έχω καταφέρει ακόμη να την πάρω για μένα. Αν μέχρι να δωρίσω τα όργανα μου συμβεί κάτι ας το αποφασίσουν άλλοι.
Μόλις διάβασα την άποψη του ΝΟΜΙΜΟΝ πάνω στο που μπορεί να οφείλεται το ότι δεν είναι όλοι δωρητές οργάνων και θα ήθελα να προσθέσω κάτι.
-στην ελπίδα η οποία χάνεται μόνο με το θάνατο.
Ελπίζεις ότι, και να συμβεί κάτι σε σένα ή σε κάποιον δικό σου μπορεί να γίνει κάποιο θαύμα.
Όμως φοβάμαι ότι όταν έχει επέλθει εγκεφαλικός θάνατος τέτοια θαύματα δεν γίνονται. Και ο εγκεφαλικός θάνατος διαπιστώνεται μετά από πολλά τεστ που γίνονται. Δεν έχει σχέση με το κώμα και ποτέ κανείς δεν έχει επανέρθει. Μπορεί κάποιος να είναι νεκρός όπως το εννοούμε εμείς δηλαδή να μην έχει καρδιακή λειτουργία για αρκετό χρονικό διάστημα αλλά μετά από ανάνηψη να διαπιστωθεί ότι ο εγκέφαλος για κάποιους λόγους δεν έχει νεκρωθεί. Όταν όμως όλα τα στελέχη του εγκεφάλου είναι νεκρά τότε νομίζω ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Η ζωή ακόμα και με τη στήριξη των μηχανημάτων θα τελειώσει.
Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις να γίνεις δωρητής οργάνων πόσο μάλλον να πάρεις τέτοια απόφαση για κάποιον αγαπημένο σου. Να βλέπεις τα κουτιά με τα όργανα του να περνάνε από μπροστά σου. Μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι όλα τελείωσαν. Μόνο τότε σβήνουν όλες οι ελπίδες ΟΡΙΣΤΙΚΑ. Γι’ αυτό μην εκπλήσσεσαι που όταν κάποιος γονιός δώσει τα όργανα του παιδιού του γίνεται θέμα στις ειδήσεις.
Γνωρίζω δυστυχώς δύο περιπτώσεις εγκεφαλικού θανάτου που στη μία έγινε δωρεά και στην άλλη όχι.
Οι σκέψεις γι’ αυτούς που δεν έκαναν τη δωρεά (ενός παιδιού 21 ετών μετά από 9 χρόνια που έχει φύγει) είναι από τη μια ότι δεν βοήθησαν στο να σωθούν κάποιοι άλλοι και από την άλλη ότι εξάντλησαν όλα τα περιθώρια μήπως και επέστρεφε ο γιος τους.
Η περίπτωση που έγινε η δωρεά αφορούσε ένα κοριτσάκι 5 χρονών που λάτρευα. Δεν ήμουν η μητέρα του, το είχα βαπτίσει και μην έχοντας δικά μου παιδιά ήμασταν πάρα πολύ δεμένες. Έγινε ανάνηψη στη μικρή μετά από 35 λεπτά μη καρδιακής λειτουργίας. Οι γιατροί από την αρχή ήταν κάθετοι στο ότι η εγκεφαλική λειτουργία δεν θα επανέρθει. Επειδή με τους γονείς ήμασταν πολύ δεμένοι και ήξεραν ότι την αγαπούσα πάρα πολύ ήμουν μπροστά σε όλες τις συζητήσεις που γίνονταν για τη δωρεά των οργάνων της. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν θα μπορούσα να πάρω στη θέση τους την απόφαση που πήραν και ήμουν αν όχι αντίθετη τουλάχιστον πολύ επιφυλακτική. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα την χάσουμε. Αν και η μικρή μπορούσε μετά από 2 ημέρες να έχει καρδιακή λειτουργία χωρίς μηχανήματα ο εγκέφαλος είχε υποστεί τέτοιες βλάβες που ήταν εντελώς νεκρός. Αυτό σύμφωνα με τους γιατρούς σήμαινε ότι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πέθαινε και μπορεί να μην χανόταν τα νεφρά και τους κερατοειδής αλλά θα χάνονταν το συκώτι και η καρδιά. Οι πιέσεις για τους γονείς ήταν φοβερές. Αν και είχαν πάρει την απόφαση να γίνει η δωρεά είχαν μία μέρα που έπρεπε να πουν το τελικό ναι γιατί ήταν στο χρόνο 0 για να πεθάνει. Από τη μια οι γιατροί πίεζαν γιατί θα πέθαινε και δεν είχαν πολύ χρόνο και από την άλλη οι περισσότεροι από εμάς υποστήριζαν ότι αφού η καρδιά λειτουργεί υπάρχει ελπίδα. Πιθανών εάν ήμουν εγώ η μητέρα της να αποφάσιζα το αντίθετο. Αν και έβλεπα ότι δεν υπάρχει ελπίδα δεν μπορούσα να το δεχτώ. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αφού πίστευαν ότι είναι νεκρή θα της έκαναν ολική νάρκωση για να αφαιρέσουν τα όργανα, για να μην καταλαβαίνει; Αφού ο εγκέφαλος ήταν νεκρός. Δεν μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει αυτό.
