Ο μυστηριώδης χαμός της Αρετής
Στον πυργο, τους προσμενε εν' αγωνιως, ο πατερας της Αρετης. Χτυπουσε ρυθμικα, τα δαχτυλα του στη μεγαλη τραπεζαρια και μετρουσε τα δευτερολεπτα, που θα την εσφιγγε στην αγκαλια του. Ειχε αναψει το τζακι για να την υποδεχτει, σε μια ζεστη ατμοσφαιρα, σκεφτοταν τη γυναικα του, ηθελε να βρισκοταν εκει και να εβλεπε, πως η κορη τους γυρισε, να της πουν πως εκαναν λαθος που την πιεσαν, πως πια θα την αφηναν ελευθερη να επιλεξει. Μολις εφτασαν στον πυργο, χτυπησαν το χρυσο χερουλι της πυλης, τρεις φορες και αμεσως ανοιξε την πορτα, ο πατερας της Αρετης. Τα ματια τους βουρκωσαν απο χαρα και αμεσως σφιχταγκαλιαστηκαν και εκαναν μια στροφη.
-Παιδι μου, καλωσορισες στο σπιτι μας!
-Πατερα μου συγγνωμη που σε πικρανα!
_Μα, εσυ μιλας, εγινε θαυμα...
-Χαρη στο φιλιππο, που με την εφημεριδα του, ειδα ενα νεο μου μου προξενισε νευρικο κλονισμο και μετα ξεσπασα για πρωτη φορα και γιατρευτηκα.
-Θα με συγχωρεσεις ποτε, που σε πιεσα; παντα για το καλο σου επεμενα.
-Σε αγαπω πατερουλη μου, δε θελω να σε ξαναχασω.
-Τωρα πια δε θα χαθουμε ποτε ξανα, δε θα σε ξαναπιεσω οσο ζω.
-Ευχαριστω πατερουλη μου γλυκε, θελω επιτελους να σε κανω ευτυχισμενο.
-Ειμαι ευτυχισμενος, που σε βρηκα!
-Ειμαι και γω εδω! ειπε, ο Φιλιππος.
-Σε σενα και στη Καρολινα, χρωσταω που βρηκα ξανα την κορη μου και παντα θα ειστε μελη της οικογενειας μου, σας ευχαριστω. Τι μπορω να κανω για να σας το ξεπληρωσω;
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
-Παιδι μου, καλωσορισες στο σπιτι μας!
-Πατερα μου συγγνωμη που σε πικρανα!
_Μα, εσυ μιλας, εγινε θαυμα...
-Χαρη στο φιλιππο, που με την εφημεριδα του, ειδα ενα νεο μου μου προξενισε νευρικο κλονισμο και μετα ξεσπασα για πρωτη φορα και γιατρευτηκα.
-Θα με συγχωρεσεις ποτε, που σε πιεσα; παντα για το καλο σου επεμενα.
-Σε αγαπω πατερουλη μου, δε θελω να σε ξαναχασω.
-Τωρα πια δε θα χαθουμε ποτε ξανα, δε θα σε ξαναπιεσω οσο ζω.
-Ευχαριστω πατερουλη μου γλυκε, θελω επιτελους να σε κανω ευτυχισμενο.
-Ειμαι ευτυχισμενος, που σε βρηκα!
-Ειμαι και γω εδω! ειπε, ο Φιλιππος.
-Σε σενα και στη Καρολινα, χρωσταω που βρηκα ξανα την κορη μου και παντα θα ειστε μελη της οικογενειας μου, σας ευχαριστω. Τι μπορω να κανω για να σας το ξεπληρωσω;
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
--Έγνοια σου κύριε και θα έρθει η στιγμή που θα το κάνεις. Θα γίνω γαμπρός σου. σκέφτηκε ο Φίλιππος.
- Τίποτα δεν θέλουμε. Η χαρά που πήραμε ήταν υπεραρκετή. Του απάντησε.
- Όχι, επιμένω θα πληρωθείτε αδρά. Φέρατε τη χαρά στο σπίτι μου και θα μείνετε έτσι; Όχι.
- Καλά, ό,τι νομίζετε εσείς.
