mitsos25
Νέο Μέλος4Μηνύματα
3Θέματα
01/10/2005, 14:51:26Πρώτο μήνυμα
08/10/2005, 03:11:43Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Είναι γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν, από το 1974 και δώθε, σταθερά και εξόφθαλμα υποστηρίξει τις εθνικές επιδιώξεις της 'Αγκυρας, συνεπικουρούμενες τόσο από τη Βρετανία όσο και από το Ισραήλ. Παρόλα αυτά, οι Τούρκοι δεν έχουν αυταπάτες. Ως οξυδερκείς γεωπολιτιστές γνωρίζουν ότι η Ουάσιγκτον απεργάζεται μακροπροθέσμως την αναδιάταξη της περιοχής, χρησιμοποιώντας ως Δούρειο Ίππο τους Κούρδους. Γι' αυτό δεν κρύβουν την εντονότατη δυσπιστία τους σε κάθε αμερικανική πρωτοβουλία. Αναφέρω ενδεικτικά την πρωτοφανή για τα τουρκικά χρονικά παραίτηση του Τούρκου Α/ΓΕΕΘΑ, Necip Torumptay, μετά την απόφαση του τότε προέδρου της χώρας Τουργκούτ Οζάλ να συμπορευτεί με την Ουάσιγκτον στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου (1990-91), παρά την ανυποχώρητη άρνηση του κεμαλικού κατεστημένου. Φημολογείται ευρέως ότι την ρήξη αυτή την πλήρωσε ο Οζάλ με τον αναιτιολόγητο -όπως υποστηρίζει η οικογένειά του- ξαφνικό θάνατό του. Ένα δεύτερο παράδειγμα αποτελεί η καταψήφιση από το Τουρκικό Κοινοβούλιο (Μάρτιος 2003) της πρότασης που προέβλεπε τη διέλευση αμερικανικών στρατευμάτων από το τουρκικό έδαφος, για να εισβάλουν στο Ιράκ από το βορρά. Είναι χαρακτηριστικό ότι η σχετική πρόταση καταψηφίστηκε από σύσσωμο το Ρεπουμπλικανικό κόμμα της αντιπολίτευσης, το κόμμα δηλαδή που ίδρυσε ο Κεμάλ και απηχεί τις θέσεις του κεμαλικού κατεστημένου. Αυτά τα ενδεικτικά γεγονότα ερμηνεύουν εν πολλοίς και την εύνοια των Αμερικανών προς το ισλαμικό κόμμα του Ερντογάν -όπως παλαιότερα του Ερμπακάν και του φιλο-ισλαμιστή Οζάλ- που όλα τους υπήρξαν ή είναι αντι-συστημικά (δηλαδή, παρότι εξίσου εθνικιστικά και νεο-οθωμανικά, δεν ανήκουν στο κεμαλικό κατεστημένο, το οποίο ανέκαθεν διατηρούσε εντονότατη καχυποψία προς τη Δύση και τις ΗΠΑ ειδικότερα).
Οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις ουδέποτε υπήρξαν ευθύγραμμες και αυτό φαίνεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά σήμερα που τα δεδομένα έχουν αναστραφεί σε βάρος της Τουρκίας, καθόσον: Πρώτον, στη χώρα υφίσταται έντονος αντι-αμερικανισμός (και αντι-εβραϊσμός) σ' όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Δεύτερον, λόγω της τεχνολογικής προόδου, το μεγάλο «χαρτί» των Τούρκων, η στρατιωτική βάση Ιντσιρλίκ στη Ν.Α. Τουρκία, δεν είναι πλέον τόσο απαραίτητη για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και για την υποστήριξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Εκτός τούτου, οι Αμερικανοί διαθέτουν πλέον πληθώρα εναλλακτικών της Τουρκίας επιλογών, συμπεριλαμβανομένων του Ιράκ, του Αφγανιστάν, του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας και της Ν.Α. Ευρώπης. Τρίτον, υπάρχει πλήρης σχεδόν διάσταση Ουάσιγκτον-'Αγκυρας για το μέλλον της Μέσης Ανατολής. Η Τουρκία, για πρώτη φορά ως σύγχρονο κράτος, δραστηριοποιείται έντονα στη Μέση Ανατολή μέσω διπλωματικών πρωτοβουλιών που περιλαμβάνουν όλους τους περιφερειακούς παράγοντες, καθώς και μέσω τακτικών (όχι στρατηγικών) συμμαχικών διευθετήσεων με το Ιράν και τη Συρία που περιλαμβάνουν και ζητήματα ασφάλειας. Οι κινήσεις της αυτές αποβλέπουν στο να αποτρέψουν την αναβάθμιση του κουρδικού παράγοντα, καθώς και στη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας και της ενιαίας πολιτειακής δομής του Ιράκ, που μεθερμηνευόμενο πολιτικά σημαίνει ένα σιιτικό Ιράκ, σύμφωνα με τη σημερινή δημογραφική του σύσταση. Η 'Αγκυρα, για να καταστήσει περισσότερο αξιόπιστη αυτή την ισλαμική στροφή, έχει «υποβαθμίσει» (για την ακρίβεια ανασχέσει την έντονη διμερή κινητικότητα) τις σχέσεις της με το Ισραήλ (το οποίο παραμένει φιλο-κουρδικό και αντίθετο σ' ένα σιιτικό Ιράκ) και αναβαθμίσει αυτές με το μουσουλμανικό κόσμο (π.χ. ανάληψη της γενικής γραμματείας της Παγκόσμιας Ισλαμικής Διάσκεψης -δηλαδή της «Μουσουλμανικής Διεθνούς» που περιλαμβάνει 57 μουσουλμανικές χώρες- για την τετραετία 2005-08, από τον Τούρκο καθηγητή Ekmel Eddin Ihsanoglu.
Οι προαναφερόμενες πρωτοβουλίες της Τουρκίας την έχουν φέρει αντιμέτωπη με τις ΗΠΑ, οι οποίες επιδιώκουν τη διεθνή απομόνωση του σιιτικού Ιράν και της Συρίας, την αναβάθμιση των Κούρδων (σ' όλες τις χώρες που εξ ανάγκης τους υιοθέτησαν, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας), ενώ η αμερικανική επιλογή υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ ως ομόσπονδου κράτους φαίνεται πως υποχωρεί -αργά αλλά σταθερά- υπέρ της «γιουγκοσλαβοποίησης» της χώρας. Η Ουάσιγκτον φαίνεται να εκτιμά πως η αποδόμηση του Ιράκ (ενός τεχνητού κατασκευάσματος που ουδέποτε κατόρθωσε να αποκτήσει εθνική συνοχή και να εξελιχθεί σε έθνος-κράτος) δε θα 'ναι «δραματική», ακόμη και για την 'Αγκυρα, εάν συνοδευτεί με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας (την επιθυμούν διακαώς και οι Κούρδοι), καθώς και την εκτενή συνεργασία -πρωτίστως την οικονομική-μεταξύ της Τουρκίας και του ιρακινού Κουρδιστάν (απαραίτητη για την επιβίωση του τελευταίου, λόγω της εδαφικής μειονεξίας του, καθόσον στερείται διεξόδου προς τον έξω κόσμο).
