Αληθινος

Ακούστηκε (ή μάλλον διαβάστηκε) πολύ κάπως αυτό το σημείο!
Αν και εγώ εδώ που τα λέμε δεν είμαι άνθρωπος...

Γιατί πριν δεν ήταν άνθρωποι ?

Από τις 2 ταινίες που έχουν βγει η πρώτη μου άρεσε περισσότερο.

Και τυγχάνει να είναι και η καλύτερη και πιο επιτυχημένη κινηματογραφική ταινία που βασίζεται σε κάποιο video game.
Το να πετύχει μια ταινία βασισμένη σε βιντεοπαιχνίδια είναι πολύ δύσκολο καθώς πρέπει από τη μια να σέβεται αρκετά το ίδιο το παιχνίδι προκειμένου να ικανοποιήσει τους fans του παιχνιδιού,και από την άλλη να είναι καλή σαν ταινία,να μπορεί δηλαδή κάποιος που δεν έχει παίξει ποτέ το παιχνίδι να καταλάβει τι συμβαίνει,και να την παρακολουθήσει ευχάριστα.
Αυτό πιστεύω το κατάφερε η πρώτη ταίνια με τον Cristoph Lambert ως Rayden καλύτερα από οποιαδήποτε ταινία βασισμένη σε ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Η δεύτερη ταινία,το Anihilation έχασε λίγο την ισορροπία και αν και εμένα μου άρεσε σαν ταινία,είχε περισότερη δράση από ότι ιστορία κάτι το οποίο σχολιάστηκε αρνητικά τότε,με τη δικαιολογία ότι δεν δίνονται οι απαραίτητες πληροφορίες σε έναν μη γνώστη της σειράς,για να κατανοήσει επαρκώς το σενάριο λόγο ελειπούς ανάπτυξης των προσωπικοτήτων των χαρακτήρων.
Λυπητερό είναι κατά την άποψη μου ότι ακόμα και αυτή η ταινία που πριν κάποια χρόνια είχε λάβει αρνητικά σχόλια για μειωμένη ανάπτυξη χαρακτήρω και ελλειπούς σεναρίου,αν την συγκρίνεις με τις περισσότερες σημερινές ταινίες,θα διαπιστώσεις πως έχει πολύ περισσότερη ιστορία,καθ' ότι οι περισσότερες σημερινές ταινίες είναι μόνο εφέ.

Το S.T.A.L.K.E.R. (από 'δω και στο εξής απλά stalker για συντομία) είναι ένα από τα πολύ σπάνια ηλεκτρονικά παιχνίδια που σε βάζουν να σκεφτείς.
Θεωρίες συνωμοσίας,παραφυσική και πολλά άλλα μπλέκονται με έναν περίεργο τρόπο στο σενάριο αυτού του παιχνιδιού,που μας δίνει τροφή για συζήτηση.

Καταρχάς να ξεκινήσω παραθέτοντας ένα βίντεο το οποίο δημιουργήθηκε από την ομάδα ανάπτυξης του παιχνιδιού για προώθηση με τη τακτική "viral marketing" το οποίο πιστεύω αρκετοί από όσους μπαίνουν σε αυτό το φόρουμ το έχουν δει.

Επίθεση Νεφελίμ στη Ρωσσία

Ας πάρουμε τώρα την ιστορία του παιχνιδιού,η οποία αναμιγνύει ιστορικά και φανταστικά (?) γεγονότα με ένα πολύ ενδιαφέρων τρόπο.