Ακόμα και μετά από 2 μήνες που όλα πια είχαν τελειώσει και προσπαθούσα να πείσω τη γιαγιά της, για να μην υποφέρει τόσο, ότι ήταν νεκρή όταν πήραν τα όργανα, καταλάβαινα ότι δεν είχα ακόμη καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου.
Σχεδόν 2 χρόνια τώρα προσπαθώ να δεχτώ ότι δεν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας πράγμα που πιστεύω ότι συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί δεν έχω δεχτεί το χαμό της.
Οι γονείς έγιναν αμέσως δωρητές. Ο δήμαρχος στο δήμο που ανήκουν σαν συμπαράσταση και παίρνοντας τους ως παράδειγμα έγινε και αυτός και πρότεινε να γίνουν και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου. Έγιναν και αυτοί ηθικά ίσως πιεζόμενοι και όχι με δική τους πρωτοβουλία πράγμα με το οποίο είμαι αντίθετη. Αυτό πρέπει να είναι μια προσωπική απόφαση.
Εγώ είμαι μάλλον ανίκανη να πάρω μια τέτοια απόφαση για κάποιον που αγαπώ. Ελπίζω να μην χρειαστεί ποτέ γιατί είναι πολύ δύσκολο να συμφιλιωθείς με την ιδέα του θανάτου. Εδώ δεν έχω καταφέρει ακόμη να την πάρω για μένα. Αν μέχρι να δωρίσω τα όργανα μου συμβεί κάτι ας το αποφασίσουν άλλοι.
-στην ελπίδα η οποία χάνεται μόνο με το θάνατο.
Ελπίζεις ότι, και να συμβεί κάτι σε σένα ή σε κάποιον δικό σου μπορεί να γίνει κάποιο θαύμα.
Όμως φοβάμαι ότι όταν έχει επέλθει εγκεφαλικός θάνατος τέτοια θαύματα δεν γίνονται. Και ο εγκεφαλικός θάνατος διαπιστώνεται μετά από πολλά τεστ που γίνονται. Δεν έχει σχέση με το κώμα και ποτέ κανείς δεν έχει επανέρθει. Μπορεί κάποιος να είναι νεκρός όπως το εννοούμε εμείς δηλαδή να μην έχει καρδιακή λειτουργία για αρκετό χρονικό διάστημα αλλά μετά από ανάνηψη να διαπιστωθεί ότι ο εγκέφαλος για κάποιους λόγους δεν έχει νεκρωθεί. Όταν όμως όλα τα στελέχη του εγκεφάλου είναι νεκρά τότε νομίζω ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Η ζωή ακόμα και με τη στήριξη των μηχανημάτων θα τελειώσει.
Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις να γίνεις δωρητής οργάνων πόσο μάλλον να πάρεις τέτοια απόφαση για κάποιον αγαπημένο σου. Να βλέπεις τα κουτιά με τα όργανα του να περνάνε από μπροστά σου. Μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι όλα τελείωσαν. Μόνο τότε σβήνουν όλες οι ελπίδες ΟΡΙΣΤΙΚΑ. Γι’ αυτό μην εκπλήσσεσαι που όταν κάποιος γονιός δώσει τα όργανα του παιδιού του γίνεται θέμα στις ειδήσεις.
Γνωρίζω δυστυχώς δύο περιπτώσεις εγκεφαλικού θανάτου που στη μία έγινε δωρεά και στην άλλη όχι.