Το κουρδικό παζλ που επιχειρείται να λυθεί μέσω του αμερικανικού σχεδίου, περιλαμβάνει και το ΡΚΚ, με το οποίο φαίνεται πως η Ουάσιγκτον έχει καταρχήν συμφωνήσει. Αυτό συμπεραίνεται από τα εξής: Οι Αμερικάνοι αρνούνται να υλοποιήσουν τη συμφωνία τους με την Τουρκία στο λεγόμενο «Σχέδιο Δράσης» και να προβούν στη λήψη οιουδήποτε ένοπλου μέτρου εναντίον του ΡΚΚ στα Ιράκ (οι μαχητές του οποίου υπολογίζονται σε περίπου 5.000 μαχητές στο Ιράκ και 1.800 στην Τουρκία), προβάλλοντας το επιχείρημα ότι η επίλυση του Κουρδικού ζητήματος θα προέλθει μόνο μέσω πολιτικών κι όχι στρατιωτικών μεθόδων. Σε αντίθεση με το τουρκικό κράτος οι Κούρδοι της Τουρκίας -περιλαμβανομένης της ηγεσίας του ΡΚΚ-έχουν προσαρμοστεί πλήρως στους αμερικανικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς. Για παράδειγμα, στις επίσημες διακηρύξεις τάσσονται υπέρ της πολιτιστικής κι όχι πολιτικής αυτονομίας τους -κατ' ιδίαν ωστόσο παραδέχονται ότι προσβλέπουν στην πλήρη ανεξαρτησία-, ενώ προέβησαν και στην αλλαγή του ονόματος τους: από ΡΚΚ (για να μην προκαλεί τις τουρκικές ευαισθησίες) πρώτα σε «Συνέδριο Ελευθερίας και Δημοκρατίας του Κουρδιστάν» (KADEK) και σχεδόν αμέσως μετά την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ το 2003 σε «Λαϊκό Συνέδριο του Κουρδιστάν» (KONGRA-GEL), αφαιρώντας έτσι τις «επίμαχες» λέξεις («Ελευθερία» και «Δημοκρατία») που διεγείρουν τις εθνικές ευαισθησίες των Τούρκων. Οι Κούρδοι γνωρίζουν πως ο χρόνος κυλάει υπέρ αυτών και πως η χρονική συγκυρία τους ευνοεί. Φαίνεται πως ο διαμελισμός της Τουρκίας αποτελεί ειλημμένη απόφαση από τα μη θεσμοθετημένα παγκόσμια κέντρα ισχύος και επιβολής της παγκόσμιας τάξης (Λέσχη Μπίλντερμπεργκ και Τριμελής Επιτροπή) σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του πρώην υψηλόβαθμου στελέχους του ΝΑΤΟ Αθανάσιου Στριγκά (βλ. βιβλία του «Η μαύρη βίβλος των Ελλήνων πολιτικών» Νέα Θέσις: Αθήνα 1994, σ. 322, και «Παγκόσμιοι εντολοδότες» Νέα Θέσις: Αθήνα 1994, σ. 330).
Η γεωπολιτική σπουδαιότητα της Τουρκίας δεν υποχωρεί μόνο λόγω της αντίθεσης της προς τις στρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον, αλλά και προς τον άλλο μεγάλο «παίκτη» της περιοχής, το Ισραήλ. Δημοσιεύματα στον αμερικανικό Τύπο απεκάλυψαν την εκπαίδευση Κούρδων από ισραηλινούς αξιωματικούς, ώστε οι πρώτοι να καταστούν αυτοδύναμοι στην αντιμετώπιση της πιθανότητας ενός φιλο-ιρανικού σιιτικού καθεστώτος στο Ιράκ, αλλά και ικανοί για την παρακολούθηση με τεχνικά μέσα του Ιράν και της Συρίας. Είναι δε γνωστό ότι από τη δεκαετία του '60 το Ισραήλ προσφέρει στρατιωτική και ανθρωπιστική βοήθεια στους ιρακινούς Κούρδους, ότι οι 50.000 Εβραίοι κουρδικής καταγωγής ουδέποτε αντιμετώπισαν πρόβλημα και ότι η κοινή γνώμη του Ισραήλ διάκειται ευνοϊκά προς τους Κούρδους, διότι στο Κουρδικό βλέπει να αντικατοπτρίζεται ο εαυτός της. Και αυτό γιατί οι δύο λαοί -παρότι από τους αρχαιότερους στην περιοχή- αποτελούν έθνος δίχως κράτος (το Ισραήλ έγινε κράτος μόλις το 1948, και έκτοτε η ύπαρξη ταυ αμφισβητείται από την πλειοψηφία των γειτόνων του) στη μέση ενός άκρως εχθρικού μουσουλμανικού περίγυρου. Είναι κοινό μυστικό ότι το Ισραήλ ευνοεί τη δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στη φάση αυτή στο Ιράκ, διότι αφενός θα αποδυναμώσει τους εχθρούς του και αφετέρου θα αποτελέσει αξιόπιστο σύμμαχο και στρατηγικό του εταίρο.
Οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις ουδέποτε υπήρξαν ευθύγραμμες και αυτό φαίνεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά σήμερα που τα δεδομένα έχουν αναστραφεί σε βάρος της Τουρκίας, καθόσον: Πρώτον, στη χώρα υφίσταται έντονος αντι-αμερικανισμός (και αντι-εβραϊσμός) σ' όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Δεύτερον, λόγω της τεχνολογικής προόδου, το μεγάλο «χαρτί» των Τούρκων, η στρατιωτική βάση Ιντσιρλίκ στη Ν.Α. Τουρκία, δεν είναι πλέον τόσο απαραίτητη για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και για την υποστήριξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Εκτός τούτου, οι Αμερικανοί διαθέτουν πλέον πληθώρα εναλλακτικών της Τουρκίας επιλογών, συμπεριλαμβανομένων του Ιράκ, του Αφγανιστάν, του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας και της Ν.Α. Ευρώπης. Τρίτον, υπάρχει πλήρης σχεδόν διάσταση Ουάσιγκτον-'Αγκυρας για το μέλλον της Μέσης Ανατολής. Η Τουρκία, για πρώτη φορά ως σύγχρονο κράτος, δραστηριοποιείται έντονα στη Μέση Ανατολή μέσω διπλωματικών πρωτοβουλιών που περιλαμβάνουν όλους τους περιφερειακούς παράγοντες, καθώς και μέσω τακτικών (όχι στρατηγικών) συμμαχικών διευθετήσεων με το Ιράν και τη Συρία που περιλαμβάνουν και ζητήματα ασφάλειας. Οι κινήσεις της αυτές αποβλέπουν στο να αποτρέψουν την αναβάθμιση του κουρδικού παράγοντα, καθώς και στη διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας και της ενιαίας πολιτειακής δομής του Ιράκ, που μεθερμηνευόμενο πολιτικά σημαίνει ένα σιιτικό Ιράκ, σύμφωνα με τη σημερινή δημογραφική του σύσταση. Η 'Αγκυρα, για να καταστήσει περισσότερο αξιόπιστη αυτή την ισλαμική στροφή, έχει «υποβαθμίσει» (για την ακρίβεια ανασχέσει την έντονη διμερή κινητικότητα) τις σχέσεις της με το Ισραήλ (το οποίο παραμένει φιλο-κουρδικό και αντίθετο σ' ένα σιιτικό Ιράκ) και αναβαθμίσει αυτές με το μουσουλμανικό κόσμο (π.χ. ανάληψη της γενικής γραμματείας της Παγκόσμιας Ισλαμικής Διάσκεψης -δηλαδή της «Μουσουλμανικής Διεθνούς» που περιλαμβάνει 57 μουσουλμανικές χώρες- για την τετραετία 2005-08, από τον Τούρκο καθηγητή Ekmel Eddin Ihsanoglu.
Οι προαναφερόμενες πρωτοβουλίες της Τουρκίας την έχουν φέρει αντιμέτωπη με τις ΗΠΑ, οι οποίες επιδιώκουν τη διεθνή απομόνωση του σιιτικού Ιράν και της Συρίας, την αναβάθμιση των Κούρδων (σ' όλες τις χώρες που εξ ανάγκης τους υιοθέτησαν, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας), ενώ η αμερικανική επιλογή υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ ως ομόσπονδου κράτους φαίνεται πως υποχωρεί -αργά αλλά σταθερά- υπέρ της «γιουγκοσλαβοποίησης» της χώρας. Η Ουάσιγκτον φαίνεται να εκτιμά πως η αποδόμηση του Ιράκ (ενός τεχνητού κατασκευάσματος που ουδέποτε κατόρθωσε να αποκτήσει εθνική συνοχή και να εξελιχθεί σε έθνος-κράτος) δε θα 'ναι «δραματική», ακόμη και για την 'Αγκυρα, εάν συνοδευτεί με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας (την επιθυμούν διακαώς και οι Κούρδοι), καθώς και την εκτενή συνεργασία -πρωτίστως την οικονομική-μεταξύ της Τουρκίας και του ιρακινού Κουρδιστάν (απαραίτητη για την επιβίωση του τελευταίου, λόγω της εδαφικής μειονεξίας του, καθόσον στερείται διεξόδου προς τον έξω κόσμο).