Λόγο του τραγικού ατυχήματος του Chernobyl,η Σοβιετική Ένωση αποφασίζει να απαγορεύσει την προσέγγιση σε ακτίνα 20 χιλιομέτρων του πυρηνικού σταθμού,δημιουργώντας μια απαγορευμένη ζώνη λόγο της υψηλής ποσότητας ραδιενέργειας.
http://en.wikipedia.org/wiki/Chernob...Exclusion_Zone
Μερικά χρόνια μετά,μιας και η ζώνη είναι τελείως ακατοίκητη, η Σοβιετική Ένωση αποφασίζει να στείλει μια επιστημονική ομάδα του στρατού στην περιοχή η οποία θα εργάζεται μυστικά πάνω σε πειράματα,μακριά από τα βλέμματα του κόσμου.
Οικοδομούνται μυστικές υπόγειες βάσεις μέσα στις οποίες γίνονται περίεργα πειράματα.
Ένα από τα πειράματα έχει να κάνει με μια συσκευή Mind Control,τον Brain Scorcher.Πρόκειται για ένα πομπό ραδιοσημάτων,με τα ραδιοσήματα αυτά να μπορούν να επιρρεάσουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο,κάτι σαν το HAARP.
Μια άλλη έρευνα έχει να κάνει με πειράματα στη νοόσφαιρα,δηλαδή το οικουμενικό ασυνείδητο όλων των ανθρώπων της Γης.
http://en.wikipedia.org/wiki/Noosphere
Ο σκοπός του πειράματος ξεκίνησε με "καλές" προθέσεις.
Συγκεκρυμένα ο σκοπός ήταν να παρεμβάλλουν στη λειτουργία της νοόσφαιρας προκειμένου τα συναισθήματα που προκαλούν πολέμους και αδικία στο κόσμο να αφανιστούν.
Ένας ανθρώπινος νους όμως δε μπορούσε να επέμβει στην νοόσφαιρα.
Έτσι 'φτιάξαν ειδικά pods υποστήριξης ζωής στα οποία μπήκαν,για να ενώσουν τους νους τους σε έναν ενιαίο υπέρ-νου.
Πράγματι οι νους τους ενώθηκαν,αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα επιθυμητά.
Υπήρξε ένα ατύχημα,και σπάσαν το προστατευτικό στρώμα που υπήρχε μεταξύ βιόσφαιρας και νοόσφαιρας με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα ρήγμα στις ατμόσφαιρες.
Αμέσως εμφανίστηκαν στη βιόσφαιρα χωροχρονικές ανωμαλίες.
Portals που σε τηλεμεταφέρουν σε άλλα σημεία,περιοχές διαταραγμένης βαρύτητας,και πολλά ζώα που ζούσαν άρχισαν να έχουν αλλόκοτους φυσικούς σχηματισμούς και δυνατότητες.
Μετά το τραγικό αποτέλεσμα,ο στρατός αποφάσισε να σταματήσει όλα τα πειράματα,να φύγουν άμεσα όλοι από τη ζώνη,και να γίνουν ακόμα πιο Δρακόντεια τα μέτρα ασφαλείας όχι μόνο για να μη μπει κανένας άνθρωπος μέσα,αλλά και για να μη βγει κανένα μεταλλαγμένο πλάσμα έξω.
Οι στρατιώτες και οι περισσότεροι επιστήμονες συμφώνησαν,αλλά κάποιοι διαφώνησαν ρητά να εγκαταλείψουν το project.
Μια μικρή ομάδα επιστημόνων αποφάσισε να παραμείνει στα life pods για αόριστο χρονικό διάστημα,ώστε ως υπέρ-νους να προσπαθούν να βρουν λύση στο πρόβλημα που δημιούργησαν.
Για να προστατεύσουν όμως τους εαυτούς τους οι επιστήμονες αποφάσισαν να θέσουν τον Brain Scorcher σε λειτουργία,έστω στην ανολοκλήρωτη μορφή του.
Ο Brain Scorcher δε μπορεί να ελένξει 100% το τι θα σκέφτονται οι άνθρωποι-στόχοι,αλλά μπορεί να τους "κάψει" τα μυαλά,περιορίζοντας κατά πολύ το τι μπορούν να σκεφτούν,κάνοντας τους άμυαλους σαν ζόμπι.
Έτσι με περιοδικές εκπομπές "blowouts" κυμάτων ο Brain Scorcher θα έκανε τον κάθε απρόσκλητο επισκέπτη ένα άμυαλο ζόμπι που θα επιτίθεται σε ότι βρει μπροστά του.
Οι ανωμαλίες που προκλήθηκαν από το ρήγμα των ατμοσφαιρών είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν σπάνια πετρώματα (artifacts) τα οποία έχουν περίεργες δυνάμεις τις οποίες κάποιος μπορεί να χρησιμοποιήσει,και έτσι μέσα σε μερικά χρόνια διάφοροι τυχοδιώκτες άρχισαν να επισκέπτονται τη ζώνη με σκοπό να βρουν και στη συνέχεια να πουλήσουν τα πετρώματα αυτά για να γίνουν πλούσιοι.

