25ος ΑΙΩΝ

Ο Συγγραφέας στη δημιουργία του γίνεται ένας θεός που κάνει ό,τι θέλει. Κατέστρεψα την επιφάνεια της Γης αλληγορικά και ακαριαία, (δεν άντεχα τίποτα άλλο) για να κάνω τον δικό μου παράδεισο.
Έβαλα πρωτόπλαστους, έβαλα και το δέντρο της γνώσης, αλλά δεν έβαλα τον Φόβο.
Ελπίζω να χαμογελούν οι Αριθμοί…

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ και ιδρυτής του ερευνητικού κέντρου είχε μόνο ένα πάθος, την τεχνολογία. Πενήντα δύο επιστήμονες δούλευαν για αυτόν και είχαν τρία κοινά σημεία. Ήταν κορυφαίοι στον τομέα τους, είχαν ‘τρέλα’ με τη δουλειά τους και δεν είχαν οικογένειες, ώστε να είναι απερίσπαστοι στην έρευνά τους. Δεν ήταν συνηθισμένο ερευνητικό κέντρο, αλλά και καταφύγιο, τεράστιο και εξοπλισμένο με εφόδια και υλικά που σε περίπτωση πολέμου θα τους συντηρούσε έως και μία δεκαετία. Το έλεγαν Ονειρούπολη, γιατί ήταν το ιδανικό μέρος για κάθε ερευνητή να προσπαθήσει να πραγματοποιήσει και το πιο ακραίο όραμά του, ανεμπόδιστος από τις αντιδράσεις της κοινωνίας.

Ο Πρόεδρος χρηματοδοτούσε και την έρευνα στον τομέα των επιταχυντών. Έκανε και ‘φίλους’ που τους φρόντιζε και τους έπεισε να του υποσχεθούν ότι, μία εβδομάδα πριν το πρώτο πείραμα θα τον ειδοποιούσαν για να είναι και αυτός παρών σε αυτή τη μεγάλη στιγμή. Έτσι τους είπε. Η αλήθεια όμως ήταν άλλη.

Ο Πρόεδρος ρώτησε τους δικούς του στην Ονειρούπολη αν τα πειράματα με τους επιταχυντές ήταν επικίνδυνα. Πήρε αρνητική απάντηση και μερικές ειρωνικές ματιές. Όμως αυτός δεν είχε ησυχάσει. Αν και ήταν άνθρωπος που δεν είχε όρια και φραγμούς, σκεφτόταν ότι η φύση είχε. Το νερό όταν περνούσε τα όριά του γινόταν πάγος ή ατμός. Όταν έσπασε το φράγμα του ήχου με τα υπερηχητικά αεροπλάνα δημιουργήθηκε ένας τρομερός κρότος. Αν στον επιταχυντή έσπαζε το φράγμα του φωτός τι θα γινόταν; Ο Πρόεδρος φοβόταν ότι θα ήταν κάτι κακό.

Η διαβίωση στη βάση ήταν σε δύο σενάρια.

ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 1.: Σε αυτή τη περίπτωση ο πόλεμος προβλεπόταν σύντομος. Οι επιστήμονες και το βοηθητικό προσωπικό θα παρέμεναν και ο Πρόεδρος θα φιλοξενούσε εξέχουσες προσωπικότητες που αργότερα θα ακριβοπλήρωναν αυτή την φιλοξενία με πολλούς τρόπους.

ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 2.: Μακροχρόνιος πόλεμος. Θα έμεναν μόνο οι επιστήμονες επιφορτισμένοι και με όλες τις λειτουργικές εργασίες της βάσης. Ο Πρόεδρος δεν θα φιλοξενούσε κανέναν γιατί δεν συμπαθούσε κανέναν τόσο ώστε να θελήσει να τον σώσει. Μαζί με τον υπεύθυνο της ασφάλειας και τους τρεις ένοπλους σωματοφύλακες θα έμεναν 57 άτομα. Από αυτά, τα 12 ήταν γυναίκες.

Ο Πρόεδρος κάθε χρόνο έδινε ΑΣΚΗΣΗ: ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 2 και η βάση ‘έτρεχε’ πανικόβλητη. Όταν ερχόταν για να τους επιθεωρήσει πάντα έβρισκε κάτι να διορθώσει και ο υπεύθυνος της παράλειψης ή τους λάθους δεν είχε τον χρόνο ούτε να διορθώσει ούτε να ξανακάνει λάθος. Έφευγε αμέσως.

Ήταν μεσημέρι και βρίσκονταν στον όμιλο επιχειρήσεων που είχε και του εξασφάλιζε πόρους για την Ονειρούπολη, όταν του τηλεφώνησε ο διευθυντής του ερευνητικού κέντρου των επιταχυντών και του είπε ότι την Πέμπτη, Παραμονή των Χριστουγέννων στις 10.00 θα γινόταν το πρώτο πείραμα. Ο Πρόεδρος είπε ‘ευχαριστώ, θα προσπαθήσω να είμαι εκεί’, έκλεισε το τηλέφωνο και πήρε μια βαθειά ανάσα. Έκανε νόημα στον σωματοφύλακα που ήταν ο καλύτερος οδηγός του ελικοπτέρου να το ετοιμάσει και μετά κάλεσε τον υπεύθυνο της Ασφάλειας στην Βάση.

-ΟΝΕΙΡΟΎΠΟΛΗ 2, του είπε.
- Είπατε ΟΝΕΙΡΟΎΠΟΛΗ 2, κύριε;
- Ακριβώς.
- Συγνώμη που επιμένω, όχι ΑΣΚΗΣΗ: ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 2;
- Όχι.

Έμειναν λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλοί και ο Πρόεδρος έκλεισε το τηλέφωνο. Κάλεσε την γραμματέα του, ενημέρωσε ότι θα φύγει και της είπε να μεταφέρει όλα τα ραντεβού του για μετά τις γιορτές. Κατευθύνθηκε στο ασανσέρ συνοδευμένος από τους δύο σωματοφύλακες χωρίς να ρίξει μία ματιά στο προσωπικό που εργαζόταν. Έφτασαν στην Βάση σχεδόν πριν φτάσουν οι νέες προμήθειες και τα υλικά. Αυτό ξάφνιασε τους επιστήμονες γιατί πάντα τους έδινε 12 ώρες πριν να εμφανιστεί.

Μέχρι την Δευτέρα που έκανε την επιθεώρηση δεν είχε εκνευριστεί ούτε μία φορά. Και όταν στην κουζίνα, μέσα στη νεκρική σιγή ακούστηκε το πέταγμα μίας μέλισσας, ο Πρόεδρος κοίταξε τον υπεύθυνο Γεωπόνο και δεν του είπε ‘απολύεσαι’, αλλά ‘διόρθωσέ το’. Όλοι είχαν ξαφνιαστεί ευχάριστα με τον Πρόεδρο και έλεγαν ότι έγινε πιο ανθρώπινος, εκτός από τον υπεύθυνο Ασφάλειας που κατάλαβε ότι δεν υπήρχε χρόνος για αντικαταστάσεις.

Την Τετάρτη το πρωί συγχρόνισε την ώρα της Ονειρούπολης με αυτήν του κέντρου έρευνας. Τους είπε ότι θα προσπαθήσει να έλθει αλλά ίσως να μην τα καταφέρει, και πήγε βόλτα στην πόλη. Πριν μπουν στην λιμουζίνα για να επιστρέψουν, ένα χαμίνι έτρεξε κοντά τους προσπαθώντας να τους πουλήσει τη πραμάτειά του. Τους κοίταξε όλους και σταμάτησε μπροστά στο Πρόεδρο. Τα μάτια του έδειχναν την εξυπνάδα του και τα κόκαλά του, την πείνα του. Κάποιος είπε ότι αν σώσεις ένα άνθρωπο, σώζεις την ανθρωπότητα. Με αυτή τη σπάνια γι’ αυτόν ρομαντική σκέψη, έκανε νόημα και ο πιτσιρικάς μπήκε σηκωτός στο αυτοκίνητο.

-Πως σε λένε; το ρώτησε όταν ξεκίνησαν.
-Α.Γ και πες αυτουνού του φουσκωτού να πάρει τα ξερά του από πάνω μου γιατί…θα τον φτύσω.
Ο Πρόεδρος γέλασε και αναρωτήθηκε από πότε είχε να γελάσει πραγματικά.
-Τι σημαίνει το Α.Γ;
-Αγνώστων Γονέων. Ρε, δεν πιστεύω να είστε τίποτα ανώμαλοι και…
-Όχι, μη φοβάσαι. Οι ανώμαλοι πάνε με τους ανώμαλους και συ φαίνεσαι από μακριά ότι είσαι άντρας.
-Όχι παίζουμε…,καμάρωσε το αγόρι και βολεύτηκε καλύτερα.

Καλά έκανε και το πήρε, όλοι έχουν ένα πιστό κατοικίδιο. Αυτός θα είχε τον Α.Γ.

