Το πληγωμένο ελαφάκι

Κεφάλαιο 1: Χάθηκε η Νικολέτα

Κάθε μέρα έκανε το ίδιο δρομολόγιο με το συγκεκριμένο λεωφορείο της εταιρείας που εργαζόταν η Νικολέτα, αλλά σήμερα δεν μπήκε στο συγκεκριμένο λεωφορείο. Ο οδηγός φώναζε ότι φεύγει, δεν μπορεί να περιμένει άλλο, και οι φίλοι της ανησύχησαν. Πού να βρίσκεται η Νικολέτα; Γιατί δεν ήρθε σήμερα μαζί τους; Ήμασταν όλοι μαζί και κάπου σταμάτησε; Μήπως τελικά έμεινε πίσω και πήγε να βρει το Στάθη, τον άνδρα που την πλήγωσε και της τραυμάτισε την καρδιά; Μήπως τη δολοφόνησε; Μήπως απλά έχασε το λεωφορείο; Κοίταζαν τη θέση της, ήταν κενή. Πώς θα το έλεγαν στην άμοιρη τη μάνα ότι η φίλη τους σήμερα δεν θα επέστρεφε στο σπίτι όπως όλοι, ότι κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται. Κι αν δεν ξαναγυρίσει;
Σκέψεις βασανιστικές γέμιζαν το μυαλό τους και ηρεμία δεν μπορούσαν να βρουν.
Δεν το χωρούσε ο νους της. Ποια ήταν η τελευταία στιγμή που την είδαν; Ποιος της μίλησε τελευταίος; Δεν μπορούσαν να πουν, δεν μπορούσαν να σκεφτούν ούτε να θυμηθούν τίποτα. Κανείς δεν είχε όρεξη να επιστρέψει στο σπίτι απόψε. Όλοι έπρεπε να βοηθήσουν επειγόντως να βρεθεί. Ήταν φίλη τους πολλά χρόνια, την αγαπούσαν. Ο ένας όμως παρηγορούσε τον άλλο ότι η Νικολέτα θα ξαναγυρίσει, ότι αύριο θα είναι πάλι όλοι μαζί και αυτό που φοβούνται δεν αληθεύει. Μπορεί να έχασε το λεωφορείο ή να πήγε με ταξί. Δεν ήθελαν όμως να το διασταυρώσουν ή να το διαπιστώσουν, γιατί δεν ήθελαν να ανησυχήσουν την μάνα της. Πώς θα μάθαιναν την αλήθεια; Το κινητό της είναι απενεργοποιημένο και δεν υπάρχει άλλος τρόπος επικοινωνίας να το μάθουν. Θα περίμεναν καρτερικά να ξημερώσει ο Θεός τη μέρα του. Κι αν την επόμενη μέρα έρθει στη δουλειά, τότε θα πάψουν να ανησυχούν. Κι αν δεν έρθει αύριο; Λίγη υπομονή και θα το μάθουν. Θα ήταν η μοναδική σωτήρια λύση γιʼ αυτούς.
Ο Βασίλης, ο εξυπνότερος της παρέας, τους πρότεινε να τηλεφωνήσουν στο Στάθη. Εντάξει μπορεί να χώρισαν, αλλά αυτό δεν τον βγάζει έξω. Αν πάθει κάτι η κοπέλα, ευθύνεται κι αυτός. Όλες οι έρευνες θα στραφούν σʼ αυτόν, είναι ο πρώτος ύποπτος, αφού έχουν πρόσφατα χωρίσει. Έπρεπε να μην φτάσει στα χέρια της αστυνομίας αυτή η υπόθεση. Έπρεπε να προσπαθήσουν μόνοι τους να ερευνήσουν. Να μάθουν μόνοι τους ποια είναι η αλήθεια. Αν είχε ανοικτό το κινητό η D, γνωστή κινητή τηλεφωνία, θα μπορούσε να μας βοηθήσει στην ανακάλυψή της άμεσα, αλλά το έχει κλειστό. Πού είναι;. Που θα κοιμηθεί απόψε;
Το λεωφορείο έφτασε στον προορισμό του. Οι 8 φίλοι κατέβηκαν στη στάση τους λυπημένοι και περπατούσαν. Η Μαρκέλλα, μια κοπέλα της παρέας, έλαβε ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα της. Της είπε ότι θα αργήσει λίγο, θα κάνουν μια έρευνα να δουν που πήγε η φίλη τους. Εκείνη είχε κρυφά δεσμό με τον Ισίδωρο, ένα συνάδερφό της που της είπε ότι μόλις πήρε το διαζύγιό του και τώρα θέλει να ξαναφτιάξει τη ζωή του με την Μαρκέλλα. Όμως πάντα της έδινε ένα είδος ανασφάλειας. Τον ήθελε η ψυχή της και δεν τον ήθελε συνάμα. Γιʼ αυτό ποτέ δεν κοιμήθηκαν μαζί. Ποτέ δεν της ζήτησε τέτοιο πράγμα. Άλλωστε ήταν 32 ετών. Είχε όλο τον καιρό μπροστά της να το κάνει αν ήθελε. Ήθελε να του αφήσει λίγο καιρό να συνέρθει πρώτα και μετά θα έκανε την κίνηση να ξαναπαντρευτεί. Ήθελε να συνειδητοποιήσει τη νέα κατάσταση που βρίσκεται. Εκείνη περίμενε αυτόν να είναι έτοιμος να παντρευτεί και αυτός περίμενε αυτήν να είναι έτοιμη ερωτικά. Δεν ήθελε να μπλέξει με εγκυμοσύνες, αφού ήδη είχε τρία παιδιά από το γάμο του. Δηλαδή, με λίγα λόγια, αυτή η σχέση ήταν μια αναμονή και για τους δύο. Πέρασε πολλά στάδια, πολλούς χωρισμούς, αλλά ποτέ δεν διέλυσε.
Η μητέρα της στο τηλέφωνο φάνηκε ανήσυχη. Η Μαρκέλλα της είπε τα πάντα για την Νικολέτα.
- Να έρθεις στο σπίτι παιδί μου. Μπορεί να είναι ήδη σπίτι της κι εσύ ανησυχείς άδικα.
- Μα ήμασταν μαζί μανούλα, δεν είναι λογικό να έχει φτάσει πριν από μας.
- Αποκλείεται να πήρε ταξί;
- Σκεφτήκαμε όλοι αυτή την πιθανότητα, αλλά δεν είναι βάσιμη, διότι εκεί κοντά δεν υπάρχει πιάτσα ταξί. Εκτός, αν πήγε στο σπίτι του Στάθη. Ήθελε να τα ξαναφτιάξουν. Δεν μπορεί να τον ξεπεράσει. Δεν μπορεί να καταλάβει πόσο κακό της έκανε αυτή η σχέση. Δεν ακούει κανέναν.
- Ποιος της μίλησε τελευταία φορά; Ποιος την είδε; Θυμάται κανείς από σας;
- Μπα, δεν μπορούμε να θυμηθούμε. Εδώ υπάρχει ένα απέραντο κενό. Αμφιβάλλουμε αν ήταν μαζί μας ή όχι.
- Κάτι σκέφτηκα. Άκουσε παιδί μου. Θα πάρω τη μητέρα της τηλέφωνο ότι τάχα ανησυχώ για σένα και θα τη ρωτήσω αν επέστρεψε η Νικολέτα στο σπίτι. Μόνο έτσι θα μάθουμε χωρίς να την ανησυχήσουμε. Μετά θα σε πάρω τηλέφωνο να σου πω.
- Μανούλα μου, το ήξερα ότι μπορώ να βασίζομαι και να υπολογίζω σε σένα.
- Μόλις όμως σε πάρω τηλέφωνο, ανεξαρτήτου αποτελέσματος, θα έρθεις στο σπίτι.
- Αυτό Εξυπακούεται! Αύριο θα ψάξουμε με το φως της ημέρας, αν δεν είναι εκεί.

Κεφάλαιο 2: Παγιδευμένοι στο πάρκο

Οι οκτώ φίλοι περπατούσαν και βρέθηκαν σε ένα μέρος περίεργο που δεν είχαν ξαναδεί. Είδαν ένα παρκάκι που δεν είχαν προσέξει άλλοτε και κάθισαν σε ένα παγκάκι για να περιμένουν το τηλεφώνημα. Τότε είδαν μια τσάντα πεταμένη και ένα πορτοφόλι. Τα έπιασαν στα χέρια τους και είδαν ότι η τσάντα ανήκε στην Νικολέτα και αντίστοιχα το πορτοφόλι στον Στάθη.
- Ήταν μαζί σʼ αυτό το παρκάκι πριν από μας. Φώναζαν τα ονόματά τους αλλά απάντηση δεν έπαιρναν παρά μονάχα άκουγαν την ηχώ των ονομάτων τους.
- Περίεργο όμως, κανείς άλλος δεν είναι εδώ. Είμαστε οι μόνοι.
- Που το βρίσκετε το περίεργο. Τέλη Φεβρουαρίου είναι κάνει κρύο. Θα πήγαν στα σπίτια τους. Τέτοιος καιρός επιβάλλεται να είσαι σπίτι.
- Όπως θα έπρεπε να ήμασταν κι εμείς.
- Περίεργο! Αυτό το παρκάκι φωτίζει σαν να είναι μέρα. Ναι και ξέρετε ποιο είναι το περίεργο, ότι κανείς δεν τα έχει κλέψει. Σε καιρό κρίσης μια τσάντα και ένα πορτοφόλι είναι δέλεαρ. Κι όμως αυτά παρέμειναν ανέπαφα και ήταν και σε εμφανές μέρος.
- Καταλαβαίνω ότι σʼ αυτό το παρκάκι που ήρθαμε δεν υπάρχει διέξοδος. Έχουμε εγκλωβιστεί. Δείτε, είμαστε παγιδευμένοι. Σίγουρα κάπου εδώ έχει εγκλωβιστεί και η Νικολέτα με το Στάθη.
- Είμαστε χαμένοι. Για να δούμε είμαστε όλοι παρόντες; Λείπει ένας, μου φαίνεται. Αρχίζω εγώ, η Κατερίνα, που είμαι παρούσα. Βασίλη!
- Παρών
- Τρύφων!
- Παρών
- Παυλίνα
- Παρούσα.
- Σωτήρη
- Παρών
- Ευανθία
- Εύα παρακαλώ, παρούσα.
- Ωραία, συνεχίζω.
- Μαρκέλλα
- Παρούσα
- Ισίδωρε, Είσαι εδώ; Πού είσαι; Ο Ισίδωρος λείπει.
- Εδώ είμαι. Απομακρύνθηκα λίγο. Το είδατε αυτό;
- Ποιο;
- Να το πάλι! Είδα ένα πληγωμένο ελαφάκι, γεμάτο αίματα, να τρέχει. Ήταν πολύ όμορφο και χάθηκε βαθιά. Δεν το πρόλαβα. Μου ξέφυγε, το άτιμο.
- Πρέπει να το βοηθήσουμε. Θα πρέπει να χάθηκε. Βλέπω ότι είμαστε όλοι παρόντες Για να γίνει αυτό χρειάζεται να το ακολουθήσουμε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 3: Ταξίδι στο 1852 μ.Χ.

Το ακολούθησαν και είδαν ένα δρόμο να ορθώνεται μπροστά τους. Απ’ αυτό το δρόμο δεν είχαν περάσει άλλη φορά. Κι όμως κάθε μέρα περνούσαν από εκεί, κι αυτό το παρκάκι, και μάλιστα το συγκεκριμένο στενό δρομάκι, δεν τα είχαν ξαναδεί Ο Βασίλης δεν ήθελε να τους ακολουθήσει. Είχε κακό προαίσθημα Το έκανε με βαριά καρδιά. Τότε είδαν ότι ένα τούνελ που στην άκρη του είχε ένα φως, φάνηκε μπροστά τους ξαφνικά, το βάδισαν και στην άλλη άκρη του φάνηκε μια πανέμορφη γέφυρα Αυτή η γέφυρα ήταν απέραντη κατακίτρινη που έμοιαζε το υλικό της με σουηδικό ξύλο, αλλά δεν ήταν από υλικό κατασκευασμένη, αλλά έμοιαζε με αντιύλη, ήταν άυλη όπως τα όνειρά μας. Τους άρεσε τόσο πολύ που ήθελαν να την διασχίσουν όλη, μέχρι το τέρμα της. Το έπραξαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Όταν έφτασαν στο τέρμα της φύσηξε ένας δυνατός άνεμος και τα πράγματά τους χάθηκαν. Άρχισαν όλοι να στροβιλίζονται γύρω- γύρω και να ουρλιάζουν. Σε κάθε στροφή που πραγματοποιούσαν έβλεπαν κτίρια σε κλάσματα δευτερολέπτου να γκρεμίζονται, στην θέση τους άλλα να κτίζονται και να γκρεμίζονται και άλλα να κτίζονται και να γκρεμίζονται και αυτό γινόταν κατ’ εξακολούθηση, με μεγάλη ταχύτητα. Παράλληλα είδαν δέντρα και λουλούδια ανύπαρκτα να φυτρώνουν εκεί που δεν υπήρχαν και συνέχεια γινόταν αυτό. Κι αυτό γινόταν με μεγάλη ταχύτητα. Εκείνοι πολύ γρήγορα ένιωθαν τα πάντα να πηγαίνουν προς τα πίσω, όπως πάει το dvd όταν κινείται μέσα στο dvd player η κάθε σκηνή όταν την στρέφουμε προς τα πίσω, για να δούμε το έργο από την αρχή. Όμως ανάλογη αλλαγή έγινε και πάνω τους και ντύνονταν και γδύνονταν σε μικρό αστραπιαίο χρόνο με ρούχα κάθε εποχής που συναντούσαν μπροστά τους και κάποτε σταμάτησαν σε μόδα μιας πολύ μακρινής περασμένης εποχής, πριν 2 αιώνες. Επισκέφτηκαν το 19ο αιώνα και συγκεκριμένα το 1852
Τελικά φορούσαν ρούχα του 1852, μετά την εποχή του νεοσύστατου κράτους, όταν βασιλιάς και βασίλισσα στην Ελλάδα ήταν ο Όθωνας και η Αμαλία αντίστοιχα. Οι κοπέλες φορούσαν παλιά φορέματα σε στυλ βασίλισσας Αμαλίας, την οποία μόδα είχε η ίδια η βασίλισσα καθιερώσει και τα παλικάρια φουστανέλα ή φράκα Έσκασαν όλοι να γελούν.
- Ευτυχώς που έχουμε αποκριές και αν μας δει κάποιος θα πει ότι ντυθήκαμε για το καρναβάλι. Είπε ο Σωτήρης.
- Είναι όμως αποκριές κι εδώ; Συμβαδίζει άραγε ο χρόνος;
- Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Τι σε νοιάζει; Αυτοί ντύνονται έτσι κάθε μέρα. Είναι τα ρούχα τους.
- Μας φώτισες.

Κεφάλαιο 4: Η κατάρα
Είχανε βρεθεί σε μια άλλη εποχή και είδαν την Νικολέτα να τους καλεί σε έναν χορό. Αλλά σταμάτησε ξαφνικά, γιατί προηγουμένως έπρεπε να τους πει μερικά πράγματα, κάποιες διευκρινήσεις. Απέμειναν με ανοικτό το στόμα να την παρακολουθούν. .
- Ελάτε παιδιά, σας περιμένω.
- Νικολετα ζεις, είσαι καλά κορίτσι μου;
- Όπως βλέπετε ζω
- Βλέπω με χαρά ότι είστε πάλι μαζί. Τα ξαναφτιάξατε με το Στάθη;
- Τον δέχτηκα κοντά μου. Είπα να του δώσω μια δεύτερη και τελευταία ευκαιρία να επανορθώσει. Λέει ότι δεν θα επαναλάβει τα παλιά του σφάλματα. Ότι κατάλαβε πως μ’ αγαπάει. Μόνο εμένα αγαπάει. Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ ποτέ δεν κατάφερα να τον ξεπεράσω. Είπε κι έκλαιγε, το ίδιο έκανε κι ο Στάθης.
- Πού είμαστε Νικολέτα; Στάθη, τι γίνεται εδώ; Κανείς σας δεν μιλά; Γιατί κλαίτε; Είπε η Κατερίνα.
- Εγώ φταίω για ό,τι πάθατε, κανείς άλλος Είναι μια κατάρα . Πρόσβαλα κάποιον.. Είπε κλαμένος ο Στάθης.
- Τι εννοείς;
- Θα σας τα εξηγήσω όλα εγώ. Έδωσα παρουσία σήμερα στη δουλειά χωρίς να μείνω. Δήλωσα αδιαθεσία και έφυγα νωρίτερα. Εσείς δεν το αντιληφθήκατε, γιατί είχε πάει ο καθένας στο πόστο του. Είπε η Νικολέτα και συνέχισε. Περπάτησα αρκετά χωρίς να ξέρω που πάω. Σε μια στιγμή μου ήρθε μια ιδέα, δεν πάω να κάνω μια ξαφνική απροειδοποίητη επίσκεψη στο Στάθη, που το σπίτι του ήταν κοντά στη δουλειά; Έμαθα ότι τα είχε με άλλη και πόνεσα. Τους είδα μαζί, αλλά μου έκανε εντύπωση ότι εκείνος ήταν αποστασιοποιημένος, κλαμένος και εκείνη προσπαθούσε να τον παρηγορήσει. Δεν μου φάνηκαν ερωτευμένοι. Τουναντίον, τον άκουσα να της λέει ότι ποτέ δεν έπαψε να μ’ αγαπά, ότι ήταν λάθος αυτός ο χωρισμός και κατάλαβα ότι άξιζε να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Ευτυχώς, δεν μου είχε κλείσει τα μάτια η ζήλια μου. Έφυγα, και πήγα στο παρκάκι . Τον είδα να βγαίνει από το σπίτι και με έντονο βήμα ήρθε και κάθισε στο παγκάκι που κάθισα κι εγώ χωρίς να με προσέξει. Φυσούσε, ξεφυσούσε και ηρεμία δεν μπορούσε να βρει. Φανταστείτε πόσο βυθισμένος ήταν στις σκέψεις του!. Μετά άναψε ένα τσιγάρο, και έπειτα δεύτερο, τρίτο και με το τέταρτο φάνηκε ότι ηρέμησε κάπως. Φυσικά, η κοπέλα είχε φύγει πρώτη απ’ αυτόν. Έτρεξε βιαστική στη σκάλα και κατέβαινε δυο- δυο τα σκαλοπάτια. Κόντευε να πέσει, διότι τα δάκρυά της έκρυψαν την ορατότητα και δεν μπορούσε να δει τα σκαλιά. Ευτυχώς, όλα καλά. Άγιο είχε και γλίτωσε. Ούτε αυτή φάνηκε να με πρόσεξε. Έγινα αόρατη ξαφνικά.
- Σοβαρολογείς;
- Όχι βέβαια, απλά είχαν τα δικά τους, ήταν βυθισμένοι στις σκέψεις τους που δεν με προσέξανε. Δηλαδή, γενικά δεν έβλεπαν μπροστά τους. Μεταφορικά εκφράζομαι φυσικά. Πήρα το θάρρος και του μίλησα πρώτη: «Μίλα μας και ας μη μας αγαπάς. Το γεγονός ότι χωρίσαμε δεν είναι κόσμιο να σε κάνει απρόσιτο». Έλαμπε όταν με είδε, βρήκε τη γαλήνη του. Έπεσε στην αγκαλιά μου και με φιλούσε αχόρταγα.
- Κρύβε λόγια.
- Καλά Στάθη μου. Τότε μου μίλησε, του μίλησα και στο τέλος καταλάβαμε ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωριστά εμείς οι δύο.
- Ωραία ιστορία. Ρομαντική
- Δεν θα το έλεγα Κατερίνα μου. Η συνέχεια δεν είναι τόσο ευχάριστη. Αυτή είναι η αιτία της καταδίκης μας. Συνεχίζω… Τότε είδαμε ένα ελαφάκι να τρέχει βιαστικό.
- Το είδα κι εγώ προηγουμένως που έτρεχε. Ήταν πληγωμένο. Ήθελα να το βοηθήσω, αλλά στάθηκε αδύνατον. Ήθελα να του γιατρέψω την πληγή. Δεν σταμάτησε το άτιμο. Είπε ο Ισίδωρος.
- Αχ αυτή η πληγή προκλήθηκε από το Στάθη δυστυχώς. Βλέπεις, είναι κυνηγός.
Ο Στάθης του έριξε μια πέτρα για να το φάμε.
- Βάρβαρε είπαν όλοι εκτός από τη Νικολέτα.
- Θα γινόταν ωραίο έδεσμα με πατατούλες στο φούρνο, μου είπε. Τα τρώνε τα ελάφια; Του είπα εγώ απορημένη. Βέβαια. Στη Ρόδο παλιά είχε πολλά, αλλά τώρα μείνανε λίγα, πολύ λίγα. Τα έχουν μαζεμένα σε κλουβιά και τα φροντίζουν. Παλιά τα είχαν στο πάρκο του Ροδινιού. Έπειτα ανέλαβε τη φροντίδα τους κάποιος ιδιώτης. Δεν είναι ελεύθερα πια στη φύση. Έπρεπε να προστατέψουν το είδος. Στο τέλος ακούστηκε κάτι σαν γυναικεία κραυγή πόνου και το ελάφι άρχισε να τρέχει πανικόβλητο. Το πάρκο έκλεισε και μας φυλάκισε, αλλά μετά άνοιξε και πάλι, όμως εμείς δεν μπορούσαμε να βγούμε, μια ακτίνα φωτός μας εμπόδιζε. Αν την ακουμπούσαμε ή την διαπερνούσαμε θα πεθαίναμε από ηλεκτροπληξία. Είχαμε εγκλωβιστεί. Θα ζήσουμε για λίγο στην περιοχή μας, στην Αθήνα του 1852. Αν ζήσουμε μετά από τη θύελλα που θα συμβεί εκεί εκείνη την εποχή, μετά θα μεταφερθούμε σε μια άλλη εποχή στη Ρόδο. Θα πάμε στη Ρόδο του 2012.
- Τι ωραία, θα βρεθούμε στην εποχή μας.
- Όταν καταφέρουμε να το βρούμε και να το γιατρέψουμε θα γίνει μια πολύ όμορφη κοπέλα, που μια κακιά μάγισσα την έχει μαγέψει. Αυτή η μάγισσα είναι η μητέρα του Μάρκου του αγαπημένου της που δεν την θέλει για νύφη της και κάνει τα πάντα για να τους χωρίσει. Μόλις βρει τον αγαπημένο της και εξοντώσουμε τη δύναμη της κακιάς μάγισσας και την κάνουμε φυσιολογική γυναίκα χωρίς δυνάμεις, θα μας στείλει στην πατρίδα μας. Δεν θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε. Σε δευτερόλεπτα θα είμαστε στην Αθήνα.
- Που τα ξέρετε όλα αυτά;
- Μας μίλησε ανθρώπινα το ελάφι, με μια ψιλή γυναικεία φωνούλα ξεψυχισμένη και μας τα είπε όλα αυτά. Είπαν πώς ό,τι κάνουμε θα μας παρακολουθούν για να μην συμβούν χρονικά παράδοξα και αναστατώσουμε τα γεγονότα του 1852. Είπαν ότι αν κάνουμε καμιά βλακεία ή μας πιάσουν ή μας τουφεκίσουν θα δημιουργήσουν εικονικές πραγματικότητες, ή θα σταματούν τον χρόνο για να μη χαλάσει η ιστορία. Π.χ. Αν πεθάνουμε εκεί τότε θα δημιουργήσουν παράλληλα σύμπαντα που θα συνεχίσουν τη ζωή μας.
- Μπερδεύτηκα!
- Και αν δεν το πιάσουμε και το βρει κάποιος άλλος και το σκοτώσει; Στη Ρόδο υπάρχουν κυνηγοί. Κάποιος θα το πιάσει. Μπορεί να το εγκλωβίσουν μαζί με τα άλλα. Αν σκοτωθεί τι γίνεται;
- Τότε πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα είναι το τέλος μας, γιατί αν σκοτωθεί το ελαφάκι, τότε θα μείνουμε σ’ αυτή την πόλη, δεν θα δούμε ποτέ την πατρίδα μας και θα πεθάνουμε μόνοι στην εξορία για πάντα. Αν το εγκλωβίσουν πρέπει να το απελευθερώσουμε. Επειδή κάτι τέτοιο είναι επικίνδυνο προτείνει να μεταμορφωθεί σε κάποιο άλλο ζώο, συγκεκριμένα μια πεταλούδα, ώστε να βγει εύκολα μόνη της από το κλουβί. Θα προσπαθήσουμε με πονηριά να της κλέψουμε το μαγικό ραβδί και το βιβλίο με τα ξόρκια και να τα δώσουμε του Μάρκου να τα καταστρέψει, αφού πρώτα ολοκληρωθεί με επιτυχία η αποστολή μας. Χωρίς αυτά τα σύνεργα είναι μια απλή γυναίκα. Ακόμα κι αν ξέρει απ’ έξω τα ξόρκια, τα έχει αποστηθίσει, είναι αδύναμη χωρίς το μαγικό ραβδί να κάνει μάγια. Θα τη μαγέψουμε λοιπόν μια πεταλούδα που σε όλους αρέσει και δεν την σκοτώνουν. Θα πρέπει να προσέξουμε να μην πέσει σε χέρια κάποιου που συλλέγει πεταλούδες. Θα πρέπει να κατευθυνθεί άμεσα η μεταμορφωμένη πεταλούδα στην Κοιλάδα των πεταλούδων της Ρόδου και να την βρούμε και να την μεταφέρουμε από εκεί. Αν καταφέρουμε να πιάσουμε στα χέρια μας το ραβδί και το βιβλίο με τα μαγικά ξόρκια, θα δώσουμε πίσω στην πεταλούδα την πραγματική της μορφή. Πάμε, αρχίζει η περιπέτεια