- Μαρία, ΄φερε σε παρακαλώ το χαρτοφύλακά μου, τον άνοιξε και έπιασε το μπλοκ των επιταγών. Πόσα να βάλω χμ... Τι θα έλεγες για ένα εκατομμύριο ευρώ.
- Αυτό είναι μια περιουσία.
- Αυτό που μου χάρισες τι είναι; Λοιπόν ορίστε νεαρέ μου και σου έύχομαι να είσαι πάντα καλά. Έχεις σπίτι; που μένεις;
- Στο σπίτι της Καρολίνας, με φιλοξενεί η θεία της. Η Καρολίνα πήγε στο Λονδίνο.
- Το έχω πληροφορηθεί. Είσαι πολύ κοντά μας. Θα σε παρακαλούσα να μείνεις κοντά της, να μην την παρατήσεις. Της έδωσες μεγάλη δύναμη. Είσαι παντρεμένος;
- Όχι κύριε.
- Πώς; Ένα τόσο ωραίο παλικάρι σαν κι εσένα θα έπρεπε να έχει την καλύτερη νύφη. Εκτός αν είναι επιλογή σου να είσαι μόνος.
- Το επάγγελμά μου βλέπετε. Είχα δεσμό με μια κοπέλα και με άφησε.
- Εγω αυτά τα βρίσκω ανοησίες. Όταν αγαπιούνται δύο άνθρωποι! Αυτό ήταν η αφορμή που έφυγε. Άλλη ήταν η αιτία. Θες να της μιλήσω εγώ; Είναι η χάρη που σου χρωστάω. Έκανες το παιδί μου καλά. Καταλαβαίνεις τι έχεις κάνει; Έχασα τη γυναίκα μου, δεν ήθελα να χάσω και το παιδί μου. Μια κόρη έχω και ό,τι έχω είναι δικό της.
- Σας ευχαριστώ για την προσπάθεια αυτή, αλλά δεν την αγαπώ πια. Αγαπώ άλλην.
- Θες να της μιλήσω εγώ;
- Αν δεν σας πειράζει θα ήθελα να χειριστώ αυτή την υπόθεση μόνος. Ευχαριστώ.
- Όπως αγαπάς.
- Να πηγαίνω τώρα κύριε Αρθούρε έχω κάποιες εκκρεμότητες να κάνω και πάλι ευχαριστώ.
- Στο καλό να πας νέε μου. Καλή σου νύχτα
-- Ένας τέτοιος θα ήταν καλός για την Αρετή μου αλλά δεν θα της τον επιβάλλω. Καλό παιδί, άξιο. Έχει όλα τα καλά για σύντροφος. Θα ξέρω ότι την αφήνω σε καλά χέρια. Ρώτησα κι έμαθα γι' αυτόν, έχει μεγάλη περιουσία. Ο πατέρας του ήταν μεγάλος και τρανός στον τόπο του. Αν του μοιάσει και ο γιος! Σκέφτηκε ο πατέρας και έτριβε τα χέρια του από ευχαρίστηση.
Κάθισε στο τζάκι, έβαλε κάστανα στη φωτιά και τα έτρωγε, ιάβασε την εφημερίδα του, άναψε την πίπα του και όταν την έσβησε άρχισε να νυστάζει.
Δεν είχε όμως το κουράγιο να ανέβει την μεγάλη σκάλα και προτίμησε απόψε να κοιμηθεί στην μεγάλη κουνιστή πολυθρόνα του, δίπλα στο αναμμένο τζάκι.
- Αρθούρε άκουσε μια γλυκιά φωνή.
- Ποιος είναι;
- Η Λίζα σου, γύρισε το παιδί μας ε;
- Ναι καλή μου.
- Και ζεις έτσι στα βουβά, ένα γλέντι έπρεπε να κάνεις. Να σφάξεις το καλύτερο αρνί για να την υποδεχτείς και να βάλεις το καλύτερο κρασί.
- Το ξέρω, αλλά ήταν κουρασμένη, ταλαιπωρημένη, ήθελε να κοιμηθεί. Άλλη μέρα θα το κάνουμε. Την είδες;
- Ναι, είναι κούκλα. Κοιμήσου λοιπόν Αρθούρε και θα πάω να βρω τους φίλους της να της μιλήσουν στον ύπνο της για εκείνο το καλό παιδί το Φίλιππο. Εμένα δεν θα μ' ακούσει.