Μπήκαν στο ενισχυμένο από μπετόν γκαράζ και η πόρτα έκλεισε πίσω τους. Κατευθύνθηκαν στην πλατφόρμα –ασανσέρ και ο Πρόεδρος είπε στους δύο άνδρες του να φέρουν κάτω και τα δύο μίνι-μπας.

Πέντε φορές έκλεισε με ένα μαλακό ήχο η σκεπή πάνω από τα κεφάλια τους. Στο έκτο υπόγειο ο Α.Γ ρώτησε ‘μα που πάμε;’
-Θα δεις, είπε ο Πρόεδρος.
Και είδε. Την ωραιότερη γυναίκα της ζωής του, την 25χρονη Ψυχολόγο, μικροκαμωμένη δεσποινίδα Μαίρη. Ο 12χρονος Α.Γ. την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα και της ορκίστηκε νοερά ότι θα την παντρευόταν.

Η Ονειρούπολη σφραγίστηκε το βράδυ. Ο Πρόεδρος μπήκε στη ‘κάψουλα’, πήρε χάπια και κοιμήθηκε βαθειά. Τον ξύπνησε το πρωί στις 10.05 ο Περιβαλλοντολόγος και του είπε ότι πριν λίγα λεπτά τα όργανα κατέγραψαν ακτινοβολία και μεγάλη θερμική δραστηριότητα. Από εκείνη τη στιγμή δεν έχουν καμία επαφή, καμία πληροφορία για τον πάνω κόσμο.
-Πόση ώρα διήρκησε;
-Ελάχιστα, 13 εκατοστά του δευτερολέπτου.
-Η Ονειρούπολη;
-Όλα λειτουργούν θαυμάσια, είπε ο υπεύθυνος Ασφάλειας.
-Καλώς, απάντησε και έκλεισε την ενδοεπικοινωνία.

1

Καλημέρα ΚΛΕΙΔΟΚΡΑΤΩΡ..

Χαίρομαι που έφερες στο φόρουμ αυτό, το έργο σου..

Να δούν οι φίλοι του μεταφυσικού, οτι πράγματι είναι κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό ..

Καλή συνέχεια..

Καλημέρα φίλε μου. Χαίρομαι που σε βρίσκω εδώ. Ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο.

Ο Α.Γ. έγινε ένα όμορφο παλικαράκι που αν και έτρωγε σαν λύκος τα κόκαλά του φαίνονταν ακόμη γιατί ήταν όλο ορμή και νεύρο. Ήταν το μοναδικό χαρούμενο πρόσωπο εκεί μέσα γιατί είχε σπίτι για να μένει, μπόλικο φαγητό, την προστασία και τη συμπάθεια του Προέδρου, πολλούς φίλους και ΤΗΝ Μαίρη.

Ήταν το παιδί για όλες τις δουλειές, βοηθούσε όποιον του το ζητούσε με αντάλλαγμα τη γνώση. Μάθαινε για τα ζώα, για τα φυτά, μαθηματικά και φυσική, ανατομία και παθολογία, έκανε πειράματα στο χημείο, μαγείρευε για όλους και έγινε ο ταχύτερος γραφέας στο κομπιούτερ. Και πριν πέσει ξερός σε έναν ύπνο που έμοιαζε με θάνατο, διάβαζε ιστορία και τέχνη.

Η Μαίρη ανησυχούσε για την ψυχική του υγεία και σε κάποια εβδομαδιαία πεντάλεπτη συνέντευξη τον ρώτησε γιατί τα κάνει όλα αυτά.

-Μου αρέσει να μαθαίνω καινούργια πράγματα, είπε και τράβηξε το βλέμμα του ένοχα από τα ισπανικά της μάτια, γιατί δεν της έλεγε όλη την αλήθεια. Είχε 13 χρόνια διαφορά από τη Μαίρη και 20 από τον νεότερο άνδρα. Κάποια μέρα θα κληρονομούσε την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της. Έπρεπε να γίνει κατάλληλος.


Καθάριζαν τα δωμάτιά τους ο καθένας μόνος του. Τα σκουπίδια τα άφηναν έξω από τη πόρτα τους και περνούσε κάθε μέρα αυτός που ήταν υπηρεσία και τα έπαιρνε. Εκείνη τη μέρα τα μάζευε ο Α.Γ, ίσως γιατί έπρεπε να φτάσει στα χέρια του το σφραγισμένο γράμμα του Κωνσταντήν, του Ρώσου Βιολόγου, που γλίστρησε από τη σακούλα.

Είδε ότι ήταν γραμμένο στα Ρωσικά και σκέφτηκε ότι θα ήταν μία καλή ευκαιρία για να αρχίσει να μαθαίνει τη γλώσσα προσπαθώντας να το μεταφράσει, και αφού το γράμμα πετάχτηκε, είχε δικαίωμα να το κρατήσει.

Είχε γραφτεί στις 19 Δεκεμβρίου και ο Α.Γ σκέφτηκε ότι δεν είχε προλάβει να το ταχυδρομήσει. Λέξη-λέξη, μέρα με τη μέρα το κείμενο τον κέρδιζε και τον εντυπωσίαζε.

Έλεγε

2

«Αγαπημένη μου Μητερούλα,
Στραμπούληξες το χεράκι σου και δεν πας στον γιατρό, τρίβεσαι με το λαδάκι από τον Άγιο και προσεύχεσαι να σε κάνει καλά, και όπως πάντα λες ότι δεν θέλεις, δεν αντέχεις να ξέρεις.

Θέλω να σου πω κάποια πράγματα που ίσως δεν έχεις σκεφτεί. Κατ’ αρχάς θα σου πω μία ιστορία.

Ήταν ένα αγόρι στην Ανατολή, καλό και δυνατό που έκανε το ποδήλατό του. Ήταν και ένα άλλο αγόρι στην Δύση, άρρωστο με πρόβλημα στην καρδιά του και ήταν στα τελευταία του. Η μητέρα του έκλαιγε και παρακαλούσε τον Θεό να κάνει το θαύμα του και να βρεθεί μόσχευμα, για να σωθεί το παιδί της. Ίσως την άκουσε ο Θεός. Το αγόρι στην Ανατολή σκοτώθηκε, έμεινε φυτό και οι γιατροί είπαν στους γονείς του, ότι υπάρχει ένα αγόρι στην Δύση που θα σωθεί αν του δώσουν την καρδιά του παιδιού τους. Οι γονείς δέχτηκαν, έστειλαν την καρδιά και το παιδί σώθηκε.

Τι μας διδάσκει αυτή η ιστορία;

Ότι πρέπει να προσέχουμε πολύ τι ζητάμε από τον Θεό. Για να γίνει κάτι καλό σε μας μπορεί να συμβεί κάτι κακό σε άλλους.

Θα σου πω και μία άλλη ιστορία. Ήταν ένας πατέρας που είχε 10 παιδιά. Με τα 9 δεν είχε προβλήματα, είχε όμως με το μικρό του αγόρι. Συνεχώς του ζητούσε βοήθεια. Ό,τι και αν έκανε, στο τέλος κλαίγοντας έτρεχε στον πατέρα του για να τον βοηθήσει. Ο πατέρας είπε, αυτό μου το παιδί δεν πατάει γερά στα πόδια του, κάνει λάθη και δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματά του μόνος του, βασίζεται σε μένα και δεν παλεύει όπως πρέπει. Πρέπει να σταματήσω να το βοηθάω για να παλέψει μόνος του, να μάθει να μην κάνει λάθη και να γίνει δυνατό. Τι μας διδάσκει αυτή η ιστορία;

Ότι δεν έχουμε δικαίωμα να ζητάμε συνεχώς βοήθεια από τον Θεό ή από τον Άγιο. Θα ζητήσουμε και θα πάρουμε βοήθεια μία, δύο άντε τρεις φορές. Μετά δεν θα μας κάνει τη χάρη γιατί έτσι πρέπει, ώστε να γίνουμε δυνατοί. Το μόνο που έχουμε δικαίωμα να κάνουμε είναι να λέμε ‘ό,τι πει ο Θεός’ και να αγωνιζόμαστε μόνοι μας.

Γιατί σου τα είπα αυτά; Γιατί είναι καιρός να σταματήσεις τα λάθη και να κάνεις εσύ πράγματα για τον εαυτό σου και να τον φροντίζεις. Όπως έχεις την απλή λογική και τρως κάθε μέρα για να ζήσεις και δεν ζητάς την βοήθεια από κανέναν Άγιο για αυτό, έτσι πρέπει να ζητήσεις την βοήθεια του Ορθοπεδικού που σου είπα, για το πρόβλημά σου. Είναι απλή λογική.

