ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ...(και τα τρία θανάσιμα ερωτήματα)

(Με αφορμή το ερώτημα του Paul περί κάλτσας και πλυντηρίου... και επειδή διαπιστώνω πως τελικά πολλοί απο εμάς απασχολούμαστε με τέτοιου είδους ερωτήματα θα δημοσιεύσω τα τρία θανάσημα ερωτήματα της πρωταγωνίστριας μου που έχουν απαντηθεί εδώ και λίγο καιρό. Επειδή έχουμε να κάνουμε με ένα ημερολόγιο οι περιγραφές και οι σκέψεις της πρωταγωνίστριας είναι συγκεκριμένες και γραμμένες με το δικό της προσωπικό στύλ.
Εφόσον βρισκόμαστε στο τμήμα πολυσυγγραφίας και αφού ολοκληρωθούν τα τρία πρώτα "θανάσημα ερωτήματα" μπορείτε, αν φυσικά σας ενδιαφέρει και θέλετε, να χρησιμοποιήσετε την μικρή αυτή πρωταγωνίστρια για την επίλυση περισσοτερων "θανάσημων ερωτημάτων")

{1ο Θανάσιμο Ερώτημα}

Δευτέρα 3/ 2/ 2014

Ξυπνώντας σήμερα το πρωί και ενώ σαπούνιζα τα δόντια μου, εισέβαλε στο μυαλό μου η πρώτη σκέψη της ημέρας, «γιατί οι αδέσποτοι σκύλοι που τριγυρνούν στους δρόμους των πόλεων είναι περισσότεροι από τις αδέσποτες γάτες;»
Βέβαια, η σκέψη αυτή δεν θα αργούσε να απαντηθεί και να ξεχαστεί, εάν ο αριθμός των αδέσποτων σκύλων δεν υπερέβαινε τόσο πολύ αυτόν τον αδέσποτων γάτων. Κατάλαβα πως υπήρχε ένα σοβαρό ερώτημα μπροστά μου και όπως όλα τα σοβαρά ερωτήματα έπρεπε να απαντηθεί. Ξεκίνησα να κατηφορίζω προς το σπίτι της Άννας.
Η Άννα έχει μια γάτα και σαν ιδιοκτήτρια μιας γάτας θα μπορούσε ίσως να απαντήσει το ερώτημα, ενώ ετοίμαζε το τσάι που θα συνόδευε να σοκολατένια κουλουράκια της, η Μέμα, η γάτα της Άννας, πηγαινοερχόταν στο σαλόνι γρατζουνώντας κάθε τόσο την πόρτα του σπιτιού. Ακούγοντας το σοβαρό ερώτημα με προσοχή, η Άννα δυσκολεύτηκε να δώσει μια απάντηση αλλά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είναι απλά η ιδιοκτήτρια μιας γάτας που την αγαπάει πολύ.
Όπως και εσείς θα καταλάβατε η απάντηση της δεν κάλυψε το ερώτημα το οποίο έμεινε, προς το παρόν, αναπάντητο. Ευχαρίστησα την Άννα για το χρόνο της και για το τσάι με τα σοκολατένια κουλουράκια, η ίδια θα προτιμούσε να μείνω και άλλο μαζί της, επειδή όμως τον τελευταίο καιρό βλέπω μια παράξενη αλλαγή στην συμπεριφορά της απέναντί μου και επειδή το ερώτημα ζητούσε άμεσα να απαντηθεί, την αποχαιρέτησα.

Προορισμός μου τώρα το κομμωτήριο της Τίνας.
Η Τίνα είναι μοντέλο – κομμώτρια και είναι ιδιοκτήτρια ενός μικρού σκυλιού, δεν ξέρω το όνομά του ούτε τη ράτσα του, είναι από αυτά τα σκυλιά που τους φοράνε ροζ φορέματα και βραχιόλια. Ο χρόνος της Τίνας είναι περιορισμός, οπότε το ερώτημα έπρεπε να τεθεί γρήγορα, δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο ένα σοβαρό ερώτημα θα μπορούσε να απαντηθεί τόσο γρήγορα, ίσως, επειδή η Τίνα είναι και μοντέλο και κομμώτρια και ιδιοκτήτρια σκύλου, να χρειάζεται λιγότερο χρόνο από την Άννα που είναι μόνο ιδιοκτήτρια γάτας.
Η Τίνα μου πρότεινε να επισκεφθώ τους ειδικούς για τα θέματα ζώων, ένας από αυτούς είναι και ο εκπαιδευτής σκύλων που γνωρίζει και ο οποίος είναι τόσο καλός στη δουλειά του και η ίδια τόσο ευχαριστημένη μαζί του, που τον καλεί περισσότερες από δύο φορές την εβδομάδα στο σπίτι της (λόγω του σκύλου της).
Δίνοντας μου την διεύθυνση του, μου τόνισε, πως μόνο οι άνθρωποι που ασχολούνται επαγγελματικά με τα ζώα θα μπορούσαν να απαντήσουν σε ένα τέτοιο ερώτημα και πόσο μάλλον ένας σωστός επαγγελματίας όπως είναι ο Νίκ.