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 5: Περιπλανώμενοι στο 1852 μ.Χ.

Η Νικολέτα δεν είπε τίποτα άλλο και συνέχισε να χορεύει με το Στάθη. Η διάθεσή της άλλαξε ξαφνικά, έπαψε να κλαίει. Ήταν ευτυχισμένοι. Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό. Ονειρεύονται. Αλλά όνειρο που έβλεπαν όλοι μαζί, αποκλείεται να είναι. Η Νικολέτα και ο Στάθης χόρευαν, τελικά την ακολούθησαν και οι άλλοι, αλλά αυτά τα ρούχα τους φάνηκαν άβολα. Πως τα φορούσαν οι κοπέλες τότε; Οι πέντε κοπέλες έκαναν μια υπόκλιση και τα παλικάρια τις έπιασαν από το μπράτσο και άρχισαν τον χορό. Το περίεργο ήταν ότι ήξεραν τα βήματα και χόρεψαν με ευκολία σαν να ήταν κάτοικοι εκείνης της εποχής. Ο Βασίλης και η κοπέλα του, η Κατερίνα, τους είπαν ότι έπρεπε να δουν το σημείο που βρίσκεται το σπίτι τους, τι είναι. Είδαν ότι στη θέση του σπιτιού τους υπήρχαν απέραντοι αμπελώνες και γενικά η περιοχή τους ήταν με λίγα σπίτια και πολλά χωράφια. Να φανταστείτε έξω από τις στήλες του Ολυμπίου Διός ήταν χωματόδρομος. Η Αθήνα έμοιαζε με μια κωμόπολη, ούτε χωριό, ούτε πόλη. Δεν υπήρχαν πολυκατοικίες, αλλά χαμηλά σπιτάκια και φτωχογειτονιές με παιδάκια να παίζουν στους δρόμους. Αυλές φτωχικές με τεράστιους κήπους και η Ελλάδα φτωχή, πολύ πιο φτωχή από σήμερα. Το Σύνταγμα υπήρχε, αλλά έλειπαν τα νέα οικοδομήματα και οι ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι που το πλούτιζαν. Έλειπαν τα μαγαζιά και οι πολυκατοικίες. Ούτε η δουλειά τους υπήρχε, αλλά στη θέση της ήταν ένα μικρό καφενείο που μαζεύονταν μόνο οι φουστανελοφόροι άνδρες και μιλούσαν για τα πολιτικά Για τον Όθωνα και την Αμαλία, την ερωτική ανικανότητα του Όθωνα και την παρθενία της βασίλισσας που δεν κατάφερε να τεκνοποιήσει, αλλά άλλοι πίστευαν ότι έφταιγε εκείνη που δεν ήταν ικανή να τεκνοποιήσει. Είχαν χωριστεί σε δύο εμπόλεμα στρατόπεδα που άλλοι υποστηρίζανε το βασιλιά και άλλοι τη βασίλισσα. Κάποιοι που δεν ήθελαν να πάρουν μέρος σʼ αυτή την εμπόλεμη συζήτηση προτιμούσαν να μιλάνε για τους κλέφτες στα βουνά και τα κατορθώματά τους, γιατί μπορεί η επανάσταση να τελείωσε, αλλά κλέφτες και αρματολοί υπήρχαν ακόμα. Το μόνο κοινό με την εποχή τους ήταν τα βουνά και η θάλασσα, και τα αρχαία, με τη διαφορά ότι στη θέση του εξοχικού της Παυλίνας, μιας κοπέλας από την παρέα, υπήρχε ένας ανεμόμυλος, ένα μαγκανοπήγαδο και ένα εκκλησάκι. Είδαν την περιοχή που έμεναν πολλά χρόνια πριν. Είδαν ότι πράγματι ζούσαν στην Αθήνα του 19ου αιώνα.
- Πρόσεχε! Είπε ο Βασίλης στην Κατερίνα, όταν είδε μια άμαξα με δύο κατάλευκα άλογα να περνάει ξαφνικά εκείνη τη στιγμή από μπροστά τους. Μάλιστα πολλοί ήταν έφιπποι, αλλά οι περισσότεροι πάνω σε γαϊδούρια
- Φοβάμαι! Δεν στο κρύβω Βασίλη. Είναι περίεργο, πως βρεθήκαμε εδώ πέρα;
- Δες η φωτογραφία μου από το εξοχικό μου υπάρχει, αλλά στη θέση αυτής υπάρχει μια φωτογραφία ασπρόμαυρη. Εικονίζομαι είμαι εγώ με τον Τρύφωνα. Είμαστε ντυμένοι με περίεργα φορέματα τύπου βασίλισσας Αμαλίας και φουστανέλα και από πίσω σαν φόντο της υπάρχει ο μύλος το μαγκανοπήγαδο και το εκκλησάκι. Θα τρελαθώ είπε η Παυλίνα και έπιασε από το χέρι τον Τρύφωνα τρομοκρατημένη. Του το έσφιξε. Πότε την βγάλαμε αυτή; Η φωτογραφία ανακαλύφθηκε;
- Βέβαια το 1839. Ξένοι περιηγητές βάζανε τις φωτογραφικές τους τις έστηναν και έβγαζαν την ακρόπολη, που είναι ένα από τα μνημεία που διατηρείται από εκείνη την εποχή, αλλά όχι στη μορφή που είναι σήμερα, γιατί από τότε πέρασε πολλά δεινά είπε ο Βασίλης.
- Δες τι γράφει εκεί. Βρισκόμαστε στην Αθήνα, την πόλη που ζούμε, αλλά την εποχή του 1852. Είχε δίκιο η Νικολέτα, Άρα είμαστε στον 19ο αιώνα. Τι γνωρίζετε γιʼ αυτή την εποχή; Υπήρχαν πόλεμοι.; Τι θα αντιμετωπίσουμε;
- Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1852, μια φοβερή θύελλα ξέσπασε ξαφνικά στον ουρανό της Αθήνας. Ήταν μια θύελλα που, όπως καταγράφηκε από τους κατοίκους της εποχής, κυριολεκτικά σάρωσε οτιδήποτε συνάντησε στο πέρασμά της. Δέντρα ξεριζώθηκαν, σπίτια γκρεμίστηκαν, αλλά, το κυριότερο, η μια από τις τρεις κολώνες που έστεκαν χωριστά από τις υπόλοιπες στο ναό του Ολυμπίου Διός, στο κέντρο της πόλης, κατέπεσε. Το συμβάν αυτό θεωρήθηκε τόσο σημαδιακό από τους Αθηναίους, ώστε επί πολλές δεκαετίες αργότερα, όταν ήθελαν να προσδιορίσουν την εποχή εκείνη, έλεγαν χαρακτηριστικά: «τον καιρό της κολώνας».
- Γιʼ αυτό μας είπε αν ζήσουμε. Γιʼ αυτή τη θύελλα μίλησε η Νικολέτα. Πού μας στέλνουν;
- Πόσες του μηνός έχουμε σήμερα;
- Ας ρωτήσουμε έναν πατριώτη. Είδαν ένα να περνάει με το γάιδαρό του.
- Γάιδαρος στην Αθήνα; Πού να το πω και ποιος να με πιστέψει;
- Τι μήνα έχουμε; Σεπτέμβρη;
Έγνεψε καταφατικά και τους είπε:
- 29.
- Δόξα σοι ο Θεός συνεννοηθήκαμε.
- Αύριο θα συμβεί λοιπόν το κακό. Είπαν μεταξύ τους
- Να είμαστε τυχεροί να ζήσουμε. Αυτό εύχομαι.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 5 συνέχεια

- Σε τι εποχή ζούμε; Υπάρχει ακόμα η επανάσταση του 21;
- Όχι είναι μια εποχή μετά την ίδρυση του νεοσύστατου ελληνικού Κράτους, από τον Καποδίστρια που έγινε το 1828.
- Μόνο που τότε ήταν πρωτεύουσα το Ναύπλιο. Άραγε τώρα είναι η Αθήνα;
- Ποιος ξέρει από σας;
- Το 1831 δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας. Το 1832 ανέλαβε ο Όθωνας με την Αμαλία του και έγινε το 1833, ένα χρόνο αφότου την επισκέφτηκε το βασιλικό ζεύγος, πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους . Άρα σήμερα 1852 είναι πρωτεύουσα.
- Μπράβο Βασίλη. Λεγόταν πάντα Αθήνα; Είπε η Κατερίνα
- Όχι το όνομα Αθήνα το πήρε από την αρχαιότητα. Το πρώτο της όνομα ήταν Κεκροπία από τον βασιλιά Κέκροπα. Αργότερα πήρε το όνομα Αθήνα από την Αθηνά την τότε, κατά το δωδεκάθεο, προστάτιδα της πόλης, αλλά σε όλα τα νεότερα χρόνια την γνωρίζουμε μ’ αυτό το όνομα, το οποίο διατήρησε μέχρι σήμερα.
- Η πλατεία Ομονοίας υπάρχει το 1852;
- Το 1846 η Πλατεία Ομόνοιας παίρνει αυτό το όνομα. Πάμε μια βόλτα εκεί μια που το ανέφερες δηλαδή;.
- Κοιτάξτε η Πλατεία Ομονοίας είναι καταπράσινη. Γενικά αυτό παρατήρησα εδώ. Όλη η Αθήνα είναι καταπράσινη και μάλιστα στη Μεσογείων, την περιοχή του Στάθη, υπάρχουν βελανιδιές. Πω! Πω! Κήποι! Τι ωραία που ήταν τότε. Ο αέρας που αναπνέουμε καθαρός. Το νερό είναι πόσιμο. Μπρ! Κρυστάλλινο παγωμένο, καθαρό.
- Δείτε υπάρχουν στέρνες και μαγκανοπήγαδα.
- Αυτά σήμερα δεν τα συναντάς στην Αθήνα.
- Θαρρείς και ζω στο χωριό μου.
- Γιατί δεν την διατήρησαν αυτή την ομορφιά;
- Αυτή η ερώτηση μας βασανίζει όλους, αλλά μάλλον φταίει η πολυκοσμία. Τώρα η Αθήνα έχει περίπου το μισό πληθυσμό όλης της Ελλάδας. Αν δεν γινόντουσαν πολυκατοικίες που θα τους χωρούσε; Μόνο αν πάει καθένας στον τόπο του και αδειάσει η Αθήνα θα βρει την παλιά της Αίγλη. Ας μην υπήρχε η ρύπανση, η εγκληματικότητα και το νέφος και ας μας έλειπαν οι κήποι.
- Ναι, μας λείπει η ασφάλεια. Δεν ξέρουμε αύριο τι θα μας βρει. Δεν ξέρουμε αν θα ζούμε το επόμενο λεπτό. Πιο εύκολα πεθαίνεις από την ανασφάλεια και το άγχος, παρά από μια αρρώστια που θα σε βρει.
- Εσύ Σωτήρη, που κατάγεσαι από τη Λάρισα, και ο κάθε Σωτήρης, γιατί ήρθατε στην Αθήνα; Εσύ Ευανθία που είσαι από την Πάτρα γιατί ζεις στην Αθήνα; Εσύ Μανιάτη Τρύφωνα; Αν όλοι εγκατέλειπαν την Αθήνα και έμεναν οι πραγματικοί Αθηναίοι σ’ αυτήν, η διαφορά θα ήταν εμφανής.
- Έχεις δίκιο. Αυτό δεν είναι όμως τόσο σοβαρό. Πρέπει να μαζέψουν όλους τους αλλοδαπούς που μένουν στη χώρα μας και να τους στείλουν στις πατρίδες τους. Έτσι η Ελλάδα θα ανακουφιστεί. Είναι δυνατόν να τρέφουμε τον Πακιστανό, τον Βούλγαρο, τον Αλβανό και ο Έλληνας να ζει μετανάστης στη Γερμανία, στην Αυστραλία ή στον Καναδά,. γιατί η χώρα του δεν μπορεί να τον θρέψει; Μια εποχή που έπρεπε η Ελλάδα να τρέφει τα παιδιά της, τα διώχνει. Είδες καμιά μάνα να αφήνει στο έλεός τους τα γνήσια παιδιά της και να τρέφει τα υιοθετημένα; Κι όμως η Ελλάδα αυτό κάνει. Δεν είμαι ρατσιστής βρε παιδιά. Να φύγουν προσωρινά κι αν ορθοποδήσει κάποτε η Ελλάδα, ας ξανάρθουν.
- Δεν ξέρεις ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται; Επειδή η Ελλάδα το 1890 χρεοκόπησε, τώρα πρέπει να τα καταφέρει, αλλιώς η κατάρα αυτή θα την ακολουθεί μέχρι κάποτε να σωθεί.
- Ας πάψουμε αυτή τη συζήτηση, δεν ωφελεί. Αντίθετα, αφήνει μια πικρία στην καρδιά. Άλλωστε τώρα ζούμε στην Αθήνα του 1852 .
- Το ξέχασα για λίγο αυτό.
- Ναι, μετά από 38 έτη ο Τρικούπης θα σταθεί στο βήμα της Βουλής. Με περίλυπο ύφος θα κοιτάξει τα πλήθη και με μια φωνή θα πει στο λαό «Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν»
Κάνανε μια βόλτα στο Σύνταγμα. Υπάρχει και το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας. Περπάτησαν στις σημαντικότερες γωνιές της Αθήνας. Σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο παρατήρησαν ότι το Ζάππειο μέγαρο δεν υπήρχε. Απόρησαν γι’ αυτό.
- Είναι μεταγενέστερο κτίριο του 1874.
- Έτσι εξηγείται. Πάμε ναι βόλτα στον Εθνικό κήπο;
- Αν σε ακούσει κανείς να τον αποκαλείς έτσι, θα σε βάλει φυλακή. Λέγεται Βασιλικός. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή την εποχή η Ελλάδα δεν είναι δημοκρατικό κράτος, αλλά έχει βασιλιά και βασίλισσα. Όλα τα εθνικά λέγονται βασιλικά. Ακόμη και ο κήπος.
- Ναι, γνωρίζω ότι η Βασίλισσα Αμαλία άρχισε να παρουσιάζει έντονη δράση καλλωπισμού της πόλης των Αθηνών με δημιουργία κήπων, πλούσιας δεντροφύτευσης δρόμων, καθώς και έντονη φιλανθρωπική δράση, κυριότερα δείγματα των οποίων ήταν: Οι κήποι της Αθήνας, το Αμαλίειο ορφανοτροφείο, ο Πύργος της Βασιλίσσης, η πρωτοποριακή για τα δεδομένα της εποχής και σε όλη την Ευρώπη, ίδρυση ασφαλιστικού φορέα για τους ναυτικούς, το γνωστό Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο κ.ά., καθιερώνοντας ακόμα και επίσημη γυναικεία ενδυμασία ανακτόρων, φολκλορική φορεσιά της ελληνικής υπαίθρου, ένα πρωτόγνωρο μέτρο στις τότε Βασιλικές Αυλές της Ευρώπης. Είπε ο Βασίλης.
- Δεν φρόντισε όμως να φωταγωγήσει την πόλη.
- Τι βόμβα ήταν αυτή που αμόλησες Ισίδωρε; Υπήρχε ηλεκτρισμός τότε; Το 1889 για πρώτη φορά ήρθε ο ηλεκτρισμός στην Ελλάδα. Όχι βέβαια. Δεν φώτιζαν τους δρόμους τότε και στα χέρια τους κρατούσαν λάμπες πετρελαίου ή φαναράκια με κερί για να μετακινηθούν έξω και να φωτίζονται. Αργότερα ανακαλύφθηκε η ασετιλίνη. Μετά πια ακολούθησε ο γνωστός ηλεκτρισμός το 1889, όπως προείπα. Πριν απ’ αυτό όμως, τα σπίτια είχαν λάμπες πετρελαίου ή κεριά. Όπως βλέπεις όταν κόβεται το ρεύμα σήμερα.
- Ούτε λόγος για τηλέφωνο, ίντερνετ, ραδιόφωνο, τηλεόραση.
- Αυτό εξυπακούεται. Αυτά είναι εφευρέσεις του 20ου αιώνα.
- Και πώς περνούν το χρόνο τους;
- Εκτός από τις δουλειές τους οι γυναίκες, κάνανε εργόχειρα κέντημα, πλέξιμο, αργαλειό. Οι άνδρες πήγαιναν στα καφενεία. Τι νομίζεις;
- Θέλω να πάω στο σπιτάκι μου. Δεν μ’ αρέσει εδώ.
- Στο σπιτάκι σου είσαι, αλλά δες υπάρχουν χωράφια στη θέση του.
- Πώς φτάσαμε τόσο μακριά;
- Δεν άκουσες; Ο Στάθης ο ηλίθιος μας πήρε στο λαιμό του. Τώρα θα έβλεπα στον καναπέ μου το ματς των αιωνίων αντιπάλων, θα έτρωγα πίτσα και θα έπινα μπύρες και αντ’ αυτού γυρίζω σε μια άγνωστη εποχή με φουστανέλα. Ούτε τις αποκριές δεν ντύνομαι έτσι. Είπε αντιδρώντας έντονα ο Ισίδωρος.
- Εγώ τι να πω; Αντί για το κινητό μου υπάρχει ένα σακουλάκι αμύγδαλα στην τσέπη μου, θαρρείς και παίζουμε τα κορίτσια στον ήλιο. Στάσου μύγδαλα! Αλήθεια, παιδιά θέλετε μύγδαλα; Γέλασαν όλοι.
- Εγώ έχω βγάλει μια φωτογραφία έγχρωμη με τη μαμά μου και την έχω εδώ μαζί μου. Κοιτάξτε εδώ είναι μια φωτογραφία ασπρόμαυρη στη θέση της, το σπίτι μας δεν υπάρχει . Σαν φόντο υπάρχουν αυτοί οι αμπελώνες . Επίσης η μαμά μου λείπει από την φωτογραφία και δείχνει εμένα με ρούχα εργάτριας να σπέρνω τα χωράφια. Άρα αυτή είναι η δουλειά μου εδώ; Πότε την έβγαλα;
- Είναι η κατάρα που λέγαμε. Όλα τα αλλάζει. Είπε η Νικολέτα.
- Μήπως δεν είμαστε εμείς αλλά κάποιοι άλλοι, και αυτοί οι άλλοι τι κάνουν επήγαν στο σπίτι μας και ζουν τη ζωή μας και απορούν που βρίσκονται όπως εμείς; Ή η Νικητούλη στο φως στην Ομίχλη μας ψάχνει; Μακάρι να ήμουν πίσω! Είπε ο Σωτήρης
- Παιδιά καταλαβαίνετε Ελληνικά; Σας είπα ότι είμαστε εμείς, μια κατάρα μας βαραίνει και πρέπει να τη λύσουμε για να γυρίσουμε πίσω. Είπε η Νικολέτα.
- Όχι, δεν το πιστεύω αυτό που λες. Αν όμως ισχύει, πιστεύω ότι θα λένε ότι άνοιξε η γη και μας κατάπιε μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά ισχύει αυτό. Είπε η Ευανθία.
- Μήπως πεθάναμε και ζούμε σε άλλη εποχή; Σε ένα παράλληλο σύμπαν; Είπε η Κατερίνα Αποκλείεται να πιστέψω ότι ένα πληγωμένο ελαφάκι προκάλεσε τόσο κακό.
- Κι όμως, αυτό συνέβη είπε η Νικολέτα.
- Ακόμα και μετεμψύχωση να υπήρχε δεν θα θυμόσουν αυτή τη ζωή. Είπε ο Βασίλης.

