silver eagle
Νέο Μέλος3Μηνύματα
2Θέματα
06/07/2005, 01:59:35Πρώτο μήνυμα
06/07/2005, 03:48:56Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Καλώς σας βρήκα!
Καλημέρα σας παιδιά...
εγώ θα μιλήσω προσωπικά γιατί αλλιώς δεν νομίζω πως έχει αξία...
Με άγγιξε το θέμα για διάφορους λόγους και το θεωρώ όμορφο θέμα για συζήτηση ή άλλως για ανταλλαγή απόψεων.
Ο πρώτος λόγος είναι πως μ' αρέσουν τρομερά τα παραμύθια και οι ιστορίες, γράφω κι όλας...
Πιστεύω λοιπόν πως είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας του συγγραφέα και το τι προσωπικό περνάει κάθε φορά στην ιστορία ή στο παραμύθι το κατά πόσον αποφεύγει αυτό το τετριμμένο που λες λίλιθ...και πού θέλει να καταλήξει κάθε φορά γιατί-κακά τα ψέματα-το τέλος είναι ένα απ' τα σημαντικότερα κομμάτια κάθε ιστορίας ή παραμυθιού...και αυτό ήθελαν, να δείξουν τα παραμύθια και για αυτό το λόγο τελείωναν, πιστεύω, πάντα έτσι, όχι επειδή είναι πραγματικά, μα ακριβώς γιατί προβάλλουν ακριβώς το ανέφικτο, τη μαγεία, τις νεράιδες με τα μαγικά τους ραβδάκια, και τους δράκους που φτύνουν φλόγες, αυτό που δεν υπάρχει πραγματικά μα σε κάποια άλλη διάσταση ίσως-μέσα μας?-εγώ συνδυάζω τα παραμύθια με τα απύθμενα θέλω μας, με τα απωθημένα του μυαλού μας, με όλα αυτά που ο σύγχρονος τρόπος ζωής φωνάζει με κάθε τρόπο...άστο είναι παραμύθι, δεν είναι πραγματικό!κι όμως για πολλούς από μας, με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο, μέσα μας, υπάρχει!
Ελπίζω να είναι κατανοητά αυτά που λέω...
Το θέμα λοιπόν για μένα δεν είναι το τέλος, κάθε άλλο, το τέλος κάθε παραμυθιού, αν θέλετε, για μένα συμβολίζει το τέλος κάποιου κεφαλαίου της ζωής μας και το ξεκίνημα κάποιου άλλου,πάμε για άλλα τώρα ακούω μια φωνή στο κεφάλι μου και ανοίγω πάλι πανιά για άλλα λιμάνια, για άλλες καταιγίδες και για άλλα όνειρα...και φυσικά όλα όσα κουβαλάμε μέσα μας, φορτωμένα στα μπαγκάζια μου, μνήμες,λάθη και σωστά, χαρές και λύπες του παρελθόντος περιμένουν εκεί να συνωστιστούν με τα επόμενα, τους πόνους , το γέλιο, την απόρριψη και την αποδοχή, τα κερδισμένα και τα χαμένα και της επόμενης παρτίδας.
Και δεν πιστεύω πως υπάρχει τέλος σ' αυτό...ελπίζω μόνο να έχω γεμίσει αρκετά το σακκούλι μου μέχρι να έρθει η ώρα που θα σαλπάρω τελικά, τόσο πολυ που να χύνονται όλα απ'έξω...και τι θα λέει όλο αυτό, θα με ρωτήσετε φυσικά...μα...πως έζησα, τι άλλο, πως έζησα με κάθε τρόπο, όπως τα κατάφερα...γέλασα, πόνεσα,άγγιξα,άφησα να μ' αγγίξουν...ταξίδεψα...έκανα ό,τι μπορούσα καλύτερο δηλαδή!