Θα σου πω και άλλη ιστορία. Ήταν ένα σπίτι με δύο δωμάτια που τα χώριζε μία πόρτα. Κάποιοι βάλανε έναν άνθρωπο στο ένα δωμάτιο και του είπαν εδώ θα μένεις για καιρό. Θα μετακομίσεις και στο άλλο δωμάτιο αλλά δεν ξέρουμε πότε. Ο άνθρωπος ζούσε, τα είχε όλα και άλλοτε ένοιωθε καλά και άλλοτε ένοιωθε άσχημα. Κοίταζε και την πόρτα και αναρωτιόταν, τι κρύβει. Όσο περνούσε ο καιρός τον απασχολούσε όλο και περισσότερο και όλο την πλησίαζε και έβαζε το χέρι του στο πόμολο να την ανοίξει. Αλλά σταματούσε και σκεφτόταν ‘και αν δεν μου αρέσει εκεί μέσα; αν είναι ωραία και καλύτερα από ότι είναι εδώ, εντάξει, αλλά αν δεν μου αρέσει;’ Κατάλαβε ότι με αυτή τη πόρτα που έβλεπε, δεν ζούσε καλά στο δωμάτιο που είχε, γι’ αυτό πήρε και έβαλε μία κουρτίνα μπροστά στη πόρτα, είπε ‘όταν πάω θα δω τι έχει’ και έπαψε να τον απασχολεί.

Όπως θα κατάλαβες το ένα δωμάτιο είναι η ζωή, το άλλο δωμάτιο είναι ο θάνατος και ανάμεσά τους υπάρχει μία πόρτα. Όλοι την βλέπουμε και όλους μας απασχολεί τι κρύβεται πίσω της. Όμως εσύ την κοιτάς συνέχεια, σαν τις πεταλούδες που πάνε και πέφτουνε στο φως και καίγονται, συνεχώς πλησιάζεις τη πόρτα και πιάνεις το πόμολο. Σταμάτα το. Γύρνα την πλάτη σου και βάλε μία κουρτίνα. Τι είναι η κουρτίνα; Κάθε τι που σου αρέσει και σου δίνει ζωντάνια. Για κάποιον είναι η δουλειά του, για άλλον είναι ο έρωτας, ο τζόγος, η πολιτική, η γυμναστική, η φύση, η οικογένεια, τα ταξίδια…Βάλε και συ μία κουρτίνα που θα σε ζωντανεύει και μη ξοδεύεις ούτε ένα λεπτό φοβούμενη την πόρτα. Χάνεις το χρόνο σου.

Χιλιάδες άνθρωποι για λίγα ή πολλά λεπτά στη ζωή τους άνοιξαν αυτήν την πόρτα, οι γιατροί είπαν ότι ήταν κλινικά νεκροί, αλλά αυτοί ξαναγύρισαν στην ζωή και όλοι είπαν τα ίδια. Ότι είδαν ένα χρυσό φως και ανέβαιναν ψηλά και ένοιωθαν να τους κυκλώνει αγάπη και ευτυχία. Κανείς δεν ήθελε να επιστρέψει αλλά κάποιος τους είπε ότι δεν ήταν ακόμη καιρός και ότι έπρεπε να γυρίσουν πίσω. Γύρισαν και όλοι ανέφεραν ότι μετά από αυτή την εμπειρία δεν φοβούνται τον θάνατο.

Δεν μπορώ να φανταστώ έναν Δημιουργό αγάπης που θα επιφυλάσσει στα δημιουργήματά του κάτι άδικο. Όπως και στο δωμάτιο της ζωής, άλλοι ζουν καλά και άλλοι άσχημα. Είναι δίκαιο, λογικό, και στο άλλο δωμάτιο να συμβαίνει το ίδιο. Μόνο που το πώς θα περάσεις σε αυτό το δεύτερο δωμάτιο εξαρτάται από το πώς θα ζήσεις στο πρώτο. Αν είσαι κακός, θα υποφέρεις από τις τύψεις σου. Εσύ δεν πρέπει να φοβάσαι λοιπόν, γαλήνεψε τη ψυχή σου γιατί δικαιούσαι μία καλή θέση στον παράδεισο.

Φαντάσου έναν άνθρωπο που κοιμάται. Δεν έχει αμυντικούς μηχανισμούς, θα μπορούσε κάποιος πολύ εύκολα να τον σκοτώσει, γι’ αυτό λένε τον ύπνο ‘μικρό θάνατο’. Κάθε φορά έχει πιθανότητα να μην ξυπνήσει. Κάθε φορά ‘ζει’ θάνατο. Όμως αυτός ονειρεύεται, ζει διάφορα στον ύπνο του. Και αυτά που ζει στον ύπνο του εκφράζουν τις σκέψεις και τα γεγονότα που βίωσε την ημέρα. Μπορείς να φανταστείς τι όνειρα έβλεπε ο Χριστός; Σου φαίνεται λογικό να είχε εφιάλτες; Σίγουρα όχι. Γιατί να διαφέρει λοιπόν ο ‘μικρός θάνατος’ από το θάνατο; Το ζητούμενο είναι να προετοιμαστούμε για έναν καλό ‘ύπνο’ με τις πράξεις μας.


3

Υπάρχουν τρεις περιπτώσεις.
Να κάνουμε κακό.
Να μην κάνουμε κακό.
Να κάνουμε καλό.

Αυτός που συνειδητά έκανε κακό, έκτισε την κόλασή του. Όμως και για αυτόν ακόμη δεν μπορώ να φανταστώ ότι ο Θεός της αγάπης θα αφήσει την ψυχή του συνεχώς να βασανίζεται. Κάποια στιγμή, μετά από χρόνια, μετά από αιώνες, θα του χαρίσει την λησμονιά.

Αυτός που δεν έκανε κακό ενώ θα μπορούσε να είχε κάνει, του αξίζει ο παράδεισος, όπου οι ψυχές γαλήνιες και ευτυχισμένες θα ζουν για αιώνες χωρίς να έχουν όμως αντίληψη του εαυτού τους, χωρίς να τον θυμούνται, γιατί δεν έκαναν τίποτα για να ξεχωρίσουν.

Αυτοί που έκαναν καλό τους αξίζει η αιώνια ζωή. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πόνεσαν και νοιάστηκαν για την ανθρωπότητα και όχι απλώς για τα παιδιά τους, τους φίλους και τους συγγενείς. Είναι οι Άγιοι, οι Πνευματικοί Άνθρωποι που οι ψυχές τους θα ζουν αιώνια έχοντας το όνομά τους, δηλαδή αντίληψη του εαυτού τους και μπορείς να επικαλεστείς την βοήθειά τους.


Γύρνα λοιπόν την πλάτη σου στην πόρτα, διάλεξε μία ωραία κουρτίνα και φαντάσου όσο καλύτερα μπορείς τον παράδεισο. Αφού δεν έχεις κάνει συνειδητά κακό και πολλές φορές μάλιστα έχεις κάνει καλό, τον δικαιούσαι.

Μόνο να φύγεις από το πόμολο.

Εύχομαι η γέννηση του Χριστού που θα γιορτάσουμε σε λίγες μέρες να σου δώσει γόνιμη πίστη και ανακούφιση.

Ο γιος σου που σε αγαπά πολύ
Κωνσταντήν»

Ο Α.Γ. για πρώτη φορά στη ζωή του μακάρισε τον εαυτό του που ήταν Αγνώστων Γονέων.

