Το Φαράγγι

Αλλο ενα βραδυ.αλλο ενα ιδιο βραδυ απο εκεινα που ερχονται,σαρκαστικα,για να επαληθευσει ολα αυτα που ακουγονται για το προσωπο της απο την ημερα που γεννηθηκε.οποια και αν ηταν αυτη η ημερα...αλλο ενα βραδυ που φαινεται να την καλει να βγει εξω,να ακολουθησει το,γνωριμο πια,μονοπατι που θα την οδηγησει στο φαραγγι.μια ακομα επαναληψη αυτης της σχεδον εξαναγκαστικης διαδρομης,αναμεσα στα αιωνοβια,ισως και υποπτα,πυκνα δεντρα,με τον ανεμο να χαρασει το προσωπο της,σαν χιλιαδες αρπακτικα νυχια,ετοιμα να την αρπαξουν και να την κρατησουν,δεσμια τους,εκει για παντα...

Εκεινη ομως νιωθει διαφορετικα.εκεινη δεν νιωθει τον τρομο που κατακλυζει τους συγχωριανους της καθε τετοια νυχτα.δεν νιωθει να την απωθει το αρχεγονο δασος,ο βαλτος η Το Φαραγγι.εκεινην την καλουν.αυτος ειναι και ο λογος που οι γυρω της απωθουνται απο εκεινη...

Απο την πρωτη στιγμη που καταλαβε τον εαυτο της,εισεπραττε την απεχθεια και την αποστροφη απο τους παντες γυρω της.με τα χρονια εμαθε να συμβιβαζεται με το γεγονος,αλλα ποτε δεν κατορθωσε να λυσει την απορια της.την απορια του τι τοσο τρομερο ειχε σχεση μαζι της,το οποιο ηταν αρκετο για να εχει την αντιμετωση αυτη.τι ηταν ικανο να την κανει να θεωρηται μιασμα για το χωριο.

Κανεις δεν δεχοταν να μιλησει μαζι της.κανεις δεν της ελεγε απο που ηρθε,ποιοι ηταν οι γονεις της,γιατι την αφησαν και εφυγαν,ποια ηταν η καταγωγη της,οι Προγονοι της.

Η μονη της συντροφια ηταν οι πανταχου παροντες "συνοδοι" της.ετσι αποκαλουσαν παντα τους εαυτους τους.εκεινη ομως προτιμουσε να χρησιμοποιει τα ονοματα τους:Τζεικομπ και Μαρτιν.η χρηση των ονοματων της χαριζε μια ζεστασια και μια οικιοτητα οπου για εκεινη εμοιαζε με μονακριβη πολυτελεια.κανεις δεν της απευθυνοταν με το ονομα της.ουτε καν με το ονομα που της ειχαν δωσει στο χωριο οταν δεν αναφερονταν σε εκεινη με την λεξη "αυτη".της αρεσε το "Βικτωρια",ηταν πολυ γλυκο ονομα,αν και οι "συνοδοι" της εξαγριωνονταν και γινονταν εξαλλοι οταν ακουγαν καποιον να την αποκαλει με αυτο το ονομα,γιατι δεν ηταν το πραγματικο της...

Οταν τους ρωτουσε γιατι αντιδρουσαν ετσι,της απαντουσαν ξανα και ξανα πως αυτο δεν ηταν το αληθινο της ονομα και πως αυτη η προσφωνηση,με αυτο το πεζο ονομα,ηταν προσβολη για εκεινη.εκεινοι την αποκαλουσαν "Κυρια".οσες φορες και να τους εκλιπαρουσε να της πουν πιο ηταν το Πραγματικο της ονομα,της απαντουσαν πως δεν ηταν αξιοι ουτε καν να το προφερουν...
αυτο δεν μπορουσε ποτε να το καταλαβει.και στις οποιες ερωτησεις της που αφορουσαν την καταγωγη της και τις ριζες της,η απαντηση ηταν παρομοια.το μονο που της ελεγαν ηταν πως οι δυο τους ηταν οι "συνοδοι" της,ορισμενοι απο τους γονεις της να την ακολουθουν και να την προστατευουν παντα.αυτος ηταν ο σκοπος της υπαρξης τους και οχι να της πουν οτιδηποτε.οτι ηταν να μαθει,θα το ανακαλυπτε μονη της,γιατι μονο εκεινη ειχε το δικαιωμα να ξερει και να αναφερεται σε αυτα τα θεματα.