Εκει πιστεύω πως έρχεται η δικαίωση τελικά και είναι τελείως προσωπική, όταν θα ρωτήσουμε τελικά τους εαυτους μας στο τέλος...τι έκανες εδώ πάνω που ήσουν ρε φίλε;
Και θα καταλήξω και με κάτι ακόμα, επίσης προσωπικό...
Μ' αρέσουν τα ταξίδια, όπως και αν το εννοεί ο καθένας αυτό, και εννοώ όλα τα ταξίδια, και ταξιδεύω συχνά, δεν μένω συχνά σ' έναν τόπο, γιατί υπάρχουν τόσοι ακόμα που με περιμένουν να τους δω...αυτό όμως που θέλω να πω είναι πως όσα μέρη έζησα ως τα τώρα, τα κουβαλάω κι αυτά μαζί μου, όλα όσα αγάπησα,όλα όσα μίσησα πιθανά εκεί,όλα υπάρχουν μέσα μου, για όσο εγώ το θέλω. Κι επειδή οδηγώ εδώ και χρόνια μηχανές και μ'αυτές ταξιδεύω, έχω μάθει ακόμα κάτι...ο φόβος μου, στο δρόμο είναι ο πολυτιμότερος σύντροφος, με προστατεύει, με συντροφεύει και μου είναι απαραίτητος, όταν λείπει έχω την αίσθηση πως κάτι κακό θα συμβεί...απ' την άλλη πάλι...αν με ρωτήσετε...θα σας πω πως τίποτα, τίποτα δεν έκανα στη ζωή μου δίχως να φοβάμαι...έμαθα απλά πως υπάρχει ένα κόλπο...κλείνεις τα μάτια και βουτάς στο κάθε άγνωστο της ζωής σου...και προσπαθείς να βγεις ζωντανός κάθε φορά...μετά από μερικές προσπάθειες, ο φόβος σου γίνεται απλά φίλος και σύντροφος σ' αυτό το ταξίδι της ζωής...
Καλά ταξίδια και καλές βουτιές λοιπόν σε όλους σας...
εγώ θα μιλήσω προσωπικά γιατί αλλιώς δεν νομίζω πως έχει αξία...
Με άγγιξε το θέμα για διάφορους λόγους και το θεωρώ όμορφο θέμα για συζήτηση ή άλλως για ανταλλαγή απόψεων.
Ο πρώτος λόγος είναι πως μ' αρέσουν τρομερά τα παραμύθια και οι ιστορίες, γράφω κι όλας...
Πιστεύω λοιπόν πως είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας του συγγραφέα και το τι προσωπικό περνάει κάθε φορά στην ιστορία ή στο παραμύθι το κατά πόσον αποφεύγει αυτό το τετριμμένο που λες λίλιθ...και πού θέλει να καταλήξει κάθε φορά γιατί-κακά τα ψέματα-το τέλος είναι ένα απ' τα σημαντικότερα κομμάτια κάθε ιστορίας ή παραμυθιού...και αυτό ήθελαν, να δείξουν τα παραμύθια και για αυτό το λόγο τελείωναν, πιστεύω, πάντα έτσι, όχι επειδή είναι πραγματικά, μα ακριβώς γιατί προβάλλουν ακριβώς το ανέφικτο, τη μαγεία, τις νεράιδες με τα μαγικά τους ραβδάκια, και τους δράκους που φτύνουν φλόγες, αυτό που δεν υπάρχει πραγματικά μα σε κάποια άλλη διάσταση ίσως-μέσα μας?-εγώ συνδυάζω τα παραμύθια με τα απύθμενα θέλω μας, με τα απωθημένα του μυαλού μας, με όλα αυτά που ο σύγχρονος τρόπος ζωής φωνάζει με κάθε τρόπο...άστο είναι παραμύθι, δεν είναι πραγματικό!κι όμως για πολλούς από μας, με κάποιον ιδιαίτερο τρόπο, μέσα μας, υπάρχει!
Ελπίζω να είναι κατανοητά αυτά που λέω...