Κεφάλαιο 6: Η αναζήτησή τους από τους συγγενείς τους

Όπως σωστά τους είπε η Νικολέτα, στην εποχή τους ήταν χαμένοι. Η μητέρα της Μαρκέλλας έπαιρνε συνεχώς τηλέφωνο την κόρη της, αλλά η κλήση δεν ήταν εφικτή. Πραγματικά εκείνη τη μέρα οι 9 φίλοι και ο Στάθης βρίσκονταν δέσμιοι σε μια ξένη εποχή που δεν γνωρίζουν αν θα βγουν ζωντανοί ή αν θα λήξει αναίμακτα αυτή η περιπέτεια. Οι γονείς τους έκαναν τα πάντα για να τους βρουν. Ήταν 5 ζευγάρια. Δεν γνώριζαν ότι στην Ελλάδα το κανάλι που μεταδίδεται η εκπομπή αυτή δεν εκπέμπει πια. Έχει οικονομικό πρόβλημα. Πού να το δουν άλλωστε και να το αντιληφθούν; Δεν βλέπουν πια τηλεόραση. Όμως στις εφημερίδες και στο ίντερνετ η εξαφάνισή τους έχει μαθευτεί και μάλιστα κάνει το γύρω του κόσμου. Η αστυνομία ψάχνει νυχθημερόν για τον εντοπισμό τους.
Μάλιστα, η πρώην κοπέλα του Στάθη μίλησε στην ανακρίτρια που μάζεψε κάθε ύποπτο να τον εξετάσει.
- Πόσο καιρό είστε ζευγάρι με το Στάθη;
- Μία εβδομάδα περίπου.
- Μίλησε μας γι’ αυτόν.
- Θα πω όσα ξέρω. Αγαπούσε τη Νικολέτα. Εγώ γι’ αυτόν δεν ήμουν τίποτα. Ήμουν μια φίλη για να την ξεπεράσει. Πάντα και μαζί μου και χώρια μου ήταν μόνος. Και το έλεγε και το έδειχνε. Ακόμα κι αν ήμουν κοντά του, έλειπε. Πολλές φορές τον απέτρεψα από την αυτοκτονία. Μετάνιωσε που της φέρθηκε άσχημα. Την αγαπούσε αληθινά. Όταν την χώρισε το κατάλαβε. Ήθελε να χωρίσουμε και να ενωθούν ξανά. Από αγάπη τον άφησα. Πήγε να τη βρει και δεν επέστρεψε.
- Δεν σας τηλεφώνησε να σας πει αν την βρήκε, να σας δώσει ένα σημείο ζωής; Να σας ζητήσει να χωρίσετε; Κοπέλα του ήσασταν δεν μπορεί να έδειξε τέτοια αδιαφορία, εκτός εάν τους συμβαίνει αυτό που φοβόμαστε όλοι, δεν βρίσκονται πλέον σ’ αυτή τη ζωή. Είπε η ανακρίτρια.
- Τίποτα, κανένα σημείο ζωής. Τον έχασα για πάντα. Τον είχα όμως και ποτέ; Αυτό αναρωτιέμαι! Θαρρείς και άνοιξε η γη και τον κατάπιε. Όταν έμαθα ότι και η Νικολέτα αγνοείται μαζί με ακόμα 8 φίλους της, κατάλαβα ότι τα νέα δεν είναι και τόσο ευχάριστα.
- Θεωρείτε ότι είναι νεκροί; Είπε η ανακρίτρια.
Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Το κεφάλαιο Στάθης έκλεισε για μένα. Κανονικά δεν έπρεπε να έρθω εδώ. Νιώθω τόσο ανόητη που έμεινα μαζί του και έχασα άσκοπα το χρόνο μου. Είναι ντροπή για μια κοπέλα να παραδέχεται δημόσια ότι δεν αγαπήθηκε από το σύντροφό της. Όσα είπα θα τα γράψουν οι εφημερίδες, θα γραφτούν στο ίντερνετ. Θέλω να πάω σπίτι μου!
Δεν πρόλαβε να της απαντήσει η ανακρίτρια γιατί εκείνη την ώρα χτύπησε η πόρτα και ένας αστυνομικός της είπε στ’ αφτί ότι κάποιος τη ζητά στο τηλέφωνο και την ενημέρωσε ποιος ήταν και τι θέλει. . Η ανακρίτρια ζήτησε να συνδέσουν τη γραμμή στο γραφείο της.
- Τι έγινε; Είπε με αγωνία.
- Ηρεμήστε δεσποινίς μου. Θα διακόψουμε την συζήτησή μας. Με ειδοποίησε ο νεαρός ότι κάποιος βρήκε στο δρόμο έξω από τη στάση τους το φουλάρι της Μαρκέλας και άλλα πολύτιμα προσωπικά αντικείμενα που μπορεί να δώσουν λίγο φως στο σκοτάδι. Σας ακούω! Είπε στο τηλέφωνο.
- Καλησπέρα σας. Είμαι ο αδερφός της Μαρκέλλας. Βρήκα ένα φουλάρι. Πιθανολογείται ότι είναι της Μαρκέλας, γιατί της το αγόρασα εγώ, ο ίδιος, αλλά μπορεί να έχει κι άλλη το ίδιο. Βλέπω όμως εδώ πέρα κι άλλα πράγματα, είδη προσωπικά που είναι σίγουρα των παιδιών. 5 γυναικείες τσάντες και 5 ανδρικά πορτοφόλια διασκορπισμένα και πεταμένα στο πάρκο. Θα πρέπει να συμβαίνει κάτι σοβαρό.
- Μπορείτε να μας φέρετε στο αστυνομικό τμήμα τα αντικείμενα που βρήκατε; Θα πρέπει να τα φέρετε ερμητικά κλειστά σε σακουλάκια για να δούμε αποτυπώματα Είπε η ανακρίτρια. Θα πω στον αρχηγό της αστυνομίας να στείλει ένα περιπολικό στην περιοχή να τα πάρει.
- Βεβαίως.
- Είναι πολύ περίεργο όλο αυτό που συμβαίνει.
- Αν γινόταν αυτό που λέτε θα τα είχαν κλέψει. Γιατί να τα πάρουν με τα χέρια τους. Όλα είναι ανέπαφα.
-Καλά, δεν τα βρήκε κάποιος να τα κλέψει; Είναι όλα άθικτα.
- Πράγματι, όπως τα λέτε και όπως σας τα λέω είναι.
- Πολύ περίεργα όλα αυτά που συμβαίνουν και δεν είναι εύκολο να βγάλεις άκρη σ’ αυτή την ιστορία…. Είπε απογοητευμένη η Ανακρίτρια.
Η συζήτηση κράτησε πολλή ώρα και κανένας δεν ήξερε τίποτα Συζήτησαν όλοι οι συγγενείς των παιδιών στο τμήμα, με την ανακρίτρια με τον αρχηγό της αστυνομίας, αλλά δεν βγήκε κάποιο αποτέλεσμα. Μέχρι το πρωί κράτησε η ανάκριση, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να τονίσουν περισσότερο την αγωνία των γονιών και των συγγενών για τα πράγματα που βρέθηκαν, αλλά όχι τα παιδιά τους. Δεν ήταν πουθενά. Το μυαλό τους πήγε σε όλες τις πιθανές περιπτώσεις και πάντα στο κακό. Την πραγματικότητα δεν ήταν δυνατόν να τη φανταστεί κανείς. Θα επαναλαμβανόταν η ανάκριση και αύριο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 7: Σπουδαίες ανακαλύψεις

Η Κατερίνα ήταν πιο δειλή από τους άλλους. Έκλαιγε ότι δεν θα ξαναέβλεπε το σπίτι της. Έβλεπε στο δρόμο άνδρες με φράκα, αλλά και φουστανελοφόρους και της ήρθε να γελάσει. Κρατήθηκε όμως βλέποντας όλα τα μνημεία της αρχαιότητας σε καλύτερη κατάσταση απ’ το σήμερα.
- Προσέξατε ότι δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, ούτε καν εκείνα που βλέπαμε στις ταινίες με την αστεία κόρνα.
- Το έτος 1886 έκανε στην Αθήνα την εμφάνισή του το πρώτο λεωφορείο. Ήταν ένα όχημα Γαλλικής κατασκευής μεγαθήριο για την εποχή, είχε 14 καθίσματα και κινείτο με ατμό, είχε σιδερένιες ρόδες και έκανε μεγάλο θόρυβο, καθώς περνούσε από τους κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας που ακόμα δεν είχε ασφαλτοστρωθεί. Οι πρωτοπόροι επιχειρηματίες αυτοκινητιστές το εκμεταλλεύονταν στην γραμμή Αθήνα – Θήβα, ώσπου μια ημέρα από έναν σπινθήρα άρπαξε φωτιά και τελείωσε άδοξα η σταδιοδρομία του. Το 1896 έφθασε στην Ελλάδα το πρώτο αυτοκίνητο, το 1897 το δεύτερο και στην συνέχεια και άλλα. Είπε ο Βασίλης.
- Όλα έχουν την εξήγησή τους λοιπόν.
- Όσοι φορούν φράκο δεν φοράνε γραβάτα. Οι άλλοι φυσικά φοράνε φουστανέλες. Κανένας δεν φοράει γραβάτα;
- Η γραβάτα ανακαλύφθηκε το 1912. Είναι φυσικό. Το 2012 έκλεισε 100 έτη ζωής. Είπε η Κατερίνα.
- Έτσι εξηγείται!
- Μάλιστα, αυτή την εποχή υπάρχει το δίλημμα φράκο ή φουστανέλα.
- Πολύ αστείο πράγματι.
- Πάντως ψηφίζω φράκο. Με τη φουστανέλα δείχνω γελοίος.
- Έπρεπε να είσαι περήφανος γι’ αυτό. Έλληνας δεν είσαι; Έπρεπε να ήσουν τσολιάς στον Άγνωστο στρατιώτη καημένε. Γελάει κανείς μ’ αυτούς;
- Άλλο στον άγνωστο στρατιώτη και άλλο να περιπλανιέμαι μ’ αυτό στους δρόμους. Εκεί είσαι περήφανος να τη φοράς, στο δρόμο όχι. Όπως ένα γυμνό σε ένα βιβλίο ή σε ένα έργο τέχνης το θαυμάζεις, αλλά όταν βγεις γυμνός στο δρόμο είναι άλλο το συναίσθημα. Η ψυχολογία αλλάζει.
- Ναι, διότι να είσαι τσολιάς στον άγνωστο στρατιώτη είναι φυσικό, αλλά να βγεις τσολιάς να περιπλανιέσαι στο δρόμο είναι κάτι αφύσικο. Όπως και το παράδειγμα που έθεσες με το γυμνό. Το φυσικό κανείς δεν το κατακρίνει. Το αφύσικο όμως όλοι.
-Γι’ αυτή την εποχή δεν είσαι καθόλου γελοίος . Αν φορούσαμε τα ρούχα μας θα μας έβλεπαν σαν εξωγήινους ή θα ήμασταν μια περίεργη ομάδα. Μπορεί να μας περνούσαν για Φράγκους τουρίστες που φορούσαν ρούχα περίεργα γι’ αυτούς ή κάτι μεταφυσικό. Θα μας είχαν γράψει οι εφημερίδες. .
- Υπάρχουν εφημερίδες;
- Υπάρχουν ελάχιστες χειρόγραφες που τις έγραφαν με μελάνι και φτερό, γιατί η τυπογραφία βγήκε πολλά χρόνια μετά. Τις αγοράζουν μόνο οι προνομιούχοι και οι πλούσιοι, λόγω του γεγονότος ότι τις έγραφαν με το χέρι ήταν κουραστικό και ήταν πανάκριβες. Δεν έβγαιναν σε πολλά αντίτυπα. Είπε ο Βασίλης.
- Σκεφτήκατε που θα κοιμηθούμε; Νυχτώνει!
- Σεπτέμβρης μήνας και κάνει ψύχρα. Όλα είναι ήρεμα. Τίποτα δεν θυμίζει αυτό που πρόκειται αύριο να συμβεί.
- Είδες ποτέ σου να γίνεται σεισμός και να το καταλάβεις; Όλα ξαφνικά γίνονται.
- Αυτό παρατήρησα ότι ισχύει και με τους ανθρώπους. Σήμερα μιλάς και γελάς με κάποιον, φαίνεται στα μάτια σου ότι είναι υγιέστατος, κι αύριο μαθαίνεις ότι είναι πεθαμένος. Παλιοζωή!
- Πως θα σωθούμε; Βρείτε έναν τρόπο. Αν πεθάνουμε δεν θα ξαναγυρίσουμε στην εποχή μας.

Κεφάλαιο 8: Στον αχυρώνα
Βρήκαν έναν αχυρώνα κι αποφάσισαν να περάσουν εκεί τη νύχτα τους. Ήταν πολύ άβολα όμως, γιατί τα άχυρα τους ενοχλούσαν και ξύνονταν. Ήταν όλοι πλουσιόπαιδα και πολύ καλομαθημένοι κι αυτή η ζωή ήταν άγνωστη γι’ αυτούς.
Τότε πάψανε όλοι να μιλάνε γιατί είδαν ένα ζευγάρι να μπαίνουν στον χώρο και να μιλάνε τυπικά στον πληθυντικό.
- Αγαπητή μου, την προσφωνούσε. Νομίζω ότι κρυώνετε. Μέσα στην αγκαλιά μου θα νιώσετε καλύτερα.
και του απάντησε στον πληθυντικό
- Ω αγαπημένε μου μείνετε κοντά μου. Θέλω να νιώθω ότι βρίσκομαι στην αγκαλιά σας!
- Ασπάζομαι την χείρα σας.
- Σας τη δίνω κι είμαι όλη δική σας.
Παρακολούθησαν όλη τη συζήτηση που πραγματοποιήθηκε μ’ ένα απόμακρο πανομοιότυπο τρόπο. . Δεν μιλούσαν όπως εμείς. Χρησιμοποιούσαν τη δημοτική, αλλά μιλούσαν πιο αργά, με στοιχεία αρχαίων λέξεων, τονισμένες τις εκφράσεις και λυρισμό. Όμως δεν υπήρχε οικειότητα. Την καθαρεύουσα- αρχαΐζουσα ελληνική έμαθαν από το Βασίλη ότι την χρησιμοποιούσαν μόνο στο γραπτό λόγο. Κατάλαβαν ότι εκείνη ήταν παντρεμένη και είχε παράνομο δεσμό με τον άνδρα αυτό. Φιλιόντουσαν και έζησαν στιγμές πάθους. Εκείνοι έμειναν στο πάνω πάτωμα του αχυρώνα και δεν τους αντιλήφθηκαν. Είδαν όμως τα πάντα και γελούσαν. Μιλούσαν ψιθυριστά
- Τώρα καταλαβαίνω γιατί την παλιά εποχή όλα ήταν τέλεια. Δείτε μέσα στον αχυρώνα έβγαλαν τα μάτια τους. Πώς να μην οργιστεί ο Θεός μαζί τους; Αύριο θα τους κανονίσει.
- Βρε Νικολέτα, πως μιλάς έτσι; Φέρεσαι σαν να ζηλεύεις παιδί μου, της είπε ο Στάθης.
- Λέω ότι όλα τα στραβά και τα ανάποδα καταλογίστηκαν στην εποχή μας. Εγώ σας λέω ότι όλες οι εποχές το ίδιο είναι. Αυτοί τα έκαναν στα κρυφά. Στους αχυρώνες, στα πλυσταριά, πίσω από τις καλαμιές. Αν δεν τα βλέπαμε με τα μάτια μας πείτε μου, θα το μαθαίναμε ποτέ;
-Βέβαια, έχει δίκιο. Αυτή η εποχή είναι μια βιτρίνα που όλα τα δείχνει τέλεια, αλλά από πίσω κρύβεται βρόμα και δυσωδία που δεν φαίνεται. Απλά, εμείς τα φανερώνουμε όλα, αφού έχουμε τόσα κανάλια, το διαδίκτυο, το ραδιόφωνο. Αυτοί τι έχουν; Όλες οι εποχές έχουν τα στραβά τους, απλά δεν προβάλλονται κι έτσι η εποχή τους είναι αγία στα μάτια μας, ενώ μπορεί αν υπήρχαν τα μέσα που υπάρχουν σήμερα, να ήταν και χειρότερη. Αυτό κανείς δεν το ξέρει. Στην εποχή μας αυτή η σκηνή θα είχε προβληθεί από τα κουτσομπολίστικα κανάλια σε μεσημεριανή εκπομπή και θα είχε φτάσει μέχρι την Αμερική η προβολή της.
- Κοιτάξτε εκείνη φεύγει.
- Ναι, σκέφτηκε ότι έχει και σύζυγο. Τώρα θα το παίξει γατούλα και σ’ εκείνον.
- Όχι, φαίνεται στερημένη από έρωτα κι αυτός είναι ο άνδρας που την ικανοποιεί. Δεν είδατε με τι τρόπο τον φιλούσε και γινόταν ένα μ’ αυτόν; Τα σπίτια τότε ήταν διαφορετικά δομημένα. Οι άνδρες είχαν χωριστές κρεβατοκάμαρες από τις γυναίκες. Άρα το συμπέρασμα που βγαίνει είναι αυτό που καταλάβατε όλοι σας.
- Κουτσομπόληδες! Είπε η Μαρκέλλα οργισμένη. Δεν φτάνει που βρήκαμε μια γωνιά να κοιμηθούμε, εσείς σχολιάζετε όσα διαδραματίστηκαν πριν λίγα λεπτά εδώ, σ’ αυτό το μέρος. Είστε αχάριστοι. Εμείς κρυφά δεν ήρθαμε εδώ; Άντε κοιμηθείτε γιατί αύριο έχουμε μια δύσκολη μέρα.
- Να, φεύγει κι αυτός. Τον τρελό, άφησε ανοικτή την αποθήκη, μας βολεύει αυτό.
- Γιατί να την κλείσει;. Η Αθήνα τότε δεν ήταν όπως σήμερα. Τι να φοβηθεί;
- Σωστά. Τι σκέφτεσαι Βασίλη;
- Είναι εξακριβωμένο ότι θα πεθάνουμε. Αυτή η κατάσταση ξερίζωσε δέντρα και σπίτια. Πώς θα σωθούμε αν είμαστε κλεισμένοι εδώ; Θα έλεγα να σκάψουμε υπόγεια λαγούμια και να μπούμε μέσα.
- Με τα λόγια χτίζονται παλάτια. Από έργα τι γίνεται; Έχεις τα κατάλληλα εργαλεία;
- Κάτι άλλο βρε παιδιά σοβαρότερο, τι θα τρώμε; Ξέρετε ότι δεν έχουμε χρήματα, ότι τα πορτοφόλια μας τα αφήσαμε στην εποχή μας;
- Δόξα τω Θεώ έχει τόσα δέντρα, θα κόψουμε σταφύλια αμύγδαλα και άλλα πολλά καλά να φάμε. Θα πιούμε νερό από το πηγάδι. Εμένα άλλο με προβληματίζει πώς θα ζήσουμε; Τι θα κάνουμε να αποφύγουμε αυτή την καταστροφή που έρχεται;
- Να την αποφύγουμε δεν μπορούμε, αλλά μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε.
- Ουφ! Θέλει σκέψη

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 9: Αχ βρε Κατερίνα, καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς.

