weirdo
Νέο ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Ευτυχώς που δεν το είδα εγώ αυτό στο Σύνταγμα. Είδα όμως τον ίδιο καιρό στη Βικτώρια και στο Μοναστηράκι, στο Χαλάνδρι (παντού) και τους βλέπω όλο το χρόνο. Βρέθηκε ένας τα Χριστούγεννα που έψαχνα για να πάρω τριαντάφυλλα και μίλησα λίγο μαζί του και του έδωσα τα χρήματα. Θα του έφτανε αυτή η επαφή και η βοήθεια για λίγες ώρες ίσως και μέρες.
Μην ξεχνάμε ότι αρκετοί απο αυτούς υποκρίνονται και είναι άλλοι οι λόγοι που βρίσκονται σε τέτοιες καταστάσεις αλλά τώρα πια ξέρω να τους ξεχωρίζω.
Δεν ήθελα να ανεφέρω το θέμα των υπαλλήλων για να μην στείλω αρνητική ενέργεια αν τυχόν κάποιος διάβαζε κάτι απο αυτά και επηρεαζόταν. Να μην τον βοηθήσω να βολευτεί. Ξέρω ότι δεν βολεύεσαι αγαπητή serenite δεν το λέω για σένα σε καμία περίπτωση.
Λέω λοιπόν ότι πάντα υπάρχει ο τρόπος να βοηθήσεις. Μπορεί να μην μπορείς πραγματικά να βοηθήσεις τον πεινασμένο ή τον άρρωστο αλλά μπορεί να βοηθήσεις τον συνάδελφό σου, ακόμα και αφεντικό σου ή το παιδί του αν υπάρχει πραγματική ανάγκη. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι εξαρτάται απο το μυαλό τη θέληση και την καρδιά το αν θα βοηθήσεις. Όλοι θα έχουμε δει μια πωλήτρια σε super-market που θέλει να βοηθήσει ή κάποια που κάνει το ακριβώς αντίθετο (κι ας τους ασκούν μεγάλο έλεγχο). Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις που πραγματικά κάποιος δεν μπορεί να κάνει κάτι. Ας το θέλει κι εμένα μου φτάνει. Μπορεί και να βρεθεί η ευκαιρία μπορεί και να αλλάξει δουλειά. Όλα αλλάζουν. Αλλά ας μην αλλάζουν τα βασικά. Αυτό που θα πρέπει να έχουμε μέσα μας.
Τους γιαρούς χωρίς σύνορα μόνο οικονομικά μπορούμε να τους βοηθήσουμε αλλά μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα εδώ ή να σκεφτούμε και λίγο τον εθελοντισμό. Όσοι και όταν μπορούν. Η αλήθεια είναι ότι για όσους έχουν οικογένειες τα πράγματα έιναι δύσκολα. Αλλά ας μην αχολούνται μερικοί μόνο και στρέφουν τα παιδιά τους στην ΟΜΑΔΑάρα ή στο τάδε ΚΟΜΜΑ ή στις Χρυσές Σπουδές . . .
quote:
Εκνευρίζομαι αφάνταστα και συγχρόνως λυπάμαι τρομερά όταν γνωρίζω ανθρώπους που έχουν την λογική πως δεν πρέπει να δείνουν τίποτα και να αγαπάνε κανέναν γιατί θα εκλάβουν αχαριστία ή γιατί δεν θα πάρουν τα όσα έδωσαν. Λυπάμαι γιατί δεν συνηδιτοποιούν ότι ο ανώτερος σκοπός του να δώσεις και να αγαπήσεις δεν είναι για να εκλάβεις κάτι για σένα, δεν είναι πάντα το εγώ μας, και εκνευρίζομαι γιατί αναλώνουν τον εαυτό τους με το να σκέφτονται συνέχεια τη πήραν και τι δεν πήραν κι όχι με το τι δείνουν και τι θα μπορούσαν να δώσουν.
Θα αναφέρω ένα βιωμά μου γιατί με έφερε στην συνηδητοποίηση της ευτυχίας μέσα απο την απλότητα κάτι που διαφορετικά δεν θα είχα συνηδητοποιήσει ποτέ.
