ΙΝΤΙΓΚΟ
20Μηνύματα
2008-04-18 17:52Πρώτο μήνυμα
2011-06-16 21:24Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Θυμαστε ενα ερωτηματολογιο που ειχε βγαλει ο Χαρδαβελλας στην εκπομπη του; Μπορώ να πω ότι με εκείνη τη νυχτα που ειχα δει την εκποπή και τα γρήγορα συμπεράσματα που βγάζανε με βάση το ερωτηματολόγιο, η μανάδες, είχα καπως αντιδράσει. Εάν πληρεί κάποιος το ερωτηματολόγιο, αμεσως εβγαινε ιντιγκο; Μπορει και να ειναι ετσι;;
Μμμ... Δεν ξέρω... Όμως για άλλο λόγο εγώ αντέδρασα με τις μανάδες. Επειδή θεοποιούσαν τα παιδιά τους! Μέγα λάθος! Κάνουν κακό στα παιδιά τους έτσι ακόμα και αν είναι Ιντιγκο, διότι τα φέρνουν αντιμέτωπα με τον αγώνα κατά της αλαζονείας από πολύ μικρά, καθώς και τους δημιουργούν έννοιες που δεν θα έπρεπε να έχουν σε τόσο τρυφερή ηλικία. Όμως καλό είναι να διατηρούν οι μανάδες χαμηλών τόνων την ανακάλυψή τους αυτή, και να βοηθούν το παιδί με τον εξής τρόπο. Προτείνω λοιπόν: Να μην το θεωρούν τρελό. Να του λένε ότι πιστεύουν σε εκείνο ότι μπορεί να πετύχει όποιον στόχο και να βάλει στη ζωή του. Να το ακούνε όταν μιλάει, να του δίνουν προσοχή έτσι ώστε να πιστέψει το παιδί στον εαυτό του και να προχωρήσει σε αυτά που θέλει να κάνει με αυτοπεποίθηση. Να μην αποκλείουν καμία γνώμη του παιδιού τους και να τα δέχονται όλα ως πιθανά, έως αποδείξεως του αντιθέτου τελικά και όχι να τα θεωρούν όλα ως απίθανα έως αποδείξεως του αντιθέτου τελικά, διότι τότε θα έχουν καθυστερήσει ιδιαίτερα τη ζωή του παιδιού τους. Ναι, προτείνουμε ως γονείς εκείνο που πιστεύουμε καλύτερο για το παιδί μας, όμως προσπαθούμε να ακούσουμε κι εκείνο τί επιλέγει για τη ζωή του να κάνει, όσο τρελό και αν μας ακούγεται στα αυτιά μας. Θέλει αμφίδρομη επικοινωνία με τα παιδιά, αλλά και να τα υπενθυμίζουμε ότι εμείς ως γονείς είμαστε οι ισχυροί και δυνατοί στη σχέση γονέα-παιδί, όχι για να μας υπακούει το παιδί, όχι για να μας φοβάται, αλλά για να νιώθει ασφάλεια στο πρόσωπό μας και να μας εμπιστεύεται. Κερδίστε την εμπιστοσύνη του παιδιού και μην πετυχαίνετε διάφορα με την επιβολή του φόβου. Τα παιδιά χρειάζεται να νιώθουν ασφάλεια και εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του γονέα, για να νιώθουν προσατευμένα.
Θα παρατηρήσατε ότι η προτάσεις που κάνω αφορούν τελικά πάσας "φύσεως" παιδιά!
Αυτό ακριβώς! Τα παιδιά Ιντικο, είναι παιδιά σαν όλα τα άλλα. Κοιτάξτε ποιά είναι η σημασία η παραγματική του ερωτηματολογίου αυτού. Σκοπός του ερωτηματολογίου λοιπόν είναι να διαπιστώσουμε αν το παιδί έχει "τάσεις" να γίνει Ιντιγκο. Υπάρχει και ένα άλλο ερωτηματολόγιο:
- Ξυπνάει το παιδί σας το πρωϊ και η πρωτη του δουλειά είναι να προετοιμάσει μόνο του το πρωϊνο του, άλλοτε μερεντα με ψωμι, αλλοτε μαρμελαδα και αλλοτε με μελι;
- Το μεσημερακι μετα το σχολείο του αρεσει να χωνεται μαζι σας στην κουζινα και να παρακολουθει προσεκτικά τα υλικα που ριχνετε στην κατσαρολα;
- Το απογευματακι μόλις ξυπνάτε από τον μεσημεριανό υπνάκο σας, παρατηρείτε ότι το παιδί σας πέρασε δύο αξέχαστες ώρες παιχνιδιού στην κουζίνα σας φτιάχνοντας κέϊκ με παστουρμά και ταραμά και μπόλικη άχνη ζάχαρη, μετατρέποντας τον χώρο σε χιονισμένο τοπίο από τα αλεύρια;
- Το βραδάκι όταν του ετοιμάζετε τη ζεστή του σοκολάτα για βραδυνό κολατσιό, το παιδί σας σας ζητάει ανταυτού φουά γκρα;
Αποτελέσματα:
Αν απαντήσατε ΝΑΙ μόνο στο πρώτο, χρειάζεται να ξυπνάτε νωρίτερα από το παιδί σας, διότι προκειμένου καημένο να πάει πεινασμένο στο σχολείο, προτιμάει να φτιάξει μόνο του το πρωϊνό του.
Αν απαντήσατε ΝΑΙ μόνο στο δεύτερο, χρειάζεται να μάθετε να μαγερεύετε διότι το παιδί σας για να αποφύγει τη βασανιστική δυάρια, εξετάζει τα υλικά που ετοιμάζονται να κάνουν βουτιά στην κατσαρόλα σας.
Αν απαντήσατε ΝΑΙ μόνο στο τρίτο, χρειάζεται να αγοράσετε κανένα αυτοκινητάκι,τρενάκι ή και καμιά κουκλίτσα, στο παιδάκι σας, για να έχει με κάτι να παίζει όσο κοιμάστε τα μεσημέρια.
Αν απαντήσατε ΝΑΙ μόνο στο τελευταίο, χρειάζεται να αποφεύγετε να βλέπει το παιδί σας πολλές εκπομπές της Βέφας Αλεξιάδου.
Αν απαντήσατε ΝΑΙ σε όλα, τότε το παιδί σας είναι σίγουρα ένας αυριανός Σεφ!
Κλαίω από τα γέλια, σε καλό να μου βγει αχαχχα. Δικό μου ειναι το ερωτημτολόγιο και διατηρώ τα copy right, αχαχχα. Σοβαρά μιλάω!
Απλά θέλω να σας δείξω ότι ο Χαρδαβέλας (αν και στο βωμό της τηλεθέασης θυσιάζει την πραγματική αλήθεια και σκοπό του ερωτηματολογίου για τα παιδιά Ιντιγκο) έκανε την αρχή για ένα μεγάλο έργο. Το ερωτηματολόγιο εξυπηρετεί να καταλάβουν οι γονείς ην κλίση που έχει το παιδί τους. Στο δεύτερο ερωτηματολόγιο που σας παραθέτω, φαίνεται ότι το παιδί έχει κλίση, τάση να γίνει Σεφ. Δεν νομίζω μόλις το διαπιστώσετε να βάλετε το 5χρονο όλη μέρα στην κουζίνα να μαγειρεύει και ούτε το προσκυνάτε. Έτσι και τα Ιντιγκο. Όταν είναι σε μικρή ηλικία, είναι παιδάκια και χρειάζεται να τα συμπεριφερόμαστε όπως όλα τα παιδιά. Απλά δείχνουν ότι ισως και να έχουν τάση να γίνουν όταν μεγαλώσουν κάτι εξτρέμ ως επάγγελμα, μμμ... π.χ. Προθυπυργός ή Μητροπολίτης ή Ιδρυτής Νέου Κόμματος ή Αστρολόγος ή Συγγραφέας ή Εφευρέτης, επαγγέλματα που συνήθως οι γονείς δεν συμφωνούν αμέσως (μόνο αν το δουν το πιστεύουν και έτσι καθυστερούν με την αντίδρασή τους και την άρνησή τους ιδιαίτερα τη εξέλιξη των παιδιών αυτών).