Όλα πήγαιναν μια χαρά. Τα ζευγάρια ήταν αγκαλιασμένα και ευτυχισμένα. Την σιωπή και την ηρεμία την έσπασε η Κατερίνα.
- Ξέρεις τι σκέφτομαι Βασίλη μου;
- Τι Κατερινούλα μου;
- Ο θάνατος θα είναι γλυκός, αν πεθάνουμε μαζί.
- Ρομαντική που είσαι καημένη. Είπε ο Ισίδωρος.
- Ναι, τέτοιος χοντρόπετσος που είσαι εσύ! Είπε με παράπονο η Μαρκέλλα.
- Αυτά αγαπητή μου τα έλεγα κάποτε στην πρώην μου και χώρισα. Κανείς δεν ξέρει αν αύριο θα είναι μʼ αυτό το άτομο. Μεγάλα λόγια λοιπόν!
- Επέτρεψε μου να έχω διαφορετική γνώμη από σένα, και θύμισε μου όταν πάμε στην εποχή μας να σου δώσω το πασαπόρτι σου, γιατί αρκετά σʼ ανέχτηκα. Είχε δίκιο η μάνα μου, αξίζω καλύτερη τύχη.
- Ωραία βρες έναν καθωσπρέπει κύριο με κουστούμι και γραβάτα και φτιάξε τη ζωή σου. Θα είστε το τέλειο ζευγάρι. Εγώ πνίγομαι μʼ αυτή τη σκέψη.
- Ντροπή. Εδώ ήρθατε να λύσετε τις διαφορές σας;
- Καλά σας λέει. Ρε παιδιά μην αρπάζεστε. Ωραία, κάντε ό,τι θέλετε όταν γυρίσετε στην εποχή σας, αν επιστρέψετε ποτέ, αλλά σιγότερα να μιλάτε.
- Έχει δίκιο η Παυλίνα. Μην ξεχνάτε ότι παραβιάσαμε ιδιωτικό χώρο Αν μας πιάσουν μπορεί να μας κρεμάσουν. Να μας περάσουν για ληστές ή για κατάσκοπους. Υπήρχε θανατική ποινή τότε. Προσοχή!
- Μα δεν την ακούς τι λέει. Εντάξει, αν θέλει να με χωρίσει μία, εγώ θέλω χίλιες. Δεν την έχω ανάγκη. Δεν θα αναγκαστώ να ξαναφορέσω τη θηλιά για δεύτερη φορά.
- Καταλάβατε με τι υποκείμενο έμπλεξα; Ωραία κύριε, τελειώσαμε.
- Κι εγώ θα βάλω τη γάτα μου να κλαίει.
- Κτήνος!
- Εσύ Τρύφωνα θα πέθαινες για μένα; Είπε η Παυλίνα
- Άμα σου μιλήσω διαφορετικά θα έχω την αντιμετώπιση του Ισίδωρου; Οι πεποιθήσεις μου είναι διαφορετικές με τις δικές σου. Σʼ αγαπώ, αλλά δεν είσαι τα πάντα για μένα.
- Κατάλαβα. Είπε η Παυλίνα.
- Τελικά, μόνο ο Βασίλης εδώ πέρα αγαπά αληθινά. Είπε η Κατερίνα ικανοποιημένη.
- Όχι μόνο ο Βασίλης, κι εγώ απέδειξα ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την Νικολέτα.
- Έχει δίκιο. Είπε χαρούμενη η Νικολέτα.
- Εσύ Σωτήρη τι λες; Είπε η Ευανθία.
- Εγώ Εύα μου σκέφτομαι διαφορετικά. Αν πεθάνω για σένα εσύ θα ζήσεις και θα βρεις άλλον έτσι; Γιατί να πεθάνω λοιπόν, αφού έτσι κι αλλιώς χαμένος θα είμαι.
- Αν πεθαίναμε μαζί;
- Τότε αλλάζει.
- Άρα κι ο Σωτήρης αγαπά αληθινά είπε η Ευανθία ικανοποιημένη.
- Εγώ ποιος σας είπε ότι δεν αγαπώ την Παυλίνα μου. Απλά αγαπώ μʼ ένα δικό μου τρόπο.
- Εγώ είμαι πιο πεζός. Απλά γουστάρω να είμαι σήμερα με την Μαρκέλλα, αύριο ποιος ξέρει.
- Δεν θέλω να σʼ ακούω, ούτε να σε βλέπω. Πάω να φύγω έχω συγχυστεί
- Στάσου τρελή, έρχομαι μαζί σου.
- Άφησε με ήσυχη.
- Αυτό θα κάνω. Επειδή μου το ζητάς εσύ. Ακούς Μαρκέλλα;
- Έχω βάλει ωτασπίδες.
- Μαρκέλλα χωρίζουμε το καταλαβαίνεις;
- Δεν είναι για σένα η πρώτη φορά. Μαθημένο το βουνό από τα χιόνια.
- Πού πάει τώρα, θα πρέπει να την ακολουθήσω. Φεύγω παιδιά. Φοβάμαι πάνω στην απελπισία της μην κάνει καμιά τρέλα.
- Την αγαπάς;
- Και βέβαια, πλάκα έκανα. Τι μυγιάγγιχτη που είναι! Δεν έχει καθόλου αίσθηση του χιούμορ.
- Τότε τρέχα. Σταμάτα την! Μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις.
- Πάμε κι εμείς είπε η Κατερίνα.
- Είδες τι ανακατωσούρα δημιούργησες;
- Ναι Βασιλάκη, βάλε τα μαζί μου τώρα.
- Αν δεν μιλούσε η γλωσσίτσα σου, θα ήμασταν μια χαρά. Αχ βρε Κατερίνα μου καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς.
- Είμαι θυμωμένη τώρα μʼ αυτό που είπες.
- Λοιπόν, αν αντιδράσω σʼ αυτό θα γίνει το ίδιο σκηνικό. Παύω, και σου προτείνω για το καλό της σχέσης μας να κάνεις το ίδιο.
- Ό,τι πεις.
-Ευτυχώς, που εγώ έχω χιούμορ και δεν θα λάβω υπόψη μου την απάντηση του Τρύφωνα, αλλιώς θα υπήρχε ακόμη ένας χωρισμός. Είπε η Παυλίνα.
- Μα δεν αστειευόμουνα, σοβαρά μιλούσα. Είμαι Μανιάτης εγώ. Αυτό που πάντα πιστεύω, αυτό λέω.
- Δηλαδή θες να με πείσεις ότι…
- Δεν θέλω να σε πείσω για τίποτα. Σʼ αγαπώ με έναν δικό μου τρόπο. Αν σου αρέσει έχει καλώς, αν όχι, ιδού η πόρτα. Δεν θα σε παρακαλέσω.
- Άνω κάτω γίναμε. Μια χαρά ήμασταν. Τι κατάρα έπεσε; Είπε η Ευανθία.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 10: Ο βιασμός

Η Παυλίνα χωρίς να πει τίποτα άλλο ακολούθησε την Μαρκέλλα έξω από τον αχυρώνα, αλλά ο Τρύφωνας ήταν αμετακίνητος βράχος. Έμεινε στη θέση του. Δεν έτρεξε όπως ο Ισίδωρος πίσω της να την ακολουθήσει.
- Όπως έστρωσε ας κοιμηθεί. Αυτή έφυγε, αυτή να ξαναγυρίσει.
Δεν ήθελε να ρίξει τα μούτρα του και να την κυνηγήσει, ενώ ο Ισίδωρος την παρακαλούσε να τον συγχωρήσει. Ο Τρύφωνας είχε άλλες απόψεις ήξερε ότι χωρίς αυτόν δεν κάνει και ότι τον αγαπά και μόνη της θα τον παρακαλέσει να γυρίσει πίσω. Το έχει ξανακάνει πολλές φορές. . Τελικά, απ’ αλλού το περιμένανε, απ’ αλλού τους ήρθε. Η Μαρκέλλα τα ξανάφτιαξε με τον Ισίδωρο, μετά από μια δύσκολη στιγμή, που εκείνος δημιούργησε με τη στάση του. Η Παυλίνα δεν μπόρεσε να διανοηθεί πως ο Τρύφωνας της φέρθηκε ελεεινά. Όλοι λέγανε σκληρό τον Ισίδωρο, άλλος αποδείχθηκε σκληρός. Οι άλλοι τον μάλωναν, δεν ανησυχεί;
Η Παυλίνα περπατούσε μόνη σε έναν άγνωστο δρόμο, απομακρύνθηκε αρκετά. Βρέθηκε σε ένα καφενείο που είχε και ποτό, οι θαμώνες ήταν μόνο άνδρες και κάθισε σε ένα απόμερο τραπεζάκι. Ζήτησε από τον καφετζή- ταβερνιάρη να πιει αλκοόλ, πολύ αλκοόλ απόψε. Να μεθύσει για να ξεχάσει. Να ξεχάσει την απονιά αυτού που την πλήγωσε. Οι άνδρες την έβλεπαν με πάθος και έτριβαν τα μουστάκια τους από ικανοποίηση. Λάμπανε τα μάτια τους. Τους φάνηκε πολύ όμορφη. Ένας απ’ αυτούς την πλησίασε και της μιλούσε χυδαία, όλοι μαζί μετά της μιλούσαν και την πλησίαζαν ερωτικά. Φοβήθηκε πολύ. Πρώτη φορά στη ζωή της ένιωσε τόσες ανάσες μαζεμένες να την πλησιάζουν σαν πεινασμένοι και να ζητάνε σαν λυσσασμένα όρνια το κορμί της και εκείνη ήθελε να κλάψει. Δεν μπόρεσε να ξεφύγει. Μαζί μ’ αυτούς μπήκε στο χορό και ο μαγαζάτορας. Εκείνος ήταν χειρότερος, γιατί προχώρησε και σε φιλιά στο λαιμό. Μακάρι αυτό να ήταν ένας εφιάλτης και να ξυπνούσε. Ένας μεθυσμένος την άρπαξε από το μαλλί και οι άλλοι γελούσαν και ένας απ’ αυτούς άρχισε να γλείφει και να ρουφά τα χείλη της κι εκείνη δεν μπορούσε να αντισταθεί κι έκλεινε τα μάτια γεμάτη από αηδία και φόβο. Ο φόβος έγινε οργή και ντροπή όταν της έβγαλε το φόρεμα μέχρι την κοιλιά και ελευθέρωσε τα στήθη της και προχώρησε μέχρι την κοιλιά. Ένιωθε τόσο ικανοποιημένος μ’ αυτό που έκανε που ζητούσε κι από τους άλλους να πάρουν μεζέ Όλοι μαζί άρχισαν να την φιλάνε. Στο τέλος κόσμος μαζεύτηκε έξω από το μαγαζί και ζητούσε να μπει μέσα να δοκιμάσει.
Εκείνη πάλευε με όλες τις δυνάμεις να ξεφύγει και ένιωσε ανήμπορη μπροστά σε τόσα διψασμένα ανδρικά βλέμματα, φιλιά και χάδια. Η ανάσα τους μύριζε αλκοόλ.

Κεφάλαιο 11: Το κακό προαίσθημα του Τρύφωνα

Οι φίλοι της ανησύχησαν και την έψαχναν. Ειδικά ο Τρύφωνας είχε αρχίσει να ανησυχεί.
- Νόμιζα ότι το έκανε γι’ αστείο. Εντάξει με έπιασε το μανιάτικο. Ήθελα να γίνει το δικό μου. Πού να βρίσκεται; Θεέ μου φύλαξε την! Έσφαλα το ξέρω, μακάρι να είναι καλά!
- Τι γίνεται εκεί; Σ’ εκείνο το καφενείο γιατί ουρλιάζουν;
- Πάμε να δούμε.
- Δεν μας αφορά.
- Έχω ένα κακό προαίσθημα, πρέπει να πάω. Είπε ο Τρύφωνας
- Αφού επιμένεις, πάμε.
Όταν έφτασε εκεί είδε την αγαπημένη του μισόγυμνη να κλαίει με αναφιλητά και άρχισε κι εκείνος να κλαίει. Έδιωξε όσους ήταν έξω από το μαγαζί. Έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε κι έγινε μαινόμενος ταύρος. Την άρπαξε από τα χέρια τους και την πήγε μισόγυμνη έξω από το μαγαζί πολύ γρήγορα με ορμή, μαζί με τους φίλους του. Οι φίλοι του την βοήθησαν να ντυθεί. Ο Τρύφωνας άρχισε με οργή την προσπάθεια να ξαπλώσει κάτω όσους την παρενόχλησαν, δηλαδή όλους, και όλοι ήταν τόσο ζαλισμένοι από τα βίαια χτυπήματα που ήταν εύστοχα. Τους είχε ρίξει νοκ άουτ, γιατί ήξερε από πολεμικές τέχνες, κάτι που εκείνη την εποχή δεν ήταν εντελώς γνωστό ακόμη σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν. Μάλιστα, ήταν και μεθυσμένοι. Αυτό άργησε αρκετά να γίνει, γιατί η φουστανέλα που φορούσε ο Τρύφωνας ήταν αρκετά άβολη. Τότε είπε στον καφετζή που δεν ήταν πολύ μεθυσμένος και συνήρθε πρώτος.
- Πειράξατε την γυναίκα π’ αγαπώ. Σας δίνω μια κατάρα. Καταριέμαι εσάς και την πόλη σας σήμερα, αφού είναι ξημερώματα με μεγάλη θύελλα να αφανιστείτε και να γκρεμιστεί το καφενείο σας.
Αυτός μιλούσε τη δημοτική, αλλά μιλούσε γρήγορα και η διάλεκτος αυτή των νέων Ελληνικών τους φάνηκε άγνωστη. Μερικές λέξεις όμως τις κατάλαβαν.
Εκείνοι αδύναμοι άρχισαν να συνέρχονται, αλλά από τους πόνους που είχαν στο κορμί δεν μπόρεσαν να σηκωθούν και από τη ζάλη τους δεν πονηρεύτηκαν να σκεφτούν ότι δεν είναι σαν κι αυτούς, αλλά χρονοταξιδιώτες που ήρθαν από το μέλλον.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 12: Η απογοήτευση της Παυλίνας και η εξαφάνιση του Τρύφωνα

Έφυγαν όλοι από εκείνο το μέρος όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Η Παυλίνα έκλαιγε γεμάτη ντροπή. Ήθελε να κάνει ένα μπάνιο, να βγάλει όλη τη βρόμα από πάνω της. Δεν ήθελε να δει στα μάτια της τον Τρύφωνα. Αρνιόταν να του μιλήσει ή να τον ακούσει κι εκείνος της ζητούσε συγνώμη, και ζήτησε αύριο να πεθάνει στη θύελλα, γιατί τέτοια καθάρματα σαν κι αυτόν δεν αξίζει να ζουν.
Έφυγε κρυφά από την παρέα του και τριγυρνούσε μόνος στους δρόμους της Αθήνας.
- Έφυγε αυτός; Είπε εκείνη τάχα αδιάφορα.
- Ναι, ήθελε να σε απαλλάξει από την παρουσία του. Βλέπεις, νιώθει ένοχος για όσα σου συνέβησαν και αυτοτιμωρείται. Θέλει να πεθάνει αύριο.
- Καλά να πάθει. Ευτυχώς, το κατάλαβε. Σε τέτοια σκουλήκια αξίζει ένα τέτοιο τέλος. Ναι , να πεθάνει γιατί ήταν ανάξιος.
- Ανάξιος; Ξέρεις τι έκανε; Σ’ έσωσε τη στιγμή που άρχισαν να σε γδύνουν εντελώς. Μέχρι την κοιλιά σε φίλησαν. Είδε τον κόσμο που μαζεύτηκε και εμείς του λέγαμε να φύγουμε. Εκείνος επέμενε. Είχε προαίσθημα ότι κάτι γίνεται εκεί μέσα. Δεν είχε άδικο. Σ’ αγαπά με το δικό του τρόπο. Το είπε άλλωστε. Έδιωξε το πλήθος που περίμενε απ’ έξω, μπήκε μέσα και τότε σε άρπαξε και σε έβγαλε έξω και λογαριάστηκε με τους μέσα. Τους ξάπλωσε όλους κάτω. Σε γλίτωσε από σίγουρο βιασμό ανόητη. Ξάπλωσε κάτω με λαβές όλα τα ρεμάλια που σε πασπατεύανε.
- Με έσπρωξε με οργή και με έβγαλε μισόγυμνη από το καφενείο-ταβέρνα έξω. Το είπες κι εσύ. Ξεφτιλίστηκα απόψε εξαιτίας του.
- Και ποιος σε ξέρει εδώ. Μόνο εμείς. Εμείς θα το ξεχάσουμε. Το έκανε επίτηδες για να προλάβει να μην αντιδράσουν αυτοί. Για καλό τα έκανε. Εγώ στάθηκα στο κεφαλόσκαλο του καφενείου και τα είδα όλα. Εμείς σε ντύσαμε Είχες πάθει σοκ. Έμοιαζες με λιπόθυμη. Όταν συνήρθες άρχισες να κλαις. Είπε ο Σωτήρης.
- Λέτε να του συμβαίνει κάτι; Θα πρέπει να τον δεχτώ πίσω.
- Αν φυσικά τον βρούμε και είναι ζωντανός.
- Τελικά μ’ αγαπάει με το δικό του τρόπο. Έπρεπε να τον πιστέψω. Μου το είπε άλλωστε.
- Είναι Μανιάτης ο άνθρωπος, τι να κάνουμε;
- Αυτό όμως δεν πρέπει να τον κάνει εγωιστή.

Κεφάλαιο 13: Η συμφιλίωση της Παυλίνας με τον Τρύφωνα

Ο Τρύφωνας βρήκε ένα υπόγειο καταφύγιο, λαγούμι, από τον καιρό του πολέμου, της επανάστασης του 21. Μάλιστα έμοιαζε με μια βαθιά σπηλιά. Όταν σωθούν χάρη σ’ αυτόν, τότε η Παυλίνα θα τον δεχτεί πίσω. Δεν μπορεί να σκεφτεί τη ζωή του χωρίς αυτήν. Πως το έκανε αυτό το πράγμα; Έπρεπε να τους βρει και να τους οδηγήσει σ’ αυτή τη σπηλιά. Σε λίγες ώρες ο καιρός θα χαλάσει και θα γίνει το κακό. Χρόνος για περισσότερη καθυστέρηση δεν υπάρχει.
Η Παυλίνα ένιωθε χάλια και έκλαιγε. Έδειξε την αγάπη του με πράξεις τελικά. Έπρεπε να δώσει τόπο στην οργή. Μια τέτοια στιγμή έπρεπε να είναι ενωμένοι και αντ’ αυτού μια κατάρα τους κράτησε μακριά τον έναν από τον άλλο. Εκείνος είδε όλη την παρέα να περπατάει και ήθελε να τρέξει, αλλά πάλι ο εγωισμός του τα χάλασε. Κρύφτηκε πίσω από ένα δέντρο, μια τεράστια βελανιδιά, και παρακολουθούσε την Παυλίνα να κλαίει. Δεν άκουγε όμως τι έλεγε γιατί ήταν μακριά.
-- Ίσως εδώ ο εγωισμός μου λειτούργησε σωστά. Η Παυλίνα ενδιαφέρεται. Άρχισε να βρέχει και τρώει τη βροχή. Θα πάμε σε εκείνο το λαγούμι που βρήκα. Πιστεύω να μας χωράει όλους. Αν δεν μας χωράει, εμείς οι άνδρες θα μείνουμε έξω.
Πέρασαν όλοι μπροστά από το δέντρο που ήταν κρυμμένος και από τη μία πλευρά ήταν εκείνος και από την άλλη οι εννέα φίλοι Ευτυχώς, ήταν μια βελανιδιά με πολύ πλατύ κορμό και δεν τον αντιλήφθηκαν, αλλά ούτε κι εκείνος τους αντιλήφθηκε ότι θα σταματούσαν εκεί. Νόμιζε ότι είχαν φύγει, μέχρι που άκουσε τη συνομιλία τους πια, αφού πλησίασαν κοντά και δεν φανερώθηκε αμέσως, θα το έκανε την κατάλληλη στιγμή.
- Θα σταματήσουμε λίγο εδώ. Είμαι πολύ απογοητευμένη. Ωραία, του είπα ότι δεν θέλω να του μιλήσω. Έπρεπε να φύγει; Ας έμενε. Η μάνα μου λέει πως όταν ένας άνδρας αγαπά, επιμένει.
- Από τη στιγμή που τον διώχνεις, τι να κάνει; Κοροΐδο ήταν να μείνει; Είπε ο Σωτήρης.
- Βέβαια. Για να μείνει και να επιμένει ένας άνδρας πρέπει να έχει ένα δείγμα ότι ενδιαφέρεσαι. Όταν τον διώχνεις, πνίγει αυτή την αγάπη όσο κι αν σε θέλει. Έχει δεδομένο ότι δεν τον θέλεις. Πού να φανταστεί ο άνθρωπος ότι τον διώχνεις και τον θέλεις. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Αν τον θέλεις τον κρατάς. Αν δεν τον θέλεις πρέπει να φύγει.
- Κι αν έχει πεθάνει ήδη; Και αν κλαίει και υποφέρει χωρίς εμένα;
- Αυτά να τα σκεφτόσουν πριν τον διώξεις. Ωραία, αφού τον αγαπάς και σ’ αγαπά, γιατί έπρεπε να γίνει όλο αυτό; Εξήγησε μας.
- Έχετε δίκιο. Υπάρχουν άνδρες που αγαπάνε, αλλά έχουν διαμορφώσει και έναν χαρακτήρα που τους κάνει διαφορετικούς από τους άλλους. Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό. Ο Τρύφωνας ήταν ένας απ’ αυτούς. Αν γυρνούσε πίσω ο χρόνος δεν θα αντιδρούσα. Θα τον έκλεινα στην αγκαλιά μου.
- Τι το λες και δεν το κάνεις! Ακούστηκε μια φωνή γνώριμη που την αναστάτωσε σύγκορμη.
- Που είσαι Τρύφωνα; Πού είσαι αγάπη μου;
- Από την άλλη πλευρά της βελανιδιάς. Ευτυχώς, ήρθαν έτσι τα πράγματα που άκουσα αυτά που έπρεπε να ακούσω. Συγνώμη για όλα Παυλίνα. Εγώ είμαι η αιτία που πέρασες τόσα απόψε κουκλίτσα μου. Είπε και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ.
- Πάψε να κλαις. Οι άνδρες δεν κλαίνε. Εγώ συγνώμη που νόμιζα ότι είσαι σαν τους άλλους.
- Μπορείς να μ’ αλλάξεις εσύ, αν θες.
- Όχι, δεν έχω αυτό το δικαίωμα. Τώρα που ξέρω ότι μ’ αγαπάς.
- Πώς το κατάλαβες ότι σ’ αγαπώ;
- Ποιος άλλος θα με έσωζε από τα κτήνη; Ποιος άλλος από τους τέσσερις άνδρες της παρέας μας έφθασε στο σημείο να δείξει με πράξεις τα όσα πρεσβεύει; Οι άλλοι τέσσερις είπαν λόγια. Ποιος απ’ αυτούς θα τα έβαζε με θεούς και δαίμονες για να με υπερασπιστεί; Για να με βγάλει από την κόλαση και να παίξει την ζωή του απόψε κορώνα γράμματα; Κανείς! Μόνο εσύ το απέδειξες έμπρακτα.
- Πάντως ό,τι και να έγινε εγώ θα γίνω αυτό που θες.
- Θα σου πω μια αληθινή ιστορία κι ό,τι θέλεις κάνε. Είπε η Νικολέτα.
Μια κοπέλα αγαπούσε ένα παλικάρι ιδιότροπο σαν κι εσένα. Είχε όνειρα από τη ζωή να τον αλλάξει και να τον μετατρέψει σ’ ένα ανθρωπάκι στα μέτρα της, χωρίς να σεβαστεί την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του. Αυτός για να μην την χάσει έγινε αυτό που ήθελε. Δεν θα το πιστέψεις. Αυτό το πλάσμα δεν της άρεσε πια και τον απάτησε με κάποιον άλλο που είχε τον προηγούμενο χαρακτήρα εκείνου. Αν ο άνδρας είναι έτσι στη φύση του, έτσι πρέπει να μείνει. Εσώψυχα αυτός ο χαρακτήρας σου αρέσει. Όταν τον ερωτεύεσαι, αυτό πραγματικά θες. Αν θες να είναι μαλθακός, θα είναι μαλθακός. Αν θες εσώψυχα να είναι ιδιότροπος, αν τον αλλάξεις η ψυχή θα αντιδράσει και το αποτέλεσμα θα είναι οδυνηρό.
- Έχει δίκιο Τρύφωνα η Νικολέτα. Δεν θέλω να αλλάξεις. Να μείνεις αυτός που είσαι, διότι εγώ εσένα αγάπησα.
- Πρέπει να φύγουμε απ’ αυτό το δέντρο, γιατί άρχισε να φυσά και πολύ φοβάμαι ότι το δέντρο αυτό θα ξεριζωθεί. Θα μας πάρει μαζί του στο πέρασμά του και ποτέ δεν θα ξαναδούμε την εποχή μας.
- Συμφωνώ με το Σωτήρη. Λοιπόν αφήστε τώρα τα λόγια και πάμε. Βρήκα ένα υπόγειο λαγούμι από τον καιρό της επανάστασης. Θα μείνουμε εκεί για αρκετό καιρό. Ευτυχώς είναι υπόγειο και βαθύ και θα σωθούμε από την θύελλα.
- Μπράβο Τρύφωνα είπαν όλοι και του έσφιξαν το χέρι. Μόνο η Παυλίνα τον έσφιξε στην αγκαλιά της και του σφράγισε τα χείλη με ένα γλυκό φιλί.
- Το πιστεύετε ή όχι, μόνο αυτό το μπράβο με ικανοποίησε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 14: Μεταξύ δύο εποχών. Το περίεργο διαμέρισμα.