4

-Η ψυχή, το ‘πρόγραμμα’ υπάρχει από το πρώτο κύτταρο, επειδή το πρώτο κύτταρο είναι όλη η εξέλιξή του, είναι εν δυνάμει άνθρωπος γι’ αυτό υπάρχει η ψυχή του. Το ‘πρόγραμμα’ δεν μπορείς να το αλλοιώσεις, όσο κακό και αν κάνεις, όση τρέλα και αν έχεις, η ψυχή μένει καθαρή ώστε ανά πάσα στιγμή να μπορείς να αλλάξεις και να κερδίσεις την Αθανασία.
-Δεν γεννιέται όταν γεννιέται ο άνθρωπος. Το ‘πρόγραμμα’ υπάρχει από τη σύλληψη.
-Ακριβώς. Και πότε γεννιέται ο άνθρωπος;
- Όταν το έμβρυο βγει από το σώμα της μητέρας τότε έχουμε την εμφάνιση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος για να γίνει Άνθρωπος πρέπει να ‘καταλάβει’, να αποκτήσει Πνεύμα. O Άνθρωπος Γεννιέται όταν αποκτήσει Πνεύμα.
-Ποια είναι αυτή η καθοριστική στιγμή; Ποιο είναι το καθοριστικό ‘κατάλαβα’ για την Γέννησή του;
-Δεν ξέρω…Ποιο είναι Κωνσταντήν;
-Πώς ενεργοποιείται το πρόγραμμα στο κομπιούτερ; Όταν παίρνεις ένα καινούργιο κομπιούτερ πώς το βάζεις σε λειτουργία;
-Δεν το ξέρω. Εδώ όλα τα χρησιμοποιούσαν ήδη, όταν ήρθα.
-Η εταιρία που κατασκεύασε το αρχικό πρόγραμμα δίνει κάποιους κωδικούς αριθμούς, τους χτυπάς στο κομπιούτερ και γίνεται αναγνώριση και ενεργοποίηση. Το ίδιο συμβαίνει και με το Πνεύμα.
-Δηλαδή;
-Το Πνεύμα Γεννιέται όταν ο άνθρωπος αναγνωρίσει τον Θεό.
Ο Αλέξανδρος σταμάτησε τις ερωτήσεις. Χρειάζονταν λίγο χρόνο για να σκεφτεί.
-Τώρα καταλαβαίνω τη διαφορά που έχει η ψυχή και το Πνεύμα. Ψυχή, δηλαδή συγκεκριμένο ‘πρόγραμμα’, έχουν και τα φυτά και τα ζώα, και να σου πω την αλήθεια το υποψιαζόμουν καιρό, Πνεύμα όμως μπορεί να έχει μόνο ο Άνθρωπος. Γι’ αυτό και ο Χριστός πάνω στο Σταυρό είπε ‘Παραδίνω το Πνεύμα μου’.
-Σωστά.
-Κωνσταντήν, αφού η ψυχή υπάρχει στο πρώτο κύτταρο και το κύτταρο είπαμε ότι είναι αθάνατο όταν τρέφεται, καταλαβένουμε ότι και η ψυχή είναι αθάνατη.
-Ακριβώς το αντίθετο, είπε χαμογελώντας ο Βιολόγος. Το κύτταρο είναι αθάνατο επειδή το ‘πρόγραμμα’ είναι αθάνατο.
-Τότε γιατί υπάρχει ο θάνατος; Και αν πούμε ότι ο άνθρωπος επειδή κάνει λάθη πρέπει να πεθάνει, τα φυτά και τα ζώα που ‘είναι’ και δεν κάνουν λάθη, γιατί πεθαίνουν;
-Μα δεν πεθαίνουν. Τη διαφορά έχει μία ελιά σήμερα από μία ελιά πριν 5 χιλιάδες χρόνια; Είναι η ίδια ελιά. Είναι η Ελιά. Το Είδος έχει σημασία. Το Είδος είναι αθάνατο.
-Μακάρι και ο άνθρωπος να ζούσε 5 χιλιάδες χρόνια.
-Ζει περισσότερα.
-Εννοείς ως Είδος. Εγώ λέω ξεχωριστά. Ο κάθε ένας να ζούσε …χίλια χρόνια.

19

-Ποιος τον εμποδίζει; Το κύτταρο είναι αθάνατο όσο τρέφεται, το σώμα του αποτελείται από εκατομμύρια αθάνατα ‘τούβλα’, αλλά το κτήριο πέφτει. Ποιος φταίει, το κτήριο ή ο ιδιοκτήτης που δεν το φροντίζει; Έχει Αθάνατη Ψυχή, έχει Αθάνατο Κύτταρο, το Είδος του Ζει, γιατί ‘βλέπει’ θάνατο; Και ενώ έχει την πνευματικότητα να ξεχωρίζει τον εαυτό του από το Είδος και να ‘καταλαβαίνει’ ότι πεθαίνει, γιατί δεν το σταματά; Ο Θεός δεν θέλει θεούς, ανθρώπους θέλει, νομίζεις ότι αν ήθελε δεν θα μπορούσε να τους κάνει απευθείας θεούς; Όμως κανένας δεν αποκλείεται αν εφαρμόζει τους Νόμους του, ο κάθε ένας μπορεί να γίνει θεός, ο κάθε ένας είναι εν δυνάμει θεός. Με Αθάνατη ψυχή και κύτταρο θα μπορούσε να ζει όσες χρόνια ήθελε, αλλά κάνει λάθη…
-Α! γι’ αυτό μας έλεγαν ότι ζούσαν παλιά εκατοντάδες χρόνια, τον διέκοψε ο Αλέξανδρος.
-Αλήθεια είναι. Καταλαβαίνεις λοιπόν τι υπέροχο πλάσμα που είναι ο άνθρωπος, πόσο ευνοημένος είναι ο άνθρωπος που υπάρχει ως άνθρωπος!
-Πόσο ωραίο φαίνεται! Να μπορούσες να ζούσες εκατονταετίες να απολαμβάνεις τη ζωή και μετά όταν …θα βαριόσουν τη ζωή σαν άνθρωπος να γινόσουνα θεός! Γιατί δεν γίνεται έτσι; Τι στραβώνει;
Ο Κωνσταντήν χαμογέλασε και έμεινε σιωπηλός για λίγο.
-Δεν ζει ο άνθρωπος για να διασκεδάζει Αλέξανδρε, ζει για να είναι δούλος του Θεού και να προσφέρει, έτσι δικαιούται τη Θέωση. Η Θέωση, το να φτάσει δηλαδή ο άνθρωπος να ενωθεί με τον Θεό, είναι μία δύσκολη πορεία, αλλά δεν είναι ακατόρθωτη. Πρώτα πρέπει να μάθει να ζει σύμφωνα με τους Νόμους της Φύσης, να μην ενοχλεί τη Φύση, να μην ενοχλεί τους ανθρώπους, ώστε να μην απορριφθεί. Όμως το να μην ενοχλεί, ή το να μην κάνει κακό δεν αξίζει και πολλά. Το καλό είναι που μετρά. Πρέπει να ενδιαφερθεί για το Είδος, για τον άνθρωπο…
-Για την Φύση;
-Η Φύση δεν έχει ανάγκη, λειτουργεί θαυμάσια όταν δεν την ενοχλείς. Τον άνθρωπο πρέπει να φροντίσεις. Όταν φτάσεις να καταλάβεις ότι οι άλλοι είσαι εσύ και η προσφορά σου είναι ανάλογη, είσαι στην πορεία για να γίνεις Πνευματικός Άνθρωπος. Προς το τέλος αυτής της διαδρομής εισπράττεις το αποτέλεσμα της προσφοράς σου. Τότε σου χαρίζονται, σου αποκαλύπτονται, ο Θεός σου αποκαλύπτεται, τότε μπορείς και θαύματα να κάνεις, υπερφυσικά πράγματα να κάνεις αν υπάρχει αιτία να τα κάνεις, γιατί τότε ο λόγος σου γίνεται Θεός.
Ο Αλέξανδρος χαμήλωσε το κεφάλι και σκέφτηκε.
-Καταλαβαίνω. Ο Θεός πραγματοποιεί τη σκέψη Του με τον Λόγο Του, και ο Πνευματικός άνθρωπος κάνει το λόγο του, Θεό. Είναι δυνατότητα του πνεύματος να ελέγχει την ύλη!
-Σωστά.
-Πώς γίνεται αυτό;
-Κάποιοι ερευνητές είπαν ότι το σωματίδιο της σκέψης είναι 10 στην -43. Αυτό όπως καταλαβαίνεις δεν το βρήκαν στο εργαστήριο, γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν ένα μηχάνημα που να βλέπει κάτι τόσο μικρό, κατέληξαν με μαθηματικά. Η σκέψη είναι η λεπτή εξέλιξη της ύλης. Στη φύση υπάρχει συνεργασία, τα στοιχεία ενώνονται και κάνουν άλλα στοιχεία, και η σκέψη μπορεί να συνεργαστεί με την ύλη, και τελικά να την ελέγχει. Για να συμβαίνει αυτό θα πρέπει η δομική υπόσταση της σκέψης να υπερισχύει της δομικής υπόστασης της ύλης. Αναγκαστικά λοιπόν η σκέψη πρέπει να είναι τα ισχυρότερα, ταχύτερα και μικρότερα σωματίδια ώστε να μπορούν να επέμβουν στα σωματίδια της ύλης και να την αλλάξουν.