Πέρσι αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι στην Κένυα κυρίως για το σαφάρι. Έφυγα λοιπόν εγώ κι άλλο ένα άτομο χωρίς γκρουπ. Φτάνοντας εκεί σε ένα έρημο και άδειο αεροδρόμιο πήραμε ταξί με σκοπό να μας πάει σε κάποιο ξενοδοχείο. Στην διαδρομή είδα φτώχεια που τα μάτια μου δεν είχαν αντικρίσει ποτέ. Άνθρωποι να ζούνε σε 4 πασάλους με πανιά γύρω, γύρω. Στο ξενοδοχείο δε, κάτω στην παραλία υπήρχαν άνθρωποι που ζούσαν στην άμμο πουλώντας ότι μπορούσαν. Η πρώτη μου σκέψη; Τι τυχερή που είμαι θέε μου, που ζω εκει που ζω, που δεν μου λείπει τίποτα, που έχω να φάω, να πιω, να κοιμηθώ σε στρώμα. Ζώντας εκεί για 15 ημέρες περίπου και γνωρίζοντας τους ανθρώπους αυτούς απο κοντά είδα το εξής. Οι άνθρωποι αυτοί ποτέ δεν ήταν θλιμένοι, παντού έβλεπες χαμόγελα, ακόμα κι ο κουτσός που σερνόταν και ζητιάνευε χαμογελούσε. Η αίσθηση που σου άφηναν ήταν ότι όλοι είμασταν αδέρφια, παντού σε καλοσώριζαν, παντού σε αγκάλιαζαν, δεν ήσουν κάποιος ξένος που μόλις έφτασες, ήσουν ο αδερφός του λίγο παραπέρα, που μπορούσες ανα πάσα στιγμή να κάτσεις με τον οποιοδήποτε, να φας απο το φαί του που ήταν λίγο και μετρημένο. Όπως τριγύρναγα μια μέρα ήρθε ένα παιδάκι και μου ζήτησε ένα στυλό. Επειδή είχαν αυτό το στυλ να σου ορμάνε προσπαθώντας κάτι να πάρουν κι επειδή εγώ ως αστός είχα συνηθήσει σε μια άλλη έννοια της ζήτησης, του είπα (καθότι είχα κουραστεί απο το γεγονός ότι ξένος σημαίνει οπωσδήποτε και ικανότητα να δείνει τα πάντα) ότι δεν είχα στυλό και ότι οι γονείς μου δεν μου πήραν ποτέ έναν και συνέχισα να περπατάω στην αγορά. Μετά απο λίγο το παιδάκι ξαναήρθε... και μου έδωσε έναν στυλό!!! Το ίδιο συνέβαινε παντού, όλοι σου ζήταγαν, αν όμως έβλεπαν ότι δεν είχεις κάτι ή ότι δεν είχες λεφτά έκαναν τα πάντα για να σου δώσουν εκείνοι. Το κλήμα μοίρηζε αγάπη και αλληλεγκύη, δεν ένοιωθες πουθενά άγχος για τίποτα, πουθενά στεναχώρια για τίποτα και η γνωστή φράση τους σε ότι κι αν συνέβαινε ήταν Hakouna Matata που σημαίνει δεν τρέχει τίποτα.
Δεν μπορούσα παρά να κάνω συγκρίσεις συνέχεια με μας. Άνθρωποι που κατα βάση έχουμε αρκετά υλικά, άνθρωποι που δεν χάσαμε κανέναν απο πείνα κι όμως... χαμόγελα πουθενά. Όλοι σκυθρωποί, δυνασχετισμένοι απο κάτι, με γελοία προβλήματα που αναλώνουν καθημερινά την ζωή μας. Και το μυαλό μας; μην τυχόν μας πάρουν κάτι, μην τυχόν και πέσουμε έξω στην ζυγαριά και δώσουμε κάτι παραπάνω, και πως θα πάρουμε το τελαιυταίο μοντέλο κινητού. Κι απο αλληλεγκύη τίποτα, γιατί ρε φίλε δεν με νοιάζει αν εσύ σήμερα έχασες την μάνα σου, ή αν δουλεύεις 3 δουλειές για να τα βγάλεις περα και είσαι σήμερα αφηρημένος στον δρόμο. Με νοιάζει που μου έκλεισες τον δρόμο για να παρκάρεις, με καθυστέρησες 10 λεπτά απο την σημαντική ζωή μου και εγώ πρέπει να σε βρίσω για να ξεσπάσω και όλη την πίεση που μου έχει δημιουργήσει η ανούσια ζωή μου. Ανθρωποι που φαινομενικά έχουν τα πάντα, και ψυχικά μια άδεια ζωή.
