zip™
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
regulusΗ κρίση λοιπόν είναι πιο βασική ιδιότητα. Συμβαίνει πάντα. Εκείνο που δεν είναι γενικά γνωστό είναι το γεγονός ότι η κρίση δεν είναι δυαδική αλλά ΤΡΙΑΔΙΚΗ!!! Δηλαδή εκτός των αποφάσερων ΝΑΙ και ΟΧΙ υπάρχει και μία τρίτη : "ΔΕΝ ΞΕΡΩ" δηλαδή δεν κάνει κρίση εκείνη τη στιγμή και αναβάλει για αργότερα.
Υπάρχει και 4η : Και "ναι" και "όχι". [ αλλά μάλλον αυτό θα σε μπερδέψει περισσότερο, οπότε άσ' το, εσύ μην το λαμβάνεις υπ' όψην σου. Αυτό το γράφω για κάποιους άλλους ... σε άλλο level ]
quote:
regulusΟ πόνος δεν προκαλεί την προσοχή μας; Γιατί; Επειδή εσωτερικά έχουμε ΕΤΟΙΜΗ -και έμφυτη- την αξιολόγηση που λέει ότι ο πόνος πχ. στην καρδιά είναι σημαντικός ή ο Χ ψυχικός πόνος.
Η αξιολόγηση του πόνου [ του κάθε πόνου μας ] δεν είναι ούτε έτοιμη, ούτε έμφυτη. Ο κάθε άνθρωπος αξιολογεί τον πόνο του με τον δικό του τρόπο, αν μπορούμε δηλ. να πούμε πως ένας πόνος ... "αξιολογείται". Ένας πόνος, είτε αντέχεται, είτε δεν αντέχεται. Η ... "αξιολόγησή του" έρχεται ... αφού περάσει.
Αυτά που λες είναι ανοησίες.
quote:
regulusΑπόδειξη: αν έχουμε κάποια ασθένεια το σώμα μας προειδοποιεί με προληπτικά όνειρα γιατί γνωρίζει τη σημασία του πόνου,όταν είναι σε σημαντικό για εκείνο σημείο, σε σημείο ζωτικής σημασίας.
Μπούρδες.
quote:
regulusΆρα με τον πόνο επαναξιολογούμε τα κριτήρια με τα οποία θεωρήσαμε τα πράγματα και μετά απαναξιολογούμε τα ίδια τα πράγματα.Όταν κάποιος εκνευρίζεται με κάτι είναι ένα είδος πόνου εσωτερικού. Αν κριθεί εσωτερικά σημαντικός θα προκύψει εντατικοποίηση της προσοχής στον τομέα που προκάλεσε τον πόνο. Αν όχι, θα ξεχαστεί ο πόνος και ο άνθρωπος θα γοητευτεί από κάτι άλλο.
Καμία σχέση η γοητεία, με τον πόνο. Το ξέρεις ότι υπάρχει και ... γοητεία που ... πονάει ; Αν δεν το ξέρεις, ρώτα ένα ερωτευμένο κοριτσάκι που για x λόγους δεν έχει εκφράσει αυτόν τον "έρωτά" του για κάποιο αγόρι, να σου πει. Γιατί θα μπορούσε να πει κάποιος πως αυτό το κοριτσάκι στενοχωριέται [ και η στενοχώρια είναι ένα ήπιο είδος πόνου ] που δεν μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματά του για κάποιο αγόρι [ που μπορεί να έχει απλώς γοητευθεί δηλ. από αυτό το αγόρι ]. Συνεπώς, αυτού του είδους η ... γοητεία, του φέρνει πόνο, στενοχώρια δηλ.
quote:
regulusα)Για το πρώτο: όπως έχω πεί και στα προηγούμενα η προσοχή θα επιλέξει να προσέξει εκείνο που θεωρεί σημαντικότερο βάσει των εμφύτων δεδομένων που έχει από γεννησιμιού της. Ανάλυση δεν κάνω και δεν αξιολογώ αυτή τη στιγμή αν είναι καλό ή κακό γιατί δεν έχει νόημα. Η προσοχή κάνειτ ο καλυτερο δυνατό με βάση αυτά που ξέρει. Οπότε δεν μπορεί να κατακριθεί για κάτι. Δεν μπορείς να κατακρίνεις ένα νεογέννητο γιατί δνε έτρεξε να βοηθήσει κάποιον α΄νρθωπο που κινδύνευε. Το μωρό δε μπορεί να αντιληφθεί αλλά και αν μπορούσε δε μπορεί να τρέξει. Το ίδιο και η προσοχή μας. Δε μπορεί να κάνει κάποιαπράγματα ακόμη. Οπότε δεν υπάρχει λόγος να την καταδικάσουμε που ξε΄χνά τον εαυτό της. Αλλά και αν τον θυμηθεί ποτέ , αν θελήσει να τον μελετήσει τι θα εννοήσεις ως "εαυτό"; Αφού ακόμη έχει άγνοια σε πολλά θα εννοήσει κάτι άλλο από τον πραγαμτικό εαυτό. ΑΠόδειξη: όταν συγκεντρωνόμαστε στον εαυτό μας δεν συμβαίνει κάτι συνταρακτικό. Αν γνωρίζαμε ή συνειδητοποιούσαμε το βάθος του εαυτού μας συνέβαιναν κοσμοϊστορικές αλλαγές στο μικρό μας σύμπαν, στο μικρόκοσμό μας. Συμβαίνουν βέβαια κάποιες αλλά είναι σχετικά μικρές. Άρα γενικά αστοχούμε στη θεώρηση του εαυτού μας. Και αυτό είναι φυσικό και αναμενόμενο.