20

-Α! με αυτόν τον τρόπο εξηγείτε πως η πίστη μετακινεί βουνά.
-Σωστά. Αν μπορείς να κινήσεις ένα χαρτάκι θα μπορείς να κινήσεις και βουνά.
-Όμως Κωνσταντήν, κάποιος μπορεί να μην δέχεται τη μαθηματική προσέγγιση για το σωματίδιο της σκέψης, μπορεί να είναι άνθρωπος που πιστεύει στο μικροσκόπιο; Πώς μποείς να το αποδείξεις σε κάποιον ότι το πνεύμα ελέγχει την ύλη όταν δεν δέχεται την ύπαρξη του πνεύματος, και δεν το δέχεται γιατί δεν μπορεί να το αντιληφθεί, δεν μπορεί να το δει;
Ο άντρας χαμογέλασε.
-Ακριβώς αυτό που είπαμε προηγουμένως. Ο φιλόσοφος σκέπτεται, καταλήγει σε κάποια συμπεράσματα και μετά έρχεται η επιστήμη να αποδείξει ότι είχε δίκαιο. Και το έχει αποδείξει, αν βλέπεις λίγο πιο πλατιά.
-Πώς;
- Στη έρευνα που έκανε ο άνθρωπος για τα κβάντα συνάντησε κάποια ασύλληπτα γεγονότα, παράδοξα. Διαπίστωσε ότι η Παρατήρηση μετατρέπει ένα κύμα σε σωματίδιο. Η Παρατήρηση δεν είναι σκέψη; Δεν είναι ικανοποιητική απόδειξη ότι το πνεύμα ελέγχει την ύλη; Υπάρχει και άλλο παράδοξο. Βρήκε στο υποατομιμό επίπεδο κενό γεμάτο ενέργεια, έναν ωκεανό ενέργειας. Όταν η ύλη συναντά την αντιύλη καταστρέφονται σχηματίζοντας καθαρή ενέργεια. Στο Σύμπαν υπάρχει ελάχιστη ανιύλη, φαίνεται ότι δεν ‘θέλει’ να εξαφανίζεται η ύλη, και όταν εξαφανίζεται δημιουργείτε ενέργεια. Βλέπουμε ενέργεια και στις δύο περιπτώσεις. Αυτή η ενέργεια είναι η ψυχή της ύλης, και όπως η ψυχή του ανθρώπου περιβάλετε από σώμα και ξαναγίνεται ψυχή, έτσι και η ενέργεια περιβάλετε από ύλη και ξαναγίνεται ενέργεια. Η ψυχή της ύλης, δηλαδή το’ πρόγραμμά της’, την κάνει να εναρμονίζεται με τον Παρατηρητή και η παράδοξη συμπεριφορά των κβάντων είναι δείγμα αυτών που μπορεί να κάνει.
-Μπορούμε να πούμε αντί για ενέργεια, ψυχο-ύλη;
-Ναι, μπορείς να το πεις..
-Κωνσταντήν, στην θρησκεία έχουμε πόλεμο μεταξύ του καλού και του κακού. Αυτό μοιάζει με τον πόλεμο ύλης αντιύλης. Ένας πόλεμος που καταλήγει στην ‘ενέργεια δημιουργό ύλης’, δείχνει την επικράτηση του καλού;
-Μπράβο, Αλέξανδρε, σωστός ο παραλληλισμός σου.
Χαμογέλασε ικανοποιημένος με τον συλλογισμό του.
- Κωνσταντήν, θέλω να σου πω κάτι. Είχες πετάξει ένα γράμμα, απευθύνονταν στην μητέρα σου…Εγώ το πήρα και το διάβασα, συγνώμη...
-Δεν πειράζει, είπε ο Κωνσταντήν.
-Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση, όμως γιατί δεν της μίλησες για την αναπνοή και για όλα τα άλλα;
-Προσπάθησα, αλλά δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να ακούσουν.
-Γι’ αυτό της έγραψες ό,τι μπορούσε να ακούσει, τα έφερες στα κοινωνικά της μέτρα για να μπορέσει κάτι να καταλάβει. Σε εκείνο το γράμμα για πρώτη φορά κατάλαβα ότι υπάρχουν τρεις περιπτώσεις. Ένοιωθα ότι μπορείς να κάνεις καλό, μπορείς να κάνεις κακό αλλά δεν είχα σκεφτεί ότι μπορείς και τίποτα, να μην κάνεις. Και δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσες να αμειφθείς γι’ αυτό με την Αιώνια Ζωή.
-Δεν είναι λογικό; Φαντάσου ένα σπίτι που καίγεται. Μπορείς να κάνεις καλό βοηθώντας να σβήσει η φωτιά, μπορείς να κάνεις κακό ρίχνοντας πετρέλαιο, μπορείς όμως και να μην συμμετέχεις καθόλου. Ο Θεός αγαπά τόσο πολύ που αμείβει ακόμη και γιατί δεν έκανες κακό ενώ θα μπορούσες να είχες κάνει.

21

-Γιατί έγινε… αυτό Κωνσταντήν, γιατί δεν το εμπόδισε ο Θεός;
-Διάβασες Πυθαγόρα. Κατάλαβες τι σημαίνει το τρίγωνό του;
-Είναι η τριγωνική φιλία, του Θεού προς τον άνθρωπο και προς τη Φύση, του ανθρώπου προς τη Φύση και προς τον Θεό, και Φύσης και ανθρώπου μεταξύ τους.
-Σωστά. Ο άνθρωπος δεν κατάλαβε ότι ο Θεός ως Δημιουργός δεν έκανε την δημιουργία του χωρίς νόμους για τη διατήρησή της. Υπάρχουν οι Θεϊκοί Νόμοι, ή Φυσικοί Νόμοι που καθορίζουν τη σχέση του ανθρώπου με τη Φύση, με τον Θεό άλλα και τη σχέση των ανθρώπων μεταξύ τους. Τι αξία όμως έχουν οι νόμοι αν δεν εφαρμόζονται; Γι’ αυτό ο Θεός έκανε και ένα άλλο. Το Νόμο της Αμοιβής και της Τιμωρίας. Για ό,τι κάνεις ή σκέπτεσαι εισπράττεις το αποτέλεσμα της πράξης ή της σκέψης σου. Αν κάνεις καλό θα αμειφθείς, αν κάνεις κακό θα τιμωρηθείς...
-Αν δεν κάνεις τίποτα; πετάχτηκε ο Αλέξανδρος.
-Αν δεν κάνεις τίποτα, τίποτα θα πάρεις.
-Μα είπες ότι αμείβεσαι με την Αιώνια Ζωή!
-Η Αιώνια Ζωή είναι πολύ καλύτερη από την Κόλαση αλλά είναι τίποτα σε σχέση με την Αθανασία. Πρέπει να καταλάβεις πώς λειτουργούν αυτοί οι Νόμοι, γιατί είναι αλληλένδετοι, απόλυτα αλληλένδετοι σαν τις πλευρές του τριγώνου. Μία κακή σκέψη στην Ευρώπη θα μπορούσε να ρίξει ένα αεροπλάνο στην Ασία. Η εγκληματικότητα και η διαφθορά σε μία πόλη θα μπορούσαν να προξενήσουν σεισμό στην ίδια την πόλη ή σε κάποια άλλη. Η κακομεταχείριση ζώων θα μπορούσε να προκαλέσει πόλεμο στους ανθρώπους. Σκέψου πόσο σοβαρό είναι αυτό. Επειδή το ίδιο παραβάτης είσαι ενώπιον του Θεού είτε κάνεις κακό στη Φύση είτε κάνεις κακό στους ανθρώπους, θα τιμωρηθείς, θα απορριφθείς, γιατί, όταν λέμε Φύση, αναφερόμαστε στους Φυσικούς Νόμους, δηλαδή στους Θεϊκούς Νόμους.
-Εμένα μου φαίνεται άδικο μία δική μου κακή σκέψη να έχει συνέπειες σε άλλους.
-Σε τι διαφέρουν οι άλλοι από εσένα; Μόνο ο εγωισμός σου σε κάνει να νομίζεις ότι διαφέρεις. Εσύ έτσι και αλλιώς θα υποστείς τις συνέπειες, όμως θα τις υποστούν και οι άλλοι, γιατί και οι άλλοι είσαι εσύ. Η αλήθεια είναι ότι όλοι είμαστε ένα, ότι τα παιδιά του άλλου είναι δικά σου, ότι η δυστυχία του είναι δυστυχία σου, σε τίποτα δεν ξεχωρίζουμε και ο Θεός τον Άνθρωπο βλέπει. Ο Θεός το Είδος βλέπει. Το Ανθρώπινο Είδος δεν θέλει να καταστραφεί. Το Ανθρώπινο Είδος θέλει να σωθεί. Άλλωστε πως θα δει τον ένα για να τον σώσει εάν αυτός δεν ξεχωρίζει; Είναι Μέγας Νομοθέτης ο Θεός γιατί όπως μία κακή πράξη του ενός έχει συνέπεια σε όλους έτσι και η καλή πράξη έχει συνέπεια σε όλους ΓΙΑΤΊ ΌΛΑ ΕΊΜΑΣΤΕ ΈΝΑ. Το καταλαβαίνεις αυτό; Αρκούσε η αγάπη ενός για να σωθούν οι άλλοι, όπως τότε που ο Ιησούς πήρε πάνω Του το Κακό. Αρκούσε η προσευχή, η σκέψη ενός ανθρώπου, ενός Πνευματικού Ανθρώπου για να αποφευχθεί ο κίνδυνος.

