michel

Ήταν παραμονές Χριστουγέννων, και πριν 40 ημέρες περίπου είχε πεθάνει ο παππούς της ο μπαμπάς του πατέρα της.
Στο σπίτι της είχαμε μαζευτεί όλα τα παιδιά συν 2 συμμαθητές μας αγόρια και παίζαμε. Οι μεγάλοι είχαν μαζευτεί στο σπίτι το δικό μου στο άλλο τετράγωνο και παίζανε χαρτιά.
Μας είχαν κλειδώσει την εξωτερική σιδερένια πόρτα για να μη βγούμε και πάμε πουθενά. Η οικογένεια από το ισόγειο διαμέρισμα έλειπε στο χωριό της για τις γιορτές και έτσι ήταν κλειστό.

Εμείς τα παιδιά είχαμε μια μανία να κάνουμε τηλεφωνικές φάρσες και αυτό κάναμε και τότε με τις οποίες σκάγαμε στα γέλια (μοντέρνα παιδιά όλοι σχεδόν επιστήμονες τώρα). Κατά τις 9.30 το βράδυ ακούμε τρία δυνατά χτυπήματα στην ξύλινη επάνω πόρτα. Δεν είχαμε ακούσει κλειδιά, ούτε κουδούνι από την κάτω γι' αυτό και δεν πήγαμε να ανοίξουμε αμέσως. Ρωτήσαμε απλώς ποιος ήταν. Καμμία απάντηση. Στην αρχή νομίσαμε ότι ήταν οι μεγάλοι οι οποίοι μας επαιρναν τηλ. και επειδή μιλούσε ήρθαν να μας φοβήσουν και να μας επιπλήξουν. Εμείς αφού είδαμε ότι δεν ήταν κανείς, συνεχίσαμε κανονικά. Μετά μισή ώρα πάλι τα τρία χτυπήματα. Τρέχω να ανοίξω για να τους κάνουμε και εμείς πλάκα, αλλά κανείς. Θορυβηθήκαμε λίγο αλλά συνεχίσαμε το παιχνίδι μας. Μετά μισή ώρα πάλι τα ίδια. Ανοίγω, τίποτα πάλι. Τότε παίρνουμε τηλ. τους μεγάλους και τους λέμε να έρθουν γιατι φοβόμαστε. Μας είπαν ότι λέγαμε βλακείες και μας αγνόησαν.
Την άλλη ημέρα πάλι τα ίδια. Τους λέμε ότι εμείς δε καθόμαστε μόνοι μας και να έρθουν και αυτοί ή να πάμε εμείς σ' αυτούς.

Από τα πολλά έρχονται και κατα τις 9.30 πάλι αρχίζουν πάλι τα ίδια και εκπληκτοι τα άκουγαν και αυτοί. Την άλλη μέρα παίρνει το θείο μου η μάνα του (με την οποία δεν είχαν και ιδιαίτερες σχέσεις, τον είχαν αδικήσει περιουσιακά) και του λέει :"x" παιδί μου έλα γιατί εδώ και τρία βράδια έρχετε ο πατέρας σου μου χτυπάει την πόρτα και μου φωνάζει :"z","z, το αδικήσαμε το παιδί". Η μητέρα του ήταν σκληρή γυναίκα και δε πίστευε σε τέτοια πράγματα.

Μου έχουν τύχει πολλά πράγματα και θα'θελα να τα μοιραστώ μαζί σας αφού εδώ τουλάχιστον έχω λιγότερες πιθανότητες να με χαρακτηρίσετε "τρελή".

Ημουν 3η Λυκείου και προσπαθούσα να διαβάσω Χημεία στο δωματιό μου. Ημουν πολύ απογοητευμένη γιατί δεν είχα προχωρήσει την ύλη και ταυτόχρονα πολύ αγχωμένη για το αν θα μπορούσα να αναπληρώσω το κενό.

Το δωμάτιο που βρισκόμουν χωριζόταν από το υπόλοιπο σπίτι με μια μεγάλη τζαμένια πόρτα. Ηχομόνωση μηδέν όπως καταλαβαίνετε.

Ημουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου με το κεφάλι μου σε 2 χοντρά μαξιλάρια, τα πόδια μου λυγισμένα και στα γόνατα είχα ακουμπήσει το βιβλίο της Χημείας όπου εναγωνίως το φυλομμετρούσα. Από το άλλο σπίτι ακουγόταν ο ήχος των πηρουνιών και των πιάτων. Ηταν η μητέρα μου που ετοίμαζε το βραδινό τραπέζι.

Ξαφνικά, άρχισα να βλέπω το σώμα μου σαν να ήταν κουφάρι από την απέναντι γωνία του ταβανιού, από ψηλά σαν απλός παρατηρητής. Ταυτόχρονα ένοιωθα σε ένα λευκό τούνελ, κύλινδρο που περιστρεφόταν διαρκώς και εμένα σαν κάτι το άυλο που προσπαθούσα να πάρω μορφή.
Αυτή η προσπάθεια δε μου προσκαλούσε τέτοια αγαλλίαση και γαλήνη που ομοια της δεν είχα νοιώσει και δεν έχω νοιώσει μέχρι τώρα στη ζωή μου. Σκεφτόμουν ότι ήμουν πολύ όμορφα εκεί πάνω και δεν ήθελα να γυρίσω με τίποτα πίσω.

Κάποια στιγμή με φώναξε η μητέρα μου να παώ να φάω γιατί ήταν έτοιμο το τραπέζι. Εκείνη την ώρα , και βρισκόμενη σε αυτήν την άυλη μορφή σκέφτηκα πόσο θα στεναχωριούνταν οι γονείς μου εάν δε με ξανάβλεπαν και γύρισα πίσω.

Το σώμα μου τινάχτηκε σαν ηλεκτροσόκ και σωματικά το ένοιωσα αυτό.

Αυτό όπως καταλαβαίνετε δίσταζα να το πω. Το συζήτησα με ένα φίλο μου , που ο πατέρας του φίλου του ήταν γιατρός, και είπε ότι εαν ήμουν ξαπλωμένη και είχα λυγισμένο τον αγκώνα έτσι ώστε να ακουμπάει στο κρεβάτι μπορεί να επήλθε ολική νέκρωση των νεύρων. Είναι κάτι το οποίο το κάνουν για εξάσκηση αυτοί που διαχωρίζονται όπως λένε από το σώμα τους αλλά τίποτα δεν είναι αποδεδειγμένο.

Το σίγουρο είναι ότι δεν κοιμόμουν και ότι είχα πληρρη αίσθηση του περιβάλλοντα χώρου.

Αυτό ίσως να ταιριάζει σ' αλλο forum περισσότερο αλλά έχω πολλές ιστορίες να σας πω και οι περισσότερες προσωπικές.