Οι κακοί της παρέας - Ράνια Ιωάννου (melian)

Μερικές σκέψεις γύρω από τους "αγαπημένους" μας κακούς των ιστοριών, στο άρθρο που μπορείτε να βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο:


Μπορείτε να εκφράσετε τις δικές σας σκέψεις σε αυτό εδώ το νήμα.

Το μόνο που θα ήθελα να σχολιάσω είναι ότι η τραγικότητα των "κακών" είναι στοιχείο εξανθρωπισμού που αναπτύσσετε μονάχα στην πορεία των βιβλίων/ταινιών. Στην αρχή, σχεδόν πάντα οι "κακοί" εκπροσωπούν το οριακό με ένα απόλυτα φυσικό και αδικαιολόγητο τρόπο. Βλέπε για παράδειγμα ο Joker του Nolan που πολύ σωστά ο σεναριογράφος καταθέτει μια σειρά από εναλλακτικά origin stories υπονοώντας πως δεν έχει σημασία το παρελθόν του "κακού", δεν θέλουμε να έχει παρελθόν ο "κακός" παρά να αποτελεί την ενσάρκωση των εμποδίων που ο ήρωας (ο οποίος οφείλει να είναι τραγικός και ως εκ τούτου να εξελίσσετε δια μέσου της πλοκής) πρέπει να ανταπεξέλθει. Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Hannibal του Thomas Harris που το origin story του όχι μόνο απογοήτευσε τους fan αλλά και ανθρωποποίησε τον πρωταγωνιστή απομακρύνοντας τον από το μεταφυσικό πεδίο όπου ανήκει!

Τι ωραία που γράφεις Ράνια μου. Πρώτη φορά μου άρεσε κάτι που αφορά τους κακούς.