Με λίγα λόγια το ερωτηματολόγιο έχει σκοπό να γνωρίσουμε το παιδί μας και να το κατανοήσουμε καλύτερα, έτσι ώστε να καταλάβουμε ότι είναι πέρα για πέρα φυσιολογικά όλα αυτά τα "περίεργα" στη συμπεριφορά του. Και πολύ απλά να το ενθαρρύνουμε, όπως κάνει κάθε ευσυνειδητος γονέας για το παιδί του. Τώρα λοιπόν που μάθαμε ότι όλα αυτά τα περίεργα στο παιδί μας, είναι φυσιολογικότατα, μπορούμε να το ενθαρρύνουμε καθώς και το ερωτηματολόγιο μας πληροφορεί ότι πολύ πιθανό το παιδί μαςνα έχει την πιθανότητα, τη δυνατότητα και τις προδιαγραφές αν θέλετε, για να πετύχει τελικά όλα αυτά τα "τρελά" κατά εμάς τους μεγάλους, που έχει θέσει το παιδί ως στόχους και σκοπό ζωής.
ΥΓ: Δεν ξέρω αν συγκαταλέγομαι στα Ιντιγκο, να θυμάστε ότι και πριν το '83 γεννήθηκαν "παράξενα" παιδιά. Προσωπικά η δική μου μανούλα (και όχι μόνο εκείνη) κατάλαβε ότι υπάρχουν "περίεργα" δίγματα σε εμένα, και ας μην είχε η καημενούλα το ερωτηματολόγιο του Χαρδαβέλα για να την υποστηρίξει ότι το παιδί της είναι φυσιολογικό, δηλαδη οτι ειναι ενταξιμο στην κοινωνια, μα απλα ειναι λιγακι με διαφορετικα "ταλεντα". Δόξα το Θεό κατάλαβε μόνη της και με ενθάρρυνε, βοηθόντας με να καταλάβω ότι δεν είμαι εξωγήϊνος. Και πιστέψτε με θέλει πολύ δύναμη για να τα βγάλεις πέρα μόνος σου σε τέτοιες καταστάσεις ως γονέας, όταν όλοι το παιδί σου το βγάζουνε "παράξενο" ή ακόμα χειρότερα όταν το φοβούνται ή και όταν κάποιοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις ικανότητές του προς δικό τους όφελος, όταν τις αντιληφθούν. Παράδειγμα η δική μου μανούλα με προστάτευσε όταν ήμουν μικρότερη με το να με συμβουλεύσει ότι καλύτερα να μην λέω το μέλλον στους άλλους όταν ήμουν ανήλικη. Τώρα κατάλαβα ότι όταν ήμουν ανήλικη, δεν ήμουν καλιεργημένη ακόμα ως ώριμη προσωπικότητα και έτσι δεν ήξερα πιο μέλλον έπρεπε να τους πω και πώς να τους συμβουλεύσω με ποιόν τρόπο να χρησιμοποιούν αυτά που μαθαίνουν από το "παράξενο" παιδικο στοματάκι μου. Επίσης με συμβούλευε να προσπαθώ να είμαι ήπιων τόνων στο μάθημα στο σχολείο, όταν καταλάβαινα ότι κάποια πράγματα τα διδάσκουν λάθος τα βιβλία και οι καθηγητέ ή και ακόμα όταν καταλάβαινα ότι η διδακτέα ύλη είχε λάθος αποτελέσματα όσο αφορά τη χρησιμότητά της κατά την εκμάθηση των παιδιών, είτε όταν είχα κέφια και απασχολούσα με δύσκολες ερωτήσεις τους καθηγητές και έτρωγα τη σχολικη ώρα κάνοντας έτσι κακό στους συμμαθητές μου. Κάποιοι συμμαθητές, μου φερόταν ως εξωγήϊνη και κάποιοι καθηγητές με είχαν για σκότωμα καθώς ήμουν ας πούμε δύσκολη μαθήτρια. Σαν παιδί κι εγώ το έβλεπα σαν παιχνίδι και προσπαθούσα να τραβήξω την προσοχή με αυτόν τρόπο. Και καταντούσα μόνη τελικά... Μέχρι που κοιτούσα τον ουρανό και έλεγα ότι ίσως πράγματι να μην είμαι από αυτόν τον πλανήτη... τόση μοναξιά. Επειδή λοιπόν τα παδιά θέλουν να τραβούν την προσοχή των άλλων, καλό είναι αν παρατηρήσουμε "παράξενες" ιδιότητές τους:
α) Είτε να τα εξηγήσουμε με πολύ υπομονή ότι χρειάζεται να τα κρατάνε κρυφά κι μόνο μέσα στον οικογενειακό τους κύκλο μέχρι που να μεγαλώσουνε και να αποφασίσουνε μετά μόνα τους τί πρέπει να κάνουνε με όλα αυτά, το ρόλο τους στην κοινωνία. Διότι ο κόσμος δεν είναι έτοιμος ακόμα ίσως να δεχθεί τέτοιου είδους ιδιαιτερότητες, παρά μόνο τους μικρούς Σεφ.
β) Είτε αν φτάσαμε στα χρόνια πλέον αποδοχής αυτών των παιδιών, να τα αφήσουμε να "παίζουν" ελεύθερα καθότι κανένας δεν θα τα παρεξηγήσει, κανένας δεν θα τα στεναχωρέσει αποκαλώντας τα μικρά εξωγηϊνάκια (ή υποχείρια του ακατανόμαστουφρικιά ή μικροί κόπερφιλντ κ.ο.κ.). Ο Χαρδαβέλλας έκανε καλή αρχή με τις εκπομπές του και το ερωτηματολόγιο.
Μια καλή συνέχεια ίσως θα ήτανε να κάνουν εκπομπές για το πώς χρειάζεται να αντιδρούνε οι γονείς όταν το παιδί τους, προμηνύει σεισμό ή πυρκαγιά ή να μετακινήσουν το αυτοκίνητό τους διότι πλησιάζει τράκα, ή όταν το βλέπουν να κλαίει σε μια γωνιά διότι γνωρίζει πότε θα πεθάνει η γιαγιά του, είτε όταν βλέπει ειδήσεις και παραπονιέται το καημένο ότι οι τάδε είπαν ψέματα, είτε ότι θέλει να πάει σε ένα μέρος διότι θέλει να βοηθήσει εκίνους που θα βρεθούν σε ένα ναυάγιο, είτε όταν λέει ότι ΄"βλέπει" και "ακούει" κάποιους και μας το αποδεικνύει με πράξεις που πάνε αντίθετα στους νόμους της φυσικής και την λογική μας, είτε όταν διαβάζει το μυαλό μας (άντε πες ψέματα στο παιδάκι που διαβάζει το μυαλό σου) είτε ακόμα και όταν μας κάνει αυθυποβολή, είτε όταν παρατηρούμε περιστατικά τηλεπάθειας, είτε όταν το βλέπουμε να μιλάει σε ένα ζωάκι και το ζωάκι να κάνει ακριβώς αυτό που του ειπώθηκε από το παιδί, είτε.... κτλ.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη μανούλα μου, στη θεία μου και στον πατέρα μου, που κατάφεραν να με μεγαλώσουν μέσα σε τόσο αντίξοες συνθήκες. Σας ευχαριστώ!