Δεν είχα φανταστεί πως η απάντηση θα ήταν τόσο δύσκολη ώστε να χρειαζόμουν να επισκεφθώ κάποιον ειδικό για θέματα ζώων. Ο κατά πολύ νεότερος από την Τίνα εκπαιδευτής σκύλων, ο Νίκ, ακούγοντας το ερώτημα διευκρίνισε πως είναι ειδικός μόνο για θέματα που αφορούν τα πιο μικρά σκυλιά που υπάρχουν, όπως το τσιουάουα της Τίνας. Λυπήθηκε που δεν μπόρεσε να δώσει μια απάντηση στο ερώτημα, επειδή όμως δεν γνώριζε από μεγαλύτερα σκυλιά θέλησε να αποφύγει τυχόν λάθος ερμηνείες. Τον ευχαρίστησα για την έντιμη στάση που κράτησε και επέστρεψα σπίτι.

{1ο Θανάσιμο Ερώτημα - β' μέρος}

Η σημερινή μέρα με βρήκε σε ένα μικρό κατάστημα το οποίο πωλούσε κατοικίδια ζώα. Συγχώρησα γρήγορα τον ευατό μου που δεν είχε σκεφτεί νωρίτερα να επισκεφτεί τον χώρο αυτό, ο οποίος, όπως φαίνεται, θα μου έδινε την απάντηση που έψαχνα. Η κοπέλα με το καρτελάκι «Λίντα» ακούγοντας το ερώτημα, μου εξήγησε, πως δεν είναι η ιδιοκτήτρια του καταστήματος απλά εργάζεται σε αυτό αλλά και ιδιοκτήτρια να ήταν δεν θα μπορούσε να απαντήσει.
Ο λόγος ήταν απλός.
Βρισκόμουν σε κατάστημα όπου πωλούν κατοικίδια ζώα, τροφές και αξεσουάρ. Τα καταστήματα αυτά δεν ευθύνονται για τα αδέσποτα ζώα που κυκλοφορούν στους δρόμους. Η κοπέλα με το καρτελάκι «Λίντα», μου τόνισε πως εκτός του ότι θα ήταν ανεύθυνο δεν θα συνέφερε τα καταστήματα κατοικίδιων ζώων να εγκαταλείπουν αυτά στους δρόμους, γιατί πρώτα τα αγοράζουν και έπειτα τα πωλούν.

Διαπίστωνα πως το ερώτημα έτεινε να παρεξηγηθεί και πως η κοπέλα με το καρτελάκι «Λίντα» δεν θα μου έδινε την απάντηση που ζητούσα.
Δεν ξέρω αν έφταιγε το “καρτελάκι «Λίντα»” αλλά προτίμησα να αποχωρήσω αφού πρώτα την ευχαρίστησα για λόγους τυπικούς. Για ακόμη μια φορά κατηφόρισα προς το σπίτι της Άννας.
Η Άννα, όπως πάντα, με υποδέχτηκε με χαρά σε αντίθεση με την Μέμα η οποία είχε πάρει θέση πιάνοντας τον μισό καναπέ, κάνοντας μου γνωστά με αυτό τον τρόπο τα όριά μου. Αφού κατάφερα να βολευτώ κοντά στη Μέμα, παρατηρούσα την Άννα που ετοίμαζε το τσάι μας και ταυτόχρονα σκεφτόμουν που αλλού έπρεπε να απευθυνθώ για να πάρω επιτέλους την απάντηση στο ερώτημα, χωρίς να έχω ιδέα ότι η απάντησή ήταν ακριβώς δίπλα μου.