22

-Μα τόσοι άνθρωποι προσεύχονται, δηλαδή προσεύχονταν, με τις ώρες ήμασταν στην εκκλησία στο ορφανοτροφείο …
-Η προσευχή, δηλαδή η επικοινωνία με τον Θεό είναι λίγα δευτερόλεπτα, δεν μπορείς παραπάνω, δεν υπάρχει λόγος για παραπάνω. Μπορεί να προσεύχονται με τις ώρες ή με τις μέρες γιατί προσπαθούν να έχουν αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα. Όμως τι προσευχή είναι αυτή; Για τον αδελφό σου; Για το παιδί σου; Η προσευχή για την ανθρωπότητα έχει αξία…
-Τι πρέπει να πει ο άνθρωπος στην προσευχή του;
-Τι πρέπει να ζητά ο άνθρωπος στην προσευχή του, Αλέξανδρε, έχοντας υπόψη του ότι πάντα λειτουργεί ο Νόμος της Αμοιβής και της Τιμωρίας; αντιγύρισε ο Βιολόγος.
-Ειρήνη και υγεία, είπε χωρίς δεύτερη σκέψη ο Αλέξανδρος.
-Πόλεμος θα γίνει και θα αρρωστήσουν όλοι.
-Αν ζητήσεις ειρήνη και υγεία θα γίνει πόλεμος και αρρώστια; ψέλλισε εμβρόντητος ο Αλέξανδρος.
-Ακριβώς.
Το σοκ του ήταν μεγάλο.
-Μα γιατί;
-Για να γίνει ειρήνη πρέπει πρώτα να εκτονωθούν όλες αντιθέσεις, οι διαφορές και τα μίση. Θα γίνει πόλεμος για να ακολουθήσει ειρήνη.
-Δεν μπορώ να το χωνέψω…και για την υγεία;
-Υγιής δεν είναι ο άνθρωπος που δεν αρρώστησε ακόμη, αλλά ο άνθρωπος που αρρώστησε και κατάφερε να αυτοθεραπευτεί.
Έμειναν σιωπηλοί αρκετή ώρα, στο τέλος ο Αλέξανδρος αναστέναξε.
-Γι’ αυτό λένε ‘άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου’. Καλύτερα να μην ζητάς τίποτα από το Θεό γιατί δεν ξέρεις τι θα πάρεις…
-Σωστά. Αν έχει την δύναμη η σκέψη σου να φτάσει μέχρι τον Θεό, τότε θα σε ακούσει. Επειδή δεν ξέρεις τις συνέπειες, καλύτερα να μην ενοχλείς.
-Μα τότε ο Πνευματικός Άνθρωπος πώς προσεύχεται; Τι λέει;
-Εύστοχη η παρατήρησή σου, είπε χαμογελώντας ο Κωνσταντήν. Δεν προσεύχεται, δεν ζητά, δεν ενοχλεί. Ο Θεός τον Βλέπει από την προσφορά του στο Είδος. Και του αποκαλύπτεται. Η σκέψη του Πνευματικού Ανθρώπου μπορεί να κάνει θαύματα. Κάνει τον λόγο του, Θεό! τόνισε.
-Ήταν σοκ για μένα αυτό που είπες για την προσευχή…Κωνσταντήν, η προσευχή προς τον Θεό και η προσευχή προς τον Χριστό έχουν διαφορά;
-Φαντάσου τον Θεό σαν Φως. Ένα Φως που κοιτά προς τη γη. Τι βλέπει;
-Σκοτάδι;…
-Σωστά, το Φως μόνο φως μπορεί να δει. Θα πρέπει να είναι ο άνθρωπος φωτεινός πνευματικά για να τον δει ο Θεός. Γι’ αυτό πρέπει να απευθύνεις την προσευχή σου προς τον Χριστό, Αυτός θα μεσιτεύσει προς τον Θεό.

23

- Είπες ότι ο άνθρωπος γίνεται πνευματικά φωτεινός με την προσφορά. Πώς μπορεί να προσφέρει στην ανθρωπότητα; Πώς μπορεί να τους σώσει;
-Εσύ τι λες;
-Λέω καλύτερα να μην μιλήσω και να ακούσω, είπε επιφυλακτικά ο Αλέξανδρος.
-Από τι υποφέρει η ανθρωπότητα;
-Από αρρώστια…πείνα…εγκληματικότητα… τρέλα, καλά την τρέλα μπορούμε να την εντάξουμε στην αρρώστια…και την εγκληματικότητα μπορούμε να την εντάξουμε στην αρρώστια γιατί είναι μορφή τρέλας…από αρρώστια και πείνα, νομίζω…
-Όποιος δεν πεινάει και δεν είναι άρρωστος είναι ευτυχισμένος;
-Όχι απαραίτητα…κατάλαβα, η ανθρωπότητα υποφέρει και …από δυστυχία.
-Φτάνουν αυτά. Αρρώστια, πείνα και δυστυχία. Φτάνει ένας άνθρωπος για να θεραπεύσει, να χορτάσει, και να κάνει ευτυχισμένη την ανθρωπότητα;
-Όχι βέβαια! Χρειάζονται εκατομμύρια άνθρωποι και δισεκατομμύρια χρήματα…
-Τότε η ανθρωπότητα θα σωζόταν;
-Υποθέτω πως ναι.
-Πριν 2000 χρόνια ήλθε ο Χριστός και έσωσε την ανθρωπότητα. Γιατί χρειαζόταν πάλι να σωθεί;
-Κατάλαβα. Πήρε επάνω Του τα λάθη και το κακό του παρελθόντος. Τους καθάρισε, αλλά δεν τους έσωσε από τα λάθη του μέλλοντος.
-Σωστά! Μπράβο Αλέξανδρε! Όλα τα χρήματα του κόσμου δεν είναι αρκετά για να διορθώνουν λάθη επαναλαμβανόμενα. Ο κάθε ένας πρέπει να μάθει ποιό είναι το σωστό και ποιο είναι το λάθος. Ο κάθε ένας πρέπει μόνος του να ‘καταλάβει’ και αν ‘καταλάβει’, το σωστό θα κάνει και θα σωθεί. Τι μπορεί να κάνει λοιπόν ο Πνευματικός Άνθρωπος για την ανθρωπότητα;
-Να την …ξυπνήσει;
-Σωστά! Να μιλήσει πρέπει. Ο Λόγος του πρέπει να ακουστεί. Και τι πρέπει να κάνει ο Πλούσιος;
Ο Αλέξανδρος σκέφτηκε για λίγο.
-Αν κάνει νοσοκομεία δεν διορθώνεται η υγεία γιατί τα λάθη θα επαναλαμβάνονται. Πρέπει να βοηθήσει ώστε να ακουστεί ο Πνευματικός Άνθρωπος.
-Σωστά, σχολεία πρέπει να κάνει, Φιλοσοφικά σχολεία όπου θα διδάσκεται το σωστό και το λάθος. Θα σώσει ανθρώπους αλλά θα σωθεί και ο ίδιος γιατί θα εισπράξει το αποτέλεσμα της Φιλοσοφίας.
-Θα το κάνει όμως Κωνσταντήν; Γιατί να διαθέσει τα ωραία του λεφτά;
-Θα το κάνει αν είναι Πλούσιος- πάμπλουτος. Αν είναι απλός πλούσιος, δεν θα το κάνει.
-Γιατί;
- Ως πλούσιος κοιτάς να καλύψεις της ανάγκες σου. Ως πάμπλουτος δεν έχεις ανάγκες, θέλεις να καλύψεις ανάγκες άλλων. Είναι τάση. Είναι χαρά. Δίνεις ένα κέρμα σε κάποιο φτωχό και χαίρεσαι όλη τη μέρα. Φαντάσου τη χαρά του πάμπλουτου. Γι’ αυτό ο πλούτος πρέπει να συγκεντρωθεί στα χέρια λίγων. Ας πούμε στα χέρια 5 ανθρώπων. Τότε όλοι οι υπόλοιποι θα είναι ίσοι. Θα υπάρχει δικαιοσύνη για όλους τους άλλους.