Φεύγοντας απο την Κένυα η σκέψη μου είχε αλλάξει. Θέε μου έλεγα, πόση αλήθεια έχουμε χάσει, πόσο κενοί είμαστε και πόσο δυστυχισμένοι απο το τιποτα.
Το μυαλό μου κόλησε εκεί για πάντα και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα να τα αφήσω όλα και να πάω εκεί μόνιμα. Γιατί εδώ τον θεό δεν μπόρεσα να τον αισθανθώ ποτέ. Εκεί ήταν παντού.
Λυπάμαι αν σας κούρασα με το μακρύ μύνημα μου ήταν ομως η πιο αισθητή εμπειρία που είχα ποτέ, του τι σημαίνει ευτυχία μέσα απο την απλότητα και που δυστυχώς οι λέξεις είναι πολύ μικρές για να περιγράψω αυτό που ένοιωσα.
Αν κάποτε κάποιος έχει τα λεφτά για ένα ταξίδι, ας αφήσει τα πολυτελοί ξενοδοχεία κι ας μπει στον κόπο να πάει μέχρι εκεί. Μπορεί γυρνώντας να μην έχει φωτογραφίες απο αξιοθέατα που δημιούργησαν ανθρώποι, θα έχει όμως βιώσει μέσα του μια έννοια του τι σημαίνει αληθινή ζωή και θα έχει καταλάβει πως μπορείς να είσαι ευτυχισμένος χωρίς πολλά, πολλά. Η απλότητα (ψυχική και υλική) μας φαίρνει κοντά στους άλλους, μας ενώνει και αυτό μας τρέφει και μας γεμίζει. Το να θεωρείς όμως τον εαυτό σου πολύ ή το να κατέχεις πολλά, σου δημιουργεί την αυταπάτη της ανεξαρτησίας και το στυλ δεν έχω ανάγκη τίποτα και κανέναν. Κι αυτό σε αποξενώνει και σε σπρώχνει στην μοναξιά και στην συνέχεια στην μιζέρια ενος ανικανοποίητου εγώ που μάταια προσπαθεί να γεμίσει το κενό του στην προσπαθειά του να αποκτήσει κι άλλα παραπάνω υλικά ή να γίνει ακόμα πιο τρανός και μεγάλος.
Μην νοιώσετε θλίψη αν δείτε σε κάποιο ντοκιματέρ ένα μαύρο παιδάκι, με λίγα ρουχαλάκια, να σπρώχνει πάνω στο χώμα ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι. Νοιώστε θλίψη για το παιδάκι της απέναντης πολυκατικοίας, που παρόλο που μέσα στο δωματιό του έχει χιλιάδες παιχνίδια αυτό έχει κολήσει την μούρη του στο τζάμι με μια θλίψη στο βλέμα. Περιμένει τους γονείς του να τελειώσουν τις ατέλειωτες υποχρεώσεις τους, κι αν τους έχει μείνει κέφι, να το πάνε στον ψεύτικο χώρο της χαράς μιας παιχνιδούπολης όπου όλα μέσα είναι πλαστικά γιατί ο κόσμος έξω έγινε επικύνδηνος γι' αυτό... κι αυτό αναγκαστικά... κλείστικε στο χρυσό κλουβί του περιμένοντας την προβληματική ενιλικιωσή του.
Αυτό τα λέει όλα. Απο τότε που το έγραψε μίλησε μέσα μου.
Δεν υπάρχει κάτι πιο αληθινό στον ψεύτικο κόσμο που φτιάξαμε.
Αυτή αγαπητέ alfa-omega είναικαι η δική μου γνώμη. Το μυστικό βρίσκεται στην απλότητα.
Στο να μην δίνεις πάντα έναντι αμοιβής αλλά να είναι η αμοιβή σου η ηθική ικανοποίηση που μόνο εσύ ο ίδιος μπορείς να νιώσεις και να αντιληφθείς.
Σπουδάζω πληροφορική. Δεν έχω στο μου μου τα χρήματα. Με την πρώτη ευκαιρία βοηθάω όποιον έχει ανάγκη είτε στον τομέα μου είτε εκτός αυτού. Ευελπιστώ στο μέλλον να μπορέσω να εργασθώ έτσι ώστε να επιβιώνω, να δίνω και να παίρνω χαρά (και ικανοποίηση), και να μην δουλέψω για καμία μεγάλη εταιρία που συγκεντρώνει τον πλούτο για τον/τους μεγαλοκαραχαρίες της όση κι αν είναι η αμοιβή, ούτε να μπω στο δημόσιο για να βολευτώ γιατί δεν θα είμαι παραγωγικός. Είδαμε τι έγινε με την δολοφονία που βγήκε πρόσφατα στο φως και ξέρουμε τις πιέσεις που δέχονται απο μέσα τους και απο έξω τους όσοι ζητάνε τα πολλά.