“Το πρόβλημά σου είναι ότι δεν σκέφτεσαι σαν γάτα”.
Τα λόγια της Μέμας αντήχησαν σαν καμπάνες μέσα στο μυαλό μου και τα αυτιά μου άρχισαν να βουίζουν. Κοιτούσα έντονα την Μέμα και προσπαθούσα να καταλάβω. Δεν ήταν δυνατόν! Δεν μπορεί! Όμως η Μέμα είχε δίκιο.
Σκεφτόμουν σαν άνθρωπος και το ερώτημα δεν αφορούσε τους ανθρώπους αλλά τους σκύλους και τις γάτες. Η Μέμα συνέχισε, λέγοντας, ότι θα μου έδινε την απάντηση μόνο εάν της έδινα κάτι και εγώ. Βιάστηκα να συμφωνήσω χωρίς να υπολογίσω το πονηρό μυαλό της γάτας που εκείνη την ώρα είχα δίπλα μου. Αυτό που η Μέμα μου ζητούσε ήταν η ελευθερία της.
Ορίστε η απάντηση του ερωτήματος που η Μέμα έδωσε.
“Βρες μου ένα λόγο για να μείνει μια γάτα στην πόλη. Η βρωμιά; Η κίνηση; Οι δήθεν μεγάλοι χώροι; Κανένας. Οι γάτες προτιμούν να ζουν στην επαρχία, είμαστε φτιαγμένες έτσι που δεν ζούμε ευχάριστα όταν έχουμε μόνο τα απαραίτητα όπως ένα σπίτι και φαγητό. Θέλουμε τον χώρο μας και την επαφή μας με την φύση. Η πόλη είναι μέρος για τους σκύλους. Οι γάτες που κυκλοφορούν στους δρόμους των πόλεων, είναι από τις λίγες που ενώ κατάφεραν να δραπετεύσουν, φοβήθηκαν να ταξιδέψουν και αυτό γιατί πολλές από εμάς έχουν σκοτωθεί στους επαρχιακούς δρόμους, ενώ προσπαθούσαν να βρουν ένα ήσυχο μέρος για να ζήσουν. Για αυτό και βλέπεις μόνο λίγες αδέσποτες γάτες στις πόλεις. Οι σκύλοι δεν σκέφτονται έτσι, έχουν πρόβλημα εξάρτησης και ανασφάλειας, αρκεί να υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα τους ή έστω να ζουν ανάμεσα στους ανθρώπους και είναι ευτυχισμένοι’’.

Δεν αμφισβήτησα την απάντηση της Μέμας, άλλωστε κάλυπτε το ερώτημα σε όλες τις πτυχές του, αμφισβήτησα όμως αυτό που μου ζητούσε να της δώσω. Όταν την παρακάλεσα ευγενικά να ανταλλάξει την ελευθερία της με κάτι άλλο πιο ανώδυνο και πιο έντιμο απέναντι στην Άννα, έσφιξε τα μάτια της και με σηκωμένη την ουρά της μου είπε αυστηρά:
“Εμείς οι γάτες, φημιζόμαστε για δυο πράγματα, πρώτον να κρατάμε το λόγο μας και δεύτερον να εκδικούμαστε πάντα...
Φρόντισε τώρα εσύ να θυμάσαι το πρώτο, για να μην δεις το δεύτερο να πραγματοποιείται”.
Το τελεσίγραφο της Μέμας δεν μου επέτρεπε να συνεχίσω να την πιέζω να αλλάξει αυτό που μου ζητούσε. Μην σκεφτείτε ότι φοβήθηκα, έπρεπε απλά να κρατήσω την υπόσχεση που χωρίς καμία σκέψη της είχα δώσει. Η Μέμα μου είχε χρεώσει ακριβά την απάντηση.