Από που να αρχίσω το σχολιασμό ?
Από τη θεωρία συνωμοσίας πως οι ραδιενεργές ζώνες χρησιμοποιούνται μυστικά ως χώροι για δοκιμές απόκρυφων πειραμάτων ?
Από τα πειράματα mind control με ραδιοκύματα ?
Ή μήπως για την ύπαρξη ή μη της νοόσφαιρας,θεωρία που προυπήρχε του παιχνιδιού και πρώτο-αναφέρθηκε το 1907 ?

Ελπίζω να μας έδωσα αρκετή τροφή για συζήτηση!

Είμαι κάτοικος της περιοχής και θα ήθελα να προσθέσω κάποιες πληροφορίες.
Η οδός Άγρας είναι πράγματι μια οδός διαφορετική από τις περισσότερες της πόλης,που τείνει να έχει μια ησυχία που προσωπικά μου αρέσει γιατί με κάνει να νιώθω πως είμαι εκτός της πόλης.
Έχω περπατήσει πολλές φορές εκεί,και την περιέργεια μου έχει τραβήξει αυτό το σπίτι,αλλά δεν έχω ακούσει ποτέ να λένε ότι είναι στοιχειωμένο.
Πράγματι υπάρχει αυτή η πινακίδα,και πράγματι όσες φορές έχω περάσει από έξω βλέπω μόνο γάτες μέσα,και ποτέ δεν έχω δει άνθρωπο σε αυτό.
Αλλά αυτό δεν με κάνει να πιστεύω πως είναι στοιχειωμένο.
Υπάρχουν άλλες ιστορίες για άλλα στοιχειωμένα σημεία στην περιοχή για τα οποία έχω ακούσει,αλλά πρώτη φορά για το συγκεκρυμένο κτήριο μαθαίνω από αυτό το thread.
Σαν κάτοικος της περιοχής,και επειδή βλέπω ότι υπάρχει ενδιαφέρων θα ήθελα να πω κάποιες πληροφορίες για τα σημεία που γνωρίζω ή έχω ακούσει σε αυτά παράξενες ιστορίες.


1) Γνωστά για παράξενα φαινόμενα ήταν κάτι σπίτια τα οποία στεκόντουσαν μέχρι πριν περίπου 2 χρόνια πίσω από το ναό της Αγροτέρας Άρτεμις επί της οδού Αρδηττού κοντά στο ύψος του σταθμού του τραμ.
Ήταν 3 εγκαταλλελειμένα κτήρια τα οποία ήταν τουλάχιστον 100 ετών,και θυμάμαι μια φορά που είχα πάει σα παιδί για 'κυνήγι φαντασμάτων' όπως κάναμε με άλλα παιδιά της περιοχής δεν είχα παρατηρήσει ποτέ κάτι υπερφυσικό,αν και η αίσθηση που σου δημιουργόταν εκεί ήταν αρνητική,και ο τόπος είχε μια περίεργη αύρα την οποία ίσως θα μπορούσε να καταγράψει η ψυχογεωγραφία.
Τα κτήρια αυτά όταν τα θυμάμαι εγώ,είχαν τρύπιες οροφές και δεν είχαν πάτωμα,σαν να έπεσε κάτι κατακόρυφα από τις σκεπές και να άνοιξε βαθυές τρύπες αφήνωντας τους τοίχους να στέκονται.

Τα σπίτια αυτά γκρεμίστηκαν πριν 2 χρόνια,όταν δόθηκε άδεια από το κράτος να δημιουργηθεί σε εκείνο το σημείο ένα lux ξενοδοχείο,αλλά τα έργα σταμάτησαν επειδή κάτω από τα σπίτια βρέθηκαν αρχαία ψηφιδωτά πατώματα,γούρνες κτλπ...

2) Παράξενες ιστορίες έχω ακούσει και για ένα άλλο κτήριο το οποίο κατασκευάστηκε πρόσφατα,επίσης στην οδό Αρδηττού,στη διασταύρωση με την οδό Μάρκου Μουσούρου.
Πρόκειται για μια οικοδομή που πήρε πολλά χρόνια να τελειώσει,και όταν τελικά τελείωσε και το κτήριο ήταν έτοιμο προς χρήση,εγκαταλείφθηκε χωρίς ποτέ να χρησιμοποιηθεί και χωρίς ποτέ να μπούν ταμπέλες 'πωλείται' ή 'ενοικιάζεται'.