Δεν πήρε απάντηση και τους πήγε αμέσως στο λαγούμι που βρήκε. Μπήκε μέσα κι αυτός μαζί τους. Μάλιστα, όταν μπήκαν μέσα είδαν ότι υπήρχαν πολλοί διάδρομοι. Αυτοί προχωρούσαν όλο ευθεία. Ξαφνικά, είδαν ένα φως και κατευθύνθηκαν προς αυτό. Στο τέρμα του είδαν πάλι το γεφύρι που είχαν πρωτοδεί και διέσχισαν. Πήραν πάλι τον ίδιο δρόμο και ακούστηκε ένα μπαμ. Πέταξαν ψηλά και έπεσαν στο κενό και άραξαν σ’ ένα κήπο. Εκεί είδαν ένα πολυτελέστατο απέραντο σπίτι της εποχής τους, έμοιαζε σαν το σπίτι του Big Brother, αλλά φορούσαν ακόμα τα παλιά τους ρούχα.
Είδαν μια κόκκινη πόρτα που έγραφε: «Ελάτε μέσα γρήγορα.».
Στο 1852 άρχισε η θύελλα, έγινε όπως ακριβώς το ήξεραν. Το διαμέρισμα αυτό είχε τηλεόραση και είδαν από μια κεντρική αναμμένη τηλεόραση του σαλονιού την καταστροφή, χωρίς να τους επηρεάσει. Εδώ ήταν ασφαλείς. Πραγματικά, σ’ αυτό το διαμέρισμα υπήρχαν πέντε διπλά κρεβάτια και ισάριθμες κρεβατοκάμαρες. Μια κρεβατοκάμαρα αντιστοιχούσε για κάθε ζευγάρι. Κάθε δωμάτιο είχε μια ντουλάπα με γυναικεία και ανδρικά ρούχα της εποχής τους. Μάλιστα, ήταν τα συγκεκριμένα που φορούσαν πριν βάλουν ο καθένας τα ρούχα της άλλης εποχής. Ντύθηκαν όλοι και τα ρούχα του προπερασμένου αιώνα εξαφανίστηκαν. Η Μαρκέλλα παρατήρησε ότι μόνο το φουλάρι της έλειπε, αλλά μάλλον θα το έχασε.
Στην κουζίνα υπήρχαν δύο ψυγεία μ’ όλα τα καλά και άρχισαν λαίμαργα να τρώνε. Ο Βασίλης φοβήθηκε και δεν δοκίμασε τίποτα. Τον ακολούθησε και η Κατερίνα. Οι υπόλοιποι όμως έφαγαν μέχρι σκασμού.
- Ποιος θα μας πει πού είμαστε;
Είδαν ένα χαρτάκι που έγραφε:
Όποια απορία έχετε ελάτε στην αίθουσα 30, θα λυθεί.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 14 Συνέχεια

Πήγαν στην αίθουσα 30, όπως τους ζητήθηκε. Εκεί είδαν ένα μεγάφωνο και από εκεί ακούστηκε μια φωνή:
- Βασίλη, Κατερίνα φάτε όπως οι άλλοι. Μη φοβάστε. Μόλις φάτε θα τα μάθετε όλα. Είδαν ότι οι φίλοι τους δεν έπαθαν τίποτα κι έφαγαν κι αυτοί. Μόλις έφαγαν επανήλθαν σ’ αυτή την αίθουσα.
- Φάγαμε. Πες μας τώρα τι κάνουμε;
- Λοιπόν θα πάτε στα κρεβάτια σας και θα κοιμηθείτε όλοι να ξεκουραστείτε. Εναλλακτικά, αν δεν θέλετε να κοιμηθείτε μπορείτε να δείτε τηλεόραση ή να εξερευνήσετε αυτό το σπίτι. Είναι απέραντο και έχει πολλές σάλες. Κάντε ό,τι θέλετε. Δεν υπάρχουν κάμερες, δεν σας παρακολουθεί κανείς. Θα μείνετε εδώ για μία εβδομάδα. Μετά από μια εβδομάδα θα τα ξαναπούμε. Μη φοβάστε. Να μου έχετε εμπιστοσύνη. Είστε εγκλωβισμένοι στις δύο εποχές. Θα διορθωθεί αυτό σε λίγο καιρό.
- Γιατί μας το κάνατε αυτό;
- Πρέπει να πάτε στη Ρόδο του 2012. Υπάρχουν όμως κάποια προβλήματα: Το όνομά σας είναι αναρτημένο σε όλα τα αστυνομικά τμήματα της χώρας, οι φωτογραφίες σας βρίσκονται αναρτημένες σε κάθε αεροδρόμιο, λιμάνι, σταθμό. Για την ανυπαρξία το φως στην Ομίχλη με τη Νικητούλη σας ζητά. Είναι μια εκπομπή που στον υπαρκτό κόσμο δεν εκπέμπει πια δυστυχώς, γιατί το κανάλι έχει προβλήματα και είναι κλειστό. Πρέπει οπωσδήποτε να δημιουργήσουμε ένα παράλληλο σύμπαν και μέσα σ’ αυτό να σας βάλουμε, ώστε να περαιωθεί η υπόθεσή μας. Άλλωστε, για να γίνει σωστά πρέπει να είναι καλοκαίρι και στο δικό σας σύμπαν είναι σήμερα πρώτη Μαρτίου, χει ταραχές, πείνα, δυσκολίες, οικονομική κρίση. Αυτό θα δυσκολέψει πολύ το έργο μας. Έπειτα, όταν κάνετε αυτά που θέλουμε, θα φύγετε. Θα πάτε στο δικό σας σύμπαν, στην πατρίδα σας και στην εποχή σας.
- Γιατί αυτό το παράλληλο σύμπαν δεν το κάνατε από την αρχή, ώστε να είμαστε στα σπίτια μας τώρα;
- Αυτός ήταν ο αρχικός μας σκοπός, να ήσασταν στα σπίτια σας και παράλληλα εσείς οι ίδιοι να περνάτε όσα περάσατε, δηλαδή να έχετε δύο παράλληλες ζωές, να ζείτε κι εδώ κι εκεί χωρίς να το αντιληφθείτε, αλλά ο Στάθης ο φίλος σας πρόσβαλε την Έλβα, την αγαπημένη μου σύντροφο, την Ελένη – Βασιλεία, την πριγκίπισσα της καρδιάς μου, το ελαφάκι, και έπρεπε να τιμωρηθείτε όλοι γι’ αυτό. Το κρίμα του ενός το χρεώνεται όλη η παρέα δεν το ξέρετε;
- Ά ρε Στάθη! Και πού θα πούμε στους δικούς μας ότι επήγαμε;
- Θα δηλώσετε ότι έχετε μερική αμνησία. Ότι δεν θυμάστε που επήγατε, ενώ ξέρετε ποιοι είστε. Θα φροντίσουμε εμείς αυτό να φανεί στα εγκεφαλογραφήματα που θα σας κάνουν. Θέλετε αυτές τις περιπέτειες να τις θυμάστε ή να τις ξεχάσετε;
- Να τις θυμόμαστε.
- Εγώ θέλω να ξεχάσω αυτά που πέρασα. Είπε η Παυλίνα κλαμένη.
- Παυλίνα μου δεν τα πέρασες στ’ αλήθεια όλα αυτά. Αν είχατε ρολόι θα βλέπατε ότι σταματήσαμε για λίγο το χρόνο. Αυτό που πέρασες ήταν μια περιπέτεια περίεργη, σαν όνειρο, αλλά όνειρο δεν ήταν. Αυτή η ιστορία δεν έγινε ποτέ. Μόλις αυτοί ήπιαν, μετά βρέθηκαν στο πάτωμα από την πολύ οινοποσία και όχι από τα χτυπήματα του Τρύφωνα. Καταλάβατε;
- Μα το βίωσα.
- Ήταν μια εικονική πραγματικότητα που την προκαλέσατε οι ίδιοι με τη συμπεριφορά σας. Έπρεπε να σας προφυλάξω. Τα γεγονότα ήταν με ελεύθερη βούληση. Λέτε να μην σας έπιανε το παράνομο ζευγάρι είδηση έτσι που ξεσηκώσατε τον κόσμο με τις φωνές σας; Εκείνο ήταν πραγματικό γεγονός. Όπως και το άλλο, αλλά φροντίσαμε να μην σας ακούσουν για να μην αναστατώσετε τα τεκταινόμενα. Ήσασταν σαν θεατές στην εποχή αυτή για να μη δημιουργηθούν χρονικά παράδοξα. Εμείς, οι ίδιοι, δεν θέλαμε να γίνει αυτό. Το εμποδίσαμε με κρυφό ηχητικό μανδύα για το καλό σας. Απορρόφησε τις φωνές σας και δεν σας αντιλήφθηκαν. Γι’ αυτό το λόγο δεν σας κυνήγησε κανείς. Αν σας αφήναμε μόνους θα είχατε πεθάνει. Τότε υπήρχε η θανατική ποινή. Θα τα κάνατε μούσκεμα. Το 1852 θα ήταν για σας η καταδίκη σας. Δεν θέλαμε να γίνει έτσι.
- Ευχαριστούμε.
- Καταπληκτικό! Και το βιασμό, γιατί τον προκαλέσατε;
- Σκόπιμα, για δύο λόγους. Για να βρει ο Τρύφωνας το λαγούμι και να γίνει ήρωας στα μάτια της Παυλίνας, ώστε να μην χωρίσουν. Την αγαπά αληθινά, αλλά παράλληλα είναι εγωιστής. Αν η Μαρκέλλα δεν έδινε άφεση αμαρτιών στον Ισίδωρο, κάτι θα πάθαινε κι αυτή, όχι ότι έχουμε κάτι προσωπικό με την Παυλίνα κι έπαθε αυτά που έπαθε καταλάβατε; Επειδή ήταν εικονική η σκηνή που ζήσατε, θα την βγάλετε από τη σκέψη σας. Άρα το αίτημα της Παυλίνας, γίνεται δεκτό. Δεν σας θέλαμε ούτε νεκρούς, ούτε χωρισμένους. Οι ενέργειές σας κόντεψαν να μου τινάξουν στον αέρα το σχέδιο διάσωσης της αγαπημένης μου. Από εδώ και πέρα παύει η παρακολούθηση. Το σπίτι μας στη διάθεσή σας. Έχει 5 κρεβατοκάμαρες, 160 αίθουσες, από τις οποίες οι 129 είναι όσα βάζει ο ανθρώπινος νους και η 130η είναι ο δρόμος της επιστροφής σας, αλλά μόνο όταν το ορίσω εγώ. Θα μάθετε μελλοντικά πολλά γι’ αυτή την πόρτα. Οι προηγούμενες πόρτες έχουν πράσινο χρώμα. Η 130η έχει κόκκινο χρώμα αυτή τη στιγμή, αλλά όταν σας επιτραπεί η είσοδος θα πρασινίσει. Υπάρχουν επίσης 10 αίθουσες με γεγονότα ανύπαρκτα που δεν μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους, 10 πόρτες που κρύβονται οι αληθινές απαντήσεις όλων των σημερινών αναπάντητων ερωτημάτων. και 10 πόρτες που θα προστεθούν πράγματα που υπάρχουν σήμερα και δεν θα υπάρχουν αύριο. Είναι κενές. Από την αίθουσα 30 δηλαδή θα μεταφερθούν εδώ. Από τις αίθουσες αυτές έχετε δικαίωμα να δείτε μόνο τις 129. Οι άλλες είναι κλειστές κόκκινου χρώματος και δεν σας αφορούν. Η 130η θα μείνει προσωρινά κλειστή. Θα ανοίξει όταν πάτε στην Ρόδο. Επίσης το διαμέρισμα αυτό διαθέτει μια κουζίνα, που ό,τι τρώτε ξαναμπαίνει στη θέση του, δηλαδή το φαγητό δεν τελειώνει ποτέ και επίσης διαθέτει 10 τουαλέτες. Ο καθένας θα έχει τη δική του. Έχετε το δικαίωμα επιλογής. Μπορείτε να κολλήσετε ταμπελίτσα με το όνομά σας για να τη ξεχωρίζετε. Οι πόρτες της τουαλέτας, της κουζίνας και των δωματίων ύπνου είναι πράσινου χρώματος Επίσης έχετε ένα κοινό σαλόνι στο οποίο μπορείτε να κάθεστε αν θέλετε τα απογεύματα με ένα τραπεζάκι, δέκα πολυθρόνες και έναν τριπλό καναπέ.
- Αν είναι έτσι περνάμε μπέικα εδώ. Δεν μένουμε για πάντα; Τι λέτε παιδιά;
- Είσαι ανόητος Ισίδωρε. Αν φέρεστε έτσι επιπόλαια, θα τα χάσετε όλα.
- Αστειευτήκαμε φίλε. Τ’ όνομά σου;
- Θα με φωνάζετε Μάρκο. Είμαι κανονικός άνθρωπος όπως εσείς, αλλά με μάγεψε η μητέρα μου και περιπλανιέμαι στο χρόνο. Βοηθώντας την Έλβα, βοηθάτε κι εμένα, γιατί θα διαλύσετε τις δυνάμεις της. Όποιο πρόβλημα έχετε θα πηγαίνετε στην αίθουσα νούμερο 30 και θα πιάσετε ένα μικρόφωνο και θα λέτε Μάρκο έλα, και θα έρχομαι διότι, όπως προείπα, δεν παρακολουθείστε πια. Ό,τι κάνετε δεν θα έχετε προστασία από πουθενά.
- Μόνο από το Θεό είπε η Μαρκέλλα.
Ο Μάρκος δεν της απάντησε τίποτα άλλο κι έπαψε να τους μιλά.
Μείνανε πια μόνοι στο σπίτι. Δεν ένιωσαν πια να παρακολουθούνται. Ήθελαν να κοιμηθούν, το είχαν ανάγκη, αλλά προτίμησαν να εξερευνήσουν το σπίτι. Πήγαν στα μπάνια και διάλεξε ο καθένας το δικό του. Μάλιστα, ο καθένας τοποθέτησε μια αυτοκόλλητη ταμπελίτσα με το όνομά του έξω από την πόρτα για να μην μπερδεύονται Το ίδιο έγινε και με τις κρεβατοκάμαρες. Μόνο που στις κρεβατοκάμαρες τα ονόματα ήταν δύο. Μάλιστα είχαν κι από μία τηλεόραση που είχε 2 τηλεκοντρόλ. Το ένα έδειχνε τα εικονικά κανάλια της εποχής του 2012 και το άλλο την εποχή του 1852. Όχι κανάλια αυτής, αλλά γεγονότα. Γιατί, όπως προείπα, το 1852 δεν υπήρχε ακόμα τηλεόραση. Έβαλαν όλοι σαν αχρείαστο το τηλεκοντρόλ του 1852 στο συρτάρι και κράτησαν αυτό που τους ενδιέφερε. Όλοι παρακολούθησαν όλα όσα ειπώθηκαν, όσες ανακρίσεις γίνανε σαν να ήταν υποθετικά το Β΄ μέρος από την εκπομπή το φως στην ομίχλη που παρουσιάζει η Φωτεινή Νικητούλη. Το κακό ήταν ότι έμειναν χωρίς δουλειά, διότι ο εργοδότης τους ανακοίνωσε ότι λυπάται πολύ που έχασε τόσο πολύτιμους συνεργάτες, αλλά δεν μπορεί να μείνει κλειστή η επιχείρησή του. Δήλωσε, πως αν αργήσουν πολύ να επιστρέψουν θ’ αντικατασταθούν από άλλους. Ήδη έβαλε αγγελία στις εφημερίδες και ζητά 9 άτομα. Δεν τους πείραξε και πολύ, όλοι ήταν πλουσιόπαιδα. Από χόμπι δούλευαν. Ας φάει κάποιος που έχει πραγματική ανάγκη.
Τελικά, δεν εξερεύνησαν το σπίτι, όπως αρχικά είχαν αποφασίσει, αλλά όλοι κάθισαν ξαπλωμένοι και αγκαλιασμένοι στα κρεβάτια τους και ξενύχτησαν να παρακολουθούν την εικονική εκπομπή. Αυτοί δεν πρόσεξαν τα λόγια του Μάρκου και νόμιζαν ότι ήταν πραγματική. Έβλεπαν τους δικούς τους να αγωνιούν και να κλαίνε και τους φώναζαν ότι είναι καλά, ότι θα επιστρέψουν, αλλά εκείνοι δεν μπορούσαν να τους ακούσουν. Μετά το πέρας της εκπομπής, τρεις το πρωί, κοιμήθηκαν. Η Μαρκέλλα έμαθε πού πήγε το φουλάρι της και μάλιστα ήξεραν πια ότι όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα ήταν στα χέρια των συγγενών τους, κι αυτή η σκέψη τους ανακούφιζε. Ήταν όλοι δακρυσμένοι που είδαν τους δικούς τους, αλλά η Κατερίνα περισσότερο απ’ όλους που είδε το μικρό ανιψάκι της Θανασάκη να την καλεί και του έλεγε.
- Θα ’ρθω καρδούλα μου το γρηγορότερο και ο Βασίλης προσπαθούσε πάντα να την ηρεμήσει, γιατί αυτή η ιστορία την είχε κάνει ψυχικό ράκος.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 15: Οι πρώτες έξι αίθουσες.

Το μεσημέρι της άλλης μέρας ξύπνησαν κατά τις 1 και κάθισαν να φάνε. Έφαγαν, όπως εχθές, και πραγματικά δεν σώθηκε τίποτα. Όσο έτρωγαν, τόσο αυτά που έτρωγαν αναπληρώνονταν. Το ίδιο πρόσεξαν ότι έγινε και στο νερό και στο φαγητό, ακόμα και στις μπύρες. Αυτές οι μπύρες όμως δεν μεθούσαν. Μόνο το νερό τους ξεδιψούσε, και το φαί τους χόρταινε. Τώρα ήταν έτοιμοι να δουν τις αίθουσες.
Πήγαν στην αίθουσα νούμερο ένα με τίτλο: «Τα χαμένα βιβλία και χειρόγραφα» και είδαν ότι υπήρχε μια βιβλιοθήκη με όσα βιβλία έχουν χαθεί. Είδαν π.χ. ότι ο Αριστοφάνης δεν είχε μόνο 11 κωμωδίες. Πραγματικά. οτιδήποτε δεν σώζεται σήμερα βρισκόταν σ’ αυτή την απέραντη βιβλιοθήκη. Βιβλία μαγισσών που έχουν καεί, αιρετικά, αντιαιρετικά, ό,τι έχει γραφτεί και έχει χαθεί, πεταχτεί, σβηστεί ανά τους αιώνες σε όλο τον κόσμο.
Πήγαν στην αίθουσα νούμερο δύο και είδαν ότι υπήρχε μια απέραντη βιβλιοθήκη που έγραφε απ’ έξω: «Χαμένα Ακασικά αρχεία», εδώ είδαν σε οθόνες όλα τα χαμένα όνειρα, τις σβησμένες ελπίδες, ευχές και επιθυμίες επιφανειακές που δεν πραγματοποιήθηκαν, χαμένους όρκους κ.λ.π.» . Αυτά ακριβώς, όλα τα χαμένα όνειρα, τις σβησμένες ελπίδες τις είδαν και γραμμένες σε ντοσιέ και ταξινομημένες με αλφαβητική σειρά. Κάθε χώρα είχε ένα χρώμα. Τα αρχεία των Ελλήνων ήταν με μπλε σκούρο χρώμα. Μιλάμε όμως για απέραντες αίθουσες που καταλάμβαναν πολύ χώρο. Χιλιόμετρα.
Πήγαν στην αίθουσα νούμερο τρία και είδαν ότι απ’ έξω έγραφε: «Προσευχές που δεν έχουν υλοποιηθεί» Όταν μπήκαν μέσα είδαν ότι υπήρχε ένας υπολογιστής όπου ο κόσμος έστελνε την προσευχή του. Μάλιστα, αυτό τους έκανε να πιστέψουν ότι ο Μάρκος ήταν ένας άγγελος κι αυτό είναι το σπίτι του Θεού. Όλα είναι συμβολικά. Αλλά τι θα γινόταν; Θα έβλεπαν τον ίδιο το θεό; Θεέ μου, βρίσκονται μεταξύ ζωής και θανάτου; Σίγουρα κάτι γίνεται εδώ. Αλλά τι; Δεν μπόρεσε το φτωχό τους μυαλό να σκεφτεί κάτι.
Πήγαν στην αίθουσα νούμερο τέσσερα, με τίτλο: «Ταξίδι των αναμνήσεων στο δρόμο της Λήθης». Είδαν πάλι βιβλία και φακέλους. Εδώ κρύβονταν όλες οι κακές αναμνήσεις των ανθρώπων που επεξεργαζόταν ο εγκέφαλος και τις αφαιρούσε για να πάνε ταξίδι με προορισμό τη λήθη. Αυτές οι αναμνήσεις που χάθηκαν ταξινομούνται εδώ. Δεν υπάρχουν πια στη σκέψη τους. Είδαν ένα κόκκινο βελάκι το ακούμπησαν και η αίθουσα αναπτύχθηκε. Τότε είδαν ανθρώπους να κοιμούνται και τα όνειρά τους να φαίνονται σε απέραντες οθόνες και μόλις τελείωνε το όνειρο βρισκόταν σε θέση delete και οι αναμνήσεις έπεφταν σε έναν κάδο.
Στην αίθουσα νούμερο πέντε με τίτλο: «Αλλαξοπιστία» ήταν ταξινομημένοι σε ντοσιέ οι άνθρωποι που αλλαξοπίστησαν, ανάλογα με το παλιό τους θρήσκευμα. Αλλού ήταν οι Χριστιανοί, αλλού οι βουδιστές, αλλού οι μουσουλμάνοι που σήμερα έχουν άλλο θρήσκευμα. κ.ο.κ.
Η αίθουσα νούμερο έξι δεν είχε κάτι θεϊκό. Ήταν μια αίθουσα απέραντη με τίτλο: «Ψυχαγωγία» Είχε θέατρο, σινεμά, μπιλιάρδο κ.α. Ό,τι ψυχαγωγεί τον άνθρωπο. Υπήρχαν αμέτρητα είδη ψυχαγωγίας και ήταν η μεγαλύτερη αίθουσα απ’ όλες. Καταλάμβανε τον μεγαλύτερο χώρο. Έτσι τους φάνηκε. Εδώ σταμάτησαν και κάθισαν μέχρι τα μεσάνυχτα και αποφάσισαν αύριο να δουν την αίθουσα επτά και τι μυστήριο κρύβει. Ευτυχώς, είχαν πάρει μαζί τους φαγητό και δεν χρειάστηκε να διακόψουν για να πάνε να φάνε. Διέκοπταν όμως όποτε ήθελαν να πάνε τουαλέτα και έβρισκαν τους φίλους τους εκεί. Ήθελαν πολύ να δουν την αίθουσα 7. Προηγουμένως όμως έπρεπε να μάθουν τι μυστήριο κρύβει αυτό το σπίτι. Τους είπε κάποια πράγματα, αλλά δεν είναι αρκετά για να το καταλάβουν εις βάθος. Ήθελαν περισσότερες διευκρινήσεις.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 16: Τι μυστήριο κρύβεται σ’ αυτές τις αίθουσες