- Ωστε κι εσύ συμφωνείς ότι είναι καλό παιδί. Δεν είναι καλή ιδέα, αγαπά άλλη.
- Είσαι ανόητος, την κόρη μας αγαπάει.
-...
- βουβάθηκες έ; Τον εγκρίνω γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να μιλήσει μαζί μου όσο είναι σε ξύπνια κατάσταση. Καταλαβαίνεις. Φεύγω τώρα.
Ένα αεράκι φύσηξε και η Λίζα έφυγε. Ο κύριος Αρθούρος ξύπνησε και είδε ότι η πόρτα του σαλονιού ήταν ανοικτή και η κουρτίνα πηγαινοερχόταν. Θα ορκιζόμουν ότι την είχα κλειστή ή μήπως; Δεν μπόρεσε να βρει απάντηση.
Η Αρετή ντυμένη με τις μεταξωτές της πιζάμες και βυθισμένη μέσα στα παπλώματα ονειρευόταν. Ονειρεύτηκε τους τέσσερις νεκρούς φίλους της να κρατάνε μια σαμπάνια στα χέρια και να μπαίνουν στον χώρο.
- Απόψε θα πιούμε πολύ.
- Αχ βρε Κώστα η μανία σου για το ποτό σε ακολούθησε και στο θάνατο.
- Ήρθαμε να γιορτάσουμε τους αρραβώνες σου.
- Ποιοι αρραβώνες μου, δεν τα μάθατε; Ήρθατε να με πάρετε μαζί σας και μου το λέτε με τρόπο.
- Ο Φίλιππος σ' αγαπάει και θα σε κάνει ευτυχισμένη. Θα ζήσεις μέχρι τα βαθιά σου γεράματα. Θα αργήσουμε να έρθουμε.
- Μα τι λέτε τώρα;
- Την αλήθεια που εσύ αγνοείς ή θέλεις να αγνοείς, γιατί έτσι σε συμφέρει.
- Καλά σου λέει η Ελπίδα. Άκουσέ την!
- Ναι, για μια στιγμή είπε μια πρόταση ότι νιώθει κάτι. Εννοούσε ότι μ' αγαπάει;
- Ναι.
- Ω! Θεέ μου μια χαρά μέσα σε μια πίκρα.
- Και είναι και πιο όμορφος από το Γεώργιο.
- Ναι, έχετε δίκιο. Από ομορφια και χαρακτήρα σκίζει Κατερίνα μου.
- Συγνώμη που σου χάλασα τη ζωή. Συγχώρεσέ μας να πάμε στην απέναντι όχθη ήρεμοι. Είπε ο Αντώνης.
- Έχετε το λόγο μου. Είπε και ξύπνησε.
{ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ}
- Τίποτα δεν θέλουμε. Η χαρά που πήραμε ήταν υπεραρκετή. Του απάντησε.
- Όχι, επιμένω θα πληρωθείτε αδρά. Φέρατε τη χαρά στο σπίτι μου και θα μείνετε έτσι; Όχι.
- Καλά, ό,τι νομίζετε εσείς.
- Μαρία, ΄φερε σε παρακαλώ το χαρτοφύλακά μου, τον άνοιξε και έπιασε το μπλοκ των επιταγών. Πόσα να βάλω χμ... Τι θα έλεγες για ένα εκατομμύριο ευρώ.
- Αυτό είναι μια περιουσία.
- Αυτό που μου χάρισες τι είναι; Λοιπόν ορίστε νεαρέ μου και σου έύχομαι να είσαι πάντα καλά. Έχεις σπίτι; που μένεις;
- Στο σπίτι της Καρολίνας, με φιλοξενεί η θεία της. Η Καρολίνα πήγε στο Λονδίνο.
- Το έχω πληροφορηθεί. Είσαι πολύ κοντά μας. Θα σε παρακαλούσα να μείνεις κοντά της, να μην την παρατήσεις. Της έδωσες μεγάλη δύναμη. Είσαι παντρεμένος;
- Όχι κύριε.
- Πώς; Ένα τόσο ωραίο παλικάρι σαν κι εσένα θα έπρεπε να έχει την καλύτερη νύφη. Εκτός αν είναι επιλογή σου να είσαι μόνος.