Μιλάμε για ένα κτήριο που μάλλον προοριζόταν για επαγγελματική χρήση,το οποίο όμως ποτέ δεν φαίνεται να μπήκε σε αγγελεία για να χρησιμοποιηθεί,και εν τέλη ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε,αλλά παρ' όλα αυτά υπάρχει μια πινακίδα πως ο χώρος ελέγχεται από security.


3) Τέλος αν και δεν πρόκειται για κτήριο,υπάρχουν πολλές (μα πολλές) ιστορίες για το άλσος Λογγίνου το οποίο βρίσκεται κοντά στο Παναθηναικό Στάδιο,και πιστεύω πως αυτές οι ιστορίες είναι και οι πιο σοβαρές και ενδιαφέρουσες.
Έχω προσωπικές εμπειρίες από το άλσος τούτο,εμπειρίες που κάποια στιγμή με έκαναν να σκεφτώ πως ίσως δεν πάω καλά και με έκαναν να πω στον εαυτό μου πως "κακώς θέλω και ασχολούμαι με αυτά,που πάω και μπλέκω ? ας γυρίσω στην ηρεμία και ασφάλεια της καθημερινότητας μου".
Έκπληκτος δε,ανακάλυψα μετά από καιρό πως και άλλοι άνθρωποι είχαν διαπιστώσει παρόμοια φαινόμενα με αυτά που είχα εγώ,κάτι το οποίο κατά κάποιο τρόπο με καθησύχασε προσωπικά μιας και τελικά δεν ήμουν ο μόνος που τα έζησε,αλλά από την άλλη μου άυξησαν το δέος για αυτό το μέρος.
Οι ιστορίες που ακούγονται για αυτό διάφορες,με πιο γνωστές
α') την εμφάνιση παρουσίας.
β') ένα ανεξήγητο ηχητικό φαινόμενο με τύμπανα που ακούγονται από 'αλλού' που παραβαίνει τους γνωστούς νόμους της φυσικής που γνωρίζουμε για την συμπεριφορά του ήχου.

Αν αξίζει να γίνει μια εξερεύνηση σε κάτι στη περιοχή,τότε από όλα αυτά που ακούγονται πιστεύω πως καλύτερο θα ήταν να γίνει στο άλσος Λογγίνου.
Εκεί πραγματικά ίσως να υπάρχει κάτι..

Όπα!
Ζητώ συγνώμη τότε.

Από ότι ξέρω δεν του δίνουν σημασία διάφοροι άσχετοι που δεν ξέρουν την ιστορία.
Ίσως επειδή "δένει" με το σκηνικό και φαίνεται σαν ένας απλός γέρος,να φοράει ρούχα και να κάνει πράγματα που κάνουν και άλλοι σε αυτό το μέρος.
Στους μη γνώστες περνάει απαρατήρητο,σαν να ήταν φυσιολογικό κομμάτι του χώρου.

Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που άκουσα από ένα φίλο μου,παλιό φρακοφόρο (κοράκι) για ένα φάντασμα.Πρόκειται για το περιβόητο φάντασμα του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών,μια ιστορία που πολλοί φραγκοφόροι συζητάνε με δέος,άλλοτε ως αστείο για χαβαλέ,και άλλοτε στα σοβαρά... Μα πολύ σοβαρά!
Πρόκειται για την ιστορία εμφανίσεως ενός φαντάσματος ενός παλιού πεθαμένου πλέον φραγκοφόρου, ο οποίος πέθανε κουβαλώντας ένα πένθιμο στεφάνι στον ώμο του.