Την άλλη μέρα πήγαν στην αίθουσα τριάντα για να βρουν το Μάρκο, να εξηγηθούν μαζί του. Να μάθουν την αλήθεια. Πέθαναν ή όχι; Κάτι έπρεπε να τους απαντήσει. Στην αίθουσα 30, που ήταν και η μικρότερη απ’ όλες, υπήρχε ένα τραπέζι, μια καρέκλα Πάνω στο τραπέζι ήταν τοποθετημένο ένα μικρόφωνο. Στον τοίχο, πάνω από το τραπέζι, υπήρχε ένα μεγάλο μεγάφωνο και ψηλά στο ταβάνι τοποθετημένες κάμερες και προβολείς. Στη μέση υπήρχε στρωμένο ένα περσικό χαλί. Επιπλέον, πιο πέρα υπήρχαν δέκα καρέκλες και καθένας κάθισε σε μία. Το σχήμα που ήταν τοποθετημένες οι καρέκλες ήταν αμφιθεατρικό, ημικύκλιο και καθένας κάθισε δίπλα στο ταίρι του. Ήταν ανά δύο.
Αυτή η αίθουσα ήταν η μόνη που είχε ένα μεγάλο παράθυρο, που καταλάμβανε όλο τον απέναντι τοίχο από το τραπέζι που προαναφέρθηκε. Ήταν ένα τεράστιο μεταλλικό παράθυρο με κόκκινες κουρτίνες, με θέα έναν υπέροχο κήπο που είχε τα πάντα και στην μέση ένα πολύχρωμο σιντριβάνι που ανάβλυζε νερό. Πιο πέρα στο βάθος σαν φόντο υπήρχε εκείνο το γεφύρι που είχαν πορευτεί δύο φορές. Μία στην αρχή της αναζήτησής τους και άλλη μία τώρα που επισκέφτηκαν το σπίτι αυτό. Το τοπίο ήταν διπλό. Έβλεπες κενό και αχνοφαίνονταν τα κτίρια. Όχι, δεν ήταν ομίχλη, όπως θα νομίσετε από την περιγραφή αυτή, απλά ήταν παγιδευμένοι σε δύο εποχές και αυτό ήταν η αιτία του συγκεκριμένου φαινόμενου.
Τότε, άνοιξε μια πορτούλα και εμφανίστηκε μπροστά τους ένας άνθρωπος με κατάλευκα ρούχα. Άσπρο κουστούμι, άσπρη γραβάτα, άσπρο πουκάμισο, τα πάντα ήταν άσπρα. Κάθισε στη μονή καρέκλα δίπλα στο τραπέζι και σαν φοιτητές που άκουγαν το λέκτορά τους, τον παρακολουθούσαν όλη την επόμενη ώρα και ήθελαν να μάθουν τα πάντα.
- Με καλέσατε; Είπε εκείνος.
- Είσαι ο Μάρκος;
- Ναι, Αυτοπροσώπως. Αποφάσισα να έρθω να τα πούμε, για να γνωριστούμε καλύτερα. Τι θέλετε;
- Θέλουμε να ξέρουμε τι γίνεται εδώ. Πού είμαστε; Μπήκαμε στις πέντε πρώτες αίθουσες και είδαμε περίεργα μηνύματα που μας βεβαιώνουν ότι βρισκόμαστε στον άλλο κόσμο. Καλά καταλάβαμε; Πεθάναμε;
- Ηρεμήστε. Όχι, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Απλά, για τον κόσμο σας είστε προς το παρόν ανύπαρκτοι. Όλα μπερδεύονται, γιατί απλά υπάρχετε και δεν υπάρχετε συνάμα. Γι’ αυτό κυκλοφορείτε άνετα σχεδόν σ’ όλες τις αίθουσες του σπιτιού αυτού. Αυτή είναι μια προσωρινή κατάσταση. Σας τ’ ορκίζομαι στην Έλβα μου, που πιο ιερό όρκο δεν έχω, θα πάτε κάποτε στην εποχή σας, φτάνει να ολοκληρώσετε την αποστολή που θα σας ανατεθεί.
- Ηρέμησε, μην ορκίζεσαι, σε πιστεύουμε. Μάλιστα αντέδρασες έντονα, όταν ο Ισίδωρος είπε σαν αστείο να μείνουμε για πάντα εδώ. Πες μας όμως, τι γίνεται εδώ;
- Μέχρι ποια αίθουσα είδατε;
- Είδαμε μέχρι την 6 και τώρα είναι η σειρά της 7
- Πολύ ωραία! Αν παρατηρήσετε όλες τις αίθουσες καλά, θα δείτε και θα καταλάβετε τι μυστήριο κρύβουν Ας πάρουμε σαν παράδειγμα την αίθουσα επτά που θα δείτε στη συνέχεια. Εκεί φαίνονται όλα τα κτίρια, τα γεφύρια, τα αξιοθέατα που γκρεμίστηκαν, καταστράφηκαν κ.λ.π. Σε προηγούμενη πόρτα είδατε όλες τις προσευχές που δεν εισακούστηκαν από τον πλάστη ή για κάποιο λόγο, που μόνο εκείνος γνωρίζει, δεν υλοποιήθηκαν. Αλλού είδατε τις λίστες όσων αλλαξοπίστησαν ανά τους αιώνες. Στο νούμερο 6 κρύβονται όλες οι χαμένες ώρες που περνάτε ασχολούμενοι με άχρηστα ή χρήσιμα πράγματα . Αλλού είδατε όλα τα ακασικά αρχεία με ευχές που δεν υλοποιήθηκαν. Όνειρα και όρκοι χαμένοι. Στο οκτώ θα δείτε ένα σκοτεινό μέρος μη φοβηθείτε, είναι το τίποτα. Στο εννέα όσα παιδιά δεν γεννήθηκαν. Θα τα δείτε στις κούνιες τους. Αυτά τα παιδιά δεν μεγαλώνουν, απλά είναι ένα δείγμα ανυπαρξίας. Εκεί θα δείτε και τις αποτυχημένες εκτρώσεις, αμβλώσεις, αποβολές. Πεταμένα όσα σπερματοζωάρια και ωάρια δεν γονιμοποιήθηκαν. Επίσης, σε κάποιες βιβλιοθήκες θα δείτε τα χαρτιά με τα στοιχεία που θα είχαν αν είχαν γεννηθεί. Σε κάποιο σημείο σας φυλάω μια έκπληξη. Δεν θα την αποκαλύψω τώρα. Θα την δείτε μόνοι σας και θα καταλάβετε. Αυτή η έκπληξη δεν υπάρχει τώρα. Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή από την αίθουσα 9 θα μεταφερθεί στην 30 σαν υπαρκτή πια.
- Πω! πω! Έπρεπε να το καταλάβουμε από την αρχή, όταν αντικρίσαμε την αίθουσα 1. Αλλά δεν πήγε τόσο μακριά το μυαλό μας. Εμείς άλλα φανταστήκαμε με το φτωχό μας το μυαλό. Είδα ότι ο Αριστοφάνης είχε 47 κωμωδίες και ξέρω ότι σώθηκαν μόνο 11
- Μπράβο Βασίλη! Τα πιο πολλά βιβλία είναι όσα υποθετικά κάηκαν και δεν διασώθηκαν από την πυρκαγιά που ξέσπασε στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Όπως θα δείτε, οι 11 κωμωδίες του Αριστοφάνη, που υπάρχουν και σώζονται, δεν βρίσκονται εκεί, αλλά εδώ στην αίθουσα 30. Αυτή είναι η αίθουσα της ύπαρξης. Η αίθουσα που βρίσκεστε και μιλάτε μαζί μου αυτή τη στιγμή.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 16 συνέχεια

- Και πού τα χωράει όλα αυτά; Αυτή είναι 2Χ3 που λέει ο λόγος.
Είδαν ένα κόκκινο βελάκι προς τα δεξιά το πάτησαν και άνοιξε μια μυστική πόρτα και τους είπε:
- Όταν πάει το βελάκι αριστερά θα το πιέσετε με τον ίδιο τρόπο για να κλείσει. Φυσικά όλοι θα πρέπει να βγείτε από την κρυφή σάλα για να φύγετε, αλλιώς αν ξεχάσετε κάποιον θα μείνει κλειδωμένος. Από μέσα δεν ανοίγει. Γι’ αυτό κάθε φορά που θα ανοίγετε για να μπείτε, η πόρτα θα μένει ανοικτή. Είναι μεγαλύτερη απ’ όλες, αλλά φαινομενικά είναι η μικρότερη. Π.χ. στην 1 αίθουσα βρίσκονται όσες υποτιθέμενες κωμωδίες έχει γράψει ο Αριστοφάνης και δεν βγήκαν στο φως. Αυτό ισχύει για όλους.
- Το καταλάβαμε αυτό. Το είδαμε και σε άλλες αίθουσες να γίνεται.
- Πολύ ωραία.
- Τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν μας παρακολουθείτε εκεί! Τις στιγμές που μιλάμε στο μικρόφωνο ή μπαίνουμε στην αίθουσα 30 γινόμαστε υπαρκτοί, τις άλλες βαίνουμε προς την ανυπαρξία. Γι’ αυτό το λόγο δεν τελειώνει το φαγητό, γιατί εφόσον είμαστε ανύπαρκτοι νομίζουμε ότι τρώμε, χωρίς να γίνεται αυτό στην πραγματικότητα. Χορταίνουμε παρόλα αυτά όμως και το νιώθουμε σαν πραγματικό βίωμα, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Είναι μια εικονική πραγματικότητα.
- Μπράβο Βασίλη. Κόβει το μυαλό σου Επειδή όμως κάποτε θα υπάρχετε, πρέπει να συντηρηθείτε. Αν σας αφήσουμε λίγες μέρες ακόμη νηστικούς, θα βρεθείτε στην 13 πόρτα, που αν αντέχετε ανοίξτε την. Αν όχι, φύγετε όσο πιο μακριά μπορείτε.
- Είναι ο κόσμος των νεκρών. Είναι οι ψυχές αν κατάλαβα καλά;
-. Βασίλη, τι γνώσεις είναι αυτές; Με αφήνεις άναυδο! Όταν επισκέπτεστε την 30 αίθουσα γίνεστε υπαρκτοί. Αν θέλετε να υπάρχετε και να μείνετε εδώ θα παρακολουθείστε από μας. Αν έρθετε εδώ και κρατάτε φαγητό, εκείνη την ώρα, χάνεται. Τρώτε αέρα. Νιώθετε πείνα. Να μην έρχεστε πολύ εδώ. Κορεσμό θα νιώθετε μόνο όταν βρίσκεστε ή τρώτε στις υπόλοιπες αίθουσες αυτού του σπιτιού.
- Καταπληκτικό!
- Είναι η αίθουσα της ύπαρξης αυτή. Βλέπεις αυτό τον τοίχο; Ανοίγει και κλείνει με τον τρόπο που σας έδειξα και δείχνει όσα βιβλία, αντικείμενα, ποιήματα, τραγούδια, άνθρωποι κ.λ.π. Όσα σε όλη τη γη είναι υπαρκτά. Φαινομενικά δείχνει ότι είναι η πιο μικρή αίθουσα απ’ όλες, αλλά στην πραγματικότητα είναι η μεγαλύτερη. Εδώ υπάρχει ό,τι το υπαρκτό στη γη και στο σύμπαν ολόκληρο ανά τους αιώνες. Αυτή η αίθουσα έχει πολλές πόρτες και ανάλογα είναι ταξινομημένα όλα τα υπαρκτά, που για τις άλλες πόρτες είναι τα ανύπαρκτα. Αν χαθεί έστω μια τρίχα από την αίθουσα αυτή, θα χαθεί αυτό το αντικείμενο ανεξήγητα κι από τη γη. Εδώ Βασίλη θα βρεις τις έντεκα κωμωδίες του Αριστοφάνη, που στην αίθουσα ένα δεν υπάρχουν το κατάλαβες;
Έτριβαν τα μάτια τους βλέποντας το χάος τις πόρτες και τους διαδρόμους που είχε αυτή η αίθουσα. Όλα τα υπαρκτά είδη δέσποζαν εδώ μέσα ταξινομημένα. Είχε κρυφό μονοπάτι λοιπόν. Εκείνος έκλεισε το μονοπάτι και συνέχισε να τους μιλά.
- Μόνο αυτή η αίθουσα παρακολουθείται. Απαγορεύεται κάποιος να κλέψει οτιδήποτε περιέχει. Μπορεί να διαβάσει εδώ μέσα ό,τι θέλει. Μπορεί να πιάσει στο χέρι του οτιδήποτε επιθυμεί. Να το μεταφέρει όμως στα άλλα δωμάτια απαγορεύεται ρητά και κατηγορηματικά. Γι’ αυτό, σε κάθε αίθουσα υπάρχουν τραπεζάκια. Αυτό το σπίτι κανείς δεν μπορεί να το παρακολουθήσει, ούτε ο ίδιος ο Θεός, αφού είναι υπαρκτός, γι’ αυτό σας αφήσαμε μόνους, χωρίς παρακολούθηση. Μόνο εδώ σ’ αυτή την αίθουσα, όπως προείπα, παρακολουθείστε ό,τι κι αν κάνετε κι από μας κι απ’ το θεό. Για να ρωτήσετε κάτι το Θεό θα πρέπει να πατήσετε αυτό το κόκκινο κουμπί που βρίσκεται στην αίθουσα αυτή.
- Φοβόμαστε, δεν τολμούμε κάτι τέτοιο.
- Έχετε δικαίωμα μόνο για μία ερώτηση. Πείτε μου τώρα τι θα το ρωτούσε ο καθένας σας αν είχατε αυτή το τόλμημα; Ας αρχίσουμε από το Βασίλη.
- Εγώ θα τον ρωτούσα αν υπάρχει Ελλάδα και αύριο.
- Καλή ερώτηση. Εσύ Κατερίνα;
- Ποιος είναι ο σκοπός που υπάρχει ο άνθρωπος στη γη.
- Πολύ ωραία, Παυλίνα εσύ;
- Γιατί ο Θεός δεν τους βοηθάει όλους;
- Ισίδωρε.
- Γιατί οι Χριστιανοί να έχουν μόνο μια γυναίκα και να μην έχουν παραπάνω, όπως οι Μουσουλμάνοι Αδικία!
- Ηλίθια ερώτηση Η πολυγαμία τείνει να καταργηθεί κι εκεί γιατί προκαλεί πολλές αρρώστιες. Λέγε Τρύφωνα.
- Συμφωνώ μαζί σας πρόφτασε να πει η Μαρκέλλα πριν απαντήσει εκείνος. Αφορούσε την ηλίθια ερώτηση που έθεσε ο προλαλήσας.
- Εγώ έχω μια απορία Στο τέλος του 2012 θα γίνουν τελικά πραγματικότητα οι προφητείες των Μάγια; Είπε ο Τρύφωνας
- Μαρκέλλα. Η σειρά σου.
- Απορώ, έχω μέλλον μ’ αυτόν τον ηλίθιο άνδρα που έμπλεξα;
- Αμάν πια με τις προσωπικές σας ερωτήσεις. Νικολέτα η σειρά σου
- Πότε θα πάψει να υπάρχει ο άνθρωπος; Μετά τον άνθρωπο θα υπάρχει γη;
Ξέρω ότι κάποτε υπήρχαν οι δεινόσαυροι, μετά απ’ αυτούς υπήρξε ο άνθρωπος, που συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα. Λογικά μετά τον άνθρωπο κάποιο άλλο ανώτερο ον πρέπει να υπάρχει. Θα υπάρξει άραγε κάποιο άλλο ή θα σταματήσει εδώ η ζωή στη γη;
- Πες Στάθη.
- Πότε θα γίνει η Δευτέρα παρουσία;
- Αυτή η ερώτηση δεν θα λάμβανε ποτέ απάντηση. Ο Θεός δεν θα ήθελε να σου απαντήσει. Θα είχε οργιστεί μαζί σου. Πες άλλη. Αυτή είναι σαν να μην ρωτήθηκε λοιπόν.
- Θα ξαναδώ την εποχή μου; Θα δω τους γονείς μου, τους φίλους μου;
- Σου εγγυώμαι γι’ αυτό. Ευανθία η σειρά σου.
- Θα παντρευτώ τον Σωτήρη;
- Προσωπική ερώτηση ε; Δεν σ’ απασχολούν ερωτήματα γενικής φύσης. Εντάξει, θα σου απαντήσω κι εσένα. Θα τον πάρεις και θα αποκτήσετε με φυσικό τρόπο δίδυμα. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι.
- Θαυμάσια, ευχαριστώ Μάρκο.
- Σωτήρη τι θα ρωτήσεις εσύ;
- Υπήρξε ποτέ η Χαμένη Ατλαντίδα;
- Μην ενοχλείτε το Θεό. Πολλά ερωτήματα δεν θα βρουν απάντηση και άλλα είναι πολύ ανόητα για να ασχοληθεί και να φάει τον πολύτιμο χρόνο του δίδοντας απαντήσεις. Μόνο το μέλλον θα σας δώσει τις απαντήσεις που ζητάτε. . Έχετε δίκιο που δεν ρωτάτε και διστάζετε. Πολλές φορές κάποια κίνησή μας γίνεται σκόπιμα. Φεύγω τώρα, εσείς συνεχίστε την αναζήτησή σας, αν θέλετε.
- Παιδιά νυστάζετε, δεν νομίζω. Πάμε να δούμε και τις άλλες αίθουσες
- Τώρα που το ακούω έχω την περιέργεια να το πράξω. Έχει κανείς από σας αντίρρηση;
- Κανείς. Είπαν όλοι.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 17: Οι επόμενες αίθουσες