Οι σκέψεις γι’ αυτούς που δεν έκαναν τη δωρεά (ενός παιδιού 21 ετών μετά από 9 χρόνια που έχει φύγει) είναι από τη μια ότι δεν βοήθησαν στο να σωθούν κάποιοι άλλοι και από την άλλη ότι εξάντλησαν όλα τα περιθώρια μήπως και επέστρεφε ο γιος τους.
Η περίπτωση που έγινε η δωρεά αφορούσε ένα κοριτσάκι 5 χρονών που λάτρευα. Δεν ήμουν η μητέρα του, το είχα βαπτίσει και μην έχοντας δικά μου παιδιά ήμασταν πάρα πολύ δεμένες. Έγινε ανάνηψη στη μικρή μετά από 35 λεπτά μη καρδιακής λειτουργίας. Οι γιατροί από την αρχή ήταν κάθετοι στο ότι η εγκεφαλική λειτουργία δεν θα επανέρθει. Επειδή με τους γονείς ήμασταν πολύ δεμένοι και ήξεραν ότι την αγαπούσα πάρα πολύ ήμουν μπροστά σε όλες τις συζητήσεις που γίνονταν για τη δωρεά των οργάνων της. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν θα μπορούσα να πάρω στη θέση τους την απόφαση που πήραν και ήμουν αν όχι αντίθετη τουλάχιστον πολύ επιφυλακτική. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα την χάσουμε. Αν και η μικρή μπορούσε μετά από 2 ημέρες να έχει καρδιακή λειτουργία χωρίς μηχανήματα ο εγκέφαλος είχε υποστεί τέτοιες βλάβες που ήταν εντελώς νεκρός. Αυτό σύμφωνα με τους γιατρούς σήμαινε ότι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πέθαινε και μπορεί να μην χανόταν τα νεφρά και τους κερατοειδής αλλά θα χάνονταν το συκώτι και η καρδιά. Οι πιέσεις για τους γονείς ήταν φοβερές. Αν και είχαν πάρει την απόφαση να γίνει η δωρεά είχαν μία μέρα που έπρεπε να πουν το τελικό ναι γιατί ήταν στο χρόνο 0 για να πεθάνει. Από τη μια οι γιατροί πίεζαν γιατί θα πέθαινε και δεν είχαν πολύ χρόνο και από την άλλη οι περισσότεροι από εμάς υποστήριζαν ότι αφού η καρδιά λειτουργεί υπάρχει ελπίδα. Πιθανών εάν ήμουν εγώ η μητέρα της να αποφάσιζα το αντίθετο. Αν και έβλεπα ότι δεν υπάρχει ελπίδα δεν μπορούσα να το δεχτώ. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αφού πίστευαν ότι είναι νεκρή θα της έκαναν ολική νάρκωση για να αφαιρέσουν τα όργανα, για να μην καταλαβαίνει; Αφού ο εγκέφαλος ήταν νεκρός. Δεν μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει αυτό.
Ακόμα και μετά από 2 μήνες που όλα πια είχαν τελειώσει και προσπαθούσα να πείσω τη γιαγιά της, για να μην υποφέρει τόσο, ότι ήταν νεκρή όταν πήραν τα όργανα, καταλάβαινα ότι δεν είχα ακόμη καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου.
Σχεδόν 2 χρόνια τώρα προσπαθώ να δεχτώ ότι δεν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας πράγμα που πιστεύω ότι συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί δεν έχω δεχτεί το χαμό της.
Οι γονείς έγιναν αμέσως δωρητές. Ο δήμαρχος στο δήμο που ανήκουν σαν συμπαράσταση και παίρνοντας τους ως παράδειγμα έγινε και αυτός και πρότεινε να γίνουν και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου. Έγιναν και αυτοί ηθικά ίσως πιεζόμενοι και όχι με δική τους πρωτοβουλία πράγμα με το οποίο είμαι αντίθετη. Αυτό πρέπει να είναι μια προσωπική απόφαση.
Εγώ είμαι μάλλον ανίκανη να πάρω μια τέτοια απόφαση για κάποιον που αγαπώ. Ελπίζω να μην χρειαστεί ποτέ γιατί είναι πολύ δύσκολο να συμφιλιωθείς με την ιδέα του θανάτου. Εδώ δεν έχω καταφέρει ακόμη να την πάρω για μένα. Αν μέχρι να δωρίσω τα όργανα μου συμβεί κάτι ας το αποφασίσουν άλλοι.
