satwe

Ένα βράδυ λοιπόν βλέπω έναν εφιάλτη. Σίγουρα ο καθένας μας έχει δει πολλούς εφιάλτες στη ζωή του, όπως και εγώ, αλλά αυτό, εκείνο το βράδυ ήταν το κάτι άλλο. Ο εφιάλτης που είδα σε κάποια φάση με τάραξε τόσο που ξύπνησα, αλλά στην πραγματικότητα δεν είχα ξυπνήσει. (Όνειρο μέσα σε όνειρο, αν ξέρει κάποιος κάποιο σχετικό φόρουμ ας μου πει, ευχαριστώ). Η συνεχεία του ονείρου με τάραξε ακόμα περισσότερο γιατί μου φαινόταν τόσο αληθινό. Το περιεχόμενο του ονείρου δεν μας ενδιαφέρει απλά το αναφέρω τώρα για να πω κάτι μετά.
Αφού ξύπνησα από τον φόβο μου εκείνη τη στιγμή και είδα γύρο μου.. Ήταν σκοτάδι στο δωμάτιο μου, έμπαινε λίγο φως από έξω, όπως έμπαινε και κάθε άλλο βράδυ, απλά είχα την εντύπωση πως όλα όσα έβλεπα τα έβλεπα τόσο καθαρά σαν να ήταν μέρα ενώ ήταν ξημερώματα, δεν θυμάμαι την ώρα ακριβώς. Να προσθέσω εδώ ότι είμαι 100% σίγουρος ότι όσα ακολουθούν ΔΕΝ είναι όνειρο. Ήμουν πολύ φοβισμένος γιατί δεν είχα ξανά δει κάτι παρόμοιο στον ύπνο μου και κοιτούσα για λίγα λεπτά την πόρτα του δωματίου μου που για κάποιο λόγο εκείνο το βράδυ είχα αφήσει ανοιχτή, ενώ κάθε βράδυ συνήθιζα να την κλείνω. Εκεί που κοιτούσα λοιπόν, άρχισα να βλέπω μια φιγούρα η όποια πηρέ μορφή και είχε κόκκινα μάτια και έμοιαζε με το δαιμονισμένο κοριτσάκι στην ταινία *ο εξορκιστής* . στην συνεχεία έγιναν όλα τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα να σκεφτώ ότι φοβάμαι ή ωχ τι είναι αυτό τώρα; Κατευθύνθηκε προς τα έμενα με μεγάλη ταχύτητα και μόλις έφτασε ένιωσα σαν να με διαπέρασε και να μπήκε στο σώμα μου. Ένιωθα παράλυτος και ότι έτρεμα από το κρύο ή σαν να με διαπερνούσε ηλεκτρικό ρεύμα. Δεν μπορώ να το περιγράψω. Δεν προσπάθησα να κουνήσω τίποτα, δεν ξέρω αν μπορούσα ή όχι, το μόνο που σκαφτόμουν εκείνη τη στιγμή ήταν ότι ήθελα να φύγει. Σκαφτόμουν για περίπου 30 δευτερόλεπτα , όσο και κράτησε όλο αυτό, ότι δεν είναι τίποτα και ότι είναι όλα μέσα στην φαντασία μου και έδινα δύναμη στον εαυτό μου ότι δεν ήταν τίποτα. Πράγματι με βοήθησε αυτό και μετά από λίγο ηρέμισα και έφυγε αυτό το τρέμουλο και σιγά σιγά ηρέμισα. Δεν έβλεπα τίποτα άλλο στην πόρτα του δωματίου και έπεισα στον εαυτό μου ότι δεν ήταν αληθινό και ότι προκλήθηκε από τον φόβο μου. Συνέχισα τον ύπνο μου χωρίς κανένα πρόβλημα.