Προχώρησαν και είδαν την έβδομη αίθουσα με τίτλο: «Κτίρια, μνημεία, αξιοθέατα, γέφυρες» Εδώ υπήρχαν τα κτίρια που υπήρξαν ή δεν υπήρξαν ποτέ . Εκεί είδαν πράγματι μια βιβλιοθήκη με βιβλία που περιείχαν όσα κτίρια υπήρξαν και δεν υπάρχουν πια, ή όσα δεν υπήρξαν ποτέ. Ανάμεσα στα πρώτα είναι και οι δίδυμοι πύργοι της Νέας Υόρκης. Στις 11/9/2001 μπήκαν στην λίστα αυτή. Υπήρχαν κι άλλα μεταγενέστερα που θα υπάρχουν μελλοντικά και δεν υπάρχουν ακόμα μέχρι το τέλος του κόσμου. Είδαν και πολλά σπιτάκια που θυσιάστηκαν για να μετατραπούν σε πολυκατοικίες, ή πολλά που γκρεμίστηκαν από σεισμούς. Επίσης είδαν τα 6 από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας, γιατί το ένα, οι πυραμίδες της Αιγύπτου, βρίσκεται στην 30 αίθουσα, ο λόγος είναι εμφανής. Εδώ κάθισαν αρκετά γιατί το θέμα ήταν ενδιαφέρον. Μάλιστα, όταν έφτασαν στο τέρμα της βιβλιοθήκης είδαν ένα κόκκινο βέλος. Το πίεσαν και είδαν μπροστά τους να ανοίγει η οροφή και να ορθώνονται μπροστά τους όλα τα κτίρια που δεν υπάρχουν από τα μεταγενέστερα μέχρι τα προγενέστερα. Έκλεισαν την οροφή και επέστρεψαν πίσω.
Αργότερα πήγαν στην όγδοη αίθουσα με τίτλο: «Τίποτα». Μπήκαν μέσα, αλλά πράγματι δεν υπήρχε τίποτα, παρά ένα απέραντο σκοτάδι. Το χάος που αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο που να πλουτίζει το χώρο. Έμοιαζε με ένα δωμάτιο που σβήνεις το φως για να κοιμηθείς, με τη διαφορά ότι δεν υπήρχε ούτε μια χαραμάδα φωτός, ούτε ένα αντικείμενο. Αυτή η σάλα δεν τους φόβισε, αλλά περισσότερο τους μελαγχόλησε. Ήθελαν να φύγουν το γρηγορότερο απ’ αυτή και να πάνε στην ένατη. Τους κούρασε το απέραντο σκοτάδι. Πόνεσαν τα μάτια τους. Τα έκλεισαν, και με το τυφλό σύστημα άνοιξαν την πόρτα. Τα άνοιξαν αργά αργότερα όταν βγήκαν έξω, για να μην τους τυφλώσει το φως.
Η ένατη είχε τίτλο: « Παιδιά» Είδαν όσα παιδιά δεν γεννήθηκαν ακόμα, δεν γεννήθηκαν ποτέ, αποτυχημένες εκτρώσεις, αποβολές, στειρώσεις, αμβλώσεις, σπερματοζωάρια και ωάρια που δεν έχουν γονιμοποιηθεί» Εδώ είχε κούνιες και διάφορα βρέφη που δεν είχαν γεννηθεί ποτέ είτε από αποβολή, είτε από έκτρωση. Και σε ένα άλλο σημείο όλα τα σκοτωμένα σπερματοζωάρια και ωάρια που ποτέ δεν γονιμοποιήθηκαν. Αυτά τα μωρά δεν έτρωγαν και δεν κοιμόντουσαν, μόνο ήταν ξαπλωμένα σε μια κούνια. Δεν μεγάλωναν καθόλου, αφού ποτέ δεν υπήρξαν. Σε άλλο σημείο είδαν τις αποτυχημένες εκτρώσεις, αμβλώσεις, αποβολές.
- Πω! Πω αγέννητα μωρά. Είναι κρίμα!
- Μερικά απ’ αυτά δες είναι άρρωστα και καθυστερημένα.
- Δεν αντέχω τη θέα τους Πάμε σας παρακαλώ το γρηγορότερο στη δέκατη.
- Δείτε τα χαρτιά τους.
- Δεν αντέχω άλλο, φεύγω! Όποιος θέλει με ακολουθεί. Είπε η Κατερίνα κλαμένη.
- Όχι ακόμα. Δείτε εδώ στη γωνία, αυτή η αίθουσα δείχνει τα παιδιά που θα κάνουμε όλες μας όταν παντρευτούμε. Φανταστικό! Αυτή ήταν η έκπληξη του Μάρκου που μας έλεγε. Σωτήρη- Ευανθία να τα διδυμάκια σας! Είπε ο Βασίλης κι εκείνοι συγκινημένοι δεν χόρταιναν να τα κοιτάζουν.
- Τι γράφει εδώ; «Παιδιά που πέθαναν στη γέννα και δεν πρόλαβαν να δουν τη ζωή» - Πω! Πω! Αυτή τη πορτούλα δεν θα τη διαβούμε, θα κλάψω! Είπε η Ευανθία.
- Ας της κάνουμε το χατίρι, ούτε εγώ αντέχω! Είπε η Κατερίνα.
- Αν ήταν κάτι άλλο θα έλεγα ότι πολύ ευαίσθητες είναι οι γυναίκες μας, αλλά και για εμάς τους άνδρες είναι αβάσταχτο το διάβημα αυτό, δεν συμφωνείτε παίδες; Είπε ο Τρύφωνας.
- Σύμφωνοι. Πάμε στο σημείο που είναι τα δικά μας παιδιά. Να τα χαρούμε λίγο. Είπε ο Βασίλης. Δεν κάθισαν όμως λίγο, αλλά αρκετά.
Αφού κάθισαν αρκετά εδώ, πήγαν στη δέκατη. Είχε τον τίτλο «Ζώα»
Εδώ είδαν όλα τα αγέννητα ζώα, τα ζώα που δεν υπήρξαν ποτέ είναι στην πόρτα της φαντασίας μαζί με τα ζώα της μυθολογίας. Εδώ υπήρχαν ζώα που υπήρξαν κάποτε και δεν υπάρχουν πια, ζώα που θα υπάρξουν κάποτε και δεν γεννήθηκαν ακόμα. Είδαν ζώα που έχουν πεθάνει. Ήταν πολύ μεγάλη και απέραντη αίθουσα.
Ανάμεσα σ’ αυτά τα ζώα ήταν οι δεινόσαυροι και τα μαμούθ, αλλά αυτά τα ζώα επειδή είναι ανύπαρκτα ούτε τρομάζουν τους ανθρώπους, ούτε είναι επικίνδυνα. Ούτε τρώνε. Μοιάζουν με βαλσαμωμένα και απλά σε κοιτάζουν. Δεν είναι κλεισμένα σε κλουβιά. Κάθισαν αρκετή ώρα να παρατηρούν τα εξαφανισμένα ζώα και αποφάσισαν κάποια στιγμή να δουν την 11η αίθουσα που είχε θέμα τα φυτά.
Πράγματι, η αίθουσα 11 είχε τίτλο «Φυτά» Εδώ είδαν τα φυτά που υπήρξαν και δεν υπάρχουν πια, φυτά που κάηκαν από τη φωτιά, απέραντα δάση, φυτά που κόπηκαν για διάφορους λόγους, Είδη φυτών που θα υπάρξουν μελλοντικά, φυτά που έχουν ξεραθεί ή αποξηραθεί και απέραντα δάση που έγιναν πολυκατοικίες και δεν υπάρχουν πια. Χριστουγεννιάτικα δέντρα που έχουν στολιστεί και καταστραφεί, εδώ είναι στολισμένα. Εδώ έμειναν πολύ, γιατί τους φάνηκε ενδιαφέρουσα. Οι γυναίκες ειδικά συγκινήθηκαν με τα χιλιάδες είδη λουλουδιών που είδαν. Απορούσαν όμως, τι να κρύβει άραγε πίσω της η 12 αίθουσα;
Στην 12η αίθουσα είδαν την επιγραφή: « Χαμένες αισθήσεις, ιδιότητες, παραισθήσεις, ψευδαισθήσεις, οφθαλμαπάτες» Εδώ είδαν στην οθόνη τους εαυτούς τους να ψάχνουν τις αίθουσες και τα περιεχόμενα αυτών. Μπήκαν πιο μέσα και είδαν βιβλιοθήκες και μέσα σ’ αυτές ντοσιέ άσπρα, μέσα στα οποία ήταν καταχωρημένα όλα τα παραπάνω φαινόμενα. Επίσης είδαν όσους ήταν κάποτε τυφλοί, κουτσοί, κουφοί, κουλοί, μουγκοί, λιπόθυμοι και δεν είναι πια. Όσους είχαν αμνησία και δεν έχουν πια. Όσους ήταν άρρωστοι και έγιναν καλά από θαύμα, εδώ είναι άρρωστοι, όσους σώθηκαν από θαύμα τους είδαν εδώ νεκρούς και όσους γλίτωσαν από σεισμό πλακωμένους κ.λ.π. Τους τρελούς που ήταν κάποτε λογικοί τους είδαν λογικούς. Δεν είδαν όμως λογικούς αυτούς που ήταν πάντα τρελοί. Αυτοί βρίσκονται στην αίθουσα της ύπαρξης. Την 30 Το ίδιο ισχύει με τους ηθικούς και τους ανήθικους, τους ενεργητικούς και τεμπέληδες, τους καλούς με τους κακούς κ.λ.π. Γενικά, εδώ κρύβονται οι χαμένες ιδιότητες. Όχι αυτοί που είχαν πάντα τις ιδιότητες αυτές και τις διατηρούν ως σήμερα. Αυτοί βρίσκονται στην αίθουσα 30, της ύπαρξης. Αν μελλοντικά αποφασίσουν ν’ αλλάξουν ιδιότητες, από το 30 δωμάτιο θα μεταφερθούν εδώ. Ο συλλογισμός νομίζω είναι κατανοητός. Εδώ κρύβεται η χαμένη όραση τυφλών που ανέβλεψαν. Όχι αυτοί που γεννήθηκαν τυφλοί. Αυτοί είναι στο δωμάτιο της ύπαρξης. Εδώ βρίσκονται επίσης και βλέπουν όσοι έβλεπαν και έχασαν την όρασή τους σε ατύχημα. Στον υπαρκτό κόσμο είναι τυφλοί. Στην αίθουσα αυτή βλέπουν κανονικά. Αν ξαναδεί, γι’ αυτή την αίθουσα είναι τυφλός και θα πάει στην 30 αίθουσα κι εκεί πια θα βλέπει. . Τα ίδια ισχύουν για τους κωφούς, τους κουλούς, τους ανάπηρους, τους παραπληγικούς, τους άρρωστους, τους μουγκούς, τους κωφάλαλους κ.λ.π.
Δεν έμειναν πολύ εδώ, της έριξαν μια γρήγορη ματιά και προχώρησαν στην επόμενη. Την 13η . Ο τίτλος της όμως τους τρόμαξε. Έλεγε: «Ο κόσμος των νεκρών» Εδώ όμως δεν ήταν οι πραγματικοί νεκροί, αυτό το αγνοούσαν, αλλά αυτοί που παρατρίχα θα πέθαιναν, αυτοί που έζησαν από θαύμα. Αυτοί που αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν, εδώ είναι πεθαμένοι και ζουν στον υπαρκτό κόσμο. Οι πραγματικοί νεκροί με τις ψυχές βρίσκονται σε ένα από τα απαγορευμένα κλειστά δωμάτια, που αριθμούνται μετά το εκατό τριάντα, που δεν έπρεπε να δουν. Αυτά είναι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Είναι όσα πράγματα δεν γνωρίζεις που ανήκουν, γιατί κανείς δεν ξέρει αν οι νεκροί υπάρχουν μετά το θάνατο. Ανήκει στα αναπάντητα ερωτήματα. Τα αναπάντητα ερωτήματα υπάρχουν σ’ αυτές τις πόρτες, τα οποία απαγορεύεται να δουν. Φυσικά, δεν είναι ανάγκη να τα γνωρίζουν αυτά, δεν τους αφορούν άλλωστε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 18: Να την ανοίξουμε ή όχι;

Αυτοί δεν γνώριζαν την αλήθεια. Ο Μάρκος τους έδωσε την εντύπωση ότι εδώ μέσα κρύβονται οι πραγματικοί νεκροί, για να μην προχωρήσουν στα απαγορευμένα δωμάτια. Για να μην τους δελεάσει να τις ανοίξουν. Ούτε έγινε λόγος για το περιεχόμενο των θυρών αυτών. Τώρα άρχισαν τα δύσκολα γι’ αυτούς. Βρίσκονταν έξω από τη 13η αίθουσα με τίτλο: «Ο κόσμος των νεκρών». Αλήθεια τι πρέπει να κάνουμε τώρα; Να ανοίξουμε ή όχι; Έτρεμαν ολόκληροι. Έπρεπε να το σκεφτούν καλά. Ήταν μια δύσκολη απόφαση να δουν όλους τους νεκρούς της γης μαζεμένους. Περίεργο, ήταν η τρίτη σε έκταση αίθουσα κι όμως δίσταζαν να ανοίξουν την πόρτα. Έβαλαν πολλές φορές το χέρι τους πάνω στο πόμολο, αλλά δεν τα κατάφεραν να την ανοίξουν . Ο φόβος δεν τους άφηνε να σκεφτούν τι είναι πρέπον, να την ανοίξουν ή όχι; Δείλιαζαν όλοι. Ποιος θα είχε το θάρρος να πραγματοποιήσει μια τέτοια κίνηση;
Πήγαν ξανά στην αίθουσα 30 και ζήτησαν να μιλήσουν με τον Μάρκο. Αντί το Μάρκο τους απάντησε μια γλυκιά γυναικεία φωνή. Ήταν η Έλβα, η οποία πονούσε πολύ και τους ζητούσε να μην χαλάσουν την ηρεμία τους και να σκεφτούν μόνοι τους τι είναι πρέπον να κάνουν. Να μην τα περιμένουν όλα απ’ αυτούς και να τους ενοχλούν μόνο για κάτι αναγκαίο.
Ο Βασίλης σκέφτηκε μια υπέροχη ιδέα που τους βρήκε όλους σύμφωνους. Να φτιάξουν κλήρο και όποιος κληρωθεί να ανοίξει την πόρτα και ό,τι γίνει.
Τελικά κληρώθηκε ο Ισίδωρος γι’ αυτή τη δύσκολη αποστολή.
Η Μαρκέλλα έκλαψε και δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια της ότι κληρώθηκε να έχει τέτοιο σκληρό ριζικό ο δικός της αγαπημένος. Του έδεσε τα μάτια, γιατί δεν θα μπορέσει να αντέξει το θέαμα και τον ώθησε να ανοίξει την πόρτα με βαριά καρδιά. Το έπραξε και έβγαλε το μαντήλι από τα μάτια του.
Είδαν μια πορτούλα να γράφει Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Σ’ αυτήν υπήρχαν απέραντα ντουλάπια και από τις δυο μεριές. Στην αριστερή πλευρά υπήρχαν κόκκινα ντοσιέ και πάνω από τα ντουλάπια ήταν ο εσταυρωμένος Χριστός κρεμασμένος ανάποδα, στα δεξιά πράσινα ντοσιέ. και πάνω από τα ντουλάπια ο εσταυρωμένος Χριστός σταυρωμένος κανονικά αυτή τη φορά. Τίποτα άλλο. Πού πήγαν οι ψυχές; Απορούσαν! Μόνο τα στοιχεία τους είναι γραμμένα εδώ. Μάλιστα τα πράσινα είναι όσοι είναι διαλεκτοί του παραδείσου και οι κόκκινοι όσοι είναι της κόλασης. Τότε είδαν μια πορτούλα που έγραφε Χριστιανοί της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας . Μάλιστα στο δόγμα αυτό προστέθηκε στη μέση το γνωστό καθαρτήριο. Ήταν ακριβώς η ίδια αίθουσα όπως των ορθοδόξων χριστιανών με τη διαφορά ότι προστέθηκε απλά ένας θάλαμος ντους που βρισκόταν στη μέση. Στο δόγμα των προτεσταντών δεν υπήρχε κόλαση. Μόνο η μεριά του παραδείσου Όλοι κάποτε θα κερδίσουμε τον παράδεισο με αγώνα, δεν θα τιμωρηθούμε μεταθανάτια, πρεσβεύουν αυτοί.
Μετά τα Χριστιανικά δόγματα και τις αιρέσεις είδαν την πορτούλα των βουδιστών. Εκεί όλοι είχαν πορτοκαλιά ντοσιέ στα οποία υπήρχαν μικρότερα ντοσιέ που έδειχναν τις μετενσαρκώσεις τους, αφού πιστεύουν στη μετεμψύχωση. Όσοι είχαν πορτοκαλί ντοσιέ έκαναν τον κύκλο τους φτάνοντας στην Νιρβάνα.
Αλλού έγραφε Μουσουλμάνοι. Μπήκαν και σ’ αυτό. Αριστερά είχε ντουλάπια με κόκκινα ντοσιέ και στην οροφή τους είχαν ένα σπαθί και δεξιά ντουλάπια με πράσινα ντοσιέ και στη βάση των ντουλαπιών πιλάφια γιγάντια. Τα ουρί του παραδείσου.
- Πού είναι οι ψυχές; Επανέλαβαν την ερώτηση.
- Ίσως δεν πρέπει να τις αντικρίσουμε ή δεν μπορούμε επειδή δεν είμαστε σαν κι αυτούς.
- Αυτή είναι και η δική μου άποψη Βασίλη μου. Συμφωνώ μαζί σου.
Όμως εδώ ο Βασίλης όσο κι αν τα ήξερε όλα δεν μπόρεσε να φανταστεί, γιατί δεν βρίσκονται εδώ οι ψυχές. Εσείς όμως γνωρίζετε την απάντηση.
- Το περίεργο θα ήταν να μη συμφωνούσες μαζί του Κατερίνα! Είπε ο Ισίδωρος και γέλασαν όλοι.
Η τελευταία πόρτα της 13ης αίθουσας έγραφε απ’ έξω άθεοι. Σ’ αυτήν την πόρτα δεν υπήρχε τίποτα, διότι αυτά τα άτομα δεν πιστεύουν σε τίποτα και σε κανέναν.
- Γιατί είναι στην ανυπαρξία;
- Γιατί δεν έχουν κριθεί ακόμη αν θα πάνε στον παράδεισο και στην κόλαση. Αυτό θα γίνει όταν δεν υπάρχει ο κόσμος, μάλλον έτσι το ερμηνεύω.
- Δηλαδή όταν καταστραφεί η γη, η αίθουσα 30 θα γκρεμιστεί;
- Έτσι θα γίνει. Οι άλλες αίθουσες θα υπερισχύσουν.
- Ρε Βασίλη μήπως είσαι μετεμψύχωση του Αϊνστάιν;
- Απλά έχω φαντασία. Τι φταίω εγώ που όσα λέω είναι εύστοχα. Εντάξει, έχω πολλές γνώσεις, δεν το αρνούμαι. Μαζί με την φαντασία μου δίνουν αυτό το αποτέλεσμα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 19: Παρέα με τα καρτούν

Ήταν η σειρά της 14ης αίθουσας με τίτλο: «Φαντασία» .
Εκεί είδαν να ζωντανεύουν οι ήρωες της φαντασίας, ενσαρκωμένοι και κρεάτινοι σαν υπαρκτοί. Μόνο που δεν έβλαπταν κανένα. Είδαν το πλοίο φάντασμα και το τρένο φάντασμα, είδαν φαντάσματα και σκιές.
Εδώ βρήκαν το διήγημα: «Το Πληγωμένο Ελαφάκι». Ναι, δεν είδε ακόμη το φως της δημοσιότητας. Αν διαβαστεί έστω κι από έναν, θα μεταφερθεί στην αίθουσα 30. Αν δεν το διαβάσει κανείς, θα μείνει εδώ, στην αίθουσα 14, στην ανυπαρξία. Ναι, όπως καταλάβατε εδώ είναι η αίθουσα της φαντασίας και της ανυπαρξίας. . Εδώ βρήκαν επίσης τα πλάσματα της φαντασίας, αλλά τα έργα και οι περιπέτειές τους βρίσκονται στην αίθουσα 30 εφόσον τα ξέρουν και τα γνωρίζουν όλοι. Μόνο οι οντότητές τους βρίσκονται εδώ. Είδαν δράκους, τη χίμαιρα, τη σκύλα, τη Λερναία Ύδρα, τη Χάρυβδη, τις Άρπυιες , τις Στυμφαλίδες όρνιθες, τους Κενταύρους, ακόμα και τον Κουασιμόδο. Ήταν όλα τα τέρατα γνωστά και άγνωστα. Είδαν τα διηγήματα που αφορούν το μεταφυσικό. Όλα τα μεταφυσικά γεγονότα. Μάλιστα συνάντησαν μπροστά τους φαντάσματα, ξωτικά, νεράιδες, νάνους, τον Αϊ Βασίλη τους ήρωες των παραμυθιών κ.λ.π. Εκεί είδαν όλους τους ήρωες των κινουμένων σχεδίων, των διηγημάτων, των πεζών των ποιημάτων και των παραμυθιών να τους καλούν και να συνομιλούν μαζί τους. Τους φάνηκε ωραία αυτή η αίθουσα και ένιωσαν για λίγο παιδιά. Είδαν νέους και παλιούς φίλους και χόρεψαν με τον Gammy Bear το «Είμαι καλό παιδί». Πέταξαν με τη χήνα του Νιλς Χόργκερσον, πήγαν στην Φρουτοπία, είδαν τα Στρουμφάκια και γενικά πέρασαν ένα ωραίο απόγευμα μαζί τους. Ήθελαν να ξαναρθούν εδώ. Είδαν την Κάντυ λυπημένη, τη Χάιντι να τρέχει στα ψηλά βουνά και να φωνάζει:
- Κλάρα, Πέτερ, Ελάτε.
Πραγματικά, ο Ποπάυ για ακόμη μια φορά έφαγε σπανάκι, αλλά ο Βρούτος βαρέθηκε τόσα χρόνια να τον πολεμάει και έγιναν φίλοι. Είδαν τη Σαμπρίνα τη Μάγισσα, τους Power Ρέιτζερ, τον Sport Billy, τον Batman, τον Spiderman και τον Χ-man. Με το Σούπερμαν πέταξαν ψηλά και έζησαν πολλές περιπέτειες μαζί του, αλλά προσγειώθηκαν στην άγρια δύση και έπαιξαν με τον Λούκι λουκ. O bob ο μάστορας και ο συνωνόματος του ο Σφουγγαράκης τους χαιρετούσαν
Πιο εκεί ο Σιλβέστρο κυνηγούσε τον Τουίτι και ο Έλμερ τον κλέφτη λαγό Μπαγκς Μπάννυ που του έκλεψε τα λαχανικά του. Ποιος θα μπορούσε να ξεχάσει την Οικογένεια Ντακ και τον Μίκυ μάους. . Ο Σκανδαλιάρης Γκούφι έκανε πάντα τον ανιψιό της Κατερίνας τον θανασάκη να γελά με τις γκάφες του. Ειδικά, πιο εκεί είδε όλα τα παραμύθια να ενσαρκώνονται και ο Πινόκιο της μίλησε. Ήταν το αγαπημένο του παραμύθι.
Η διάθεση της Κατερίνας μια στιγμή όταν είδε το Γκούφι και τον Πινόκιο άλλαξε, συννέφιασε. Της θύμισε το Θανασάκη της. Σκοτείνιασε η ματιά της. Δάκρυα άρχισαν να βρέχουν τα μάγουλά της και τα δάκρυα έγιναν λυγμός. Ηρεμία δεν μπορούσε να βρει. Μάταια ο καημένος ο Γκούφι προσπαθούσε να της φτιάξει το κέφι.
- Πού είναι το ανιψάκι μου; Θα το ξαναδώ άραγε; Χθες στην εκπομπή δείχνανε επίτηδες φωτογραφία του για να με ευαισθητοποιήσουν να γυρίσω πίσω. Μετά τον έφεραν στο στούντιο. Πόσο μεγάλωσε ο κατεργαράκος! Και να με κοιτά στο φακό με τις ματάρες του τις λατρεμένες και να λέει έλα θειούλα κοντά μου. Σ’ αγαπώ! Πού πήγες θειούλα. Και μ’ άφησες μόνο; Ξέσπασε σε λυγμούς. Πού τον θυμήθηκε πάλι;
- Σώπα καλή μου, ηρέμησε. Η εκπομπή χθες ήταν εικονική δεν προβλήθηκε πραγματικά στην τηλεόραση. Μπορεί όλα όσα είπαν ή τα μισά να είναι ψέματα. Παρόλα αυτά αν πιστεύεις ότι σου κάνει κακό, πάμε να φύγουμε. Είπε ο Βασίλης. Το παιδί εμείς δεν το είδαμε. Ο καθένας έβλεπε ό,τι θέλει. Με τη φαντασία μας τα είδαμε όλα αυτά;
- Ναι, συμφώνησαν και οι άλλοι. Κάνε υπομονή θα το ξαναδείς το Θανασάκη σου.
- Το πιστεύω κι εγώ.
- Φαίνεται ότι τα παιδιά μας λένε την αλήθεια. Θα σώσουμε την Έλβα από την κακιά μάγισσα και θα φύγουμε.
- Πάμε σε άλλη αίθουσα λοιπόν;
- Δεν νύσταξες; Πολύ καθίσαμε εδώ. Αύριο πάλι.
- Ας δούμε ακόμη μία.
Δεν της χάλασαν χατίρι. Άλλωστε, ήταν εννέα το βράδυ. Αυτοί κοιμόντουσαν πάντα μετά τις 11. Ας δούνε μερικές ακόμη.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 20: Κι άλλες αίθουσες