Το κειμενο αυτο το ξεσηκωσα απο το ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ http://nebesnyel.phpbb30.com/forum/
Μμμ... Δεν ξέρω... Όμως για άλλο λόγο εγώ αντέδρασα με τις μανάδες. Επειδή θεοποιούσαν τα παιδιά τους! Μέγα λάθος! Κάνουν κακό στα παιδιά τους έτσι ακόμα και αν είναι Ιντιγκο, διότι τα φέρνουν αντιμέτωπα με τον αγώνα κατά της αλαζονείας από πολύ μικρά, καθώς και τους δημιουργούν έννοιες που δεν θα έπρεπε να έχουν σε τόσο τρυφερή ηλικία. Όμως καλό είναι να διατηρούν οι μανάδες χαμηλών τόνων την ανακάλυψή τους αυτή, και να βοηθούν το παιδί με τον εξής τρόπο. Προτείνω λοιπόν: Να μην το θεωρούν τρελό. Να του λένε ότι πιστεύουν σε εκείνο ότι μπορεί να πετύχει όποιον στόχο και να βάλει στη ζωή του. Να το ακούνε όταν μιλάει, να του δίνουν προσοχή έτσι ώστε να πιστέψει το παιδί στον εαυτό του και να προχωρήσει σε αυτά που θέλει να κάνει με αυτοπεποίθηση. Να μην αποκλείουν καμία γνώμη του παιδιού τους και να τα δέχονται όλα ως πιθανά, έως αποδείξεως του αντιθέτου τελικά και όχι να τα θεωρούν όλα ως απίθανα έως αποδείξεως του αντιθέτου τελικά, διότι τότε θα έχουν καθυστερήσει ιδιαίτερα τη ζωή του παιδιού τους. Ναι, προτείνουμε ως γονείς εκείνο που πιστεύουμε καλύτερο για το παιδί μας, όμως προσπαθούμε να ακούσουμε κι εκείνο τί επιλέγει για τη ζωή του να κάνει, όσο τρελό και αν μας ακούγεται στα αυτιά μας. Θέλει αμφίδρομη επικοινωνία με τα παιδιά, αλλά και να τα υπενθυμίζουμε ότι εμείς ως γονείς είμαστε οι ισχυροί και δυνατοί στη σχέση γονέα-παιδί, όχι για να μας υπακούει το παιδί, όχι για να μας φοβάται, αλλά για να νιώθει ασφάλεια στο πρόσωπό μας και να μας εμπιστεύεται. Κερδίστε την εμπιστοσύνη του παιδιού και μην πετυχαίνετε διάφορα με την επιβολή του φόβου. Τα παιδιά χρειάζεται να νιώθουν ασφάλεια και εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του γονέα, για να νιώθουν προσατευμένα.
Θα παρατηρήσατε ότι η προτάσεις που κάνω αφορούν τελικά πάσας "φύσεως" παιδιά!
Αυτό ακριβώς! Τα παιδιά Ιντικο, είναι παιδιά σαν όλα τα άλλα. Κοιτάξτε ποιά είναι η σημασία η παραγματική του ερωτηματολογίου αυτού. Σκοπός του ερωτηματολογίου λοιπόν είναι να διαπιστώσουμε αν το παιδί έχει "τάσεις" να γίνει Ιντιγκο. Υπάρχει και ένα άλλο ερωτηματολόγιο:
- Ξυπνάει το παιδί σας το πρωϊ και η πρωτη του δουλειά είναι να προετοιμάσει μόνο του το πρωϊνο του, άλλοτε μερεντα με ψωμι, αλλοτε μαρμελαδα και αλλοτε με μελι;
- Το μεσημερακι μετα το σχολείο του αρεσει να χωνεται μαζι σας στην κουζινα και να παρακολουθει προσεκτικά τα υλικα που ριχνετε στην κατσαρολα;
- Το απογευματακι μόλις ξυπνάτε από τον μεσημεριανό υπνάκο σας, παρατηρείτε ότι το παιδί σας πέρασε δύο αξέχαστες ώρες παιχνιδιού στην κουζίνα σας φτιάχνοντας κέϊκ με παστουρμά και ταραμά και μπόλικη άχνη ζάχαρη, μετατρέποντας τον χώρο σε χιονισμένο τοπίο από τα αλεύρια;
- Το βραδάκι όταν του ετοιμάζετε τη ζεστή του σοκολάτα για βραδυνό κολατσιό, το παιδί σας σας ζητάει ανταυτού φουά γκρα;
Αποτελέσματα:
Αν απαντήσατε ΝΑΙ μόνο στο πρώτο, χρειάζεται να ξυπνάτε νωρίτερα από το παιδί σας, διότι προκειμένου καημένο να πάει πεινασμένο στο σχολείο, προτιμάει να φτιάξει μόνο του το πρωϊνό του.
Αν απαντήσατε ΝΑΙ μόνο στο δεύτερο, χρειάζεται να μάθετε να μαγερεύετε διότι το παιδί σας για να αποφύγει τη βασανιστική δυάρια, εξετάζει τα υλικά που ετοιμάζονται να κάνουν βουτιά στην κατσαρόλα σας.
Αν απαντήσατε ΝΑΙ μόνο στο τρίτο, χρειάζεται να αγοράσετε κανένα αυτοκινητάκι,τρενάκι ή και καμιά κουκλίτσα, στο παιδάκι σας, για να έχει με κάτι να παίζει όσο κοιμάστε τα μεσημέρια.
Αν απαντήσατε ΝΑΙ μόνο στο τελευταίο, χρειάζεται να αποφεύγετε να βλέπει το παιδί σας πολλές εκπομπές της Βέφας Αλεξιάδου.
Αν απαντήσατε ΝΑΙ σε όλα, τότε το παιδί σας είναι σίγουρα ένας αυριανός Σεφ!
Κλαίω από τα γέλια, σε καλό να μου βγει αχαχχα. Δικό μου ειναι το ερωτημτολόγιο και διατηρώ τα copy right, αχαχχα. Σοβαρά μιλάω!
Απλά θέλω να σας δείξω ότι ο Χαρδαβέλας (αν και στο βωμό της τηλεθέασης θυσιάζει την πραγματική αλήθεια και σκοπό του ερωτηματολογίου για τα παιδιά Ιντιγκο) έκανε την αρχή για ένα μεγάλο έργο. Το ερωτηματολόγιο εξυπηρετεί να καταλάβουν οι γονείς ην κλίση που έχει το παιδί τους. Στο δεύτερο ερωτηματολόγιο που σας παραθέτω, φαίνεται ότι το παιδί έχει κλίση, τάση να γίνει Σεφ. Δεν νομίζω μόλις το διαπιστώσετε να βάλετε το 5χρονο όλη μέρα στην κουζίνα να μαγειρεύει και ούτε το προσκυνάτε. Έτσι και τα Ιντιγκο. Όταν είναι σε μικρή ηλικία, είναι παιδάκια και χρειάζεται να τα συμπεριφερόμαστε όπως όλα τα παιδιά. Απλά δείχνουν ότι ισως και να έχουν τάση να γίνουν όταν μεγαλώσουν κάτι εξτρέμ ως επάγγελμα, μμμ... π.χ. Προθυπυργός ή Μητροπολίτης ή Ιδρυτής Νέου Κόμματος ή Αστρολόγος ή Συγγραφέας ή Εφευρέτης, επαγγέλματα που συνήθως οι γονείς δεν συμφωνούν αμέσως (μόνο αν το δουν το πιστεύουν και έτσι καθυστερούν με την αντίδρασή τους και την άρνησή τους ιδιαίτερα τη εξέλιξη των παιδιών αυτών).
Με λίγα λόγια το ερωτηματολόγιο έχει σκοπό να γνωρίσουμε το παιδί μας και να το κατανοήσουμε καλύτερα, έτσι ώστε να καταλάβουμε ότι είναι πέρα για πέρα φυσιολογικά όλα αυτά τα "περίεργα" στη συμπεριφορά του. Και πολύ απλά να το ενθαρρύνουμε, όπως κάνει κάθε ευσυνειδητος γονέας για το παιδί του. Τώρα λοιπόν που μάθαμε ότι όλα αυτά τα περίεργα στο παιδί μας, είναι φυσιολογικότατα, μπορούμε να το ενθαρρύνουμε καθώς και το ερωτηματολόγιο μας πληροφορεί ότι πολύ πιθανό το παιδί μαςνα έχει την πιθανότητα, τη δυνατότητα και τις προδιαγραφές αν θέλετε, για να πετύχει τελικά όλα αυτά τα "τρελά" κατά εμάς τους μεγάλους, που έχει θέσει το παιδί ως στόχους και σκοπό ζωής.