- Το επάγγελμά μου βλέπετε. Είχα δεσμό με μια κοπέλα και με άφησε.
- Εγω αυτά τα βρίσκω ανοησίες. Όταν αγαπιούνται δύο άνθρωποι! Αυτό ήταν η αφορμή που έφυγε. Άλλη ήταν η αιτία. Θες να της μιλήσω εγώ; Είναι η χάρη που σου χρωστάω. Έκανες το παιδί μου καλά. Καταλαβαίνεις τι έχεις κάνει; Έχασα τη γυναίκα μου, δεν ήθελα να χάσω και το παιδί μου. Μια κόρη έχω και ό,τι έχω είναι δικό της.
- Σας ευχαριστώ για την προσπάθεια αυτή, αλλά δεν την αγαπώ πια. Αγαπώ άλλην.
- Θες να της μιλήσω εγώ;
- Αν δεν σας πειράζει θα ήθελα να χειριστώ αυτή την υπόθεση μόνος. Ευχαριστώ.
- Όπως αγαπάς.
- Να πηγαίνω τώρα κύριε Αρθούρε έχω κάποιες εκκρεμότητες να κάνω και πάλι ευχαριστώ.
- Στο καλό να πας νέε μου. Καλή σου νύχτα
-- Ένας τέτοιος θα ήταν καλός για την Αρετή μου αλλά δεν θα της τον επιβάλλω. Καλό παιδί, άξιο. Έχει όλα τα καλά για σύντροφος. Θα ξέρω ότι την αφήνω σε καλά χέρια. Ρώτησα κι έμαθα γι' αυτόν, έχει μεγάλη περιουσία. Ο πατέρας του ήταν μεγάλος και τρανός στον τόπο του. Αν του μοιάσει και ο γιος! Σκέφτηκε ο πατέρας και έτριβε τα χέρια του από ευχαρίστηση.
Κάθισε στο τζάκι, έβαλε κάστανα στη φωτιά και τα έτρωγε, ιάβασε την εφημερίδα του, άναψε την πίπα του και όταν την έσβησε άρχισε να νυστάζει.
Δεν είχε όμως το κουράγιο να ανέβει την μεγάλη σκάλα και προτίμησε απόψε να κοιμηθεί στην μεγάλη κουνιστή πολυθρόνα του, δίπλα στο αναμμένο τζάκι.
- Αρθούρε άκουσε μια γλυκιά φωνή.
- Ποιος είναι;
- Η Λίζα σου, γύρισε το παιδί μας ε;
- Ναι καλή μου.
- Και ζεις έτσι στα βουβά, ένα γλέντι έπρεπε να κάνεις. Να σφάξεις το καλύτερο αρνί για να την υποδεχτείς και να βάλεις το καλύτερο κρασί.
- Το ξέρω, αλλά ήταν κουρασμένη, ταλαιπωρημένη, ήθελε να κοιμηθεί. Άλλη μέρα θα το κάνουμε. Την είδες;
- Ναι, είναι κούκλα. Κοιμήσου λοιπόν Αρθούρε και θα πάω να βρω τους φίλους της να της μιλήσουν στον ύπνο της για εκείνο το καλό παιδί το Φίλιππο. Εμένα δεν θα μ' ακούσει.
- Ωστε κι εσύ συμφωνείς ότι είναι καλό παιδί. Δεν είναι καλή ιδέα, αγαπά άλλη.
- Είσαι ανόητος, την κόρη μας αγαπάει.
-...
- βουβάθηκες έ; Τον εγκρίνω γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να μιλήσει μαζί μου όσο είναι σε ξύπνια κατάσταση. Καταλαβαίνεις. Φεύγω τώρα.
Ένα αεράκι φύσηξε και η Λίζα έφυγε. Ο κύριος Αρθούρος ξύπνησε και είδε ότι η πόρτα του σαλονιού ήταν ανοικτή και η κουρτίνα πηγαινοερχόταν. Θα ορκιζόμουν ότι την είχα κλειστή ή μήπως; Δεν μπόρεσε να βρει απάντηση.
Η Αρετή ντυμένη με τις μεταξωτές της πιζάμες και βυθισμένη μέσα στα παπλώματα ονειρευόταν. Ονειρεύτηκε τους τέσσερις νεκρούς φίλους της να κρατάνε μια σαμπάνια στα χέρια και να μπαίνουν στον χώρο.