Αφού η Αθήνα είχε ελευθερωθεί από την Τουρκοκρατία και αποφασίστηκε να γίνει η πρωτεύουσα της Ελλάδας,φτιάχτηκε το πρώτο (ιστορικά) νεκροταφείο της Αθήνας,το οποίο αποκαλείται ως ''Πρώτο Νεκροταφείο'' εως και σήμερα.
Σε αυτό το νεκροταφείο που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας,έχει αναφερθεί πολλές φορές η παρουσία ενός φαντάσματος ηλικιωμένου άντρα ντυμένου με μαύρα, (κλασσική ενδυμασία φραγκοφόρου) να κουβαλάει ένα στεφάνι,και να το πηγαίνει βόλτα.
Υποτίθεται πως είναι το φάντασμα ενός από τους πρώτους φραγκοφόρους της Αθήνας,του Νικολάου Μπάτσαρη,απόγονου της γνωστής οικογένειας Κλεφτών Μπάτσαρη. Ο Νικόλαος Μπάτσαρης ήταν ένα παιδί που μεγάλωσε φτωχό,και από το Κλέφτικο περιβάλλον που ζούσε,έμαθε να αποκτά το χρήμα πάση θυσία.Μόνο που αυτός ήταν κάτι παραπάνω από κλέφτης.Αγαπούσε τα λεφτά όσο τίποτα στο κόσμο.
Στην Αθήνα εκείνης της εποχής που ήταν σχεδόν κατεστραμμένη αλλά ελεύθερη,ο Μπάτσαρης γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί,και σε ηλικία πολύ μικρή άρχισε να δουλεύει ως ένας από τους πρώτους φραγκοφόρους της Αθήνας.
Κάθε μέρα ευχόταν να πεθάνει κόσμος,για να έχει περισσότερους να θάψει,και όταν μια μέρα είχε να θάψει λιγότερους από 3 νεκρούς βλασφημούσε συχνά και ήταν κακόκεφος.
Ήταν ύπουλος και συχνά έκανε σαμποτάζ στους συναδέλφους του και τους ρουφιάνεβε,ενώ έγλυφε πάντα τους εργολάβους των κηδειών.
Συχνά όταν έβλεπε πως η οικογένεια του θανόντα δεν ήταν στον νεκροθάλαμο,πήγαινε μέσα και άνοιγε το καπάκι του φέρετρου και μίλαγε και χάιδευε τους νεκρούς με στοργή,ευχαριστώντας τους,επειδή θα του δίναν μεροκάματο.
Με το καιρό και με πολύ δουλειά κατάφερε και αγόρασε εκτάσεις στην τότε πάμφθηνη και άδεια Αθήνα τις οποίες και νοίκιαζε,αποκτώντας μεγάλη περιουσία.
Αλλά παρά τα κέρδη του και τη περιουσία του,συνέχιζε να δουλεύει καθημερινά και σκληρά,πάντα κάνοντας ρουφιανιές και σαμποτάζ στους συναδέλφους του.
Όταν έφτασε σε ηλικία συνταξιοδότησης,σταμάτησε να εργάζεται επίσημα ως φραγκοφόρος και να κουβαλάει κάσες,και συνέχισε να έρχεται στο νεκροταφείο για να κουβαλάει στεφάνια.
Καθόταν από το πολύ πρωί εως αργά το απόγευμα στο νεκροταφείο,το οποίο για αυτόν είχε γίνει το δεύτερο του σπίτι,και καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας έμενε νηστικός,ενώ και στο σπίτι του όταν έμενε δεν έτρωγε σχεδόν καθόλου.Αγαπούσε τόσο πολύ το χρήμα που δεν ήθελε να το αποχωριστεί,και έτσι με το ζόρι σπαταλούσε αρκετά λεφτά για να εξακολουθεί να ζει,με το ζόρι για τα απαραίτητα,ενώ ήταν από τους πιο ευκατάστατους Έλληνες της εποχής.
Κι όμως,ο Νικόλαος ήταν εκεί κάθε μέρα,νηστικός και σκελετωμένος να παρακαλάει για να σηκώσει τώρα πλέον ένα στεφάνι για να βγάλει 8 δραχμές.
Άμα δεν υπήρχαν αρκετά στεφάνια για να σηκώσει και αυτός,πήγαινε σε αυτούς που σηκώνανε και τους παρακάλαγε να το παν μισό-μισό,δηλαδή στα μισά της διαδρομής που κάνει το φέρετρο από την εκκλησία ως τον τάφο να του το δώσουν,για να πληρωθεί το μισό μισθό,δηλαδή 4δρχ.
Υπήρχαν και παιδιά από πολύ φτωχές οικογένειες που δεν είχαν να φάνε,και πηγαίναν για να σηκώσουν στεφάνια για να μπορέσουν να πάρουν μια ή δυο φρατζόλες ψωμί.
Όμως ο Μπάτσαρης τα έβλεπε και αυτά σαν εχθρούς.Και όταν ένα παιδί νεαρό πήγαινε να σηκώσει ένα στεφάνι,του το έπαιρνε από τα χέρια με τη βία,σπρόχνοντας βρίζοντας και φωνάζοντας.Έτσι το παιδί θα πήγαινε σπίτι χωρίς μεροκάματο και θα έμενε νηστικό για μια ή δύο ημέρες,ενώ ο Μπάτσαρης θα έπαιρνε άλλες 8 δραχμές.
Οι 8 δραχμές όμως ήταν ασήμαντο ποσό για τα χρήματα που έβγαζε αυτός ο κύριος από την είσπραξη ενοικίων που αθροιζόντουσαν σε πολλές χιλιάδες δραχμές.
Μερικοί λένε ότι ο Μπάτσαρης ήταν ο δεύτερος Έλληνας που αγόρασε αυτοκίνητο,μετά από τον Βασιλέα της Ελλάδας.
Πριν σηκωθεί η κηδεία,ο Μπάτσαρης καθόταν δίπλα από τα στεφάνια και όπως έκανε παλαιότερα με τους νεκρούς,έτσι και τώρα με τα στεφάνια είχε μια ιδιαίτερη σχέση αγάπης. Στεκόταν όλη την ώρα δίπλα τους,τους μιλούσε,τα χάιδευε,και τους έκανε παρέα,μέχρι να χρειαστεί να σηκώσει ένα για να το πάει στο τάφο και μετά να πληρωθεί.
Όταν οι άλλοι φραγκοφόροι τον ρωτούσαν τι τα κάνει τόσα χρήματα,έλεγε πως "Άμα ξανάρθουν οι Τούρκοι και τουρκέψει η Αθήνα θα δεις" και άλλοτε "Τα μαζεύω για τα γεράματα μου".Τελικά πέθανε σε ηλικία 90 ετών κουβαλώντας ένα στεφάνι.
Από τότε λέγεται πως βρυκολάκιασε και πως το φάντασμα του στοιχειώνει το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών,και εμφανίζεται αρκετά συχνά τόσο σε άλλους φραγκοφόρους όσο και στους νυχτερινούς φύλακες.Το φάντασμα του δείχνει να μην αντιλαμβάνεται την ύπαρξη των ανθρώπων γύρω του,και συνήθως εμφανίζεται ή εκεί που ακουμπάν τα στεφάνια οι φραγκοφόροι,να μιλάει και να χαιδεύει τα στεφάνια,είτε σε κάποιο διάδρομο του νεκροταφείου να κουβαλάει το τελευταίο του στεφάνι.
Η εμφάνιση του φαντάσματος αλλά και η ιστορία της ζωής του,έχει αποκτήσει διαστάσεις αστικού θρύλου ανάμεσα σε νεκροθάφτες,γραφεία κηδειών και φραγκοφόρους,ενώ λέγεται πως μερικές φορές εμφανίζεται στα όνειρα κάποιων φραγκοφόρων απειλώντας τους και ζητώντας τους να μη σηκώσουν τον νεκρό ή το στεφάνι,για να το σηκώσει αυτός.