ΥΓ: Δεν ξέρω αν συγκαταλέγομαι στα Ιντιγκο, να θυμάστε ότι και πριν το '83 γεννήθηκαν "παράξενα" παιδιά. Προσωπικά η δική μου μανούλα (και όχι μόνο εκείνη) κατάλαβε ότι υπάρχουν "περίεργα" δίγματα σε εμένα, και ας μην είχε η καημενούλα το ερωτηματολόγιο του Χαρδαβέλα για να την υποστηρίξει ότι το παιδί της είναι φυσιολογικό, δηλαδη οτι ειναι ενταξιμο στην κοινωνια, μα απλα ειναι λιγακι με διαφορετικα "ταλεντα". Δόξα το Θεό κατάλαβε μόνη της και με ενθάρρυνε, βοηθόντας με να καταλάβω ότι δεν είμαι εξωγήϊνος. Και πιστέψτε με θέλει πολύ δύναμη για να τα βγάλεις πέρα μόνος σου σε τέτοιες καταστάσεις ως γονέας, όταν όλοι το παιδί σου το βγάζουνε "παράξενο" ή ακόμα χειρότερα όταν το φοβούνται ή και όταν κάποιοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις ικανότητές του προς δικό τους όφελος, όταν τις αντιληφθούν. Παράδειγμα η δική μου μανούλα με προστάτευσε όταν ήμουν μικρότερη με το να με συμβουλεύσει ότι καλύτερα να μην λέω το μέλλον στους άλλους όταν ήμουν ανήλικη. Τώρα κατάλαβα ότι όταν ήμουν ανήλικη, δεν ήμουν καλιεργημένη ακόμα ως ώριμη προσωπικότητα και έτσι δεν ήξερα πιο μέλλον έπρεπε να τους πω και πώς να τους συμβουλεύσω με ποιόν τρόπο να χρησιμοποιούν αυτά που μαθαίνουν από το "παράξενο" παιδικο στοματάκι μου. Επίσης με συμβούλευε να προσπαθώ να είμαι ήπιων τόνων στο μάθημα στο σχολείο, όταν καταλάβαινα ότι κάποια πράγματα τα διδάσκουν λάθος τα βιβλία και οι καθηγητέ ή και ακόμα όταν καταλάβαινα ότι η διδακτέα ύλη είχε λάθος αποτελέσματα όσο αφορά τη χρησιμότητά της κατά την εκμάθηση των παιδιών, είτε όταν είχα κέφια και απασχολούσα με δύσκολες ερωτήσεις τους καθηγητές και έτρωγα τη σχολικη ώρα κάνοντας έτσι κακό στους συμμαθητές μου. Κάποιοι συμμαθητές, μου φερόταν ως εξωγήϊνη και κάποιοι καθηγητές με είχαν για σκότωμα καθώς ήμουν ας πούμε δύσκολη μαθήτρια. Σαν παιδί κι εγώ το έβλεπα σαν παιχνίδι και προσπαθούσα να τραβήξω την προσοχή με αυτόν τρόπο. Και καταντούσα μόνη τελικά... Μέχρι που κοιτούσα τον ουρανό και έλεγα ότι ίσως πράγματι να μην είμαι από αυτόν τον πλανήτη... τόση μοναξιά. Επειδή λοιπόν τα παδιά θέλουν να τραβούν την προσοχή των άλλων, καλό είναι αν παρατηρήσουμε "παράξενες" ιδιότητές τους:
α) Είτε να τα εξηγήσουμε με πολύ υπομονή ότι χρειάζεται να τα κρατάνε κρυφά κι μόνο μέσα στον οικογενειακό τους κύκλο μέχρι που να μεγαλώσουνε και να αποφασίσουνε μετά μόνα τους τί πρέπει να κάνουνε με όλα αυτά, το ρόλο τους στην κοινωνία. Διότι ο κόσμος δεν είναι έτοιμος ακόμα ίσως να δεχθεί τέτοιου είδους ιδιαιτερότητες, παρά μόνο τους μικρούς Σεφ.
β) Είτε αν φτάσαμε στα χρόνια πλέον αποδοχής αυτών των παιδιών, να τα αφήσουμε να "παίζουν" ελεύθερα καθότι κανένας δεν θα τα παρεξηγήσει, κανένας δεν θα τα στεναχωρέσει αποκαλώντας τα μικρά εξωγηϊνάκια (ή υποχείρια του ακατανόμαστουφρικιά ή μικροί κόπερφιλντ κ.ο.κ.). Ο Χαρδαβέλλας έκανε καλή αρχή με τις εκπομπές του και το ερωτηματολόγιο.
Μια καλή συνέχεια ίσως θα ήτανε να κάνουν εκπομπές για το πώς χρειάζεται να αντιδρούνε οι γονείς όταν το παιδί τους, προμηνύει σεισμό ή πυρκαγιά ή να μετακινήσουν το αυτοκίνητό τους διότι πλησιάζει τράκα, ή όταν το βλέπουν να κλαίει σε μια γωνιά διότι γνωρίζει πότε θα πεθάνει η γιαγιά του, είτε όταν βλέπει ειδήσεις και παραπονιέται το καημένο ότι οι τάδε είπαν ψέματα, είτε ότι θέλει να πάει σε ένα μέρος διότι θέλει να βοηθήσει εκίνους που θα βρεθούν σε ένα ναυάγιο, είτε όταν λέει ότι ΄"βλέπει" και "ακούει" κάποιους και μας το αποδεικνύει με πράξεις που πάνε αντίθετα στους νόμους της φυσικής και την λογική μας, είτε όταν διαβάζει το μυαλό μας (άντε πες ψέματα στο παιδάκι που διαβάζει το μυαλό σου) είτε ακόμα και όταν μας κάνει αυθυποβολή, είτε όταν παρατηρούμε περιστατικά τηλεπάθειας, είτε όταν το βλέπουμε να μιλάει σε ένα ζωάκι και το ζωάκι να κάνει ακριβώς αυτό που του ειπώθηκε από το παιδί, είτε.... κτλ.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη μανούλα μου, στη θεία μου και στον πατέρα μου, που κατάφεραν να με μεγαλώσουν μέσα σε τόσο αντίξοες συνθήκες. Σας ευχαριστώ!
Το κειμενο αυτο το ξεσηκωσα απο το ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ http://nebesnyel.phpbb30.com/forum/
« Πρώτα προσπαθούν να σε αγνοήσουν, μετά να σε γελοιοποιήσουν, μετά να σε πολεμήσουν και μετά τους νικάς » (Γκάντι)
Παραπάνω φίλοι μου με αυτά που σας έγραψα σε προηγούμενη παράθεσή μου, ήμουν ξεκάθαρη για εκείνους στους οποίους απευθύνομαι.
Η ίδια δεν είμαι "δάσκαλος", όμως έχω πολλούς και μαθαίνω από αυτούς. Ψάχνω για "μαθητές" που θέλουν να μάθουν μαζί με εμένα. Ελπίζω να βρω όμοιους "μαθητές" με εμένα, ώστε να αυξήσω τον αριθμό μας μέσα στην δική μας "διδακτική αίθουσα". Όσο περισσότεροι είμαστε, τόσο ποιό καλά θα γίνει το "μάθημα".
Φιλικά και εγκάρδια και με σεβασμό προς όλους.
Παραπάνω φίλοι μου με αυτά που σας έγραψα σε προηγούμενη παράθεσή μου, ήμουν ξεκάθαρη για εκείνους στους οποίους απευθύνομαι.
Η ίδια δεν είμαι "δάσκαλος", όμως έχω πολλούς και μαθαίνω από αυτούς. Ψάχνω για "μαθητές" που θέλουν να μάθουν μαζί με εμένα. Ελπίζω να βρω όμοιους "μαθητές" με εμένα, ώστε να αυξήσω τον αριθμό μας μέσα στην δική μας "διδακτική αίθουσα". Όσο περισσότεροι είμαστε, τόσο ποιό καλά θα γίνει το "μάθημα".
Φιλικά και εγκάρδια και με σεβασμό προς όλους.