- Απόψε θα πιούμε πολύ.
- Αχ βρε Κώστα η μανία σου για το ποτό σε ακολούθησε και στο θάνατο.
- Ήρθαμε να γιορτάσουμε τους αρραβώνες σου.
- Ποιοι αρραβώνες μου, δεν τα μάθατε; Ήρθατε να με πάρετε μαζί σας και μου το λέτε με τρόπο.
- Ο Φίλιππος σ' αγαπάει και θα σε κάνει ευτυχισμένη. Θα ζήσεις μέχρι τα βαθιά σου γεράματα. Θα αργήσουμε να έρθουμε.
- Μα τι λέτε τώρα;
- Την αλήθεια που εσύ αγνοείς ή θέλεις να αγνοείς, γιατί έτσι σε συμφέρει.
- Καλά σου λέει η Ελπίδα. Άκουσέ την!
- Ναι, για μια στιγμή είπε μια πρόταση ότι νιώθει κάτι. Εννοούσε ότι μ' αγαπάει;
- Ναι.
- Ω! Θεέ μου μια χαρά μέσα σε μια πίκρα.
- Και είναι και πιο όμορφος από το Γεώργιο.
- Ναι, έχετε δίκιο. Από ομορφια και χαρακτήρα σκίζει Κατερίνα μου.
- Συγνώμη που σου χάλασα τη ζωή. Συγχώρεσέ μας να πάμε στην απέναντι όχθη ήρεμοι. Είπε ο Αντώνης.
- Έχετε το λόγο μου. Είπε και ξύπνησε.
{ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ}
Τα φαντάσματα έβγαιναν από τον πύργο και ο Φίλιππος τα είδε. Εκείνη την ώρα καθισμένος στο κρεβάτι της Καρολίνας κάπνιζε και άνοιξε το παράθυρο. Άκουγε απαλή μουσική και σκεφτόταν την Αρετή.
- Τι θέλουν πάλι, γιατί δεν την αφήνουν ήσυχη;
- Μίλησες παιδί μου.
- Όχι κυρία Ελένη μην ενοχλείστε. Πηγαίνετε να κοιμηθείτε.
- Ανησυχώ για σένα. Θες να φας κάτι; Δεν έβαλες μπουκιά στο στόμα σου.
- Έχω φάει έξω.
- Έχω εντολή από την ανιψια μου να σε προσέχω.
- Καλοσύνη σας, αλλά θα πρέπει να λείψω για λίγο, πρέπει να δω κάτι φίλους.
- Δεν επεμβαίνω, αλλά δεν θα έπρεπε να ξέρω τι σου συμβαίνει;
- Αυτό προσπαθώ να μάθω κι εγώ.
-...
- Σας υπόσχομαι ότι θα τα μάθετε όλα, όχι τώρα πρέπει να προλάβω.
- Όπως αγαπάς.
Την τελευταία πρότασή της δεν την άκουσε ήταν κιόλας έξω.
- Να πάρει, δεν τους πρόλαβα. Μονολόγησε και πήγε να κοιμηθεί.
Όμως τι περίεργο μπαίνοντας στο δωμάτιο του είδε τους τέσσερις φίλους καθισμένους στο κρεβάτι της Καρολίνας.
Όση ώρα συνομιλούσαν η κυρία Ελένη έστησε αυτί. Είδε ΄ότι μονολογούσε. ΄
-- Άλλη κλείσανε στο τρελάδικο, άλλος το χρειάζεται.
Αμέσως πήρε τηλέφωνο έντρομη την Καρολίνα και έτσι πληροφορήθηκε τι συμβαίνει. Της εξήγησε ότι είναι διάμεσο που επικοινωνεί με όσα για μας είναι αόρατα. Σου το είχα πει θεία τότε. Το ξέχασες; Η θεία της εντυπωσιάστηκε. Είχαν τέτοιο άνθρωπο σπίτι τους; Θα του ζητούσε να μεσολαβήσει να μιλήσει με την αδερφή της, την μητέρα της Καρολίνας. Η καρολίνα δεν δέχτηκε. Οι νεκροί έρχονται με τη θέλησή τους στο Φίλιππο όποτε θέλουν, δεν τους καλεί εκείνος. Αυτή την ιδιαιτερότητα έχει. Άλλα μέντιουμ κάνουν πνευματισμό, αυτός όχι.