Δεν θα πάρουμε τίποτα απο αυτά μαζί μας. Το πρόβημα όμως είναι ότι όλοι θεωρούν ενσυσεινήδητα ή υποσυνείδητα ότι η λήξη της προθεσμίας τους είναι ο θάνατός τους και προσπαθούν με αυτό το κριτήριο να ζήσουν καλύτερα απο όλους και έτσι επικεντρώνονται στον πλούτο, στον πολύ ή λίγο πλούτο, στον όσο μπορεί να επιδιώξει ο καθένας.
Και το παιδάκι τους στο σπίτι τους περιμένει, και κάποιο άλλο παιδάκι πιο δίπλα, που δεν φαίνεται, πεινάει.
Έτσι δεν εκπληρώνουμε τον στόχο μας.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτό που αποφεύγουμε τώρα δεν μπορούμε να το γλιτώσουμε ποτέ. Ο σκοπός μας είναι να ξεπεράσουμε την μικρότητα και να αναλάβουμε την πραγματική ευθύνη-δύναμη-ολοκλήρωση. Δεν είναι αυτοί που τον πετυχαίνουν και αυτοί που δεν τον πετυχαίνουν. Όλοι θα τον πετύχουν αλλά μεχρι τότε θα βασανίζονται γιατί αυτό που έχουμε γύρω μας δεν είναι αυτό που λέει το μέσα μας, η ουσία μας.
Ας μην πω πιο πολλά. Οι γιατροί χωρίς σύνορα μειώνουν τον πόνο και την ένταση των κραδασμών. Ας κάνει όποιος μπορεί κα όσο μπορεί τη δική του προσπάθεια.
Ένα αυτοκίνητο θα πάρω το καλοκαίρι αλλά αυτό δεν ξέρω αν μπορώ να το στερηθώ γιατί νομίζω ότι θα χαρίσει πολλές στιγμές σε μένα και σε πολλούς καλούς φίλους.
Συχνά είμαι στο τσακ να το παρατήσω κι αυτό.
Όπως και η ADSL έχει βοηθήσει απίστευτα εμένα και πολλούς άλλους.
Αλλά δεν έχει νόημα να την έχεις συνέχεια.
Πρέπει να γίνεται συντονισμός για να υπάρχει όταν χρειάζεται.
Απο κει και πέρα δεν καπνίζω, δεν παίρνω συνέχεια ακριβά ρούχα, ένα απλό κινητό έχω, φροντίζω πάντα όταν μου περισεύουν να βοηθάω ή να κερνάω έτσι ώστε να μην περισεύουν ποτέ για πολύ.
Τα χρήματα η γνώση και η αγάπη πρέπει να αλλάζουν χέρια, μυαλά και καρδιές για να δίνουν χαρά και ευτυχία σε όλους και να περνάνε όλοι καλά. Άσχετα που δεν το κάνουμε, αυτό είναι το νόημά τους.
Η σύνθετη σκέψη αντί να οδηγήσει σε μερικές βασικές αρχές περιπλέκει τόσο πολύ την κατάσταση που ξεφεύγουμε.
Καλά εμείς και τα προβλήματα που δημιουργούμε στον εαυτό μας, αλλά εκείνοι που υποφέρουν εξαιτίας μας θα είναι το μεγαλύτερο σφάλμα μας.
(Θα δω τι μπορώ να κάνω με την ταινία).
Edited by - weirdo on 03/02/2006 17:04:12
Και σε Ίντερνετ καφέ γίνεται ίσως.
Υπάρχει και το πρόβλημα ότι δεν θα έχει υπότιτλους και αυτό δεν ξέρω αν λύνεται.
Τώρα μου κάνει τρομερή εντύπωση που δεν έχει κυκλοφορήσει η συγκεκριμένη ταινία απο το 1998 αλλά ίσως να υπάρει σε βιντεοκασέτα.
