obelix

Καταρχάς θέλω να διευκρινίσω τα εξής:
τη συγκεκριμένη ιστορία ειλικρινά δε θυμάμαι πότε την άκουσα πρώτη φορά. Συνεπώς δε θυμάμαι ποιός μου τη διηγήθηκε πρώτος, έχω όμως την εντύπωση ότι ήταν ο πατέρας μου. Έχει πάντως επιβεβαιωθεί από αρκετά άλλα άτομα όχι σαν ιστορία αλλά ως γεγονός. Αρκετά όμως με τα διαδικαστικά.

Κατάγομαι από ένα χωριό της Μάνης. Το χωριό μου είναι παραθαλλάσιο και βρίσκεται ουσιαστικά στη βάση ενός "αμφιθεατρικού" τοπίου έχοντας, συνεπώς, οπτική πρόσβαση στις πλαγίές των γύρω βουνών. Επί χρόνια οι κάτοικοι του χωριού μου, αλλά και των χωριών που βρίσκονται στις πλαγιές ενός από τα βουνά, έβλεπαν ένα φώς -η ονομασία του ήταν Φαναράκι- να ξεκινά κάθε βράδυ κοντά από ένα από αυτά να κατευθύνεται σε ένα άλλο και έπειτα να γυρίζει πίσω στο χωριό, από όπου ξεκινούσε, όπου και χανόταν. Είχαν παραμονέψει για να δούν τι ήταν αλλά την ώρα που τους πλησίαζε ξαφνικά τους προσπερνούσε. Το πότε ξεκίνησε αυτό να συμβαίνει δεν το ξέρω, ο πατέρας μου πάντως που γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί, εκτός από την περίοδο της κατοχής, το θυμάται όλα του τα χρόνια. Επίσης δεν ξέρω το πότε ακριβώς σταμάτησε, ήταν, όμως, κατα τη διάρκεια της χούντας όταν άνοιξαν δρόμο.

Η εξήγηση ήταν ότι τα παλιά τα χρόνια ο παπάς του χωριού από όπου ξεκινούσε το Φαναράκι πήγε στο άλλο χωριό να κοινωνήσει έναν ετοιμοθάνατο, στο γυρισμό όμως πέθανε. Όταν άνοιγαν το δρόμο βρήκαν τα οστά του.

Την ιστορία την πιστεύω γιατά την έχω ακούσει από πολλούς συγχωριανούς μου και γιατί πιστεύω ότι και αν ακόμα ήταν ψέματα δεν θα υπήρχε λόγος ο πατέρας μου να επιμένει σε αυτήν τώρα που είμαι 23 αν μου την είχε πεί για να με τρομάξει.

ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