Τι να πω εγώ ένιωσα σαν ο θεός να είναι ένα βαμπίρ.
Που μας έχει εδώ στη γη και μας κάνει εκτροφή και φροντίζει κάποια στιγμή όταν πεινάσει να πεθάνουμε για να ρουφήξει τη ψυχή μας χωρίς να το θέλουμε,για να τραφεί.
Δεν λογαριάζει τι θέλουμε και τι όχι,μας αφήνει και περνάμε ένα σωρό κακά πράματα,και όποτε το θελήσει μας κλέβει και τις ψυχές με το έτσι γουστάρω!

Τι θεός είναι αυτός που δεν θέλει ισότητα και επιβάλλεται με τον νόμο του ισχυρού,τον νόμο της ζούγκλας σαν τα λιοντάρια και τις ζέβρες και τα λοιπά ζώα ?

Δηλαδή μας βλέπει σαν γαριδάκια ?

Κι όμως δεν είχα πιει τίποτα.
Είχα πέσει για ύπνο και το είδα αυτό μετά από λίγες ώρες αφού έπεσα,και ξύπνησα με τη καρδιά μου να τρέμει και ένα τεράστιο αίσθημα φόβου.
Απλά ψάχνοντας βλέπω διάφορα να αναφέρονται σε ΦΩΣ αλλά κανείς να μην έχει μια ξεκάθαρη,τεκμηριωμένη και λιτή περιγραφή του τι είναι και τι σημαίνει.