Τώρα για τη συνάντηση: Εγώ θα ανέβω ή τέλος Φεβρουαρίου το οποίο το βρίσκω λιγότερο πιθανό γιατί μάλλον θα κατέβει ο φίλος μας απο τη Θεσσαλλονίκη στην Αθήνα, αλλά το καλοκαίρι σίγουρα. Έχουμε την αιωνιότητα και το γνωρίζουμε.
Διάβασα πολύ προσεχτικά τις απαντήσεις σας και εκτίμησα πολύ τον ενθουσιασμό σας.
Πήγα σε άλλα μονοπάτια με αφορμή τα δικά σας λόγια.
Δεν έχει νόημα να το συνεχίσουμε άλλο αυτό εδώ. Ελπίζω να μπορέσω να σας δω απο κοντά.
Απο μένα δεν χρειάζονται άλλα λόγια. Αισθάνομαι.
Edited by - weirdo on 02/02/2006 19:21:53
Στα ελληνικά το έχουν μεταφράσει "Θα σε βρω στον παράδεισο".
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς
Είμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ'ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς
Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς
Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει
Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.
Edited by - weirdo on 01/02/2006 19:17:03
Αυτό για τα μηνύματα δεν με πειράζει. Το τηλέφωνο τώρα δεν χρειάζεται. Το είχα αλλά θα έπαιρνα μόνο αν έβρισκα την ελάχιστη ανταπόκριση π.χ. αν μου λέγατε μόνο πάρε τηλέφωνο, γιατί δεν ήθελα να γίνω φορτικός. Δεν τα λέω με καθόλου κακή πρόθεση. Ξέρω να τα βλέπω θετικά απλά εκείνο τον καιρό ήμουν πάρα πολύ πιεσμένος. Τώρα είμαι μια χαρά κι ας ήταν μια απο τις πιο δύσκολες φάσεις μου. Είναι λίγο δύσκολο να έχεις σύμμαχο μόνο τον εαυτό σου πάντα αλλά αυτό με βοήθησε να αναπτύξω μια μοναδική σχέση μαζί του, και αυτό ακτινοβολεί και με βοηθά και στις υπόλοιπες σχέσεις μου.
Ίσως επαναλάβατε όλα αυτά για την αληθινή ζωή επειδή δεν διαβάσατε καλά το μήνυμά μου. Γνωρίζω την καταστροφή που έχει φέρει το φίλτρο της λογικής. Γνωρίζω τι σημαίνει να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι και το τολμώ σε αυτό τον δύσκολο κόσμο. Αυτό με οδήγησε στο να ωθήσω και άλλους να αφήσουν στην άκρη όλες τις παθογένειες που μας τρώνε την ψυχή, να κάνουν αυτό που λέει το μέσα τους χωρίς να σκέφτονται ότι θα πληγωθούν γιατί σταδιακά αυτό που θα αισθάνονται, η αγάπη τους και μόνο θα τους φτάνει, θα είναι όλο και πιο πλήρης, η αληθινή ζωή τους θα τους βοηθήσει να καταλάβουν πως λειτουργούν οι συνάνθρωποί τους ακόμα και το γιατί. Δεν θα έχει καμία ουσία αυτό που λένε θα εκτεθώ ή θα δώσω περισσότερα. Δεν θα πορούσα να λεω πράγματα για τα οποία δεν ξέρω (δεν αισθάνομαι καλύτερα).
Ορισμένες φορές αισθάνομαι πλήρως ως μέρος του σύμπαντος, κατανοώ τόσο πολύ την αρχή του, αφήνομαι και γίνομαι ένα με αυτό. Αυτό το ανώτερο αισθάνομαι εγώ. Την τελειότητα που έχουν όλα όταν ζεις πραγματικά και αγαπάς, την τελειότητα που δεν προέρχεται απο τον άνθρωπο αλλά που αισθάνεται ο άνθρωπος όταν ενώνεται με αυτήν. Νιώθω το σύμπαν να τρέχει και χτυπάω μαζί του καμιά φορά ή το βλέπω να χτυπάει γύρω μου εκεί που χτυπούσα κι εγώ παλιά.
Γι'αυτό δεν έστειλα πιο παλιά, γιατί δεν ειχα κάτι να προσθέσω. Τώρα όμως αναφέρθηλε ένα θέμα που νομίζω ότι είναι το κλειδί. Ηζωή μετά το θάνατο.
quote:
Τα σώμα μου κάποια στιγμή θα υποκύψει στον βιολογικό του κύκλο.