Το θέμα λοιπόν για μένα δεν είναι το τέλος, κάθε άλλο, το τέλος κάθε παραμυθιού, αν θέλετε, για μένα συμβολίζει το τέλος κάποιου κεφαλαίου της ζωής μας και το ξεκίνημα κάποιου άλλου,πάμε για άλλα τώρα ακούω μια φωνή στο κεφάλι μου και ανοίγω πάλι πανιά για άλλα λιμάνια, για άλλες καταιγίδες και για άλλα όνειρα...και φυσικά όλα όσα κουβαλάμε μέσα μας, φορτωμένα στα μπαγκάζια μου, μνήμες,λάθη και σωστά, χαρές και λύπες του παρελθόντος περιμένουν εκεί να συνωστιστούν με τα επόμενα, τους πόνους , το γέλιο, την απόρριψη και την αποδοχή, τα κερδισμένα και τα χαμένα και της επόμενης παρτίδας.
Και δεν πιστεύω πως υπάρχει τέλος σ' αυτό...ελπίζω μόνο να έχω γεμίσει αρκετά το σακκούλι μου μέχρι να έρθει η ώρα που θα σαλπάρω τελικά, τόσο πολυ που να χύνονται όλα απ'έξω...και τι θα λέει όλο αυτό, θα με ρωτήσετε φυσικά...μα...πως έζησα, τι άλλο, πως έζησα με κάθε τρόπο, όπως τα κατάφερα...γέλασα, πόνεσα,άγγιξα,άφησα να μ' αγγίξουν...ταξίδεψα...έκανα ό,τι μπορούσα καλύτερο δηλαδή!
Εκει πιστεύω πως έρχεται η δικαίωση τελικά και είναι τελείως προσωπική, όταν θα ρωτήσουμε τελικά τους εαυτους μας στο τέλος...τι έκανες εδώ πάνω που ήσουν ρε φίλε;
Και θα καταλήξω και με κάτι ακόμα, επίσης προσωπικό...
Μ' αρέσουν τα ταξίδια, όπως και αν το εννοεί ο καθένας αυτό, και εννοώ όλα τα ταξίδια, και ταξιδεύω συχνά, δεν μένω συχνά σ' έναν τόπο, γιατί υπάρχουν τόσοι ακόμα που με περιμένουν να τους δω...αυτό όμως που θέλω να πω είναι πως όσα μέρη έζησα ως τα τώρα, τα κουβαλάω κι αυτά μαζί μου, όλα όσα αγάπησα,όλα όσα μίσησα πιθανά εκεί,όλα υπάρχουν μέσα μου, για όσο εγώ το θέλω. Κι επειδή οδηγώ εδώ και χρόνια μηχανές και μ'αυτές ταξιδεύω, έχω μάθει ακόμα κάτι...ο φόβος μου, στο δρόμο είναι ο πολυτιμότερος σύντροφος, με προστατεύει, με συντροφεύει και μου είναι απαραίτητος, όταν λείπει έχω την αίσθηση πως κάτι κακό θα συμβεί...απ' την άλλη πάλι...αν με ρωτήσετε...θα σας πω πως τίποτα, τίποτα δεν έκανα στη ζωή μου δίχως να φοβάμαι...έμαθα απλά πως υπάρχει ένα κόλπο...κλείνεις τα μάτια και βουτάς στο κάθε άγνωστο της ζωής σου...και προσπαθείς να βγεις ζωντανός κάθε φορά...μετά από μερικές προσπάθειες, ο φόβος σου γίνεται απλά φίλος και σύντροφος σ' αυτό το ταξίδι της ζωής...
Καλά ταξίδια και καλές βουτιές λοιπόν σε όλους σας...
Νά'μαι κι εγώ, νέο μέλος όπως πολλοί άλλοι και διάβασα μονοκοπανιά όλες τις σελίδες, δεν λέω πως δεν βλέπω μαύρες κουκίδες να περνούν μπροστά στα μάτια μου-αλλίμονο μετά από τόσο διάβασμα!-απολαυστικοί οι καυγάδες σας δε λέω, ωραία πέρασα τόση ώρα που τα διάβαζα!