Αγαπητοί μου φίλοι. Βλέπω ότι μέσα στο forum υπάρχουν κάμποσα άτομα με "παραφυσικές" ιδιότητες. Καλή ώρα κι εγώ μία από αυτά. Νοιώθω όμορφα, διότι έστω και από εδώ μέσα, προσπαθώ να φανταστώ ότι είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον. Χρόνια τώρα ζω τόση μοναξιά.... σαν να ήταν η οικογένειά μου αλλού.
Χρόνια αναρρωτιόμουν κι εγώ αν είναι ατυχία να έχεις χαρίσματα. Τελικά κατάλαβα ότι μάλλον, τα χαρίσματα αυτά μας "βασανίζουν" επειδή μας καθιστούν διαφορετικούς απέναντι στο σύνολο (ελάτε να συναντηθούμε να γίνουμε ένα μικρό σύνολο εμείς..
) είτε επειδή είμαστε άνθρωποι υπεύθυνοι και θέλουμε να μάθουμε να χρησιμοποιούμε σωστά αυτά τα χαρίσματα, προς όφελος δικό μας και του συνόλου. Το ό,τι δεν τα ελέγχουμε τα χαρίσματά μας προς το παρόν, μας κάνουν να νοιώθουμε ένα γλυκόπικρο βάσανο. Αρκετοί όμως απο εμάς φαντάζομαι πως κρατάμε κάπου μέσα μας την ελπίδα ότι δεν είμαστε "άχρηστο" περιθώριο. Κανένα ανθρώπινο χάρισμα δεν είναι για πέταμα. Όλοι είμαστε το ίδιο σημαντικοί για την ανθρωπότητα... μόνο που θέλει εξάσκηση του χαρίσματος. Αγαπάτε τον εαυτό σας όλοι είμαστε παιδιά κάποιου. Αγαπάτε τον συνάνθρωπό σας, είναι το άλλο σας μισό.
Φίλοι μου σκοπεύω να βρω την "φυλή" μου. Νοιώθω ότι κάποιοι από εσάς είστε "συγγενείς" μου. Βρήκα ένα "σπίτι" για μένα διαδικτυακό που με "αγκάλιασε". Μέσα σε αυτό το "σπίτι" ανακάλυψα μερικούς ομοίους μας και μαζί με εκείνους προσπαθούμε να βρούμε απαντήσεις όσο αφορά ποιός είναι ο λόγος, του ότι είμαστε "διαφορετικοί", ποιά ίσως είναι η αποστολή μας ως τέτοιου είδους άνθρωποι και πώς θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε τα "χαρίσματα" σε χρήσιμες για το κοινό καλό, ιδιότητες.
Το προσωπικό μου pm είναι ανοικτό για όλους που "νοιώθουν". (..και για εκείνους που θέλουν να μου πουν κάτι που δεν είναι αναγκαίο να απασχολεί το συγκεκριμένο θέμα της ενότητας έτσι ώστε να μην βγαίνουμε και εκτός θέματος)
Πάνω από όλα παρακαλώ και ζητώ σεβασμό για το forum και για τα υπόλοιπα μέλη του.
Φιλικά κι εγκάρδια σε όλους υποβάλλω τα σέβη μου.
Χρόνια αναρρωτιόμουν κι εγώ αν είναι ατυχία να έχεις χαρίσματα. Τελικά κατάλαβα ότι μάλλον, τα χαρίσματα αυτά μας "βασανίζουν" επειδή μας καθιστούν διαφορετικούς απέναντι στο σύνολο (ελάτε να συναντηθούμε να γίνουμε ένα μικρό σύνολο εμείς..
) είτε επειδή είμαστε άνθρωποι υπεύθυνοι και θέλουμε να μάθουμε να χρησιμοποιούμε σωστά αυτά τα χαρίσματα, προς όφελος δικό μας και του συνόλου. Το ό,τι δεν τα ελέγχουμε τα χαρίσματά μας προς το παρόν, μας κάνουν να νοιώθουμε ένα γλυκόπικρο βάσανο. Αρκετοί όμως απο εμάς φαντάζομαι πως κρατάμε κάπου μέσα μας την ελπίδα ότι δεν είμαστε "άχρηστο" περιθώριο. Κανένα ανθρώπινο χάρισμα δεν είναι για πέταμα. Όλοι είμαστε το ίδιο σημαντικοί για την ανθρωπότητα... μόνο που θέλει εξάσκηση του χαρίσματος. Αγαπάτε τον εαυτό σας όλοι είμαστε παιδιά κάποιου. Αγαπάτε τον συνάνθρωπό σας, είναι το άλλο σας μισό.Φίλοι μου σκοπεύω να βρω την "φυλή" μου. Νοιώθω ότι κάποιοι από εσάς είστε "συγγενείς" μου. Βρήκα ένα "σπίτι" για μένα διαδικτυακό που με "αγκάλιασε". Μέσα σε αυτό το "σπίτι" ανακάλυψα μερικούς ομοίους μας και μαζί με εκείνους προσπαθούμε να βρούμε απαντήσεις όσο αφορά ποιός είναι ο λόγος, του ότι είμαστε "διαφορετικοί", ποιά ίσως είναι η αποστολή μας ως τέτοιου είδους άνθρωποι και πώς θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε τα "χαρίσματα" σε χρήσιμες για το κοινό καλό, ιδιότητες.
Το προσωπικό μου pm είναι ανοικτό για όλους που "νοιώθουν". (..και για εκείνους που θέλουν να μου πουν κάτι που δεν είναι αναγκαίο να απασχολεί το συγκεκριμένο θέμα της ενότητας έτσι ώστε να μην βγαίνουμε και εκτός θέματος)
Πάνω από όλα παρακαλώ και ζητώ σεβασμό για το forum και για τα υπόλοιπα μέλη του.
Φιλικά κι εγκάρδια σε όλους υποβάλλω τα σέβη μου.
Φίλε μου με συγκίνησαν οι εμπειρίες σου και οι ικανότητές σου.
Από μικρή παρομοίως είχα πολλά χαρίσματα όπως γράφεις και εσύ κάπου (πνεύματα, μαντική ενόραση, προφητείες, τηλεπάθεια, προμηνύματα κ.ο.κ.) και ακόμα τα διατηρώ. Από πολύ μικρή, είχα ιδιαίτερη σχέση με τα ζώα και τα έντομα. Νόμιζα όμως ότι όλα ήταν ιδέα μου (είμαι ορθολογιστής με παραφυσικες ικανότητες, φανταστείτε το βάσανό μου). Μιλούσα με τα ζώα. Μάλιστα κάποτε συνομίλησα με τον "αρχηγό" της αγέλης μερικών λυκόσκυλων που φυλούσαν ένα αγρόκτημα. Όλη η υπόθεση ήταν να μας αφήσουν να περάσουμε εκείνο το βράδυ από μπροστά τους, με τη μικρή μου αδελφή, μιας που είμασταν και μόνες μέσα στην ερημιά. Όπως και έγινε μετά από προτροπή του προς τα υπόλοιπα λυκόσκυλα (φθηνά τη γλιτώσαμε).
Σε φίλους με γάτες ή και σκύλους και πουλιά, "ακούω" τί ζητάνε από τα αφεντικά τους, σε βαθμό που οι φίλοι μου τρομάζουν, διότι επιβεβαιώνομαι ως συνήθως (λες και δεν έχουν αρκετά από εμένα "παλαβά" για να τρομάξουν...)
Όταν όμως κατάλαβα ότι "ακούω" και τις κατσαρίδες, εκεί ήταν που σιχάθηκα!!
Έχουν έντονο το αίσθημα του φόβου και της επιβίωσης. Το απαίσιο της υπόθεσης είναι ότι πάντα τις ξετρυπώνω και έχω την εντύπωση ότι τις ελκύω (σας παρακλώ, μην με κοροϊδέψετε, είναι η πρώτη φορά που πήρα το θάρρος να μοιραστώ κάτι τέτοιο). Μία φορά μάλιστα, πρωτού καν εμφανιστεί, είπα στη φίλη μου: "Νίκη, σε πέντε περίπου λεπτά, μία μαύρη (μπλιάχ!) θα εμφανιστεί να ανεβαίνει πίσω από την ηλεκτρική σου κουζίνα!" όπως και έγινε.