Οσο μεγαλωνε,τοσο μεγαλωνε και η απεχθεια των χωρικων απεναντι της.η εξωτερικη της εμφανηση και η περισση ομορφια της δεν ηταν αρκετη για να την αποδεχτουν στην κοινωτητα τους.οι γλυκοι και ευγενικοι της τροποι αντιμετωπιζονταν με καχυποψια και αποστροφη και την αναγκαζαν να παραμενει στο ερημικο σπιτι στην ακρη του οικισμου,στα ορια με το αρχαιο δασος,στο οποιο δεν επαυαν να της θυμιζουν οι "συνοδοι" της πως εκει ανηκε και ανηκει.

Ειδικα οταν ερχονταν οι νυχτες,σαν την αποψινη,οι νυχτες που ηταν πλημμυρισμενες απο το "Καλεσμα",οπως το ελεγαν οι χωρικοι,τοτε ηταν που δεν ηθελε κανενας να την δει καν μπροστα του.ενω συνηθως την αντιμετωπιζαν υποτιμητικα και σχεδον εχθρικα τις περισσοτερες φορες,τα βραδια σαν και το αποψινο,το βλεμμα τους γεμιζε με εναν ανειπωτο τρομο.με τον τρομο πως κατι θα αλλαξει και θα κληθουν να πληρωσουν για τον τροπο που την αντιμετωπιζαν.

Και για εκεινη ηταν περιεργες εκεινες οι νυχτες,ευχαριστα περιεργες ομως.δεν καταλαβαινε καθολου τον φοβο των συγχωριανων της.εκεινη εβγαινε εξω και αφηνε τα βηματα της να την παρασυρουν περα απο το βαλτο,στο αγαπημενο της Φαραγγι.

Ο ανεμος αντηχουσε στ'αφτια της σαν ενα σμαρι αλλοκοσμων λαρυγγισμων,σαν ενα ακατασχετο συνοθυλλευμα απο εξωκοσμικες ανασες,βγαλμενες απο μυριαδες λαιμους,οπου ενιωθε πως εκρυβαν ενα νοημα προορισμενο μονο για εκεινη.ομως δεν ηταν ακομα σε θεση να καταλαβει ποιο ηταν αυτο το μυστηριακο μηνυμα που ειχε σαν μοναδικο αποδεκτη εκεινη...

Μολις κατηφοριζε το Φαραγγι και εφτανε στο χωρο με τις διασπαρτες,ριγμενες κολωνες,ενιωθε οτι εφτανε στο τερμα της διαδρομης.αφουγκραζονταν για αρκετη ωρα τον ανεμο και μετα καθοταν στην πετρινη πεζουλα,εκλεινε τα ματια και τοτε ο αερας επαυε μονομιας.λες και η ιδια η φυση κρατουσε την ανασα της για καποιο αδιευκρινιστο λογο.τοτε την κατεκλυζε μια ανειπωτη,σχεδον νεκρικη γαληνη και για μια φορα στην ζωη της ενιωθε πως ανηκει καπου.αφηνονταν να ξαπλωσει στην αναγλυφη πια,απο τα βρυα,πεζουλα και αφηνονταν να βυθιστει η συνειδηση της σε εναν πρωτογνωρο ακατανικητο λυθαργο.

Η αποψινη νυχτα ομως εμελλε να της φανερωσει κατι διαφορετικο.μεσα σε αυτην την αρχεγονη ναρκη στην οποια ενιωθε γνωριμα να βυθιζεται,στο βαθος του μυαλου της αρχισαν να σχηματιζονται εικονες.θολες και ακατασχετες στην αρχη,μα στην συνεχεια πηραν την ξεκαθαρη μορφη ενος συμβολου.αγνωστο σε εκεινη ουσιαστικα,μα παραλληλα τοσο οικειο...

Συνεχισε να ονειρευεται και να βλεπει τον εαυτο της να σκαβει με τα γυμνα της χερια στη βαση της μονης ορθιας κολωνας με μια αγωνια και μανια που ομοια της δεν ειχε ξανανιωσει.οταν καταφερε να βρει το αντικειμενο που φανηκε πως εψαχνε εξ' αρχης,ενα μενταγιον απο καποιο παραξενο υλικο,οπου πανω του ηταν χαραγμενο το συμβολο που ειδε στην αρχη του ονειρου της,ολα σκοτεινιασαν και ξαναβυθιστηκε σε εναν λυθαργο χωρις ονειρα...