Μπορεί να σας ακούγετε πολύ παραμύθι όλο αυτό και η αλήθεια είναι ότι ούτε και εγώ ο ίδιος δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν όλο αυτό και προσπαθούσα να βρω κάποιες λογικές εξηγήσεις τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, γιατί είδα και τα προηγούμενα ποστ και θα ήθελα να βοηθήσω.
Την στιγμή που είδα εκείνο το όνειρο μέσα στο όνειρο και μάλιστα ξύπνησα κανονικά στο κρεβάτι στο οποίο κοιμόμουν και σηκώθηκα για νερό, γεγονός που το κάνει ακόμα πιο αληθοφανές και βλέποντας την συνεχεία του ονείρου που ήταν από μόνο του τρομακτικό, είχα ταραχτεί τόσο πολύ που ξύπνησα κανονικά και ο φόβος δεν σταμάτησε όταν ξύπνησα. Είναι ίσως μια από τις προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο όπως η μόρα, όπως τη λέτε. Να συμπληρώσω ακόμα ότι αποκλείω αυτό που ονομάζουν μερικοί sleep paralysis γιατί θυμάμαι πολύ καλά ότι αφού είχα ξυπνήσει μπορούσα να κουνηθώ κανονικά.. και χέρια και κεφάλι αλλιώς δεν θα μπορούσα να κοιτάξω γύρο μου. Εκείνη τι στιγμή δεν είχα κάποια ονομασία για αυτό το γεγονός ούτε το είχα ξανά πάθει στη ζωή μου. Πέρασε καιρός και απλά κατέληξα ότι ο φόβος, το μυαλό, το υποσυνείδητο και ίσως και διάφοροι άλλοι παράγοντες όπως κούραση στρες κτλ, συμβάλουν σε όλο αυτό.. το μυαλό και το υποσυνείδητο σε συνδυασμό με όλα αυτά μπορεί να δημιουργήσει εικόνες, φαντασιώσεις αν θέλετε(συνήθως εικόνες από τη ζωή μας που μας στιγμάτισαν και μας προκαλούν φόβο, στην περίπτωσή μου το δαιμονισμένο κοριτσάκι από την ταινία ο εξορκιστής), η οποίες δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα και ζουν μέσα στο μυαλό σας αν τις καλέσετε εσείς. Η λύση στο πρόβλημα αυτό είναι να διώξετε τον φόβο σας με οποιονδήποτε τρόπο κρίνετε εσείς απαραίτητο. Σταυρούς θέλετε; Προσευχές θέλετε; Στον καθένα είναι διαφορετικά. Κάντε ότι σας ηρεμεί. Εγώ προσωπικά δεν είμαι της θρησκείας και το μόνο που σκέπτομαι για να κοιμηθώ ήσυχος είναι ότι νυστάζω και αν είναι να πεθάνω στον ύπνο μου ας γίνει από την στιγμή που δεν θα καταλάβω τίποτα… (μη σας φαίνεται περίεργο απλά έχω φτάσει σε σημείο να μην φοβάμαι τον θάνατο για ορισμένους λόγους. Το θέμα είναι να μπορέσει ο καθένας σας να διώξει τον φόβο του με ο,τι τον ευχαριστεί.
Έχουν περάσει σχεδόν 6 ή 7 χρόνια από τότε που έγινε αυτό, τώρα είμαι 24 και από τότε δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα ξανά στον ύπνο μου. Οπότε υποθέτω ότι με βοηθά αυτός ο τρόπος σκέψεις και θα σας πρότεινα να κάνετε και εσείς το ίδιο. Εκτός και αν θέλετε να περνάτε τα ίδια κάθε βράδυ :P
Όλα ξεκινάν από τον φόβο και μετά το μυαλό μας παίζει παιχνιδάκια.
Συγγνώμη αν σας κούρασα με όλο αυτό το κατεβατό κείμενο.
Ευχαριστώ σε όσους έκαναν τον κόπο να το διαβάσουν
Ελπίζω να βοήθησα
Να είστε καλά