Είδον

Λοιπόν, για αρχή θα πρέπει να μας αρέσουν τα μπονσάϊ. Επίσης θα πρέπει να γνωρίζουμε τι είναι το φένγκ σούϊ. Απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση του παρόντος πονήματος αποτελεί επίσης, η πλήρης και άνευ όρων παραδοχή της αθωότητας που κρύβεται πίσω από τις ζωοδότρες σεξουαλικές μας ορμές.
Το σεξ είναι, στην θεμελιώδη αρχή του, απονήρευτο, αθώο, ηθικότατο και γλυκύτατο (ακόμη και στις ακραίες του μορφές όπως επί παραδείγματι στα SM σενάρια). Το σεξ δεν περιλαμβάνει στο μενού του μισόλογα, ευγένειες, υποχωρήσεις, ισορροπίες και συμβιβαστικούς διακανονισμούς. Για αυτό και ονομάζεται σεξ. Αλλιώς θα ονομαζότανε, γάμος, συμβόλαιο αγοράς ακινήτου, σαλάτα του σεφ ή όπως αλλιώς. Εφόσον, λοιπόν, είναι τόσο ειλικρινές στο περιεχόμενό του, δεν μπορεί παρά να είναι και ηθικόν. Τόσο απλά.
Εντάξει με την δύναμη. Με τους φορείς και μεταβιβαστές της, τί γίνεται? Είναι τα βαγόνια εξίσου καθαρά και αμόλυντα με το φορτίο? Εδώ, αρχίζουν τα προβλήματα. Αν ως βαγονέτο και φορέα της δύναμης θεωρήσει κανείς τον άντρα και την γυναίκα (που αυτοί είναι), τότε η ωραία και ξεκάθαρη εικόνα χαλάει.
Το κακό είναι ότι τα ανθρώπινα όντα φέρουν ως ευχή και κατάρα την ιδιότητα της συνείδησης. Και ως εκ τούτου και της κριτικής σκέψης μέσω της συνειδησιακής ανάλυσης των προσλαμβανομένων δεδομένων από το περιβάλλον. Και η ιστορία έχει δείξει ότι όταν στα απλά πράγματα ο άνθρωπος αρχίζει να σκέφτεται και να αναλύει, πολλά κακά έπονται και πολλά δράματα γεννιούνται.
Η καμήλα όταν διψάει, πίνει νεράκι από τον νερόλακο. Όταν έχει οίστρο, με την ίδια φυσικότητα που θα έψαχνε νερόλακο, ψάχνει σύντροφο για να ζευγαρώσει. Είπαμε, στην φύση όλα είναι τόσο απλά όσο πιο ξεκάθαρες είναι οι ανάγκες. Και το σεξ είναι ανάγκη. Ανάγκη καταπιεζόμενη γίνεται απωθημένο. Ανάγκη περιοριζόμενη μετατρέπεται σε εμμονή. Ανάγκη που απωθείται, περιθωριοποιείται και χαλιναγωγείται οδηγεί σε περίεργους δρόμους που κάποιοι ονομάζουν καλή συμπεριφορά, κάποιοι, αγιοσύνη και κάποιοι άλλοι ονομάζουν βίτσιο και διαστροφή. Διότι διαστροφή δεν είναι η ποδολαγνεία αλλά η μετά βδελυγμίας (ντε και καλά) αποστροφή της.
Η ηδονή εμπεριέχει πολύ έντονες αισθήσεις. Και αυτό φοβίζει τους αδύνατους. Αυτούς που από τα γενοφάσκια τους έχουν μάθει να χρειάζονται καθοδηγητές, πνευματικούς, ανωτέρους τους για να αισθάνονται οι ίδιοι, παρότι υποδεέστεροι, τουλάχιστον προστατευμένοι. Στο σεξ, ενσαρκώνεται (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) η ηδονή. Σεξ θα πει ηδονή, κυρίως. Η οποία ως κίνητρο, οδηγεί στην τεκνοποίηση. Χωρίς αφορμή (ηδονή μέσω σεξ) δεν ικανοποιείται η αιτία (τεκνοποίηση). Και όχι το ανάποδο που διδάσκει η εκκλησία μερικών. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα…
Γιατί βρισκόμαστε ακόμη και σήμερα, στις αρχές του διαστημικού 21ου αιώνα, αιώνες πίσω σε ότι αφορά στην απενοχοποίηση του σέξ? Γιατί ακόμη εντυπωσιαζόμαστε στην θέα γυμνών οπισθίων? Γιατί δεν θεωρείται προκλητικό ένα ζευγάρι έντονα κατακόκκινα χείλη αλλά αντιθέτως προκαλούν τα γυμνά στήθη? Αν η απάντηση βρίσκεται βαθειά ριζωμένη μέσα στην έννοια του απόκρυφου, τότε η δύναμη που κρύβεται μέσα στα μικρά κομματάκια πανιού που σκεπάζουν αυτά τα απόκρυφα είναι τεράστια και μεγαλειώδης. Το ελάχιστο βάρος ενός φερετζέ μπορεί να ενώσει ή να διαλύσει εκατομμύρια ανθρώπων, με ελκτικές δυνάμεις πολλαπλάσιες ενός στρατού ή 100 πυρηνικών εργοστασίων. Το μπικίνι και το στρίνγκ μπορούν να εμπνεύσουν χιλιάδες ποιήματα και να διαχειριστούν στα λίγα τους εκατοστά, δισεκατομμύρια ευρώ και δολλάρια.