Λιγα μετρα πιο 'κει ακουστηκαν οι εξτασιασμενοι ψιθυροι των "συνοδων".
-Το βρηκε!βρηκε το συμβολο!για πρωτη φορα θυμηθηκε...
-Αρχισε να θυμαται...πλησιαζει ο καιρος που θα καταλαβει.και θα Ξυπνησει.θα ειναι Ετοιμη!Επιτελους...τοτε θα ειναι η σωστη Ωρα να Εμφανιστει!

Βγηκαν απο τις σκιες και πλησιασαν το κοιμησμενο σωμα της,ο Μαρτιν την σηκωσε στα χερια του και την μετεφεραν παλι πισω στο σπιτι,ψιθυριζοντας ξανα και ξανα τα Λογια...

Το βλεμμα της εμενε καρφωμενο πανω στο αντικειμενο που κρατουσε σφιχτα στα χερια της.ειχαν περασει δυο ημερες απο εκεινο το βραδυ και εκεινο το παραξενο ονειρο που ηρθε να ταραξει την γαληνη της.ηταν τοσα τα ερωτηματικα που την βασανιζαν ηδη και τωρα ειχε προστεθει και αυτο.ηταν ενα ονειρο,ηταν σιγουρη γι' αυτο!ηταν ενα ονειρο!τοτε πως στην ευχη ηταν δυνατον να βρισκεται αυτο το αντικειμενο αυτην την στιγμη στο χερι της;

Το πρωτο πραγμα που ρωτησε τον Τζεικομπ και τον Μαρτιν την στιγμη που ανοιξε τα ματια της ηταν πως γυρισε σπιτι.ολες τις αλλες φορες θυμοταν να ερχονται και να την ξυπνανε για να γυρισουν μαζι σπιτι.αυτην τη φορα δεν θυμοταν απολυτως τιποτα.εκεινοι τις χαμογελασαν και της ειπαν απλα πως την βρηκαν κοιμησμενη και λυπηθηκαν να την ξυπνησουν.κατι ομως μεσα της,της ελεγε πως τις εκρυβαν κατι,πως δεν της ελεγαν ολη την αληθεια.μεχρι που ηρθε ο Μαρτιν με ενα καλογυαλισμενο μενταγιον τυλιγμενο σε ενα πανι και της το εδωσε.

-κοιταξτε Κυρια.την στιγμη που ηρθαμε να σας βρουμε στο πλαι σας ειχατε αυτο το μενταγιον.ειναι απιστευτη τυχη που το βρηκατε μεσα στα σκοταδια και τα αγριοχορτα,μετα απο τοσα χρονια.πιστευαμε πως εχει χαθει για παντα!

Το βλεμμα της αμεσως μαγνητιστηκε απο το αντικειμενο και προσπαθησε απελπισμενα να βαλει τις σκεψεις της σε μια σειρα.μα αυτο το συμβολο που ηταν χαραγμενο επανω..αυτος ο σπειροειδης σχηματισμος...ηταν τοσο οικειος!ηταν στο ονειρο της.ηταν το μενταγιον που ειχε δει πως ξεθαβε στο ονειρο της!

-Μαρτιν,πες μου αμεσως!πως βρεθηκε στα χερια σου αυτο;πως βρεθηκε γενικα;πειτε μου αμεσως τι εγινε χτες το βραδυ γιατι αλλιως....

Τα λογια της κοπηκαν αποτομα απο ενα δυνατο τρανταγμα που συνταραξε το σπιτι,σαν σεισμος.οι τοιχοι αρχισαν να παλλονται,πραγματα βρεθηκαν στο πατωμα και εγιναν χιλια κομματια και ενα εντονο φως,σαν αστραπη πλημμυρισε για δευτερολεπτα ολοκληρο το δωματιο.
οι "συνοδοι" εμειναν αναυδοι να την κοιταζουν και για πρωτη φορα διεκρυνε στα ματια τους εναν ανυπερβλητο τρομο.