24

Ο Αλέξανδρος σκέφτηκε για λίγο.
-Κωνσταντήν, αυτός που κάνει καλό δικαιούται να εισπράξει καλό. Αυτός που χαίρεται ή ζηλεύει με την καλοσύνη του άλλου τι εισπράτει;
-Κατ’ αρχάς στη Φύση δεν υπάρχει το καλό και το κακό. Υπάρχει το σωστό και το λάθος. Όταν κάνεις το σωστό, οι συνέπειές του είναι καλές για σένα και όταν κάνεις λάθος, οι συνέπειές του είναι κακό για σένα. Αυτός λοιπόν που χαίρεται δικαιούται ίση αμοιβή με τον άνθρωπο που έκανε καλό, γιατί κατάφερε να μην ζηλεύει. Είναι ο άνθρωπος που έχει καλή καρδιά και πολλές φορές θα αναρωτιέται στη ζωή του, βλέποντας άλλους να βασανίζονται, ‘γιατί είναι τόσο εύκολη η ζωή μου ενώ δεν κάνω τίποτα;’. Αμείβεται γιατί δεν ζηλεύει.
Ο Αλέξανδρος κατέβασε ένοχα τα μάτια του. Κάθε φορά που έβλεπε ένα παιδί ανάμεσα στους γονείς του να τους κρατά τα χέρια και να περπατά ευτυχισμένο, το μακάριζε. Το βλέμμα του όμως αγρίευε όταν κοίταζε τους γονείς. ‘Γιατί σώθηκα’; αναρωτήθηκε.
-Εμείς γιατί σωθήκαμε Κωνσταντήν.
-Δεν είμαστε καλύτεροι από τους άλλους. Σωθήκαμε για να συνεχίσουμε το Είδος.
Ο Αλέξανδρος σκέφτηκε ότι μπορεί αυτοί να σώθηκαν για να συνεχίσουν το Είδος, ο Κωνσταντήν όμως το άξιζε και έπρεπε να μιλήσει για το Σωστό.
-Όταν γίνει ο άνθρωπος Πνευματικός Άνθρωπος φτάνει στη Θέωση;
-Όχι, έχει πορεία ακόμη. Πρέπει να φτάσει στο 100%. Και στο 99, δεν δικαιούται την θέωση. Όταν φτάσει στο 100 και θέλει να φύγει, τότε το σώμα του μεταβάλλεται, εξαφανίζεται. Καταλαβαίνεις ότι δεν είναι φυσικό ο άνθρωπος να πεθαίνει και να αφήνει σκουπίδια, το σώμα του, και να πηγαίνουν οι άλλοι να τον θάψουν. Πρέπει να το παίρνει μαζί του στην Αθανασία.
-Τι είναι Αθανασία, Κωνσταντήν;
-Πριν σου απαντήσω σε αυτό, πες μου εσύ, πότε ο Πνευματικός Άνθρωπος θα φύγει;
-Πότε θα φύγει;
-Ναι, πότε θα πει, ‘δεν χρειάζομαι άλλο εδώ’…
Ο Αλέξανδρος τον κοίταξε σκεφτικά.
-Είπαμε ότι το έργο του Πνευματικού Ανθρώπου είναι να μιλάει. Οπότε θα φύγει όταν θα πάψει να μιλάει, όταν δεν θα έχει τίποτα άλλο να πει.
-Και πότε δεν θα έχει να πει;
-…Όταν δεν θα υπάρχουν ερωτήσεις;
-Σωστά, είπε ο Κωνσταντήν χαμογελώντας.
Ο Αλέξανδρος χαμογέλασε και αυτός ικανοποιημένος.
-Τι είναι λοιπόν Αθανασία;
-Κατάσταση Τελειότητας.
-Δηλαδή; Πρακτικά τι σημαίνει;

25

-Το Πνεύμα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, ό,τι φανταστεί, μπορεί να υλοποιηθεί, να ξαναγεννηθεί…
-Α! Γι’ αυτό είπες προηγουμένως ότι ο Θεός αν ήθελε χέρια θα τα είχε… Γίνεται, γιατί είναι δυνατότητα του Πνεύματος! Πώς είναι η Κόλαση και η Αιώνια Ζωή;
-Αν άνθρωπος δεν έχει κάνει λάθη, δεν ενόχλησε και προσπάθησε να κάνει το σωστό, έχει θετική σκέψη. Αυτή η θετική σκέψη είναι συμβατή με τη συμπαντική Αρμονία. Η λάθος σκέψη είναι μη συμβατή, αρνητική, φαντάζεσαι τι μπορεί να συμβεί όταν πλησιάσει τη Θετική Ενέργεια;
-Ηλεκτρική καταιγίδα! Και καταλαβαίνω ότι όσο πιο κακός, δηλαδή πιο λάθος ήταν ο άνθρωπος τόσο ισχυρότερη θα είναι η καταιγίδα. Πόσο κρατάει αυτή η κατάσταση Κωνσταντήν;
-Όσο μεγαλύτερο ‘εγώ’ είχε στη ζωή του ο άνθρωπος, τόπο περισσότερο κρατάει.
-Τουλάχιστον να μπορέσω να αποφύγω την Κόλαση…είπε ο Αλέξανδρος απευθυνόμενος περισσότερο στον εαυτό του.
-Από σένα εξαρτάται. Εσύ θα απομακρυνθείς από το σωστό, εσύ θα δημιουργήσεις την ένταση στην καταιγίδα της Κόλασής σου.
-Κωνσταντήν, σκέφτεσαι τους γονείς σου;
-Προσπαθώ να μην το κάνω.
-Γιατί;
-Φαντάσου ένα πουλί σε ένα κλουβί…
-Το φαντάζομαι, διέκοψε ο Αλέξανδρος με ένα μορφασμό. Το πουλί έχει φτερά και το έβαζαν σε κλουβί. Μα έχει φτερά για να πετά, πώς το βάζεις σε κλουβί;
-Το πνεύμα είναι πουλί σε κλουβί. Όταν ο άνθρωπος πεθαίνει, ελευθερώνεται. Ο πόνος των ανθρώπων για την απώλειά του, μοιάζει με ένα σκοινί στο πόδι του πουλιού που το τραντάζει, το εμποδίζει να πετάξει. Ο πόνος σου σε κρατά δεμένο με το πνεύμα και αφού δεν μπορείς να το αναστήσεις, ακολουθείς. Μόνο η ευγνωμοσύνη δίνει ενέργεια στο πνεύμα, η ευγνωμοσύνη το συντηρεί.
-Γιατί μόνο η ευγνωμοσύνη;
-Ευγνωμονούμε κάποιον που μας έχει κάνει καλό.
-Κατάλαβα, όσοι περισσότεροι ευγνωμονούν τόσα περισσότερα καλά έχει κάνει. Και συ ακόμη πονάς γι’ αυτό και δεν θέλεις να τους σκέπτεσαι, για να μην κάνεις κακό. Αν άνοιγαν οι ουρανοί και εμφανίζονταν η μητέρα σου, τι θα της έλεγες Κωνσταντήν;
-Τίποτα. Θα έτρεχα να χωθώ στην αγκαλιά της.
Ο Κωνσταντήν για πρώτη φορά δεν περίμενε άλλη ερώτηση. Έφυγε.

26

Ένοιωθαν εκπληκτική ζωτικότητα. Δούλευαν με τόσο κέφι από το πρωί μέχρι το βράδυ που σχεδόν δεν αισθανόταν κούραση. Και όταν μαζεύονταν στην αίθουσα, συζητούσαν για τις εργασίες που έπρεπε να γίνουν το πρωί και ένοιωθαν ανυπομονησία, να ξημερώσει για να δημιουργήσουν πάλι…

Μία μέρα που δούλευαν στην σπηλιά και κάνανε εξώρηξη στα πετρώματα, ο Περιβαλλοντολόγος φώναξε χαρούμενος, ‘ελάτε να δείτε τι ανακάλυψα!’ Μαζεύτηκαν γύρω του και ο άντρας τους έδειξε τρεις πέτρες.

-Σιγά την ανακάλυψη! τον ειρωνεύτηκε ο Χημικός.

Ο Περιβαλλοντολόγος πήγε μπροστά του, χτύπησε της πέτρες και έστειλε μία σπίθα ανάμεσα στα πόδια του Χημικού κοιτώντας τον θριαμβευτικά. Οι άλλοι χειροκρότησαν και είπαν ‘μπράβο’, αλλά ο Χημικός σήκωσε τα χέρια.
-Και γιατί χαίρεσαι;
-Είναι πυρόλιθοι! Θα ανάβουν φωτιά με αυτές βρε ηλίθιε!
-Και δεν μου λες βρε έξυπνε, τι θα ανάβουν; Χαρτί υγείας; γιατί με αυτές ούτε ξύλο ούτε φύλο ανάβει!
Κάποιοι είπαν ‘έχει δίκαιο’ και μόνο ο Γεωπόνος άρχισε να γελά με το κοροϊδευτικό ύφος του Χημικού και την έκφραση του Περιβαλλοντολόγου που έδειχνε οτι έψαχνε κάτι να απαντήσει.
-Γιατί γελάς εσύ; ρώτησε τσαντισμένα ο Περιβαλλοντολόγος τον Γεωπόνο.
-Γιατί έχω σπόρο βαμβάκι!