Μόλις διάβασα την άποψη του ΝΟΜΙΜΟΝ πάνω στο που μπορεί να οφείλεται το ότι δεν είναι όλοι δωρητές οργάνων και θα ήθελα να προσθέσω κάτι.
-στην ελπίδα η οποία χάνεται μόνο με το θάνατο.
Ελπίζεις ότι, και να συμβεί κάτι σε σένα ή σε κάποιον δικό σου μπορεί να γίνει κάποιο θαύμα.
Όμως φοβάμαι ότι όταν έχει επέλθει εγκεφαλικός θάνατος τέτοια θαύματα δεν γίνονται. Και ο εγκεφαλικός θάνατος διαπιστώνεται μετά από πολλά τεστ που γίνονται. Δεν έχει σχέση με το κώμα και ποτέ κανείς δεν έχει επανέρθει. Μπορεί κάποιος να είναι νεκρός όπως το εννοούμε εμείς δηλαδή να μην έχει καρδιακή λειτουργία για αρκετό χρονικό διάστημα αλλά μετά από ανάνηψη να διαπιστωθεί ότι ο εγκέφαλος για κάποιους λόγους δεν έχει νεκρωθεί. Όταν όμως όλα τα στελέχη του εγκεφάλου είναι νεκρά τότε νομίζω ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Η ζωή ακόμα και με τη στήριξη των μηχανημάτων θα τελειώσει.
Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις να γίνεις δωρητής οργάνων πόσο μάλλον να πάρεις τέτοια απόφαση για κάποιον αγαπημένο σου. Να βλέπεις τα κουτιά με τα όργανα του να περνάνε από μπροστά σου. Μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι όλα τελείωσαν. Μόνο τότε σβήνουν όλες οι ελπίδες ΟΡΙΣΤΙΚΑ. Γι’ αυτό μην εκπλήσσεσαι που όταν κάποιος γονιός δώσει τα όργανα του παιδιού του γίνεται θέμα στις ειδήσεις.
Γνωρίζω δυστυχώς δύο περιπτώσεις εγκεφαλικού θανάτου που στη μία έγινε δωρεά και στην άλλη όχι.
Οι σκέψεις γι’ αυτούς που δεν έκαναν τη δωρεά (ενός παιδιού 21 ετών μετά από 9 χρόνια που έχει φύγει) είναι από τη μια ότι δεν βοήθησαν στο να σωθούν κάποιοι άλλοι και από την άλλη ότι εξάντλησαν όλα τα περιθώρια μήπως και επέστρεφε ο γιος τους.
Η περίπτωση που έγινε η δωρεά αφορούσε ένα κοριτσάκι 5 χρονών που λάτρευα. Δεν ήμουν η μητέρα του, το είχα βαπτίσει και μην έχοντας δικά μου παιδιά ήμασταν πάρα πολύ δεμένες. Έγινε ανάνηψη στη μικρή μετά από 35 λεπτά μη καρδιακής λειτουργίας. Οι γιατροί από την αρχή ήταν κάθετοι στο ότι η εγκεφαλική λειτουργία δεν θα επανέρθει. Επειδή με τους γονείς ήμασταν πολύ δεμένοι και ήξεραν ότι την αγαπούσα πάρα πολύ ήμουν μπροστά σε όλες τις συζητήσεις που γίνονταν για τη δωρεά των οργάνων της. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν θα μπορούσα να πάρω στη θέση τους την απόφαση που πήραν και ήμουν αν όχι αντίθετη τουλάχιστον πολύ επιφυλακτική. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα την χάσουμε. Αν και η μικρή μπορούσε μετά από 2 ημέρες να έχει καρδιακή λειτουργία χωρίς μηχανήματα ο εγκέφαλος είχε υποστεί τέτοιες βλάβες που ήταν εντελώς νεκρός. Αυτό σύμφωνα με τους γιατρούς σήμαινε ότι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πέθαινε και μπορεί να μην χανόταν τα νεφρά και τους κερατοειδής αλλά θα χάνονταν το συκώτι και η καρδιά. Οι πιέσεις για τους γονείς ήταν φοβερές. Αν και είχαν πάρει την απόφαση να γίνει η δωρεά είχαν μία μέρα που έπρεπε να πουν το τελικό ναι γιατί ήταν στο χρόνο 0 για να πεθάνει. Από τη μια οι γιατροί πίεζαν γιατί θα πέθαινε και δεν είχαν πολύ χρόνο και από την άλλη οι περισσότεροι από εμάς υποστήριζαν ότι αφού η καρδιά λειτουργεί υπάρχει ελπίδα. Πιθανών εάν ήμουν εγώ η μητέρα της να αποφάσιζα το αντίθετο. Αν και έβλεπα ότι δεν υπάρχει ελπίδα δεν μπορούσα να το δεχτώ. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αφού πίστευαν ότι είναι νεκρή θα της έκαναν ολική νάρκωση για να αφαιρέσουν τα όργανα, για να μην καταλαβαίνει; Αφού ο εγκέφαλος ήταν νεκρός. Δεν μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει αυτό.