Όχι και η ψυχή μου ( πνεύμα ) ,αυτό ήταν, είναι & α παραμείνει αιώνιο, εις τους αιώνες των αιώνων .
Πως θα είναι η ψυχή σας μετά το θάνατο? Πως μπορείτε να το αισθανθείται αυτό τώρα για να αισθάνεστε ότι θα υπάρχει κιόλας?
quote:
Είμαι κομμάτι του άπειρου .
Το αισθάνομαι.
quote:
Αλλού είναι η αληθινή ζωή , πέρα απ το μονοπάτι του θανάτου .
Και εδώ η λογική μας προσπαθεί να μας πείσει ,ότι δεν υπάρχει τίποτα μετά απ αυτό το πέρασμα .
Έχω μέσα μου τον σπόρο του άπειρου ,είναι εμφυτευμένος μέσα στην άυλη ψυχή μου .Τον καλλιεργώ λοιπόν .
Καλλιεργώ στην ουσία τα συναισθήματα μου ,που προέρχονται από αυτόν τον σπόρο ( της αγάπης ) .
Τώρα καλλιεργείτε συνειδητά με όλη σας τη δύναμη. Πως θα αντιλαμβάνεστε τις αλλαγές μετά το θάνατο? Θα υπάρχουν? Μπορώ να ξεπεράσω τη λογική και να αισθανθώ αυτά που δεν μου επιτρέπει, πως μπορείτε όμως να αισθάνεστε ότο υπάρχει αληθινή ζωή μετά το θάνατο αφού δεν έχετε φτάσει σε εκείνο το σημείο?
quote:
Δεν το δέχομαι μου είναι στενό ,μικρό ,ασήμαντο λογικό δεδομένο ,αν τα συγκρίνω με το άπειρο σύμπαν .
Το ότι δεν δέχεστε που είναι στενό, μικρό, ασήμαντο λογικό δεδομένο και το συγκρίνετε στην παρούσα φάση με το άπειρο το οποίο δεν μπορείτε να αντιληφθείτε απόλυτα ακόμα είναι ένα ακόμα λογικό δεδομένο όλο μαζί.
Αισθάνομαι ότι μετά το θάνατο ενώνεσαι με το όλο, αλλά όχι ότι ζεις την αληθινή ζωή. Πως ακριβώς βλέπετε την αθανασία της ψυχής που αναφέρετε και την αληθινή ζωη μετά το θάνατο? Το βλέπετε σαν μια μεταβολή, σαν μια δυναμική κατάσταση ή σαν την ένωση με το όλο?
Γιατί χρησιμοποιείτε τη λέξη ζωή? Θα υπάρχει συνείδηση? Πως μπορείτε να αισθανθείτε τώρα ότι θα υπάρχει συνείδηση? Μπορώ να αντιληφθώ-αισθανθώ ότι δεν θα υπάρχει πόνος ή οτιδήποτε απο όσα τυρρανούν την ψυχή και αυτό ναι είναι τέλειο ή/και λύτρωση ή/και αθανασία (δεν έχουν σημασία οι λέξεις, ούτε τα παιχνίδια του μυαλού) αλλά είναι ενδιαφέρον να ακούσω για τα υπόλοιπα...
Edited by - weirdo on 01/02/2006 15:35:30
Ένα ένα τα θέματα.
Είναι πολύ όμορφο αυτό που λες και το έχω νιώσει. Αν δεν το ένιωθα με αυτόν τον άνθρωπο, με όλα όσα είχε να πει ειδικά σε μένα και με τον άθλιο τρόπο που τον ανάγκασαν να φύγει τότε δεν θα το ένιωθα με κανέναν.
Δεν είναι θέμα δυστακτικότητας. Είναι ότι όλα αυτά τώρα έχουν χαθεί και μάλλον δεν είχα σκεφτεί αυτό το "πριν πάρουν το δρόμο τους". Πίστεψα ότι τα έκανε το μυαλό μου απο το σημείο που σταμάτησαν να υπάρχουν.
Μου είπε αυτά που ήταν να μου πεί και δεν το πίστευα. Μου έδωσε δύναμη να αντιμετωπίσω την πιο δύσκολη φάση της ζωής μου. Αλλά δεν μου την έδωσε για να μου τη δώσει, επειδή τη χρειαζόμουνα. Την πήρα εγώ επειδή άκουσα-κατάλαβα αυτά που είπε. Μου είπε πράγματα που σχετίζονται με τη ζωή μου, πράγματα που θα έλεγε εκείνος και που εκείνος ήταν ο πιο κατάλληλος για να μου πει. Δεν τα είπε με λόγια ηχηρά ή με εικόνες. Τα είπε. Τα πέρασε. Σιγά σιγά.