Το κουρδικό παζλ που επιχειρείται να λυθεί μέσω του αμερικανικού σχεδίου, περιλαμβάνει και το ΡΚΚ, με το οποίο φαίνεται πως η Ουάσιγκτον έχει καταρχήν συμφωνήσει. Αυτό συμπεραίνεται από τα εξής: Οι Αμερικάνοι αρνούνται να υλοποιήσουν τη συμφωνία τους με την Τουρκία στο λεγόμενο «Σχέδιο Δράσης» και να προβούν στη λήψη οιουδήποτε ένοπλου μέτρου εναντίον του ΡΚΚ στα Ιράκ (οι μαχητές του οποίου υπολογίζονται σε περίπου 5.000 μαχητές στο Ιράκ και 1.800 στην Τουρκία), προβάλλοντας το επιχείρημα ότι η επίλυση του Κουρδικού ζητήματος θα προέλθει μόνο μέσω πολιτικών κι όχι στρατιωτικών μεθόδων. Σε αντίθεση με το τουρκικό κράτος οι Κούρδοι της Τουρκίας -περιλαμβανομένης της ηγεσίας του ΡΚΚ-έχουν προσαρμοστεί πλήρως στους αμερικανικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς. Για παράδειγμα, στις επίσημες διακηρύξεις τάσσονται υπέρ της πολιτιστικής κι όχι πολιτικής αυτονομίας τους -κατ' ιδίαν ωστόσο παραδέχονται ότι προσβλέπουν στην πλήρη ανεξαρτησία-, ενώ προέβησαν και στην αλλαγή του ονόματος τους: από ΡΚΚ (για να μην προκαλεί τις τουρκικές ευαισθησίες) πρώτα σε «Συνέδριο Ελευθερίας και Δημοκρατίας του Κουρδιστάν» (KADEK) και σχεδόν αμέσως μετά την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ το 2003 σε «Λαϊκό Συνέδριο του Κουρδιστάν» (KONGRA-GEL), αφαιρώντας έτσι τις «επίμαχες» λέξεις («Ελευθερία» και «Δημοκρατία») που διεγείρουν τις εθνικές ευαισθησίες των Τούρκων. Οι Κούρδοι γνωρίζουν πως ο χρόνος κυλάει υπέρ αυτών και πως η χρονική συγκυρία τους ευνοεί. Φαίνεται πως ο διαμελισμός της Τουρκίας αποτελεί ειλημμένη απόφαση από τα μη θεσμοθετημένα παγκόσμια κέντρα ισχύος και επιβολής της παγκόσμιας τάξης (Λέσχη Μπίλντερμπεργκ και Τριμελής Επιτροπή) σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του πρώην υψηλόβαθμου στελέχους του ΝΑΤΟ Αθανάσιου Στριγκά (βλ. βιβλία του «Η μαύρη βίβλος των Ελλήνων πολιτικών» Νέα Θέσις: Αθήνα 1994, σ. 322, και «Παγκόσμιοι εντολοδότες» Νέα Θέσις: Αθήνα 1994, σ. 330).