Ακόμα και μετά από 2 μήνες που όλα πια είχαν τελειώσει και προσπαθούσα να πείσω τη γιαγιά της, για να μην υποφέρει τόσο, ότι ήταν νεκρή όταν πήραν τα όργανα, καταλάβαινα ότι δεν είχα ακόμη καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου.
Σχεδόν 2 χρόνια τώρα προσπαθώ να δεχτώ ότι δεν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας πράγμα που πιστεύω ότι συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί δεν έχω δεχτεί το χαμό της.
Οι γονείς έγιναν αμέσως δωρητές. Ο δήμαρχος στο δήμο που ανήκουν σαν συμπαράσταση και παίρνοντας τους ως παράδειγμα έγινε και αυτός και πρότεινε να γίνουν και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου. Έγιναν και αυτοί ηθικά ίσως πιεζόμενοι και όχι με δική τους πρωτοβουλία πράγμα με το οποίο είμαι αντίθετη. Αυτό πρέπει να είναι μια προσωπική απόφαση.
Εγώ είμαι μάλλον ανίκανη να πάρω μια τέτοια απόφαση για κάποιον που αγαπώ. Ελπίζω να μην χρειαστεί ποτέ γιατί είναι πολύ δύσκολο να συμφιλιωθείς με την ιδέα του θανάτου. Εδώ δεν έχω καταφέρει ακόμη να την πάρω για μένα. Αν μέχρι να δωρίσω τα όργανα μου συμβεί κάτι ας το αποφασίσουν άλλοι.
-στην ελπίδα η οποία χάνεται μόνο με το θάνατο.
Ελπίζεις ότι, και να συμβεί κάτι σε σένα ή σε κάποιον δικό σου μπορεί να γίνει κάποιο θαύμα.
Όμως φοβάμαι ότι όταν έχει επέλθει εγκεφαλικός θάνατος τέτοια θαύματα δεν γίνονται. Και ο εγκεφαλικός θάνατος διαπιστώνεται μετά από πολλά τεστ που γίνονται. Δεν έχει σχέση με το κώμα και ποτέ κανείς δεν έχει επανέρθει. Μπορεί κάποιος να είναι νεκρός όπως το εννοούμε εμείς δηλαδή να μην έχει καρδιακή λειτουργία για αρκετό χρονικό διάστημα αλλά μετά από ανάνηψη να διαπιστωθεί ότι ο εγκέφαλος για κάποιους λόγους δεν έχει νεκρωθεί. Όταν όμως όλα τα στελέχη του εγκεφάλου είναι νεκρά τότε νομίζω ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Η ζωή ακόμα και με τη στήριξη των μηχανημάτων θα τελειώσει.
Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις να γίνεις δωρητής οργάνων πόσο μάλλον να πάρεις τέτοια απόφαση για κάποιον αγαπημένο σου. Να βλέπεις τα κουτιά με τα όργανα του να περνάνε από μπροστά σου. Μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι όλα τελείωσαν. Μόνο τότε σβήνουν όλες οι ελπίδες ΟΡΙΣΤΙΚΑ. Γι’ αυτό μην εκπλήσσεσαι που όταν κάποιος γονιός δώσει τα όργανα του παιδιού του γίνεται θέμα στις ειδήσεις.
Γνωρίζω δυστυχώς δύο περιπτώσεις εγκεφαλικού θανάτου που στη μία έγινε δωρεά και στην άλλη όχι.