Το θέμα είναι ότι επειδή έχω ασχοληθεί πολύ με τον εαυτό μου απο μικρή ηλικία είχα καταφέρει να βρώ τα σημεία εκείνα που ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την πίστη του στο θεό για να καλύψει την αδυναμία του. Είχα καταφέρει να δω που είναι η ουτοπία μου (και άρα των περισσότερων ανθρώπων) όταν η ανάγκη μου γεννούσε ένα ανώτερο ον και το είχα εξαλήψει.
Αυτή τη φορά δεν ήταν έτσι. Δεν ήταν η ανάγκη μου που το δημιουργούσε. Δεν ήταν ο φόβος μου. Δεν προέρχοταν απο μένα και το ξέρω καλά.
Όταν όμως έπαψε να υπάρχει άρχισα να προβληματίζομαι.
Τώρα καταλαβαίνω ότι ίσως εκπλήρωσε το σκοπό του και τράβηξε για το δρόμο του.
Όταν πέθανε η γιαγιά μου με την οποία δεν είχα πολλές σχέσεις αλλά ήταν μια εικόνα μέσα μου και στεναχωρήθηκα, δεν την ένιωσα πουθενά.
Τώρα το ότι δεν μπορεί να γεννηθήκαμε για να τρώμε και για να πίνουμε δεν μου μιλάει στην καρδιά. Και τα ζώα έτσι είναι. Και ορισμένες φορές αισθάνομαι ότι κι αυτά έχουν ανώτερα αισθήματα κι ας μην έχουν το πνεύμα μας. Η αγάπη που αισθάνονται δεν είναι υλικό σημείο. Δεν είναι η λογική που σε στέλνει στο θεο (ότι κι αν σημαίνει αυτό) αλλά το αίσθημα, η αγάπη. Η λογική μου λέει "κοίτα το μυρμήγκι που πάτησε εκείνος κατά λάθος. αυτό είναι όλο.μια ανάσα.ανάβει-σβήνει". Το συναίσθημα όμως που βγάζω προς τα έξω, που υπάρχει μέσα μου και μεγαλώνει σιγά σιγά, όταν δίνω αγάπη, όταν ζω αληθινά και καταλαβαίνω τον κόσμο, με κάνει να νιώθω κάθε τόσο ότι πλησιάζω επικίνδυνα στην ουσία του κόσμου και αυτό εχει μια δυνατή αίσθηση του αιώνιου, του αθάνατου, αυτού που δεν τελειώνει πουθενά, που είναι η απόλυτη αρμονία. Αν ξαναέρθει όμως κι εκεί το μυαλό δεν θα μπορεί να το αμφσβητήσει γιατί είναι απίστευτα δυνατό, αλλά θα πει ότι αυτή είναι αίσθηση που δίνει ο κύκλος της ζωής που είναι εγγενώς ατέρμονος, είναι η αίσθηση που νιώθει ένα μικρό κομμάτι του σύμπαντος που ξεκίνησε απο το τίποτα-μηδέν και θα καταλήξει στο τίποτα-μηδέν. Το τίποτα απο το άπειρο που θεωρούμε ότι είναι τα πάντα δεν απέχουν και πολύ αν το σκεφτούμε. Γι'αυτό συχνά συγχέονται.
Ο Επίκουρος είχε πει ότι οι αισθήσεις δεν κάνουν ποτέ λάθος. Αν ακούσεις ένα θόρυβο που "τελικά δεν ήταν τίποτα" τότε αν πεις "έκανα λάθος" τότε κάνεις λάθος. Οι αισθήσεις δεν λένε ψέματα. Όταν εγώ βρίσκω το νερό κρύο και ο άλλος ζεστό δεν κάνει κανένας λάθος.
Εκεί βέβαια έρχεσαι και ρωτάς όταν ο τρελός νομίζει ότι τον κυνηγούν οι αισθήσεις του σφάλουν?