Οι φίλοι μου με κοροϊδεύουν όταν με βλέπουν να σώζω έναν σκόρο και να τον βγάζω από το παράθυρο. Τρέφω μεγάλο σεβασμό για τις μύγες, διότι βλέπουν και αντιλαμβάνονται πολλά... Όπως και για όλα τα έντομα τόσο πολύ που πάμπολλες φορές βρίσκομαι σε δείλημα: Να το αφήσω να ζήσει; Μα θα γεννήσει και θα γεμίσω αραχνάκια! (Έλεος, δεν ξέρω τί να κάνω... παίρνω πάντως μεγάλη αμαρτία επάνω μου όταν τα σκοτώνω.)
Η αγάπη μου για τα φίδια και τις σαύρες είναι ιδιαίτερα μεγάλη.
Όμως, νομίζω ότι ακούω και μία άλλη συνομοταξία (για να το πώ πλαγίως).
Δεν μπορώ όμως εδώ να πω με σιγουριά ότι αληθεύει... Μεγάλοι όμως ερευνητές επιστήμονες, ανακάλυψαν ότι τους επηρεάζουν τα μουσικά ακούσματα. Οπότε ποιός ξέρει... ίσως να μην είναι ιδέα μου.
Φίλοι μου, το θέμα είναι λεπτό και θερμή παράκληση σας κάνω, μην μας κάνετε να μετανοιώσουμε για την εμπιστοσύνη που σας δείξαμε.
Φιλικά και εγκάρδια σε όλους.
Από μικρή παρομοίως είχα πολλά χαρίσματα όπως γράφεις και εσύ κάπου (πνεύματα, μαντική ενόραση, προφητείες, τηλεπάθεια, προμηνύματα κ.ο.κ.) και ακόμα τα διατηρώ. Από πολύ μικρή, είχα ιδιαίτερη σχέση με τα ζώα και τα έντομα. Νόμιζα όμως ότι όλα ήταν ιδέα μου (είμαι ορθολογιστής με παραφυσικες ικανότητες, φανταστείτε το βάσανό μου). Μιλούσα με τα ζώα. Μάλιστα κάποτε συνομίλησα με τον "αρχηγό" της αγέλης μερικών λυκόσκυλων που φυλούσαν ένα αγρόκτημα. Όλη η υπόθεση ήταν να μας αφήσουν να περάσουμε εκείνο το βράδυ από μπροστά τους, με τη μικρή μου αδελφή, μιας που είμασταν και μόνες μέσα στην ερημιά. Όπως και έγινε μετά από προτροπή του προς τα υπόλοιπα λυκόσκυλα (φθηνά τη γλιτώσαμε).
Σε φίλους με γάτες ή και σκύλους και πουλιά, "ακούω" τί ζητάνε από τα αφεντικά τους, σε βαθμό που οι φίλοι μου τρομάζουν, διότι επιβεβαιώνομαι ως συνήθως (λες και δεν έχουν αρκετά από εμένα "παλαβά" για να τρομάξουν...)
Όταν όμως κατάλαβα ότι "ακούω" και τις κατσαρίδες, εκεί ήταν που σιχάθηκα!!
Έχουν έντονο το αίσθημα του φόβου και της επιβίωσης. Το απαίσιο της υπόθεσης είναι ότι πάντα τις ξετρυπώνω και έχω την εντύπωση ότι τις ελκύω (σας παρακλώ, μην με κοροϊδέψετε, είναι η πρώτη φορά που πήρα το θάρρος να μοιραστώ κάτι τέτοιο). Μία φορά μάλιστα, πρωτού καν εμφανιστεί, είπα στη φίλη μου: "Νίκη, σε πέντε περίπου λεπτά, μία μαύρη (μπλιάχ!) θα εμφανιστεί να ανεβαίνει πίσω από την ηλεκτρική σου κουζίνα!" όπως και έγινε.
Οι φίλοι μου με κοροϊδεύουν όταν με βλέπουν να σώζω έναν σκόρο και να τον βγάζω από το παράθυρο. Τρέφω μεγάλο σεβασμό για τις μύγες, διότι βλέπουν και αντιλαμβάνονται πολλά... Όπως και για όλα τα έντομα τόσο πολύ που πάμπολλες φορές βρίσκομαι σε δείλημα: Να το αφήσω να ζήσει; Μα θα γεννήσει και θα γεμίσω αραχνάκια! (Έλεος, δεν ξέρω τί να κάνω... παίρνω πάντως μεγάλη αμαρτία επάνω μου όταν τα σκοτώνω.)
Η αγάπη μου για τα φίδια και τις σαύρες είναι ιδιαίτερα μεγάλη.
Όμως, νομίζω ότι ακούω και μία άλλη συνομοταξία (για να το πώ πλαγίως).
Δεν μπορώ όμως εδώ να πω με σιγουριά ότι αληθεύει... Μεγάλοι όμως ερευνητές επιστήμονες, ανακάλυψαν ότι τους επηρεάζουν τα μουσικά ακούσματα. Οπότε ποιός ξέρει... ίσως να μην είναι ιδέα μου.
Φίλοι μου, το θέμα είναι λεπτό και θερμή παράκληση σας κάνω, μην μας κάνετε να μετανοιώσουμε για την εμπιστοσύνη που σας δείξαμε.
Φιλικά και εγκάρδια σε όλους.
Φίλοι μου, εδώ μέσα θα σας πραθέτω όλα τα παράξενα που μου συμβαίνουν καθημερινά. Είναι μια ανάσα για εμένα να τα εκμυστηρεύομαι σε φίλους που γνωρίζουν το αντικείμενο. Θα περιμένω για κάθε παραφυσική μου εμπειρία που θα σας περιγράφω, τα καλοπροαίρετα σχόλιά σας και τις απόψεις σας.
Ψάχνω καιρό ανθρώπους που θα μπορούσα να τα μοιραστώ, όμως συναντώ συχνά τοίχους αδιαφορίας, άλλωτε επειδή κάποιοι δεν ξέρουν και δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να βοηθήσουν με το ενδιαφέρον τους. Μάλιστα κάποιοι διακρίνω άλλες φορές ότι έχουν την τάση να διακομωδούν, θέματα τόσο λεπτά για εμένα. Μέσα όμως εδώ στο forum περιμένω μια μεγάλη και ειλικρινή αγκαλιά.
Θα συνεχίσω με σθένος να γράφω φίλοι μου. Σε όποιους δεν αντέχουν να διαβάζουν τα λεγόμενά μου, απλά μπορούν να αδιαφορήσουν (αυτό θα με πλήγωνε αληθινά). Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Αγάπη σε όλους.
Ψάχνω καιρό ανθρώπους που θα μπορούσα να τα μοιραστώ, όμως συναντώ συχνά τοίχους αδιαφορίας, άλλωτε επειδή κάποιοι δεν ξέρουν και δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να βοηθήσουν με το ενδιαφέρον τους. Μάλιστα κάποιοι διακρίνω άλλες φορές ότι έχουν την τάση να διακομωδούν, θέματα τόσο λεπτά για εμένα. Μέσα όμως εδώ στο forum περιμένω μια μεγάλη και ειλικρινή αγκαλιά.
Θα συνεχίσω με σθένος να γράφω φίλοι μου. Σε όποιους δεν αντέχουν να διαβάζουν τα λεγόμενά μου, απλά μπορούν να αδιαφορήσουν (αυτό θα με πλήγωνε αληθινά). Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Αγάπη σε όλους.
Φίλε μου πάντως να ξέρεις ότι καταλαβαίνω τί εννοείς με την φράση σου "δεν μου φαίνονται και τόσο παράξενα αυτά που γράφεις". Φαντάζομαι ότι ειδικά σε εσένα δεν σου φαίνονται παράξενα, διότι πιθανόν βιώνεις ανάλογες εμπειρίες.