Οι σκέψεις γι’ αυτούς που δεν έκαναν τη δωρεά (ενός παιδιού 21 ετών μετά από 9 χρόνια που έχει φύγει) είναι από τη μια ότι δεν βοήθησαν στο να σωθούν κάποιοι άλλοι και από την άλλη ότι εξάντλησαν όλα τα περιθώρια μήπως και επέστρεφε ο γιος τους.
Η περίπτωση που έγινε η δωρεά αφορούσε ένα κοριτσάκι 5 χρονών που λάτρευα. Δεν ήμουν η μητέρα του, το είχα βαπτίσει και μην έχοντας δικά μου παιδιά ήμασταν πάρα πολύ δεμένες. Έγινε ανάνηψη στη μικρή μετά από 35 λεπτά μη καρδιακής λειτουργίας. Οι γιατροί από την αρχή ήταν κάθετοι στο ότι η εγκεφαλική λειτουργία δεν θα επανέρθει. Επειδή με τους γονείς ήμασταν πολύ δεμένοι και ήξεραν ότι την αγαπούσα πάρα πολύ ήμουν μπροστά σε όλες τις συζητήσεις που γίνονταν για τη δωρεά των οργάνων της. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν θα μπορούσα να πάρω στη θέση τους την απόφαση που πήραν και ήμουν αν όχι αντίθετη τουλάχιστον πολύ επιφυλακτική. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα την χάσουμε. Αν και η μικρή μπορούσε μετά από 2 ημέρες να έχει καρδιακή λειτουργία χωρίς μηχανήματα ο εγκέφαλος είχε υποστεί τέτοιες βλάβες που ήταν εντελώς νεκρός. Αυτό σύμφωνα με τους γιατρούς σήμαινε ότι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα πέθαινε και μπορεί να μην χανόταν τα νεφρά και τους κερατοειδής αλλά θα χάνονταν το συκώτι και η καρδιά. Οι πιέσεις για τους γονείς ήταν φοβερές. Αν και είχαν πάρει την απόφαση να γίνει η δωρεά είχαν μία μέρα που έπρεπε να πουν το τελικό ναι γιατί ήταν στο χρόνο 0 για να πεθάνει. Από τη μια οι γιατροί πίεζαν γιατί θα πέθαινε και δεν είχαν πολύ χρόνο και από την άλλη οι περισσότεροι από εμάς υποστήριζαν ότι αφού η καρδιά λειτουργεί υπάρχει ελπίδα. Πιθανών εάν ήμουν εγώ η μητέρα της να αποφάσιζα το αντίθετο. Αν και έβλεπα ότι δεν υπάρχει ελπίδα δεν μπορούσα να το δεχτώ. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί αφού πίστευαν ότι είναι νεκρή θα της έκαναν ολική νάρκωση για να αφαιρέσουν τα όργανα, για να μην καταλαβαίνει; Αφού ο εγκέφαλος ήταν νεκρός. Δεν μπορούσε το μυαλό μου να το χωρέσει αυτό.
Ακόμα και μετά από 2 μήνες που όλα πια είχαν τελειώσει και προσπαθούσα να πείσω τη γιαγιά της, για να μην υποφέρει τόσο, ότι ήταν νεκρή όταν πήραν τα όργανα, καταλάβαινα ότι δεν είχα ακόμη καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου.
Σχεδόν 2 χρόνια τώρα προσπαθώ να δεχτώ ότι δεν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας πράγμα που πιστεύω ότι συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί δεν έχω δεχτεί το χαμό της.
Οι γονείς έγιναν αμέσως δωρητές. Ο δήμαρχος στο δήμο που ανήκουν σαν συμπαράσταση και παίρνοντας τους ως παράδειγμα έγινε και αυτός και πρότεινε να γίνουν και τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου. Έγιναν και αυτοί ηθικά ίσως πιεζόμενοι και όχι με δική τους πρωτοβουλία πράγμα με το οποίο είμαι αντίθετη. Αυτό πρέπει να είναι μια προσωπική απόφαση.
Εγώ είμαι μάλλον ανίκανη να πάρω μια τέτοια απόφαση για κάποιον που αγαπώ. Ελπίζω να μην χρειαστεί ποτέ γιατί είναι πολύ δύσκολο να συμφιλιωθείς με την ιδέα του θανάτου. Εδώ δεν έχω καταφέρει ακόμη να την πάρω για μένα. Αν μέχρι να δωρίσω τα όργανα μου συμβεί κάτι ας το αποφασίσουν άλλοι.