Προσπαθείς να πεις κάτι [ σίγουρα φαίνεται πως το αντικείμενο δεν το κατέχεις ] και παρ' όλα αυτά υπάρχει μεγάλο μπέρδεμα στο μυαλό σου. Μιλάς και αναφέρεσαι στην προσοχή, λες και η προσοχή είναι καμιά γκόμενα που ... "θα επιλέξει να προσέξει εκείνο που θεωρεί σημαντικότερο" βάσει κάποιων έμφυτων [ άγνωστων ] δεδομένων. Κατ' αρχήν, η προσοχή ... δεν επιλέγει. Αν κάποιος επιλέγει, αυτός είναι ο άνθρωπος που επιλέγει κατά συνέπεια, ο άνθρωπος που προσέχει. Πάντα υπάρχει κάποιος που κάνει κάτι : προσέχει ή δεν προσέχει. Συνεπώς η προσοχή από μόνη της, δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτε, ούτε έχει σχέση με κάποια δεδομένα που τα έχει "από γεννησιμιού της". Τι θαρρείς πως είναι η προσοχή ; Κάτι έξω από τον άνθρωπο, κάτι έξω από τον εαυτό ; Όχι. Το πρόβλημα όμως είναι το εξής :
Όταν ένας άνθρωπος είναι κοιμισμένος [ δηλ. με την ορολογία του Εσωτερισμού, ένας άνθρωπος που δεν βρίσκεται σε εγρήγορση, ένας όχι αφυπνισμένος, που δεν έχει αφυπνήσει την συνείδησή του ] τότε όχι απλώς να προσέξει δεν μπορεί αλλά δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτε. Και όλες οι πράξεις του, δηλ. αυτό που τον βλέπουμε εμείς να κάνει, είναι πράξεις μηχανικές, δίχως απολύτως καμία ποιότητα. Δηλ. ένας τέτοιος άνθρωπος π.χ τρώει αλλά στην πραγματικότητα, δεν τρώει. Σου μιλάει, αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρει τι λέει. Προσέχει αλλά η προσοχή του ... "κοιμάται" κι αυτή, είναι "κοιμισμένη". Όλο του το "είναι" είναι κοιμισμένο.
Αντιθέτως, ένας άνθρωπος αφυπνισμένος, έχει τελείως διαφορετική ποιότητα στις πράξεις του. Όχι απλώς μπορεί να προσέξει, να εστιάσει, αλλά μπορεί να προσέξει ακόμη και την ίδια του την προσοχή, δηλ. να μην αφήσει η προσοχή του να προσκολληθεί σε οτιδήποτε άλλο εκτός από εκείνο που προσέχει.
Συνεπώς, η προσοχή από μόνη της δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Πάντα υπάρχει αυτός που προσέχει [ αυτός δηλ. που κάνει οποιαδήποτε πράξη, νοητική ή όχι ] και η κατάσταση [ η συνειδησιακή του δηλ. κατάσταση, η συνειδητότητά του ] στην οποία βρίσκεται αυτός που κάνει αυτήν την πράξη, δηλ. πιο συγκεκριμένα αυτός που προσέχει.
quote:
regulusΔεν μπορείς να κατακρίνεις ένα νεογέννητο γιατί δνε έτρεξε να βοηθήσει κάποιον α΄νρθωπο που κινδύνευε. Το μωρό δε μπορεί να αντιληφθεί αλλά και αν μπορούσε δε μπορεί να τρέξει.
Αυτό δεν έχει σχέση με την προσοχή. Το μωρό μπορεί να προσέξει έναν άνθρωπο που κινδυνεύει. Αλλά δεν μπορεί να αντιδράσει ή η αντίδρασή του μπορεί να μην γίνει αντιληπτή από έμας. Μπορεί π.χ να αρχίσει να κλαίει ή να κάνει κάτι άλλο. Η προσοχή του όμως υπάρχει και υπάρχουν ασφαλώς τρόποι που προκαλεί κάποιος την προσοχή ενός μωρού. Αλίμονο δηλ. αν δεν υπήρχαν.
quote:
regulusόταν συγκεντρωνόμαστε στον εαυτό μας δεν συμβαίνει κάτι συνταρακτικό.
Αυτό το λες γιατί δεν έχεις ο ίδιος εμπειρία από αυτό. Κάνεις λάθος. Όταν πραγματικά συγκεντρωθούμε στον εαυτό μας, αλλάζει όλη μας η ζωή και η ύπαρξη.