{2ο Θανάσιμο Ερώτημα}

Μπορεί εχθές να βρήκα την απάντηση που έψαχνα αλλά το μυαλό μου σήμερα συνεχίζει να είναι απασχολημένο και ελαφρώς ταραγμένο. Η Μέμα μου ζητούσε να κάνω πολλά, ουσιαστικά να σχεδιάσω την απόδρασή της, φοβόταν να ταξιδέψει μόνη στη επαρχία και ήθελε να προτείνω στην Άννα μια εκδρομή σε ένα μικρό χωριό αρκετά χιλιόμετρα μακριά από την πόλη. Καθόλου ευχάριστη κατάσταση και εντελώς βρώμικο το παιχνίδι που σχεδιάζω να παίξω μαζί της.
Με την Άννα πάντα είχαμε καλές σχέσεις γνωριζόμαστε αρκετό καιρό και ποτέ δεν είχαμε μαλώσει ή θυμώσει μεταξύ μας. Είχαμε μια φιλική σχέση με το επίπεδο που αρμόζει σε κάθε καλοπροαίρετη φιλική σχέση.
Βέβαια, τώρα τελευταία, παρατηρούσα στην Άννα μια παράξενη συμπεριφορά που δεν την είχε πιο πριν, με ακουμπούσε πιο πολύ, όταν μου μιλούσε είχε συνήθως ένα μεθυσμένο χαμόγελο και μου τόνιζε το πόσο έξυπνος και θαυμάσιος άνθρωπος είμαι.
Η σχέση μας όδευε να γίνει αδελφική κρίνοντας από την συμπεριφορά της και αυτό με έκανε να αισθάνομαι ακόμη πιο άσχημα για αυτό που ετοιμαζόμουν να στήσω πίσω από την πλάτη της.
Δέχτηκε με χαρά την εκδρομή που της πρότεινα να κάνουμε και μου δήλωσε ότι τόσο η ίδια όσο και η γάτα της είχαν ανάγκη να αλλάξουν παραστάσεις. Όλα κανονίστηκαν για αύριο το απόγευμα. Θα ταξιδεύαμε με ένα μικρό αυτοκίνητο που θα νοικιάζαμε το πρωί, η Άννα θα ετοίμαζε κρύα σάντουιτς και σοκολατένια κουλουράκια εγώ θα αγόραζα τα αναψυκτικά και θα συναντιόμασταν έξω από το σπίτι της στις 16:00 το απόγευμα.
Δεν μου απέμεινε κάτι άλλο από το να περιμένω την αυριανή μέρα. Για να καθησυχάσω τον εαυτό μου πήρα την απόφαση να τα πω όλα στην Άννα όταν η Μέμα θα έφευγε, ήλπιζα ότι θα καταλάβει τους λόγους που οδήγησαν την αγαπημένη της γάτα να ζήσει μόνη σε ένα ήσυχο μικρό χωριό.
Ήξερα ότι η θέση μου ήταν δύσκολη θα γινόταν όμως ακόμη πιο δύσκολη αν αθετούσα την υπόσχεση που είχα δώσει στη Μέμα.

{2ο Θανάσιμο Ερώτημα β΄μέρος}

Όλα κύλησαν ομαλά ή καλύτερα όλα κύλησαν όπως ακριβώς τα είχε σχεδιάσει η Μέμα. Στις έξι το απόγευμα είχαμε ήδη φθάσει στο μικρό χωριό βρήκαμε ένα όμορφο και καταπράσινο χώρο που βρισκόταν απέναντι από ένα αγρόκτημα. Η Άννα έστρωσε μια κίτρινη κουβέρτα για να καθίσουμε και τοποθέτησε δίπλα μας το καλάθι και το πιατάκι φαγητού της Μέμας φροντίζοντας να μην έχει ξεχάσει κάτι που θα έκανε τη γάτα της να ανησυχήσει.
Με αυτό που έβλεπα μπροστά μου σιγουρεύτηκα για τον λόγο που πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν το νόημα της φράσης «τραγική ειρωνεία».
Από τη στιγμή που καθίσαμε με την Άννα και αρχίσαμε να κουβεντιάζουμε, η Μέμα κάνοντας αθόρυβες βόλτες γύρω από το καλάθι της, δεν σταμάτησε να μας κοιτάζει επίμονα, αργότερα κατάλαβα τον λόγο.