Κάποιος όμως θα μπορούσε να παρερμηνεύσει τον σχολιασμό σου και να κατατάξει τα βιώματά μου ως φυσιολογικά, πράγμα που δεν αληθεύει.
Είμαι πρόθυμη να διαβάσω δικές σου εμπειρίες σε κάποιο ανάλογο θέμα που θα μπορούσες να δημιουργήσεις όπου θα παραθέτεις τα δικά σου παράξενα βιώματα.
Ελπίζω σε μια όμορφη συζήτηση με όλα τα μέλη του forum. (Άλλωστε όλοι την αλήθεια αναζητούμε)
Φιλιά πολλά
Και...έπεται συνέχεια.
Κάποιος όμως θα μπορούσε να παρερμηνεύσει τον σχολιασμό σου και να κατατάξει τα βιώματά μου ως φυσιολογικά, πράγμα που δεν αληθεύει.
Είμαι πρόθυμη να διαβάσω δικές σου εμπειρίες σε κάποιο ανάλογο θέμα που θα μπορούσες να δημιουργήσεις όπου θα παραθέτεις τα δικά σου παράξενα βιώματα.
Ελπίζω σε μια όμορφη συζήτηση με όλα τα μέλη του forum. (Άλλωστε όλοι την αλήθεια αναζητούμε)
Φιλιά πολλά
Και...έπεται συνέχεια.
Φίλε μου, υπομονή... και θα γράψω και άλλα. Αυτά μέχρι τώρα, ήταν μόνο ο πρόλογος, η προθέρμανση.
Έπεται συνέχεια....
Αν και σημειώνω ότι ο λόγος που τα γράφω, δεν έχει σκοπό να διασκεδάσει.
Στόχος μου είναι να κερδίσω πολλά μέσα από εποικοδομητικούς διαλόγους με εκείνους που θέλουν να εκφράσουν την καλοπροαίρετη άποψή τους.
Προσδεθείτε λοιπόν, γιατί σε λίγο απογειωνόμαστε!
Έπεται συνέχεια....
Αν και σημειώνω ότι ο λόγος που τα γράφω, δεν έχει σκοπό να διασκεδάσει.
Στόχος μου είναι να κερδίσω πολλά μέσα από εποικοδομητικούς διαλόγους με εκείνους που θέλουν να εκφράσουν την καλοπροαίρετη άποψή τους.
Προσδεθείτε λοιπόν, γιατί σε λίγο απογειωνόμαστε!
Ουσιαστικά ο Ιούδας πίστευε ιδιαίτερα στον Ιησού όπως και οι υπόλοιποι απόστολοι. Άρα γνώριζε ότι εάν μετάνοιωνε, ο Ιησούς θα τον συγχωρούσε. Δεν χρειαζόταν να αυτοκτονήσει...
μετά από έναν μαρτυρικό θάνατο, ο Κύριος τελικά θριάμβευσε με την Ανάστασή Του.
Μία ερώτηση παρακαλώ...
Ο Ιούδας πότε (λένε) ότι αυτοκτόνησε; Πρίν ή μετά την Ανάσταση του Κυρίου;
Διότι αν αυτοκτόνησε πριν την Ανάσταση του Κυρίου, θέτω το εξής ερώτημα: Μα καλά! Δεν μπορούσε να περιμένει τρείς ημέρες να δει μήπως και Αναστηθεί ο Κύριος όπως προείπε;
Κάτι δεν μου "κάθεται" καλά λοιπόν...
Όσο για όλους εμάς τους χριστιανούς: Μα καλά! Πρέπει να έχουμε πάντα κάποιον για να κάψουμε; Κάτι σε αποδιοπομπαίο τράγο μου θυμίζει... Χωρίς το "μπάρμπεκιου" πανηγύρι δεν γίνεται;
Εμείς που υποτίθεται ότι μάθαμε από πρώτο χέρι την αγάπη ως χριστιανοί, είμαστε εμείς οι ίδιοι που ψάχνουμε "φταίχτες" για να κάψουμε. Μα καλά! Πρέπει πάντα κάποιος να φταίει;
Φιλικά και εγκάρδια.
μετά από έναν μαρτυρικό θάνατο, ο Κύριος τελικά θριάμβευσε με την Ανάστασή Του.
Μία ερώτηση παρακαλώ...
Ο Ιούδας πότε (λένε) ότι αυτοκτόνησε; Πρίν ή μετά την Ανάσταση του Κυρίου;
Διότι αν αυτοκτόνησε πριν την Ανάσταση του Κυρίου, θέτω το εξής ερώτημα: Μα καλά! Δεν μπορούσε να περιμένει τρείς ημέρες να δει μήπως και Αναστηθεί ο Κύριος όπως προείπε;
Κάτι δεν μου "κάθεται" καλά λοιπόν...
Όσο για όλους εμάς τους χριστιανούς: Μα καλά! Πρέπει να έχουμε πάντα κάποιον για να κάψουμε; Κάτι σε αποδιοπομπαίο τράγο μου θυμίζει... Χωρίς το "μπάρμπεκιου" πανηγύρι δεν γίνεται;
Εμείς που υποτίθεται ότι μάθαμε από πρώτο χέρι την αγάπη ως χριστιανοί, είμαστε εμείς οι ίδιοι που ψάχνουμε "φταίχτες" για να κάψουμε. Μα καλά! Πρέπει πάντα κάποιος να φταίει;
Φιλικά και εγκάρδια.
Αν πάτε να δείτε τη δημοσίευσή μου σε αυτό το τοπικ της ημερομηνίας
29-06-2008 θα παρατηρήσετε ότι αναφέρομαι σε ένα υποθετικό παράδειγμα σχετικό με ημερομηνίες.
Για μένα πάντως έτσι ακριβώς έγινε...
Σις 29-06-2008 είπα ότι "μεθαύριο θα ήταν το έτος 1552"..
Σήμερα έχουμε ημερομηνία 01-07-2008.... συνεπώς το "μεθαύριο" για εμένα εννοούσα τη σημερινή μας ημέρα...
Δείτε τί βρήκα σημερα!!
Aκολούθησα το συνδεσμο που μας παρέθεσε το αγαπητό μας μέλος για να διαβασω για τα ηλιακά ρολόϊα...
και καταλάθος έφτασα σε αυτόν το σύνδεσμο μετά από τρία τέσσερα κλικ.
http://plus.maths.org/issue11/xfile/index.html
Παρατηρήσατε κάποια ομοιότητα στις ημερομηνίες;;
Ευχάριστες και διασκεδαστικές συμπτώσεις;; Κάποιοι λένε ότι βλέπουμε αυτό που θέλουμε να δούμε...
Κάποιοι λένε ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο....
ΥΓ.: Δεν έχω ιδέα αν θα μπορούσε να συνδυάσει κανείς αυτόν τον διαγωνισμό που σας παρέθεσα στην παραπάνω ηλεκτρονική διεύθυνση, με το περιβόητο "γράμμα"...
29-06-2008 θα παρατηρήσετε ότι αναφέρομαι σε ένα υποθετικό παράδειγμα σχετικό με ημερομηνίες.
Για μένα πάντως έτσι ακριβώς έγινε...
Σις 29-06-2008 είπα ότι "μεθαύριο θα ήταν το έτος 1552"..
Σήμερα έχουμε ημερομηνία 01-07-2008.... συνεπώς το "μεθαύριο" για εμένα εννοούσα τη σημερινή μας ημέρα...
Δείτε τί βρήκα σημερα!!
Aκολούθησα το συνδεσμο που μας παρέθεσε το αγαπητό μας μέλος για να διαβασω για τα ηλιακά ρολόϊα...
και καταλάθος έφτασα σε αυτόν το σύνδεσμο μετά από τρία τέσσερα κλικ.
http://plus.maths.org/issue11/xfile/index.html
Παρατηρήσατε κάποια ομοιότητα στις ημερομηνίες;;
Ευχάριστες και διασκεδαστικές συμπτώσεις;; Κάποιοι λένε ότι βλέπουμε αυτό που θέλουμε να δούμε...
Κάποιοι λένε ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο....