Η γεωπολιτική σπουδαιότητα της Τουρκίας δεν υποχωρεί μόνο λόγω της αντίθεσης της προς τις στρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον, αλλά και προς τον άλλο μεγάλο «παίκτη» της περιοχής, το Ισραήλ. Δημοσιεύματα στον αμερικανικό Τύπο απεκάλυψαν την εκπαίδευση Κούρδων από ισραηλινούς αξιωματικούς, ώστε οι πρώτοι να καταστούν αυτοδύναμοι στην αντιμετώπιση της πιθανότητας ενός φιλο-ιρανικού σιιτικού καθεστώτος στο Ιράκ, αλλά και ικανοί για την παρακολούθηση με τεχνικά μέσα του Ιράν και της Συρίας. Είναι δε γνωστό ότι από τη δεκαετία του '60 το Ισραήλ προσφέρει στρατιωτική και ανθρωπιστική βοήθεια στους ιρακινούς Κούρδους, ότι οι 50.000 Εβραίοι κουρδικής καταγωγής ουδέποτε αντιμετώπισαν πρόβλημα και ότι η κοινή γνώμη του Ισραήλ διάκειται ευνοϊκά προς τους Κούρδους, διότι στο Κουρδικό βλέπει να αντικατοπτρίζεται ο εαυτός της. Και αυτό γιατί οι δύο λαοί -παρότι από τους αρχαιότερους στην περιοχή- αποτελούν έθνος δίχως κράτος (το Ισραήλ έγινε κράτος μόλις το 1948, και έκτοτε η ύπαρξη ταυ αμφισβητείται από την πλειοψηφία των γειτόνων του) στη μέση ενός άκρως εχθρικού μουσουλμανικού περίγυρου. Είναι κοινό μυστικό ότι το Ισραήλ ευνοεί τη δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στη φάση αυτή στο Ιράκ, διότι αφενός θα αποδυναμώσει τους εχθρούς του και αφετέρου θα αποτελέσει αξιόπιστο σύμμαχο και στρατηγικό του εταίρο.
Καλησπερα.Ενας φιλος ο οποιος μενει στην ορεστιαδα μου ειπε οτι την τελευταια εβδομαδα υπαρχει μεγαλη στρατιωτικη κινητικοτητα.
Τη Δευτέρα το μεσημέρι, το μεγαλύτερο μέρος της Γης θα βρεθεί στη σκιά της Σελήνης, σε μια μερική έκλειψη Ηλίου, ορατή και από τη χώρα μας. Στην Ελλάδα θα ξεκινήσει στις 11:09, θα κορυφωθεί στις 12:34 και θα σταματήσει στις 14:03. Η παρατήρηση του φαινομένου, μπορεί να γίνει με τα ειδικά ηλιακά φίλτρα. Τυχεροί θα είναι οι κάτοικοι της Μαδρίτης, που θα δουν να χάνεται το 90% του ηλιακού δίσκου.
Χωρίς συμφωνία για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας στην Ε.Ε, κατέληξαν οι Υπουργοί Εξωτερικών των "25", κατά τη διάρκεια του δείπνου εργασίας που είχαν το βράδυ της Κυριακής, στο Λουξεμβούργο. Συναγερμός σήμανε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Άγκυρας. Ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας, Αμπντουλάχ Γκιούλ, συγκάλεσε τους πιο υψηλόβαθμους Τούρκους διπλωμάτες, εν αναμονή της απόφασης του σημερινού έκτακτου συμβουλίου των Υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με την έναρξη ή όχι των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. Αρνητική παραμένει η Αυστρία, η οποία εμμένει στη θέση πως θα πρέπει να προβλεφθεί εναλλακτικό σενάριο στην περίπτωση που δεν καταστεί δυνατή, στο μέλλον, η ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η βρετανική προεδρία, παρά τη μη επίτευξη συμφωνίας, προτίθεται να συγκαλέσει σήμερα επίσημη Σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών. Η απόφαση αυτή της βρετανικής προεδρίας ερμηνεύεται ως προσπάθεια άσκησης πιέσεων στην αυστριακή πλευρά, η οποία είναι η μόνη που εξακολουθεί να εμποδίζει, στην παρούσα φάση, την προγραμματισμένη για αύριο επίσημη έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.