-Τι ηταν αυτο;τι συνεβη;
Και η ιδια ηταν σαστισμενη αλλα δεν μπορουσε να καταλαβει τον λογο για τον οποιο οι αλλοι δυο ηταν τοσο αναστατωμενοι.εδειχναν για πρωτη φορα στη ζωη της πως ηθελαν οσο τιποτα να την αποφυγουν,οπως ακριβως και οι κατοικοι του υπολοιπου χωριου.δεν ηταν ομως σε θεση να κατσει να σκεφτει και αυτο.ισως τρομαξαν απο το μεγεθος του ξαφνικου σεισμου.ποιος ξερει;

Γυρισε και τους κοιταξε οσο πιο γλυκα μπορουσε,προσπαθωντας να καθησυχασει τους φοβους τους και προσθεσε:
-Πηγαινετε σας παρακαλω στο χωριο.ειδα πως εχουν τελειωσει πολλα πραγματα.περα απο αυτο θα ηθελα να ξεκουραστω και να μεινω λιγο μονη μου.συγνωμη που σας φωναξα προηγουμενως...

Ο Τζεικομπ γονατισε μπροστα της και αρχισε να της φιλαει τα χερια,γεματος ευγνωμοσυνη προσπαθωντας να πνιξει τους λυγμους του και να κρυψει την ταραχη του ενω ο Μαρτιν ειχε μεινει καρφωμενος στην θεση του,μην μποροντας να παρει το βλεμμα του απο το φυλαχτο που φωσφοριζε,εστω και αχνα,ακομα...

Την βρηκαν να κοιμαται βαθεια και αναστεναξαν με αγαλλιαση.

-Το ξεραμε οτι θα ερχοταν αυτη η στιγμη.δεν πρεπει να την κανουμε να ενοχληται.ξερουμε πιο θα ειναι το αποτελεσμα και δεν θα το κανει η ιδια.δεν παυει να εχει μεγαλωσει μαζι μας,δεν θα παψει να μας νιωθει κοντα της.παντα μεσα της θα συνεχισει,εστω και ενα τμημα της να ειναι...

-Παψε.τον εκοψε ο Μαρτιν.Παψε επιτελους!σταματα να την αντιμετωπιζεις λες και ειναι ενας απλος ανθρωπος.ξερουμε καλα και οι δυο τα γεγονοτα του παρελθοντος.ξεχνας ποιοι ειναι οι γονεις της;οι Πραγματικοι της γονεις;

Εμειναν να την κοιταζουν απο το παραθυρο μην ξεροντας για πρωτη φορα τι να κανουν.νιωθοντας για πρωτη φορα τεραστιο το βαρος στις πλατες τους.για πρωτη φορα αισθανθηκαν το Τρομο μπροστα της,τον Τρομο του ποια πραγματικα ηταν.

-Πλησιαζει ο καιρος που θα γινει η Αλλαγη.το ξεραμε καλα.οταν θα αρχισει να θυμαται,οταν θα εβρισκε το φυλαχτο...τοσα χρονια το ψαχναμε και ηταν αδυνατον να το βρουμε.εκεινη το βρηκε,το βρηκε στον υπνο της.αρα...ειναι αληθεια.λειτουργησαν ολα!εκεινο το βραδυ,ολα λειτουργησαν!

Τα λογια του Τζεικομπ,εβγαιναν σαν ενας πνιχτος χειμαρρος,ετοιμος να παρασυρει το μυαλο του σε μονοπατια που καταβαθος φοβοταν να βρεθει.
παντα ηξερε οτι ειχαν πετυχει αυτο που προσπαθουσαν.εκεινη η νυχτα στα ερειπια του φαραγγιου ειχαν προφερει τα Λογια και ηταν η καταλληλη στιγμη.και υπηρχαν ολες οι προυποθεσεις.και η Μαργκαρετ εμελλε να ειναι εκεινη που θα την εφερνε στον κοσμο.τι ειρωνια!τους ειχε ζητησει αργοτερα,εννεα μηνες μετα,να προσεχουν το παιδι της,χωρις να εχει ακομα και εκεινη ιδεα...