Απορώ.
Απορώ γιατί δεν γνωρίζω τη πραγματικότητα.
Πριν πολλά χρόνια κάποτε είχα κάτι σαν όραμα. Μπορεί να ήταν "όραμα" ή απλά ένα ευφάνταστο πολύ ζωντανό όνειρο.
Είδα λοιπόν φως.
Για την ακρίβεια σε αυτό που έζησα,είδα πως πέθανα και πως "βγήκα" από μέσα μου (από το σώμα μου) αλλά σε αντίθεση με κάποιες προσωπικές εμπειρίες άλλων που έχω διαβάσει για τις εξωσωματικές εμπειρίες, η δική μου ήταν κάπως διαφορετική.
Όταν βγήκα ένιωσα πως ήμουν (ή είδα) κάτι σαν ένα φως,παλλόμενο ενεργειακό. Σαν να υπήρχε κατά κάποιο τρόπο κάτι που αντιλήφθηκα ως φως ή φωτιά,το οποίο είχε ενέργεια μέσα του.
Είδα λοιπόν την ύλη του κόσμου να εξαυλώνεται,και πως πίσω από την ύλη και μέσα της υπήρχε κάτι άλλο. Μια άλλη πραγματικότητα.
Ως φως άρχισα να πετάω κατακόρυφα προς τα πάνω μέχρι που είδα ένα μεγάλο φως. Δε μπορούσα να διαχωρίσω αν η φωτεινή μάζα ήταν από πολλά "μικρά" φώτα σαν εμένα ή μια μονάδα σκέτη.
Όταν έφτασα εκεί που σχεδόν αφομειώθηκα, επανήλθε η συνείδηση μου στο κόσμο που ζούμε,"ξύπνησα" βρίσκοντας το σώμα μου να τρέμει και να πάλλεται με τεράστια δύναμη. Ξύπνησα με μεγάλο αίσθημα φόβου και δέος.

Δεν έδωσα όμως τότε πολύ σημασία. Με το καιρό και ψάχνοντας διάφορα, άρχισα να μαθαίνω κάποια πράγματα,αλλά το σύνολο της γνώσης περισσότερο με μπερδεύει παρά μου έλυσε τις απορίες.

Τελικά τι είναι το φως ?
Για φως μιλάει και η μαγεία,πως μπορείς να χρησιμοποιείς τη δύναμη κάποιου φωτός για να κάνεις πράματα.
Φως λένε πως βλέπουν και κάποιοι που έχουν "επιθανάτιες" εμπειρίες. (σημ. εγώ δεν είδα κανένα σκοτεινό τούνελ)
Πύρινο σώμα λέει και ο Λιακόπουλος ότι έχουν οι Ελοχίμ.
Όταν είχα πάει στην Ανάσταση μια φορά από συνήθεια, ακούγοντας τα λόγια του παππά κατάλαβα πως και ο Θεός από ότι φαίνεται έχει εμφανιστεί σύμφωνα με κάποιο ιερό κείμενο που διαβάζεται αυτή τη μέρα,πως έχει σώμα Πύρινο και Φωτεινό.

Τι είναι τέλος πάντων αυτό το φως ?
Εγώ είδα ένα φως αλλά δεν κατάλαβα τι ήταν. Το μόνο που κατάλαβα ήταν πως βγήκα απ το σώμα μου με μορφή φωτός,και πως ο υλικός κόσμος διαλύθηκε μπροστά μου και έτσι μπόρεσα να δω πίσω από αυτόν το μεγάλο φως, στο οποίο και πήγα.

Έχουν ζήσει/δει και άλλοι άνθρωποι πως αποτελούνται από φως ή το έχουν μέσα τους ?




Αν κάποιος έχει ακούσει ας μου πει παρακαλώ. Χρόνια προσπαθώ να βρω αν υπάρχει περιστατικό παρόμοιο σαν το δικό μου ή μια εξήγηση που να νιώσω πως είναι 100% αλήθεια.
Τι είναι τελικά το φως που βλέπουν τόσοι άνθρωποι ?
Και έχει τύχει μήπως,να το δουν και άλλοι και να το περιγράψουν,με το τρόπο που περιγράφω εγώ ?