-Έχεις κουκιά; Ρώτησε ο Κωνσταντήν τον Γεωπόνο λίγο αργότερα.
-Βέβαια, είναι το αγαπημένο μου φαγητό, είπε καμαρωτά ο άντρας.
-Μην φυτέψεις, χαμογέλασε και απομακρύνθηκε συνοδευμένος από τον Αλέξανδρο.
-Λόγω του Πυθαγόρα; ρώτησε ο Αλέξανδρος τον Βιολόγο.
-Λόγω του κυαμισμού, είπε ο άντρας.
-Α! λες ο Πυθαγόρας να είχε αντιληφθεί τη σχέση;
-Η επιμονή του αυτό δείχνει... Μπορείς να φανταστείς ποια ήταν η πρώτη τροφή του άνθρωπο;
-Υποθέτω αυτή που μπόρεσε να πιάσει πρώτη. Σκουλήκια, σπόρους και καρπούς.
-Θα κατάφερνες να φας σκουλήκια;
-Αν δεν υπήρχε τίποτα άλλο…Αλήθεια, ποιά είναι η καλύτερη από όλα;
-Πρώτα ήταν τα φυτά, μετά ζώα που έτρωγαν τα φυτά, και μετά ζώα που έτρωγαν τα φυτοφάγα ζώα. Ο άνθρωπος που εμφανήστικε μετά τα σαρκοφάγα ζώα, τι μπορεί να φάει;
-Η σειρά λέει, ότι καλύτερη είναι τα σαρκοφάγα.
-Σωστά, αλλά επειδή είναι άνθρωπος, δικαιούται να τα φάει όλα. Tο πνευματική επίπεδο του ανθρώπου είναι ανάλογο της τροφής του, εξ ου το ‘είσαι ό,τι τρως’. Ο άνθρωπος των απολαύσεων τρώει πολύ, μαγειρεύει νόστιμα για να τρώει πολύ, και τρώει τα πάντα. Ζει για να τρώει.
Ο άνθρωπος που ερευνά την αλήθεια ψάχνει να βρει το σωστό και στη τροφή του, επιμένει περισσότερο σε αυτό που καταλαβαίνει ότι είναι σωστό. Υπάρχουν 3 διαβαθμίσεις σε αυτό το στάδιο.
Πρώτα αυτός που τρώει τα πάντα αλλά λιγότερο. Ο χρυσός κανόνας πρέπει να είναι η αντίδραση του σώματος, η οσμή που σου προκαλεί σάλια δείχνει ότι είναι κατάλληλο για σένα να το φας, όταν σου τρέχουν τα σάλια στην ιδέα του φαγητού, σημαίνει ότι πραγματικά πεινάς, είναι η ώρα που πρέπει να φας.
Μετά είναι ο φυτοφάγος. Μαγειρεύει και τρώει χόρτα, καρπούς, σπόρους.
Μετά ο σποροφάγος.
Στο σπόρο μέσα υπάρχει το ‘πρόγραμμά του’, η δυνατότητα για τη γέννησή ζωής. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να εμποδίσεις να εκφραστεί αυτή η δυνατότητα. Πρέπει να αφήσεις να βγάλει φύτρο, μετά μπορείς να το φας. Μπορείς όμως και να το καταπιείς, χωρίς να το μασήσεις. Τι διαφορά έχει αν φυτρώσει μέσα σου ή έξω; Ο σπόρος έχει πρωταρχικά ένζυμα, και το έντερο είναι το πρώτο όργανο του ανθρώπου, από αυτό φαίνεται ότι ταιριάζει περισσότερο στον άνθρωπο. Μία χούφτα σπόροι έχουν την δυναμική ενός δάσους.
Ο άνθρωπος στην τελικό στάδιο της πνευματικής του εξέλιξης, δεν τρώει τίποτα. Τρέφεται από τον αέρα και τον ήλιο.
-Κωνσταντή, τι πρέπει να κάνω για να κόψω την πολύ τροφή, και γενικά πως κόβεται μία κακιά συνήθεια;
-Πόσες φορές την μέρα τρως;
-Τέσσερις-πέντε!
-Ένας θεμελιώδης κανόνας της νευρολογίας είναι ότι τα νεύρα που ενεργοποιούνται μαζί, καλωδιώνονται και μαζί. Αν γίνεται κάτι άπαξ, μία χαλαρή ομάδα νευρών θα αντιδράσει και θα σχηματίσει ένα δίκτυο, αλλά αν δεν επαναληφθεί η συμπεριφορά αυτή, δεν θα χαράξει διαδρομή στον εγκέφαλο. Όταν κάτι γίνεται επανειλημμένως, αυτά τα νευρικά κύτταρα αναπτύσσουν μια όλο και πιο ισχυρή σύνδεση, καθιστώντας ευκολότερη την ενεργοποίηση του συγκεκριμένου δικτύου.
-Για να σταματήσω λοιπόν μία κακιά συνήθεια θα πρέπει να κρατηθώ, να πιεστώ ώστε να μην το κάνω μερικές φορές.
-Ακριβώς.
-Οπότε και το αντίθετο, πρέπει να πιέσω τον εαυτό μου ώστε να ξεκινήσει να κάνει κάτι που το βρίσκω σωστό, μία καλή συνήθεια.
- Ακριβώς.
-Όμως Κωνσταντήν, γιατί συμβαίνει αυτό; γιατί ο εγκέφαλος αντιδρά το ίδιο και στο καλό και στο κακό;. Δεν θα ήταν ασφαλέστερο αν ο άνθρωπος δυσκολευόταν περισσότερο να αποκτήσει μία κακιά συνήθεια;
Ο Βιολόγος χαμογέλασε.
-Αν γινόταν αυτό, δεν θα υπήρχε ελευθερία βούλησης.
-Κατάλαβα.

27

Όταν έφτασαν στις αλυκές μετέφεραν και τα ψάρια. Είχαν στο ενυδρείο αστακούς και γαρίδες, τσιπούρες και μπαρμπούνια, σαρδέλες και μύδια. Μετέφεραν βράχια και έκλεισαν τα δύο τρίτα ενός κολπίσκου σαν πέταλο. Έριξαν πολλή τροφή, τα μισά ψάρια από το κάθε είδος και τους ευχηθήκαν καλή τύχη. Ήλπιζαν ότι στην βαθειά θάλασσα θα υπήρχε ζωή.


Ο Κωνσταντήν είχε βγει για επιθεώρηση. Ήταν κάτι που έκανε σχεδόν κάθε μέρα, αλλά τώρα είχε καθοριστική σημασία γιατί, αν έκρινε ότι ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ λειτουργούσε καλά μέχρι εδώ, θα άρχιζαν την γονιμοποίηση των ωαρίων.

Έτσι όλοι τον ακολουθούσαν κατά πόδας, ακόμη και ο Πρόεδρος που ένοιωθε θετικότερα. Κοντά στην είσοδο ήταν τα νέα ζώα. Ο Κτηνίατρος είχε εντολή και σε κάθε ΑΣΚΗΣΗ ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 2 έκανε προμήθειες σε ζώα κατάλληλα για τροφή, έτσι είχαν μόνο τρία είδη. Κότες, αρνιά και γουρούνια. Η αλυσίδα της ζωής είχε σπάσει, αλλά η ζημιά δεν ήταν ανεπανόρθωτη. Η φύση θα έβρισκε το δρόμο της, το μόνο που χρειαζόταν ήταν ο χρόνος.

Αναπτύσσονταν γρήγορα, ήταν ζωηρά και υγιέστατα. Θα τα μετέφεραν στο χώρο τους όταν τα φυτά θα είχαν πολλαπλασιαστεί και θα υπήρχε αρκετή τροφή. Ο Κωνσταντήν είπε ‘καλώς’ και κάποιοι ενθουσιώδεις χειροκροτήσανε. Στριμώχτηκαν στα οχήματα και ξεκίνησαν για κει.

Ο Γεωπόνος είχε μεγάλες προμήθειες σε φυτά και σπόρους. Το θερμοκήπιο ήταν γεμάτο με καρποφόρα δεντρίλια, μικρά βέβαια επειδή το τεχνητό φως δεν βοηθούσε στην ανάπτυξή τους, αλλά υπήρχαν πολλά είδη. Όλα μεγάλωναν παραδοσιακά, με νεράκι και κοπριά γιατί ο Πρόεδρος δεν ήθελε στο πιάτο του φυτοφάρμακα και υβρίδια. Όταν τα μετέφεραν στην επιφάνεια, είχαν βάλει για λίγες μέρες πάνω τους σκουρόχρωμες τέντες ώστε να προσαρμοστούν στο φως του ήλιου.

Η περιοχή των ζώων ήταν χαμηλότερη από την υπόλοιπη περιοχή και έπρεπε να φτάσεις κοντά για να τη δεις. Στο στενότερο σημείο του ποταμού είχαν κάνει μια γέφυρα με σκοινιά και σανίδες που θα έπαιρναν όταν θα μετέφεραν τα ζώα. Η σπαρμένη γη και το κατάλληλο έδαφος ήταν κάπου ένα χιλιόμετρο, τα φυτά θα αναπτύσσονταν εκεί και αυτό θα κράταγε τα ζώα τριγύρω. Το ποτάμι ήταν επιπρόσθετο εμπόδιο.

-Κωνσταντήν, αν οι δύο περιοχές ήταν κοντά θα μπορούσαν κάθε μέρα να παίρνουν γάλα, αβγά…τώρα θα πρέπει να μεγαλώσουν πολύ τα παιδιά μέχρι να καταφέρουν να φτάσουν ως εδώ, γιατί επέλεξες να είναι τόσο απομακρυσμένοι οι δύο χώροι; είχε ρωτήσει ο
Περιβαλλοντολόγος.
-Θα είναι μεγαλύτερα τα οφέλη τους αν είναι μακριά.
-Με ποια λογική;
-Θα αργήσουν να γνωρίσουν τον φόβο.

Εντυπωσιαστήκαν και πάλι με τη σκέψη του, αλλά μόνο ο Αλέξανδρος κατάλαβε ότι δεν εννοούσε το φόβο που μπορεί να νοιώσει ένα παιδί για κάποιο ζώο όταν το βλέπει πρώτη φορά, εννοούσε το φόβο του θανάτου. Συγκλονίστηκε, τα παιδιά δεν θα γνώριζαν το θάνατο, θα ένοιωθαν αθάνατα για κάποια χρόνια!

28