Μονο που στο χωριο ειχαν καταλαβει.ειχαν καταλαβει οτι κατι σκοτεινο κρυβονταν σε ολη την ιστορια.ο θανατος του Μαρκ,η εγκυμοσυνη της Μαργκαρετ,οι φωτιες στο δασος,οι ασταματητες φωνες εκεινου του παλιο-γερου που δεν επαυε ποτε να ουρλιαζει πως αφησαν ελευθερο το Κακο να σεργιανιζει στον κοσμο μας.μετα την Γεννηση,δεν ξαναμιλησε ποτε.δεν ειπε ουτε μια λεξη,ακομα και σημερα,στεκει βουβος,να παρακολουθει την Κυρα τους καθε φορα που αποφασιζε να περασει απο το χωριο,παρα την χλευη και τα αρνητικα σχολια.ο Γερος εμενε να την κοιταζει,με ενα αγερωχο υφος παρατηρητη,που περιμενει την καταλληλη στιγμη να επεμβει.εμενε ομως μουγγος και αδυναμος,σαν η ιδια του η γνωση να ηταν ο λογος που εχασε την φωνη του.

Την ειδαν ξαφνικα να ανοιγει τα ματια της και να ψελλιζει καποιες λεξεις.δεν χρειαστηκε να τις ακουσουν.ηξεραν ποιες ειναι.τις ειχαν επικαλεστει οι ιδιοι τοσες φορες.ενιωσαν τον ιδρωτα να κυλα στους κροταφους τους.ηλπιζαν πως εκεινοι θα γλυτωναν απο το μενος Του οταν Εκεινος θα επεστρεφε.Τον ειχαν υπηρετησει σωστα.

Δεν μπορουσε ουτε μια στιγμη να καταλαβει τι ηταν αυτο που της συνεβαινε.ολα ειχαν ερθει τα πανω κατω μεσα σε λιγες στιγμες.τα ερωτηματα τωρα πια ηταν αβασταχτα καθως δεν ηταν μονο οι απαντησεις στις ερωτησεις οσων αφορα την καταγωγη της που την βασανιζαν αμειλικτα,δεν ηταν η ευλογη απορια της για την απεχθεια που εισεπραττε απο τους παντες γυρω της...τωρα ειχε προστεθει και η απορια που παλιοτερα δεν την βασανιζε.αυτο που ειχε υπαρξει στο παρελθον το καταφυγιο της,τωρα ακομα και αυτο την γεμιζε ερωτηματικα.δεν ειχε ποτε την απορια τι την τραβουσε να περιδιαβαινει καποιες νυχτες στο Φαραγγι.θεωρουσε πως η αγρια ομορφια του τοπιου,οι ξεχασμενες,γκρεμισμενες κολωνες του παναρχαιου λαου,ολη η χαοτικη ατμοσφαιρα που επικρατουσε στο δασος και στον μουντο βαλτο,πως την τραβουσε και την εκανε να νιωθει οικεια γιατι ηταν και εκεινη σαν αυτο το μερος:μονη,διαφορετικη και οι παντες ηθελαν να μενουν μακρια και απο εκεινη και απο αυτο το μερος.δεν ειχε σκεφτει ποτε πως θα μπορουσε να υπαρχει μια αλλου ειδους συνδεση του εαυτου της με το Φαραγγι.πιστευε πως την ειχαν αφησει να κινηται ελευθερα εκει γιατι ηταν μακρια απο το χωριο και κανενας δεν την ηθελε να γυρναει κοντα στα σπιτια.ομως τωρα...

Τι ηταν αυτο το φυλαχτο και πως ηταν δυνατον αυτο που ονειρευτηκε να ειχε συμβει στ'αληθεια;και τι σημαινε αραγε;δεν μπορουσε να μεινει αλλο με σταυρωμενα τα χερια.επρεπε να βρει απαντησεις.απαντησεις που κανενας στο χωριο ομως δεν θα ηταν προθυμος να της δωσει.μα ουτε και οι αινιγματικοι πλεον "συνοδοι" της.εδειχναν για εναν ακομα μυστηριο λογο να την φοβουνται...