Έτσι ο Φίλιππος πήρε θάρρος από όσα του είπαν τα φαντάσματα κι αποφάσισε την άλλη μέρα να της εξωτερικεύσει τα αισθήματά του. Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, θα έβρισκε ανταπόκριση.
Μόλις του άνοιξε την πόρτα δεν χρειάστηκαν να πουν περισσότερα. Έπεσαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και τους φάνηκε ότι απέναντι είδαν πολύ κόσμο να χαμογελά. Μπήκανε μέσα στον πύργο αγκαλιά, αφήνοντας όλα τα αδιάκριτα βλέμματα ανικανοποίητα. Άφησε πίσω της ό,τι της έφερνε πίκρα, και πόνο. Μια νέα ζωή ξεκινούσε τώρα γι' αυτήν.
ΤΕΛΟΣ
- Τι θέλουν πάλι, γιατί δεν την αφήνουν ήσυχη;
- Μίλησες παιδί μου.
- Όχι κυρία Ελένη μην ενοχλείστε. Πηγαίνετε να κοιμηθείτε.
- Ανησυχώ για σένα. Θες να φας κάτι; Δεν έβαλες μπουκιά στο στόμα σου.
- Έχω φάει έξω.
- Έχω εντολή από την ανιψια μου να σε προσέχω.
- Καλοσύνη σας, αλλά θα πρέπει να λείψω για λίγο, πρέπει να δω κάτι φίλους.
- Δεν επεμβαίνω, αλλά δεν θα έπρεπε να ξέρω τι σου συμβαίνει;
- Αυτό προσπαθώ να μάθω κι εγώ.
-...
- Σας υπόσχομαι ότι θα τα μάθετε όλα, όχι τώρα πρέπει να προλάβω.
- Όπως αγαπάς.
Την τελευταία πρότασή της δεν την άκουσε ήταν κιόλας έξω.
- Να πάρει, δεν τους πρόλαβα. Μονολόγησε και πήγε να κοιμηθεί.
Όμως τι περίεργο μπαίνοντας στο δωμάτιο του είδε τους τέσσερις φίλους καθισμένους στο κρεβάτι της Καρολίνας.
Όση ώρα συνομιλούσαν η κυρία Ελένη έστησε αυτί. Είδε ΄ότι μονολογούσε. ΄
-- Άλλη κλείσανε στο τρελάδικο, άλλος το χρειάζεται.
Αμέσως πήρε τηλέφωνο έντρομη την Καρολίνα και έτσι πληροφορήθηκε τι συμβαίνει. Της εξήγησε ότι είναι διάμεσο που επικοινωνεί με όσα για μας είναι αόρατα. Σου το είχα πει θεία τότε. Το ξέχασες; Η θεία της εντυπωσιάστηκε. Είχαν τέτοιο άνθρωπο σπίτι τους; Θα του ζητούσε να μεσολαβήσει να μιλήσει με την αδερφή της, την μητέρα της Καρολίνας. Η καρολίνα δεν δέχτηκε. Οι νεκροί έρχονται με τη θέλησή τους στο Φίλιππο όποτε θέλουν, δεν τους καλεί εκείνος. Αυτή την ιδιαιτερότητα έχει. Άλλα μέντιουμ κάνουν πνευματισμό, αυτός όχι.
Έτσι ο Φίλιππος πήρε θάρρος από όσα του είπαν τα φαντάσματα κι αποφάσισε την άλλη μέρα να της εξωτερικεύσει τα αισθήματά του. Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, θα έβρισκε ανταπόκριση.
Μόλις του άνοιξε την πόρτα δεν χρειάστηκαν να πουν περισσότερα. Έπεσαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και τους φάνηκε ότι απέναντι είδαν πολύ κόσμο να χαμογελά. Μπήκανε μέσα στον πύργο αγκαλιά, αφήνοντας όλα τα αδιάκριτα βλέμματα ανικανοποίητα. Άφησε πίσω της ό,τι της έφερνε πίκρα, και πόνο. Μια νέα ζωή ξεκινούσε τώρα γι' αυτήν.
ΤΕΛΟΣ