sofoulitsa8
Νέο ΜέλοςGreece2Μηνύματα
1Θέματα
16/08/2012, 01:30:26Πρώτο μήνυμα
16/08/2012, 12:25:03Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές σας!
fovos
Γεια σας είμαι 19 ετών και νιώθω στις πλάτες μου τις ευθύνες ενός ενήλικα από τα 5 μου χρόνια. Οι γονείς μου έφτιαξαν καταλάθως οικογένεια εξαιτίας του λάθους που ήμουν εγώ. Μετά από σκέψη αποφάσισαν να με κρατήσουν χωρίς τη βοήθεια κανενός αντιθέτως εισπράττοντας καθημερινά αποδοκιμασία. Ο μπαμπάς μετά τη γέννηση και του αδερφού μου( δύο χρόνια μετά τη δική μου γέννηση ήρθε ο μικρός) άρχισε να πίνει. Δε θυμάμαι ποτέ από τότε να ήμουν παιδί αλλά νοσοκόμα. Στα 8 μου μόλις, καθάριζα και άλλαζα έναν άνθρωπο 40 ετών όταν η μάνα μου έλλειπε το απόγευμα στη δουλειά. Η μαμά στηριζόταν αποκλειστικά σε εμένα μιας και οι συγγενείς της έκλεισαν από νωρίς τη πόρτα στα μούτρα και ο αδερφός μου ήταν ακόμη πιο μικρός από εμένα. Δε νιώθω όμως άσχημα για αυτό το έχω ξεπεράσει και νιώθω υπερήφανη για το κουράγιο μου, μιας και δεν τα παράτησα αλλά τα βράδια ξενύχταγα για να διαβάσω και να γίνω ανεξάρτητη. Τελικά ο πατέρας μου έγινε καλά και ξέκοψε με το ποτό στα 12 μου. Αυτό που με θυμώνει είναι ότι δεν αναγνώρισε το κόπο μας να τον κρατήσουμε στη ζωή και ξέχασε το πόσες φορές πήγε κυριολεκτικά να μας σκοτώσει στο ξύλο. Αντιθέτως βρήκε γκόμενα και προσπάθησε να εκδικηθεί τους συγγενείς που τον απέρριψαν με το μεγάλο του όπλο εξευτελισμού τους κατά εκείνον, εμένα που διάβαζα σα το σκυλί. Βάλθηκε να με πιέζει να μπω από τους πρώτους στην ιατρική αδιαφορώντας για τα όνειρα μου. Ακόμη θυμάμαι την εξής συζήτηση στα 17 μου:
-Εγώ: Μπαμπά έχω όνειρο να γίνω φυσικός;
-Μπαμπάς: Τι είπες ρε κωλόπαιδο; Θέλεις να λένε πως η κόρη του μπεκρή απέτυχε; Θα γίνεις γιατρός για να μπούμε σε όλους στο μάτι! Ο αδερφός σου είναι άχρηστος δεν διαβάζει. Δε θα βγάλω δύο αποτυχημένους κατάλαβες μωρή π...να;
-Εγώ: Μα αφορά την ίδια μου τη ζωή;
-Μπαμπάς: Όσο ζεις εδώ εγώ αποφασίζω για εσένα ακόμη και το αν θα ζήσεις! Αν δεν σου αρέσει να φύγεις.
Και άρχισε να με ξυλοκοπεί. Ο αδερφός και η μαμά δεν είπαν τίποτα. Τελικά τα κατάφερε, το όνειρο μου για το φυσικό θάφτηκε και μπήκα με την πρώτη στην ιατρική. Τι ψώνιο έδειξε δε λέγεται. Έλεγε συνέχεια αν και άρρωστος στάθηκα άξιος πατέρας και έβγαλα κόρη γιατρό! Όσον αφορά τον ανυπάκουο αδερφό μου νομίζω πως δεν τον θεωρεί καν γιο του, τον κοιτάζει με λύπηση. Έπεσε με τα μούτρα σε εμένα. Παντού περιορισμοί και υπακοή. Πρέπει να είμαι η κυρία τέλεια: να περνώ όλα τα μαθήματα στη σχολή με τη πρώτη και μάλιστα από 8 μέχρι 10,να έχω τέλειο σωματικό βάρος, να ντύνομαι όπως πρέπει. Αυτό που με τρώει είναι ότι έφαγα όλα τα εφηβικά μου χρόνια ως υπάκουη δούλα και πάλι έχω την αντιμετώπιση μιας κούκλας που τη ντύνουμε όπως θέλουμε και λέει τα λόγια που της λέμε αλλιώς θα φάει ξύλο και θα την παρατήσουμε στο δρόμο. Αυτό που με τρώει είναι η αχαριστία. Ακόμη και η γκόμενα χαίρει μεγαλύτερης εκτίμησης από εμένα. Η μάνα μου είναι σκέτο πρόβατο που υπομένει τις προσβολές και σπιτώνει τη γκόμενα. Ο αδερφός μου ζει σε ένα δικό του κόσμο που οικιοθελώς δε βλέπει το κακό στους άλλους ανθρώπους για να μην αυτοκτονήσει και εγώ αρχίζω να τρελαίνομαι. Μέχρι και την αυτοκτονία έχω σκεφτεί. Όσον αφορά την εμπιστοσύνη προς τους άλλους ανθρώπους ο πατέρας μου φρόντισε να με ευνουχίσει κανονικά στο συναισθηματικό τομέα. Κάθε φορά που κάποιος με πλησιάζει τρέχω μακριά από φόβο και όσον αφορά την ιδέα της οικογένειας ανακατεύομαι και μόνο που την ακούω! Αφού ντρέπομαι που το λέω αλλά καμιά φορά εύχομαι να πεθάνει ο πατέρας μου τουλάχιστον να πάρω την ειδικότητα που θέλω εγώ και όχι εκείνος. Τί να κάνω φοβάμαι να σηκώσω το ανάστημα μου όχι μόνο για εμένα αλλά και για τη μαμά και τον αδερφό μου που μένουν πίσω. Είναι άδικο να πληρώσουν τα σπασμένα της δικής μου επανάστασης σκέφτομαι. Άσε που όσο ασχολείται μαζί μου έχουν λίγο χώρο και χρόνο να αναπνεύσουν. Τι να κάνω νιώθω όλο το βάρος της οικογένειας πάνω μου; Όλο κλαίω μέχρι τα χαράματα λόγο του αδιέξοδου που αντιμετωπίζω. Προτείνεται μου παρακαλώ κάτι τουλάχιστον να στηριχτώ για να απαλύνω το πόνο και να πιστέψω στις ανθρώπινες σχέσεις.
Ευχαριστώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου όσους ασχοληθούν να μου δώσουν μια απάντηση ή έστω ένα καλό λόγο.
Με εκτίμηση μια ψυχολογικά άρρωστη που ζητάει βοήθεια.
-Εγώ: Μπαμπά έχω όνειρο να γίνω φυσικός;
-Μπαμπάς: Τι είπες ρε κωλόπαιδο; Θέλεις να λένε πως η κόρη του μπεκρή απέτυχε; Θα γίνεις γιατρός για να μπούμε σε όλους στο μάτι! Ο αδερφός σου είναι άχρηστος δεν διαβάζει. Δε θα βγάλω δύο αποτυχημένους κατάλαβες μωρή π...να;
-Εγώ: Μα αφορά την ίδια μου τη ζωή;
-Μπαμπάς: Όσο ζεις εδώ εγώ αποφασίζω για εσένα ακόμη και το αν θα ζήσεις! Αν δεν σου αρέσει να φύγεις.
Και άρχισε να με ξυλοκοπεί. Ο αδερφός και η μαμά δεν είπαν τίποτα. Τελικά τα κατάφερε, το όνειρο μου για το φυσικό θάφτηκε και μπήκα με την πρώτη στην ιατρική. Τι ψώνιο έδειξε δε λέγεται. Έλεγε συνέχεια αν και άρρωστος στάθηκα άξιος πατέρας και έβγαλα κόρη γιατρό! Όσον αφορά τον ανυπάκουο αδερφό μου νομίζω πως δεν τον θεωρεί καν γιο του, τον κοιτάζει με λύπηση. Έπεσε με τα μούτρα σε εμένα. Παντού περιορισμοί και υπακοή. Πρέπει να είμαι η κυρία τέλεια: να περνώ όλα τα μαθήματα στη σχολή με τη πρώτη και μάλιστα από 8 μέχρι 10,να έχω τέλειο σωματικό βάρος, να ντύνομαι όπως πρέπει. Αυτό που με τρώει είναι ότι έφαγα όλα τα εφηβικά μου χρόνια ως υπάκουη δούλα και πάλι έχω την αντιμετώπιση μιας κούκλας που τη ντύνουμε όπως θέλουμε και λέει τα λόγια που της λέμε αλλιώς θα φάει ξύλο και θα την παρατήσουμε στο δρόμο. Αυτό που με τρώει είναι η αχαριστία. Ακόμη και η γκόμενα χαίρει μεγαλύτερης εκτίμησης από εμένα. Η μάνα μου είναι σκέτο πρόβατο που υπομένει τις προσβολές και σπιτώνει τη γκόμενα. Ο αδερφός μου ζει σε ένα δικό του κόσμο που οικιοθελώς δε βλέπει το κακό στους άλλους ανθρώπους για να μην αυτοκτονήσει και εγώ αρχίζω να τρελαίνομαι. Μέχρι και την αυτοκτονία έχω σκεφτεί. Όσον αφορά την εμπιστοσύνη προς τους άλλους ανθρώπους ο πατέρας μου φρόντισε να με ευνουχίσει κανονικά στο συναισθηματικό τομέα. Κάθε φορά που κάποιος με πλησιάζει τρέχω μακριά από φόβο και όσον αφορά την ιδέα της οικογένειας ανακατεύομαι και μόνο που την ακούω! Αφού ντρέπομαι που το λέω αλλά καμιά φορά εύχομαι να πεθάνει ο πατέρας μου τουλάχιστον να πάρω την ειδικότητα που θέλω εγώ και όχι εκείνος. Τί να κάνω φοβάμαι να σηκώσω το ανάστημα μου όχι μόνο για εμένα αλλά και για τη μαμά και τον αδερφό μου που μένουν πίσω. Είναι άδικο να πληρώσουν τα σπασμένα της δικής μου επανάστασης σκέφτομαι. Άσε που όσο ασχολείται μαζί μου έχουν λίγο χώρο και χρόνο να αναπνεύσουν. Τι να κάνω νιώθω όλο το βάρος της οικογένειας πάνω μου; Όλο κλαίω μέχρι τα χαράματα λόγο του αδιέξοδου που αντιμετωπίζω. Προτείνεται μου παρακαλώ κάτι τουλάχιστον να στηριχτώ για να απαλύνω το πόνο και να πιστέψω στις ανθρώπινες σχέσεις.
Ευχαριστώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου όσους ασχοληθούν να μου δώσουν μια απάντηση ή έστω ένα καλό λόγο.
Με εκτίμηση μια ψυχολογικά άρρωστη που ζητάει βοήθεια.
fovos