Ντυθηκε αμεσως και αγνοωντας τα παρακαλια και των δυο να μην φυγει απο το σπιτι και αφου τους απαγορεψε να την ακολουθησουν αυτην την φορα εφυγε και κατευθυνθηκε τρεχοντας προς το Φαραγγι.σπανια ειχε παει εκει ημερα,ηταν τοσο διαφορετικα απ'οτι τις νυχτες.διατηρουσε ομως ακομα και κατω απο το φως του ηλιου αυτην την μυστηριακη ατμοσφαιρα.μπορουσε να διακρινει καλυτερα την μεγαλη ηλικια των δεντρων,με τις βαθειες κουφαλες,που ομως δεν φαινονταν να κατοικουνται απο κανενος ειδους ζωο.και τοτε σαν κεραυνος χτυπησε και αυτη η σκεψη το μυαλο της.απο ενα σημειο και μετα,οσο προχωρουσε κανεις στον χωρο,υπηρχε παντελης ελλειψη ζωης.λες και η ιδια η φυση δεν δεχοταν αυτο το σημειο σαν τμημα της επικρατειας της.δεν το ειχε παρατηρησει ποτε ως τωρα,μα αυτην την στιγμη δεν ειχε πια καμια αμφιβολια πως καποιο μυστικο,καποιο μιαρο μυστικο της κρατουσαν κρυμμενο εδω και τοσα χρονια...

Εφτασε ζααλισμενη στο Φαραγγι και κοιταξε τις πεσμενες μαρμαρινες κολωνες,να μοιαζουν σαν κοκκαλα που εχει ξεβρασει μια αφρισμενη θαλασσα σε καποια ακτη.η αισθηση πως κατι περιεργο,κατι σκοτεινο ειχε σχεση με το ατομο της αρχισε να την κατακλυζει.ειδε το σημειο που ειχε ανοιξει την λακουβα με τα ιδια της τα χερια,σε μια κριση-ποιος ξερει;-ισως ονειροβασιας και ανατριχιασε.τι της συνεβαινε;

-Αρχισε λοιπον.αρχισες να θυμασαι.

Η φωνη πισω της την εκανε να αναπηδησει.γυρισε και κοιταξε σαστισμενη τον Γερο απο το χωριο να την κοιταει με ενα περιεργο βλεμμα.αναμεικτο με περιφρονηση και καποια δειγματα οικτου.

-Μιλατε!πρωτη φορα σας ακουω και μιλατε!και πρωτη φορα που σας βλεπω εδω,νομιζα πως κανεις απο το χωριο δεν παταει το ποδι του εδω,λες και το μερος ειναι καταραμενο.

Καγχασε για μια στιγμη και υστερα ακουμπησε πανω σε μια απο της κολωνες κοιταζοντας την.

-Πραγματι λοιπον δεν ξερεις.πως ειναι δυνατον;δεν μπορω να φανταστω πως ειναι δυνατον να εχει μεινει κατι ανθρωπινο μεσα σου,ειδικα τωρα πια που εχει αρχισει το Ξυπνημα σου;πως μπορει να εχει μεινει εστω και μια σταλα καλοσυνης μεσα σου;δεν γεννηθηκες με αυτον τον σκοπο,δεν εγινε η συλληψη σου γι' αυτο το λογο...

Τον ακουγε σαν μαγεμενη και δεν μπορουσε να αντιδρασει.της ελεγε πως δεν ηταν ανθρωπινη,οτι ειναι φτιαγμενη για το κακο;οτι γεννηθηκε για καποιο λογο;

-Σας παρακαλω ,μιληστε μου εστω εσεις.ολοι στο χωριο παντα με απεφευγαν λες και ημουν καποιου ειδους καταρα που θα μαστιζε το χωριο τους.ο Τζεικομπ και ο Μαρτιν ηταν παντα διπλα μου,με προσεχαν και με φροντιζαν αλλα ποτε δεν μου απαντουσαν σε τιποτα.ποιοι ειναι οι γονεις μου γιατι εφυγαν και με αφησαν;τι μου συμβαινει αυτες τις μερες;ποια ειμαι;

Η φωνη της σχεδον ετρεμε και ενιωσε ξανα αυτο το τρανταγμα στην γη κατω απο τα ποδια της.ενιωθε θυμο,οργη,ενιωθε ολη της την υπαρξη να παλλεται και την θερμοκρασια του σωματος της να ανεβαινει.ειδε τοτε το φυλαχτο να ταλαντευεται στο στηθος της σαν να εχει δικη του βουληση.ενα φωσφορουχο φως το ειχε τυλιξει και τοτε διεκρινε και εναν αμυδρο φωτισμο να περιβαλλει και το δικο της κορμι.

-Οχι ποια εισαι,αλλα ΤΙ εισαι.ειπε απαλα ο γεροντας...