Όχι, δεν έχω την τρομερή περιέργεια να κάνω το πείραμα της Λίβιας,όσο κι αν φαίνεται παράξενο, τους γρίφους τους εκτιμώ και θα τους λύσω για προσωπική ευχαρίστηση-καθώς είναι από τις αγαπημένες μου ασχολίες-προσωπικά με απωθεί το γεγονός πως τόσοι πολλοί από δω ασχολείστε τόσο παθιασμένα με το όλο θέμα-και ήθελα απλώς να θίξω το εξής...γιατί ακριβώς ήταν αυτό που με ενόχλησε...και είναι ο μόνος λόγος που γράφω στο θέμα...
και να υπενθυμίσω στη Λίβια κυρίως το εξής:έχει πολλάκις από αρχαιοτάτων χρόνων χρησιμοποιηθεί η μέθοδος της επιλεκτικής προσφοράς της γνώσης,συχνότατα για λόγους εξουσίας και χειραγώγησης,πολιτικής και ούτω καθ'εξής-κι αν δεν γνωρίζεις,διάβασε κάτι,τόσα υπάρχουν....και μην είσαι τόσο προκλητική όσο στο τελευταίο ποστ που έγραψες:
"καλή μου,
αν μοιράζεις αβασάνιστα την γνώση τότε σίγουρα θα κάνεις περισσότερο κακό παρά καλό σε ανθρώπους που θα μάθουν ολα να τα βρίσκουν έτοιμα
χωρίς προσπάθεια και ρίσκο..."
Όχι, δεν έχω την τρομερή περιέργεια να κάνω το πείραμα της Λίβιας,όσο κι αν φαίνεται παράξενο, τους γρίφους τους εκτιμώ και θα τους λύσω για προσωπική ευχαρίστηση-καθώς είναι από τις αγαπημένες μου ασχολίες-προσωπικά με απωθεί το γεγονός πως τόσοι πολλοί από δω ασχολείστε τόσο παθιασμένα με το όλο θέμα-και ήθελα απλώς να θίξω το εξής...γιατί ακριβώς ήταν αυτό που με ενόχλησε...και είναι ο μόνος λόγος που γράφω στο θέμα...
και να υπενθυμίσω στη Λίβια κυρίως το εξής:έχει πολλάκις από αρχαιοτάτων χρόνων χρησιμοποιηθεί η μέθοδος της επιλεκτικής προσφοράς της γνώσης,συχνότατα για λόγους εξουσίας και χειραγώγησης,πολιτικής και ούτω καθ'εξής-κι αν δεν γνωρίζεις,διάβασε κάτι,τόσα υπάρχουν....και μην είσαι τόσο προκλητική όσο στο τελευταίο ποστ που έγραψες:
"καλή μου,
αν μοιράζεις αβασάνιστα την γνώση τότε σίγουρα θα κάνεις περισσότερο κακό παρά καλό σε ανθρώπους που θα μάθουν ολα να τα βρίσκουν έτοιμα
χωρίς προσπάθεια και ρίσκο..."
να θυμίσω απλώς πως έχουν γίνει στο παρελθόν πολλά εγκλήματα εις βάρος της ανθρωπότητας με ακριβώς αυτή τη λογική...
τα ελιτίστικα κόλπα που θέτεις εδώ είναι θεατρινίστικα καθώς ο καθένας από μας παίρνει,φαντάζομαι, σαφώς και συνειδητά τα ρίσκα που απαιτούνται στη ζωή του...
...και να θυμίσω πως ακριβώς στο μοίρασμα της γνώσης φαίνεται ο καθείς μας τι καπνό φουμάρει...και το αντίθετο φυσικά!
αλήθεια...έχω μια απορία Λίβια...πόσων ετών είσαι;
Πάντα φιλικά,έστω και ξημερώματα...
silver eagle