Η απόδραση της Μέμας έγινε χωρίς να το καταλάβει ούτε η Άννα αλλά ούτε και εγώ που φυσικά γνώριζα τι επρόκειτο να συμβεί. Η Άννα που ομολογώ ότι μιλούσε πιο πολύ από ότι συνήθως σε σημείο που να δυσκολεύομαι να την παρακολουθήσω μου ζήτησε με έντονη διάθεση να σηκωθώ επάνω γιατί είχε να μου ανακοινώσει κάτι.
Όλα έγιναν γρήγορα.
Καθώς σηκωνόμουν από την κίτρινη κουβέρτα και έχοντας απέναντί μου την Άννα, με την άκρη του ματιού μου παρατήρησα την Μέμα να έχει σταματήσει να κάνει βόλτες και να μας κοιτάζει έντονα ενώ μια κυρία από το αγρόκτημα έδειχνε να έχει διάθεση να μας καλωσορίσει στο χωριό. Πριν προλάβω να στηθώ καλά – καλά στα πόδια μου η Άννα με αρπάζει και με φιλάει. Τα μάτια μου γούρλωσαν καθώς τα χείλη μου ήταν απασχολημένα.
Δεν ήξερα τι ήταν αυτό που έπρεπε να με απασχολήσει πιο πολύ, ο αέρας που κινδύνευε να σηκώσει το φόρεμά μου, το ότι η κυρία του αγροκτήματος ούρλιαζε επαναλαμβάνοντας συνέχεια τη φράση “Ντροπή, μεγάλα κορίτσια, στα τσακίδια!” ή το ότι δεν ήξερα που βρισκόταν η Μέμα.

Χρειάστηκαν μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να απομακρυνθώ ευγενικά από την Άννα και άλλα τόσα για να καταλάβω ότι η Μέμα είχε πια κάνει το μεγάλο βήμα.
Πριν προλάβω να αρχίσω να συνέρχομαι, να ζητήσω εξηγήσεις από την Άννα, να απαντήσω ευγενικά στην κυρία που συνέχιζε να ουρλιάζει απέναντί μας, να ψάξω σημάδια της Μέμας, ξαφνικά όλα πάγωσαν, ότι υπήρχε γύρω μου είχε κολλήσει, η κυρία του αγροκτήματος, η Άννα, ο αέρας που πριν από λίγο κινδύνευε να παρασύρει μαζί του το φόρεμά μου. Για να καταλάβετε τι εννοώ η εικόνα γύρω μου ήταν ακριβώς ίδια με την εικόνα που έχει ένα παιχνίδι στον υπολογιστή όταν πατήσετε pause. Φυσικά και δεν είμαι χαρακτήρας ηλεκτρονικών παιχνιδιών ούτε και η πρωταγωνίστρια που πάτησε pause επειδή κάποια στιγμή έπρεπε να φάει κάτι ή τουλάχιστον να επισκεφτεί την τουαλέτα.
Το όνομά μου είναι Φαίδρα και η εικόνα που περιέγραψα παραπάνω δεν είναι παρά μόνο η κατάσταση που βιώνει το άτομο όταν αποκαλύπτεται ένα καινούριο σοβαρό ερώτημα το οποίο ζητά άμεσα να απαντηθεί.
Εκείνο το απόγευμα ακόμη ένα σοβαρό ερώτημα κατέκλυσε το μυαλό μου.
«Γιατί οι άνθρωποι φιλιούνται και στο στόμα;»
Το δεύτερο αυτό ερώτημα δεν μου άφηνε καμία απορία, ήμουν σίγουρη ότι το μυαλό μου είχε γίνει πια ένας καλός δέκτης σοβαρών ερωτημάτων και εγώ έπρεπε να κάνω τα πάντα για να βρω τις απαντήσεις.