Ήταν η σειρά της 15ης αίθουσας με τίτλο: «Χαμένα αντικείμενα» Εκεί είδανε γυάλινα ραφάκια και διάφορα αντικείμενα εκτεθειμένα και τοποθετημένα εκεί. Επίσης είδαν χρήματα που δεν ξοδεύτηκαν ποτέ επειδή χάθηκαν. Μάλιστα, η Κατερίνα γνώρισε πράγματα που είχε χάσει και όταν πήγε να αγγίξει την κούκλα που έχασε, με σκοπό να την πάρει μαζί της, την έπιασε ηλεκτρικό ρεύμα. Όμως όταν την ακούμπησε αργότερα με σκοπό να τη θαυμάσει απλά, κατάφερε να την πιάσει και την άφησε μετά στη θέση της. Η Κατερίνα δάκρυσε. Αυτή την κούκλα πάντα την αγαπούσε, της την είχε φέρει ο πατέρας της, που είναι καπετάνιος από την Ιαπωνία. Πράγματι, ήταν πολύ ευαίσθητη. Πολλές φορές ο αγαπημένος της προσπάθησε να την ηρεμήσει, αλλά δυσκολευόταν πολύ. Ήξερε πως αν έπεφτε στην αγκαλιά του και γινόταν ένα μαζί του, σίγουρα θα ξεχνούσε όσα τη βασανίζουν, αλλά αυτό δεν μπορούσε να λειτουργήσει πάντα.
Υπήρχε ώρα να δουν και τη 16η αίθουσα. Τίτλος αυτής ήταν: «Σχέσεις ερωτικές και φιλίες που διέλυσαν εδώ και διατηρούνται στον υπαρκτό κόσμο» Εκεί είδαν φωτογραφίες ζευγαριών κολλημένες στον τοίχο που στη ζωή έχουν χωρίσει ή ζευγάρια που έλειπαν και στη ζωή ήταν μαζί. . Σε παλαιότερες εποχές ήταν λίθινες, πέτρινες και σταματούσε στο 2012. Αλλά η φωτογραφία του Ισιδώρου και της γυναίκας του δεν ήταν πουθενά. Αντίθετα, τον είδε να είναι μαζί της. Εδώ είδαν ερωτικές σημειώσεις, ερωτικά γράμματα Οι άνδρες το βρήκαν βαρετό ενώ οι γυναίκες ήθελαν να το διαβάσουν. Αποφάσισαν να πάνε το βράδυ. Αναγκάστηκαν να φύγουν με βαριά καρδιά. Είχε μέσα αποκόμματα από ερωτικά ημερολόγια ερωτευμένων κοριτσιών ανά αιώνα. Εδώ υπήρχαν λευκώματα και μικρά ερωτικά αριστουργήματα. Επίσης υπήρχαν τα ερωτικά γράμματα που δεν υπάρχουν στη γη, έχουν σκιστεί . Ποιηματάκια ερωτικά, ποιηματάκια από ημερολόγιο ερωτικά, καρδιές και αρχικά γραμμάτων που δεν είχαν μέλλον μαζί. Η Μαρκέλλα είδε και τα αρχικά τους και τη φωτογραφία τους και δάκρυσε. Τότε πια τα κατάλαβε όλα. Ήξερε τι συνέβη, αλλά αμφέβαλε. Ήθελε να μάθει την αλήθεια από τον ίδιο. Πού είναι τα αρχικά των άλλων ζευγαριών και οι φωτογραφίες τους και γιατί υπάρχουν μόνο τα δικά τους; Γιατί το ίδιο ισχύει με τις φωτογραφίες;
Είδε τον εαυτό της με τον Ισίδωρο, ενώ τα άλλα τέσσερα ζευγάρια δεν εικονίζονταν πουθενά. Εκείνη απόρησε. Όσοι δεν πήραν διαζύγιο δεν εικονίζονται εδώ, επίσης εικονίζονται μαζί όσοι χωρίζουν. Τι γίνεται εδώ; Μήπως ονειρεύεται; Θα ήθελε να ίσχυε αυτό και να ήταν ένας εφιάλτης. Όμως, δεν ήταν. Το κατάλαβε αυτό. Δεν του είπε τίποτα, αλλά του έδειξε μεγάλη περιφρόνηση. Εκείνος δεν τόλμησε να της πει το παραμικρό. Έμεινε άφωνος. Ήταν μια στιγμή δύσκολη για όλους. Δημιουργήθηκε μα ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα σε όλη την παρέα. Οι άλλοι κατάλαβαν ότι δεν χωράνε λόγια μια τέτοια στιγμή, ότι δεν έπρεπε να επέμβουν φραστικά και έμειναν σιωπηλοί. Τους άφησαν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 21 : Μια τρομερή αποκάλυψη

Εκείνος χαμήλωσε το κεφάλι σαν ένοχος που ήταν και της είπε ότι είναι θέμα χρόνου να χωρίσει, ότι τυπικά δεν έχει πάρει ακόμα διαζύγιο, δεν έχει χαρτιά ακόμη στα χέρια του και ότι είναι ουσιαστικά παντρεμένος. Της έκρυψε την αλήθεια, γιατί βρίσκεται στο δικηγόρο η υπόθεση. Ζουν σε διάσταση. Έπρεπε να περάσουν έξι μήνες να χωρίσει και μετά να παντρευτούν. Έτσι της είπε. Μάλιστα, γι’ αυτό δεν της ζήτησε να κάνουν σεξ. Από σεβασμό έλεγε, αλλά κατά βάθος φοβόταν τα μπλεξίματα να μην την αφήσει έγκυο, διότι δεν είχε σκοπό να χωρίσει. Όλα είχαν την εξήγησή τους. Ζουν στο σπίτι μαζί για χάρη των 3 παιδιών του, αυτά είναι δικαιολογίες. Ναι, είχε δει τη φωτογραφία της δίπλα του και κατάλαβε ότι αυτή η σχέση δεν έχει μέλλον στον υπαρκτό κόσμο, μόνο στον ανύπαρκτο. Όλοι τον έφτυσαν και τον παραμέριζαν. Δεν του μιλούσε κανείς. Ήταν πια μόνος.
Πήγε μόνη της στην αίθουσα 30 και φώναξε και έκλαψε με λυγμούς. Δεν περίμενε να έχει δεσμό με έναν παντρεμένο. Πώς το έκανε αυτό το πράγμα; Θεέ μου δεν θα το συγχωρούσε ποτέ στον εαυτό της, ακόμα κι αν ο Θεός τη συγχωρήσει, εκείνη δεν θα το κάνει. Νιώθει ότι υπέπεσε σε βαρύ αμάρτημα.
Ο Μάρκος ήρθε να τη βρει. Δεν ήξερε τι συμβαίνει και με δυσκολία του τα διηγήθηκε όλα.
- Θυμάσαι τι με ρώτησες τότε στην υποτιθέμενη ερώτηση για τον Θεό;
- Ναι, σχετικά με τον Ισίδωρο, αλλά δεν έλαβα απάντηση, ενώ στην Ευανθία έδωσες. Δεν ήθελα να παραπονεθώ. Τέτοια διάκριση δεν την περίμενα. Ξέχασα να ξεσπάσω. Καλά που μου το θύμησες.
- Ήταν αρνητική η απάντηση η δική σου. Με τι λόγια θα μπορούσα να σου πω την αλήθεια; Τα καλά νέα κοπέλα μου λέγονται ευκολότερα από τα κακά.
Την είδε να κλαίει με μαύρο δάκρυ. Ποτέ δεν την είδε σε μια τέτοια κατάσταση.
- Μην κλαις κορίτσι μου, πήγαινε μόνη σου στην 35η αίθουσα. Εκεί θα δεις τι σχέδιο έχει ο Θεός για σένα. Ρύθμισα την μηχανή να σου δώσει σωστές απαντήσεις πώς; Είπα να δώσει λανθασμένες για τον ανύπαρκτο κόσμο και θα ακούσει αυτό που θες.
- Ωραίο! Έτσι θα μάθω την αλήθεια!
- Ακριβώς. Ευτυχώς, δεν προχωρήσατε σε καμία ερωτική πράξη, πέρα από αγκαλιά.
- Δεν μου ζήτησε τέτοιο πράγμα, γιατί φοβόταν μη μ’ αφήσει έγκυο. Δεν μου το πρότεινε ποτέ. Τώρα το καταλαβαίνω.
- Κατά βάθος όμως κι εσύ δεν το ήθελες, και σωστά έπραξες, γιατί δεν σου ενέπνεε καμία εμπιστοσύνη. Η ψυχή σου ήξερε καλύτερα το τέλος, το οποίο εσύ δεν ήξερες ή δεν ήθελες να το πιστέψεις.
- Τα ξέρατε όλα και δεν μου είπατε τίποτα; Δεν μ’ αφήσατε τότε στα 1852 να τον χωρίσω.
- Κατά βάθος όσα του έλεγες τότε τα πίστευες. Ήθελες πραγματικά να τον χωρίσεις, αλλά δεν σας άφησα να γίνει αυτό. Όμως, έβλεπα ότι ήταν τόσο έκρυθμη η σχέση σας και σκέφτηκα να φέρω κάποιον να συνεχίσει την αποστολή μας, τον άνδρας της ζωής σου, τον Ανδρέα, για να καταλήξετε μετά μαζί. Έπρεπε να τον βρω και να τον φέρω. Μετά θα σου τα έλεγα όλα. Αλλά καλύτερα είναι που το έμαθες τώρα. Θα τον ξεπεράσεις, θα δεις. Στην αρχή θα πονάς, αλλά μετά θα περάσει. Δεν ήταν αληθινή αγάπη. Άλλωστε, και οι δικοί σου δεν τον εγκρίνουν.
- Ποιος ήταν ο σκοπός που μου τ’ αποκρύψατε; Για να μη με στεναχωρήσετε; Πιο πολύ στενοχωρήθηκα που το έμαθα απότομα.
- Λυπάμαι. Δεν είναι αυτός ο λόγος που δεν σου το έλεγα. Ομολογώ, ότι δεν σου είπα τίποτα για να μην χαλάσω τα σχέδια μας. Άλλωστε, θα χαλούσαν έτσι κι αλλιώς. Δεν είναι αληθινή σχέση και πρέπει να πάρει το δρόμο της. Τον Ισίδωρο θα τον στείλω πίσω στην εποχή σας και στη θέση του θα μπει ο άνδρας που αξίζει να αγαπήσεις, ο Ανδρέας. Ο Ισίδωρος θα ξεχάσει όσα είδε κι έζησε εδώ. Θα ξέρει ποιος είναι, αλλά δεν θα θυμάται τίποτα από σένα. Θα σε θυμάται σαν προσωπικότητα, θα θυμάται ότι είχατε μεταξύ σας δεσμό, αλλά ο πραγματικός χωρισμός θα γίνει όταν πάτε στην εποχή σας. Δεν θα θυμηθεί ποτέ την αιτία, ούτε λεπτομέρειες. Άμα σε συναντήσει μελλοντικά, στην εποχή σας, θα σου μιλήσει κανονικά. Δεν θα υπάρχει πολεμικό κλίμα ανάμεσά σας. Τότε θα μιλήσετε μαζί πρώτη φορά για χωρισμό. Το λάθος που θα κάνεις θα είναι να του μιλήσεις εχθρικά. Όταν πάει στην εποχή του δεν θα μείνει με τη γυναίκα του. Αυτό ήταν ακόμη ένα πρόβλημα που σας εγκλώβισε εδώ κι όχι μόνο όσα προανάφερα. Γι’ αυτό δεν πραγματοποιήσαμε αυτό το ταξίδι άμεσα. Έπρεπε να βρω την κατάλληλη στιγμή και να φέρω τον Ανδρέα. Ψάχναμε την κατάλληλη στιγμή λοιπόν. Η είσοδος στην αίθουσα 16 κι η εξυπνάδα σου, σου μαρτύρησε την αλήθεια νωρίτερα. Δεν σε παρακολουθούσαμε να φέρουμε τα πράγματα στη θέση τους κι έτσι το χάσαμε το παιχνίδι.
- Κι ο Ισίδωρος που λέει ότι μ’ αγαπάει; Τι ρόλο παίζει σ’ αυτή την ιστορία;
- Δεν σ’ αγάπησε ποτέ. Πήγαινε στην αίθουσα 37 να δεις όσα λόγια που σου έλεγε που καταλήξανε. Είναι η αίθουσα με τίτλο «Αλήθειες και αερολογίες». Θα μπεις στην αίθουσα αλήθειες. Θα διαπιστώσεις ότι όσα σκληρά λόγια έλεγε αρχικά, τότε στον αχυρώνα τα πίστευε. Δεν έκανε χιούμορ. Να παίξει μαζί σου ήθελε. Επειδή έχεις περιουσία μεγαλύτερη απ’ αυτόν. Είχε βλέψεις να διατηρεί το γάμο του και παράλληλα να έχει μια ερωμένη που θα τον χαρτζιλικώνει και θα τον τρέφει για να κάνει το γκόμενο στις άλλες.
- Μα δεν μου ζήτησε ποτέ χρήματα.
- Θα το έκανε αργότερα, την στιγμή που θα θεωρούσε εκείνος κατάλληλη. Όχι, τώρα. Είχε σύστημα να σε κάνει να τον αγαπήσεις πρώτα αληθινά, να τον εμπιστευτείς, και σε στιγμή που θα σου ήταν απαραίτητος και δεν θα μπορούσες να ξεφύγεις απ’ αυτόν, θα άρχιζε να σου ζητάει λεφτά, τάχα για δικαστήρια, διατροφές, για το διαζύγιο, το οποίο φυσικά δεν θα έπαιρνε ποτέ. Όλα θα ήταν προφάσεις.
- Πόσο ντρέπομαι! Οι άλλοι είναι αληθινά ζευγάρια ε;
- Ναι, εκείνοι έχουν μέλλον μαζί. Είναι ερωτευμένα ζευγάρια. Τελικά, ο Τρύφωνας την αγαπά την Παυλίνα. Μόνος του πήρε μπροστά και την κυνήγησε. Φέρθηκε έτσι λόγω χαρακτήρα κι όχι έλλειψης αισθημάτων. Αντίθετα, τον Ισίδωρο εμείς με δυσκολία τον ωθήσαμε να σε κυνηγήσει, ανεξάρτητα αν σου φάνηκε ειλικρινής και τον δέχτηκες πίσω, όμως δεν ήταν. Τα λόγια βγαίνουν εύκολα όταν δεν αγαπάς αληθινά. Αυτός ήταν καλός ηθοποιός, αλλά κι εμείς καλοί σκηνοθέτες. Δεν θέλαμε να μαθευτεί τόσο γρήγορα η αλήθεια. Μην κλαις, να χαίρεσαι. Αν δεις τον Ανδρέα, τότε θα γίνει το δάκρυ σου χαμόγελο. Πήγαινε τώρα και θα μείνετε απόψε μαζί. Από αύριο θα κοιμάσαι μόνη. Καλύτερα μην του πεις τίποτα. Θα οξύνετε περισσότερο την κατάσταση. Ο Ισίδωρος σε 3 μέρες θα φύγει. Θα πάει στο δωμάτιο 130 και δεν θα λάβει μέρος στην αποστολή της Ρόδου. Τη θέση του, όπως προείπα, θα πάρει ο Ανδρέας. Θα πρέπει να τον κατατοπίσετε σχετικά τι πρόκειται να κάνει. Τα περισσότερα θα τα ξέρει. Γι’ αυτό θα μείνετε εδώ και την επόμενη εβδομάδα. Σας ζητώ αυτή την παράταση χρόνου, για να μπορέσω να τον φέρω στο παρκάκι την κατάλληλη στιγμή και να βρεθεί στο σπίτι. Αν μπορέσω και τον φέρω νωρίτερα, θα σας ενημερώσω. Αυτός δεν θα πάει στο 1852, αλλά θα του δώσουμε τις αναμνήσεις του Ισίδωρου σαν να έχει ζήσει εκεί. Αντίθετα, ο Ισίδωρος θα ξαπλώσει στο κρεβάτι που βρίσκεται στο δωμάτιο 130, θα τον ναρκώσουμε και θα του βγάλουμε τις αναμνήσεις. Την ημέρα που θα έρθει ο Ανδρέας, θα τον ναρκώσουμε, θα τον ξαπλώσουμε στο ίδιο κρεβάτι και θα του προσθέσουμε τις αναμνήσεις του Ισίδωρου. Πήγαινε τώρα να κοιμηθείς Να ηρεμήσεις.
- Δεν μπορώ να κοιμηθώ μαζί του. Τον σιχαίνομαι.
- Με το δίκιο σου. Θα μου ζητήσεις να γίνουν τα κρεβάτια σας μονά. Τότε θα κτιστεί ένας τοίχος ανάμεσά σας και δεν θα τον βλέπεις ούτε θα σε βλέπει. Έτσι, θα κοιμάστε και με τον Ανδρέα, μέχρι να τον γνωρίσεις, να τον εμπιστευτείς και να τον αγαπήσεις. Τότε μόνη σου θα ζητήσεις να σπάσει ο τοίχος και τα κρεβάτια θα γίνουν ξανά διπλά.
- Εδώ θα το ζητήσω; Τώρα, σε σένα;
- Ναι.
- Εύχομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου τα κρεβάτια μας να γίνουν μονά και να κτιστεί ανάμεσά μας ένας τοίχος.
- Πήγαινε, η επιθυμία σου έγινε δεκτή και υλοποιήθηκε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Κεφάλαιο 22: Αλλαγή απόφασης

Ενώ αρχικά είχαν πάρει την απόφαση να κοιμηθούν, ήθελαν να δουν και την επόμενη αίθουσα.
Η 17η είχε τίτλο: «Λαοί και πολιτισμοί που υπήρξαν ή δεν υπήρξαν ποτέ». Πραγματικά, για λίγο ξέχασαν αυτά που έγιναν πριν λίγα λεπτά. Τελικά, δώσανε τόπο στην οργή και αφήσανε τον Ισίδωρο να μπει μαζί τους σ’ αυτή την αίθουσα. Είδανε φωτογραφίες, χαλκογραφίες, γκραβούρες, άρθρα κ.λ.π. διαφόρων λαών και πολιτισμών που άφησαν το χνάρι της προσωπικότητάς τους. Είδαν τους Ατζέκους, τους Μάγια, τους Ίνκας, τους Ινδιάνους κ.λ.π. . Ξεχάστηκαν λίγο βλέποντας τα εργαλεία, τα σπίτια τους, τα είδη που χρησιμοποιούσαν. Αυτή η αίθουσα τους θύμισε μουσείο και πέρασαν αρκετή ώρα να την θαυμάζουν. Υπήρχε αντοχή να δούνε μέχρι την 20η και ήθελαν πολύ να το κάνουν.
Στην 18η αίθουσα είδαν τον τίτλο: «Νομίσματα που δεν υπάρχουν πια». Είδαν ότι εδώ υπήρχε σε μια γωνιά και η δραχμή και οι υποδιαιρέσεις της. Πραγματικά είδαν το μάρκο, τη λιρέτα, τη λίρα, την πεσέτα κ.ά. Κι εδώ έμοιαζε με μουσείο και γύρισαν να το δουν όλο.
Στην επόμενη, 19η αίθουσα, είδαν τον τίτλο «Παντός είδους μηνύματα, δελτία, βιογραφικά, εφημερίδες, περιοδικά, λάθη κ.λ.π.» Ναι εδώ είδαν περιοδικά, εφημερίδες που έχουν πεταχτεί, όχι αυτά που έχουν ανακυκλωθεί. Αυτά υπάρχουν στην αίθουσα της ύπαρξης, όλα τα μηνύματα κινητού, ή ε-μαιλ, που έχουν σβηστεί και δεν υπάρχουν πια, όλα τα χαμένα γράμματα, όχι ερωτικά ήταν σε άλλη αίθουσα αυτά, ανέκδοτα ποιήματα, διηγήματα μισοτελειωμένα που δεν έχουν δει ποτέ το φως της δημοσιότητας εδώ, ενώ στον υπαρκτό κόσμο είναι καταξιωμένα, εδώ είδαν και καταξιωμένα που στον υπαρκτό κόσμο είναι άγνωστα. Εδώ φυλάσσονται οι άχρηστες έγχρωμες φωτογραφίες και φωτοτυπίες
Είδαν μηνύματα φόρουμ που έχουν σβηστεί και ποτέ δεν διαβάστηκαν. Όσα πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων. Είδαν διαθήκες που δεν τις αποδέχτηκαν που ήταν τα χρέη των νεκρών. Γενικά είδαν πολλά ορθογραφικά λάθη που στον υπαρκτό κόσμο διορθώθηκαν. Τα διορθωμένα κείμενα βρίσκονται στην αίθουσα 30. Είδαν τέλεια βιογραφικά, από παιδιά που άξιζαν να πάρουν κάποιες θέσεις, αλλά τα απέρριψαν τα αφεντικά και τα πέταξαν στο καλάθι των αχρήστων, για κάποιους που δεν είχαν τόσα πολλά προσόντα, επειδή δεν μετράει τι είσαι, αλλά ποιος είσαι και αν έχεις συμφέρον να προσληφθείς ή ζητούσαν λιγότερα προσόντα για να παίρνεις μικρότερο μισθό. Γενικά, αν έχεις μπάρμπα βουλευτή, ανήκεις σε κάποια κομματική παράταξη, τότε έχεις προοπτικές. Μάλιστα, τώρα για να πιάσεις δουλειά πρέπει να έχεις μεταφορικό μέσο. Δεν πάει να είσαι λέκτορας; Αν δεν οδηγείς μένεις άνεργος. Επίσης, ελέγχουν τι γράφεις στο Facebook για να δουν ποιον θα πιάσουν στην δουλειά τους Τι άνθρωπος είναι και πώς σκέφτεται! Εδώ, σ’ αυτή τη αίθουσα διάβασαν σε μια βιβλιοθήκη «Όσοι κάποτε προσανατολίστηκαν σε σωστούς προορισμούς σε όλους τους τομείς στην ανυπαρξία, αλλά σε λάθος στην υπαρκτή ζωή» Ο ερωτικός είχε κόκκινα ντοσιέ και η Μαρκέλλα διάβασε τη σχέση που είχε με τον Ισίδωρο. Ας το έβλεπε από την πρώτη πόρτα αυτό!
Προχώρησαν στην επόμενη πόρτα, την εικοστή, την τελευταία για απόψε, γιατί νύσταζαν. Εδώ είχε τον τίτλο: «κιλά που χάθηκαν». Είχε στους τοίχους ανθρώπους που αδυνάτισαν, μόνο πώς ήταν πριν. Το μετά εικονίζεται στην 30 αίθουσα. Άμα ξαναμπούν τα κιλά αλλάζουν αίθουσες. Απ’ την 30 στην 20 και από την 20 στην 30 αν ξαναχαθούν. Βέβαια, ό,τι χάνεις κρύβεται εδώ μέσα. Γιατί τα κιλά να αποτελέσουν εξαίρεση; Δεν τους ενδιέφερε να μείνουν εδώ. Σταμάτησαν την αναζήτηση και πήγαν στα υπνοδωμάτιά τους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