Έχω αναμνήσεις που δεν ξέρω απο που προέρχονται, εκτός απο το γνωστό σε όλους deja-vu, έχω μερικές αντιλήψεις του κόσμου που δεν πλάθηκαν στον καιρό που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχω τα ανεξήγητα όνειρα που απο μόνα τους σαν φαινόμενο είναι αξιοπρόσεκτα (υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκει πέρα αν ασχοληθείς σοβαρά και το καταλάβεις).
Που ξεκινούν και που τελειώνουν όλα αυτά, τι σημαίνουν, ποιός αναλαμβάνει την περιχώρησή τους;
Ελπίζω να μη σας κούρασα.
Θα ήθελα να ακούσω και τον alfa-omega.
Serenite σε ευχαριιστώ πολύ, ειλικρινά!
Edited by - weirdo on 01/02/2006 03:26:25
Όποιος μένει Αθήνα και μπορεί ας ρίξει μια ματιά...
quote:
Εκτιμώ ότι το θέμα γενικά, έχει φτάσει στο τέλος του .Αυτό που θα πρότεινα εγώ είναι να το διαβάσουμε όλοι από την αρχή ( αν το έχουμε αποθηκεύσει κάπου ) και να κάνουμε μια τελευταία τοποθέτηση .
Έτσι θα δούμε , το κατά πόσο διαφοροποιείται από την αρχική μας .
Αυτές οι διαφορές ( αν υπάρχουνε ) είναι μικρές , η μεγάλες πνευματικές αναβαθμίσεις ,απαραίτητες για την διαμόρφωση της προσωπικής μας αντίληψης .Αυτή είναι η άποψή μου ,αυτήν την δεδομένη στιγμή .
Προφανώς alfa omega . . .
Θέλω μόνο να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για το θέμα που άνοιξες και για το εσωτερικό ταξίδι που οργάνωσες απο το ανθολόγιο μέχρι εδώ και δεν το παράτησες. Μπράβο λοιπόν στον οικοδεσπότη και σε όλους.
Κάποια στιγμή θέλω να σου στείλω και κάτι. Μάλλον με e-mail. Είναι ο μόνος τρόπος.
Serenite να'σαι καλά!
Ευχαριστώ για την ειλικρίνεια και την προσπάθεια όλων.
Edited by - weirdo on 11/03/2006 00:45:47
Αγαπητέ alfa-omega σου είχα στείλει μηνύματα σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση στα οποία δεν έλαβα απάντηση. Δεν το λεω με κακή πρόθεση γιατί σε εκτιμώ αφάνταστα και ήσουν ένας απο τους τρεις λόγους που με βοήθησαν να ξεπεράσω άλλο ένα τεράστιο εμπόδιο συναισθηματικής φύσης (χωρίς καν να το ξέρεις). Ας είσαι καλά!!!
Λοιπόν, επι του θέματος: Έχω "εργαστεί" πολύ για την αγάπη και έχω σταθεί αρκετά τίμιος απέναντί της και αυτή προς εμένα και μου αποκάλυψε σιγά σιγά πολλά.
Τα συναισθήματα είναι ο καλύτερος οδηγός.
Είναι καταπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο κύκλος της αγάπης που ολοκληρώνεται επιστρέφοντας σε σένα και σου δίνει απίστευτη δύναμη για να συνεχίζεις.
Έχω αισθανθεί πολλές φορές πολύ έντονα με το συναίσθημα ότι υπάρχει αυτό που αποκαλείς ζωή μετά το θάνατο.
Δυστυχώς το καλοκαίρι βρέθηκα στο στο χωριό του πατέρα μου στην κηδεία του θείου μου. Πέθανε με τρόπο που δεν τον χωράει ο ανθρώπινος νους. Αναγκάστηκα να ακούσω τη λογική που επικρατεί στην επαρχία ότι δηλαδή χώμα είμαστε και στο χώμα επιστρέφουμε. Θα μου πεις ναι σωματικά και βιολογικά. Αλλά δεν μπορούσα να τον αισθανθώ πουθενά και ξέρω ότι ακόμα κι αν το έκανα (όπως έγινε μερικές φορές) θα ήταν κάτι που προέρχεται αποκλειστικά απο εμένα, απο τη δική μου επιθυμία.
Πείτε μου αν θέλετε πως βλέπετε το θέμα της ζωής μετά το θάνατο, πως το αισθάνεστε. Ξέρω ότι δεν θα είναι αρεστό στους υπολοίπους να ακούσουν το συγκεκριμένο θέμα αλλά εγώ έχω αισθανθεί πράγματα και θα ήθελα να σας ακούσω . . .