{2ο Θανάσιμο Ερώτημα γ΄μέρος}


Αναμφισβήτητα η Μέμα είναι μια πολύ έξυπνη γάτα. Γνώριζε το λόγο για τον οποίο το τελευταίο καιρό η συμπεριφορά της Άννας είχε αλλάξει απέναντι μου και τον εκμεταλλεύτηκε για να αποδράσει αθόρυβα και χωρίς καμία δυσκολία, αφού ήταν σίγουρη, πως το μυαλό της Άννας θα ήταν απορροφημένο στο να βρει τρόπο να μου εκδηλώσει τη «συμπάθειά» της. Δεν της κρατάω καμία κακία, ούτε και είμαι θυμωμένη μαζί της, έκανε τα πάντα και χρησιμοποίησε τους πάντες για να επιτύχει τον σκοπό της και αυτό από μόνο του δείχνει ισχυρή θέληση (και εγώ είμαι από τους ανθρώπους που σέβονται αυτούς που κοπιάζουν και προσπαθούν να πραγματοποιήσουν τους στόχους τους). Επίσης, δεν ξεχνώ, ότι στη Μέμα οφείλω την απάντηση του ερωτήματος που άνοιξε τον δρόμο για τη αποκάλυψη ενός δεύτερου σοβαρού ερωτήματος. Εύχομαι να είναι καλά όπου και να βρίσκεται.
Το δεύτερο σοβαρό ερώτημα στην αρχή με ξάφνιασε μετά όμως κατάλαβα τι ακριβώς συμβαίνει.
Τα σοβαρά ερωτήματα δεν δέχονται καμία παρέμβαση, δημιουργούνται κάπου που δεν μπορώ να γνωρίζω και αποκαλύπτονται με τρόπο που τον ονόμασα “pause”.
Αν προσπαθήσω να αλλάξω το νόημα ή την αρχική διατύπωση των σοβαρών ερωτημάτων, τότε δημιουργείται μια δίνη και ένα πλήθος κατώτερων ερωτημάτων κατακλύζουν το μυαλό με αποτέλεσμα να κάνουν την εμφάνισή τους εκατοντάδες σκέψεις, εξαιρετικά ανώμαλες και συνεχώς μεταβαλλόμενες, που καμία σχέση δεν έχουν με το σοβαρό ερώτημα και καλό είναι να αποφεύγω.
Δεν γνωρίζω την απάντηση του σοβαρού αυτού ερωτήματος, οπότε αύριο το μεσημέρι, κανόνισα να επισκεφτώ το κομμωτήριο της Τίνας. Εκείνη την ώρα αρκετοί πελάτες, άνδρες και γυναίκες, βρίσκονται στο κομμωτήριο της και ίσως κάποιος να γνωρίζει την απάντηση που ψάχνω. Με την Άννα έχω να μιλήσω αρκετές μέρες. Το τηλέφωνο στο σπίτι της δεν λειτουργεί, από το γραφείο της μου λένε συνέχεια ότι έχει βγει έξω για δουλειές και όσες φορές και αν πήγα στο σπίτι της αυτή λείπει. Ελπίζω να μην έχει την έχει στενοχωρήσει πολύ η εξαφάνιση της Μέμας.
Από το μικρό χωριό εκείνο το απόγευμα φύγαμε βιαστικά και δεν πρόλαβα να της εξηγήσω τους λόγους που οδήγησαν τη γάτα της να φύγει από κοντά της. Την ενημέρωσα μόνο για το ότι δεν την συμπαθώ με τον τρόπο που με συμπαθεί αυτή και ότι εδώ και καιρό συμπαθώ με αυτό τον τρόπο μόνο τον Σωκράτη. Έδειξε να καταλαβαίνει και να συμμερίζεται τη γνώμη μου.

{2ο Θανάσιμο Ερώτημα γ΄μέρος}

Η απόφαση μου να επισκεφτώ το κομμωτήριο της Τίνας το μεσημέρι αποδείχτηκε καλή ιδέα. Περίπου πέντε άτομα, ακούγοντας το σοβαρό ερώτημα, θέλησαν να δώσουν την δική τους απάντηση έχοντας όλη την καλή διάθεση να βοηθήσουν. Οι απαντήσεις που πήρα ήταν αρκετές και για μια στιγμή αναρωτήθηκα για ποιον λόγο δεν είχα σκεφτεί και εγώ μια από όλες αυτές. Επειδή αυτούς τους ανθρώπους δεν τους γνωρίζω όλους προσωπικά, δεν μπορώ να θυμηθώ τα ονόματα τους και για να αποφύγω τη δημιουργία παρεξηγήσεων θα τους ονομάσω Πελάτης 1, Πελάτισσα 2...