Αλήθεια τώρα, δεν είναι πιο ερεθιστικό ένα ημίγυμνο σώμα σε σχέση με το εντελώς γυμνό? Είναι. Δεν είναι πιο έντονη η επιθυμία να το δεις εντελώς γυμνό? Είναι. Αν μπορούσες να εξαγοράσεις αυτή την ανάγκη δεν θα το έκανες? Θα το έκανες. Ότι δεν παρέχεται εύκολα, ανεξαρτήτως ποιότητας, κοστίζει ακριβά. Δισεκατομμύρια τα στήθια που μας περιτριγυρίζουν, αλλά μπορούμε μόνο να τα φανταστούμε. Για να τα δούμε ή πρέπει να μείνουμε στα λίγα ή πρέπει να πληρώσουμε για να έχουμε πρόσβαση στα πολλά.
Επειδή συνηθίζω να ξεφεύγω από το θέμα μου, απλά να πω ότι το σεξ δεν έχει να κάνει με πολύπλοκες συναισθηματικές καταστάσεις, με ρομαντικές ιδεολογίες και πολυπλόκαμες εσωτερικές αναζητήσεις αλλά μόνο με αυτή καθαυτή την ανάγκη της πρόκλησης και αποδοχής ηδονής. Είναι κάτι σαν το φτάρνισμα. Σε τρώει η μύτη σου, σε γαργαλάει όλο και πιο έντονα και στο τέλος θεαματικά… φταρνίζεσαι. Όσο πιο έντονα το κάνεις, όσο πιο πολύ φωνάξεις, τόσο πιο ωραία θα αισθαμθείς μετά το φτάρνισμα. Μουσικές, ημίφωτα, γλυκόλογα και κεριά, ΔΕΝ εγγυώνται ένα καλό φτάρνισμα και κυρίως μπορεί να σβήσουν και αυτά τα έρμα τα κεριά….
Και για να μην αφήνουμε εκκρεμότητες να θυμίσω ότι ή περιποίηση ενός μπονσάϊ απαιτεί απαλές και λιτές κινήσεις – απέριττες - για να μην μας μείνει το φυτό στον τόπο από υπερβολική φροντίδα και περιποίηση και επίσης ότι το φένγκ σούϊ μας μαθαίνει να είμαστε απλοί, με θετική σκέψη και ανοικτή αντίληψη απέναντι σε θέματα τόσο προσωπικά αλλά και κοινά (όπως επί παραδείγματι η παγιωμένη άποψη ότι το σεξ αφορά μόνο σε δύο και είναι κάτι που μένει εν οίκω). Εκεί μένει αν θέλουμε να μείνει, αν όμως θέλουμε να συζητάμε για αυτό ανοικτά και ακομπλεξάριστα, τότε θα δεχθούμε ότι η Ερότικα είχε κάτι να μας προσφέρει.
Όχι τόσο στην ενημέρωσή μας για τα προϊόντα της, αλλά για το καλό που μας έκανε να μπορέσουμε να βρεθούμε ένα κάρο διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικής ιδεολογίας, διαφορετικού οικονομικού επιπέδου, διαφορετικών γενιών και όλων των φύλων κάτω από την κοινή της στέγη, σαν να πίναμε όλοι μας ένα καφέ μαζί κάπου.
Όσο και να μην φαίνεται ακόμη, έκανε καλό στον πολιτισμό μας, το έσω αλλά και τον κοινό.

Σας ευχαριστώ πολύ και καλώς ήλθα.