Ο Πελάτης 1, υπάλληλος σε νυχτερινό μαγαζί, μου εξήγησε πως το φιλί στο στόμα είναι κάτι που συνηθίζουν να το δίνουν οι άνθρωποι συνήθως σε αυτούς που αγαπούν, συνήθως, γιατί υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που τους αρέσει να δίνουν φιλιά χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Η Πελάτισσα 2, ηθοποιός, μου τόνισε με σιγουριά πως δεν υπάρχει κάποιος λόγος που να οδηγεί τους ανθρώπους να φιλιούνται στο στόμα. Αν υπήρχε, θα τον γνώριζε πολύ καλά αφού έχει φιλήσει πολλούς ανθρώπους. Η Πελάτισσα 3, δασκάλα, διαφώνησε με την Πελάτισσα 2, για την ίδια, σαφώς και υπάρχει λόγος που οδηγεί τους ανθρώπους να δίνουν φιλιά σε κάποιους άλλους και αυτός ο λόγος ονομάζεται έρωτας. Οι ηθοποιοί όμως έχουν μπερδευτεί και δεν τον καταλαβαίνουν γιατί συνέχεια δίνουν φιλιά που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ο Πελάτης 4, συνταξιούχος, αφού πρώτα με ενημέρωσε πως το φιλί στο στόμα ονομάζεται αλλιώς ερωτικό φιλί, μου είπε πως όταν ήταν πιο νέος είχε διαβάσει κάπου την άποψη κάποιων ανθρωπολόγων οι οποίοι θεωρούσαν ότι το ερωτικό φιλί προήλθε πιθανότατα από μια πανάρχαια μέθοδο διατροφής. Πιο αναλυτικά, μου εξήγησε, ότι στις πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες οι μητέρες όταν σταματούσαν να θηλάζουν, μασούσαν την τροφή και την έσπρωχναν με τη γλώσσα τους στο στόμα του μωρού, αυτή η στοργική πράξη λοιπόν, που σήμερα ονομάζουμε ερωτικό φιλί, είναι απλά κατάλοιπο της προϊστορίας μας. Ο Πελάτης 5, μοντέλο, αντέδρασε όταν άκουσε αυτή την απάντηση και θεώρησε τον Πελάτη 4, μεγάλο σε ηλικία για να μπορεί να θυμάται τον τρόπο που φιλιούνται οι άνθρωποι. Ο Πελάτης 4, αποκάλεσε τον Πελάτη 5, αναιδή και του ζήτησε να σταματήσει να μιλάει. Ο Πελάτης 5, σηκώθηκε με έντονο ύφος από τη πολυθρόνα του και η Τίνα τους παρακάλεσε να ηρεμήσουν ενώ με κατεύθυνε προς την έξοδο του κομμωτηρίου.
Καθώς με αποχαιρετούσε μου ψιθύρισε πως τα ερωτικά φιλιά συνοδεύουν κάτι άλλο και αν σκεφτώ λίγο θα καταλάβω τι εννοεί.
Βέβαια εγώ δεν έχω καταλάβει ακόμη τι ήθελε να μου πει η Τίνα και για τον λόγο αυτό δεν δέχτηκα την απάντηση της ως πιθανή του ερωτήματος.

Επιστρέφοντας στο σπίτι σκεφτόμουν πως, ενώ κατάφερα και πήρα κάποιες απαντήσεις, καμία δεν έδινε τη λύση στο ερώτημα. Κατευθύνθηκα στο δωμάτιο του Σωκράτη για να ακούσω τη δική του απάντηση. Για αυτόν, το φιλί στο στόμα, πέρα από τη ευχαρίστηση που του δίνει, τον κάνει να αναβιώνει την αγάπη και την ασφάλεια που σαν βρέφος ένιωθε στην αγκαλιά της μητέρας του. Ο Σωκράτης πιο πολύ με μπέρδεψε παρά με βοήθησε και ήμουν σίγουρη πως η απάντηση αυτή δεν ήταν δική του, ίσως κάπου να την είχε διαβάσει. Δυσαρεστημένος από την αντίδρασή μου θέλησε να ακούσει ποια ήταν η δική μου απάντηση. Όταν του είπα ότι δεν γνωρίζω πρότεινε να με φιλήσει, δέχτηκα, αυτό είναι άλλωστε κάτι που το κάνω πολλές φορές με τον Σωκράτη.
Καθώς ο Σωκράτης με φιλούσε ή καθώς εγώ φιλούσα τον Σωκράτη, η απάντηση που έψαχνα σε αυτό το δεύτερο ερώτημα αποκαλύφθηκε μεμιάς μπροστά μου. Ένιωσα παράξενα αλλά ήμουν πια σίγουρη πως το ερώτημα είχε απαντηθεί.
«Οι άνθρωποι φιλιούνται στο στόμα γιατί έτσι έχουν μάθει.»
Δεν μπήκα στη διαδικασία να αναλύσω την απάντηση, η ανακούφιση που αισθάνθηκα σε συνδυασμό με την απομάκρυνση του ερωτήματος από το μυαλό μου, με διαβεβαίωσε πως το δεύτερο σοβαρό ερώτημα είχε ήδη απαντηθεί.