ΥΓ.: Δεν έχω ιδέα αν θα μπορούσε να συνδυάσει κανείς αυτόν τον διαγωνισμό που σας παρέθεσα στην παραπάνω ηλεκτρονική διεύθυνση, με το περιβόητο "γράμμα"...
Όλο το βράδυ τριγύριζαν σκέψεις στο μυαλό μου..
Σήμερα πολλά ξεκαθάρισαν και άλλα πολλά μπερδέυτηκαν περισσότερο...
Ο λόγος που με "συγκίνησε" το γράμμα και μου τράβηξε το ενδιαφέρον, είναι επειδή κάπως έτσι μου συμπερφέρεται ο κύκλος μου.. Δηλαδή συμβαίνουν γύρω μου παράλογα κατά τον ανθρώπινο νου, παραφυσικά γεγονότα, και ο κύκλος μου που με ζει άμμεσα, απλά κουνάει το κεφάλι συμπονετικά.. Και απορώ: Μα καλά! Δεν το βλέπουν ότι είμαι παράξενη; Το βλέπουν, αλλά μου συμπεριφέρονται σαν να είμαι φυσιολογική (ευτυχώς, διαφορετικά ίσως να κατέληγα σε καμία ψυχιατρική κλινική)..
Σας θυμίζουν τα λεγόμενά μου αυτά, κάποια από τα λεγόμενα του "ποιητή" του γράμματος;
Εξετάζω συνέχεια αν είναι σενάριο κάποιου τρελαμένου συγγραφέα (και αν το συνεχίσω τότε θα κάνω μπεστ σέλερ)..
Αλλά αν πράγματι κάποιος τα βίωσε πραγματικά αυτά που μας γράφει.. τότε θα ήταν ιεροσυλία από την πλευρά μου..
Βρίσκομαι σε καλό δρόμο... κάποτε είχα γράψει κάτι παρόμοιο.. σκέψεις που είναι ίδιες με το γράμμα του "ποιητή" όσο αφορά τον χωροχρόνο.. περίεργο, μοιάζουν τόσο πολύ... θα μπορούσε τελικά να μην κάνω και τόσο λάθος..
Τώρα κατάλαβα γιατί τα είχα γράψει εκείνα.. τίποτα δεν είναι τυχαίο μάλλον... ή είναι; (θα σας εξηγήσω τί εννοώ άλλη στιγμή)
Να ξέρετε το εξής: Ο "ποιητής" που έγραψε αυτό το γράμμα, δν είναι κάποιος που γνωρίζει ακριβώς τί του συμβαίνει.. όπως είδατε ομολογεί ότι δεν είναι σίγουρος για το θέμα χωροχρόνος.. οπότε πιθανόν να έκανε και λάθη στις απόψεις του... Παράδειγμα: Μας λέει ότι όσο και αν προσπάθησε να αλλάξει κάποια πράγματα, δεν τα κατάφερε. Λέει ότι το παρελθόν και το μέλλον, είναι γραμμένα με ανεξίτιλο μελάνι... Για δείτε κάτι όμως.. Λέει κάπου αλλού ότι το να γνωρίζεις το παρελθόν, έχει και τα καλά του: ο ίδιος έζησε πλούσια, όπως ομολογεί.. συνεπώς επεναίβει σε κάτι και το άλλαξε... πού; Άλλαξε την οικονομική του κατάσταση, εκμεταλλευόμενος τη γνώση του για το παρελθόν και το μέλλον..(Με ποιόν τρόπο; Πιθανόν, για παράδειγμα την ημερομηνία 20 Μαίου 1990 να διάβασε σε χθεσινή εφημερίδα τους αριθμούς του λαχείου. Δηλαδή σε εφημερίδα με ημερομηνία 19 Μαίου 1990. Την επόμενη μέρα για τον "ποιητή" η ημερομηνία της είναι 19 Μαίου 1990. Οπότε χρειάζεται μέσα στην ίδια ημέρα, να παίξει τους τυχερούς αριθμούς και να εισπράξει απευθείας το χρηματικό ποσό, διότι την επόμενη ημέρα ξημερώνει 18 Μαίου 1990 οπότε οι τυχεροί αριθμοί δεν θα έχουν κληρωθεί ακόμα). Οπότε ή μας λέει ψέματα για να μην αρχίσουμε όλοι να επεμβαίνουμε όσοι "βλέπουμε" το μέλλον , ή απλά τα έχει μπερδεμένα! Ναι, δεν μπόρεσε να αλλάξει κάποιες ίσως άλλες καταστάσεις.. το Λοττο όμως το κέρδισε! Συνεπώς όσο αφορά τις άλλες μή αλλαγμένες καταστάσεις, πιθανόν δεν έκανε τις σωστές κινήσεις. Επίσης και αλλού ο ίδιος δείχνει ότι από μόρφωση πάνω σε αυτό το θέμα τα έχει μπερδεμένα: Λέει ότι ο χρόνος είναι έννοια στο μυαλό μας και δεν έχει να κάνει με τον χώρο... Ναι αλλά ξεχνάει κάτι: ότι και το σώμα του μαζί πήδησε προς τα πίσω χρονικά.. Οπότε δεν πρέπει να κοιτάμε τις πιθανές εξηγήσεις του, διότι αντί να μας βοηθήσει, μας μπερδεύει περισσότερο.
Εκτός των άλλων σκεφθείτε το εξής: Ο ιδιος ταξιδεύει μόνο προς τα πίσω! Οπότε δεν μπορεί να ξέρει αν έχει επιφέρει η κάθε του κίνηση κάποια αλλαγή στο μέλλον.. Θα σας εξηγήσω περισσότερα άλλη στιγμή..
Ακούστε μια άποψη για το τί έπαθε ο "ποητής":
Πολλοί ονειευόμαστε μελλοντικά πράγματα τα οποία πραγματικά βγαίνουν τελικά αληθινά (π.χ παραφυσικοί άνθρωποι, μελλοντολόγοι,κτλ.). Ο "ποιητής" είδε στο όνειρο του κάποιο βράδυ, το μέλλον..(όπως λέει σε ένα σημείο στο γράμμα του, ότι μοιάζει σαν να μην ξύπνησε από το όνειρο..)
Νά τί μπορεί να έπαθε: Όταν σηκώθηκε από το κρεβάτι του, συνέχισε ο εγκέφαλός του να βλέπει το παρελθόν.. Δηλαδή όπως λέει, εκείνος έβλεπε τους γύρω του να μικραίνουν κάθε μέρα.. οι άλλοι όμως ίσως να τον έβλεπαν να μεγαλώνει κανονικά! Δηλαδή: Του "ποιητή" είναι συντονισμένο το ρολόϊ να του δειχνει προς τα πίσω την ώρα, αλλά όλοι οι άλλοι συνεχίζουν κανονικά. Ας πούμε ότι κοίταξε δεξιά του κάποια στιγμή ο "ποιητής" και είδε το παρελθόν, αλλά έπαθε αγκίλωση και το κεφάλι του έμεινε σε αυτήν τη στάση...
Βλέπει συνέχεια προς τα πίσω.. Αυτή όμως η άποψη αμέσως μας παραπέμπει ότι ο "ποιητής" μεγαλώνει κανονικά μαζί μας στη δική μας χρονική διάσταση.. Δηλαδή μόνο το μυαλό του μένει "πίσω".. Αυτό δεν γίνεται όμως, διότι κέρδισε χρήματα. Άρα και με το υλικό σώμα του, πηγαίνει προς τα πίσω στο χρόνο... συνεπώς.. όχι απλά κοιτάει "δεξιά" αλλά και πήδηξε δεξιά! Μήπως όμως πήδηξε με το αστρικό του σώμα;; Ή μήπως είναι φάντασμα; Ή μήπως είναι η δική του κόλαση; Ή μήπως τελικά τώρα εξηγούνται το πώς κάποιοι από εμάς λέμε το μέλλον και το πώς πολλές γνώσεις (ιατρικές αλλά και οπλικών συστημάτων) μοιάζουν να είναι πολύ μπροστά από την εποχή κάποιων λαών (π.χ. έχετε δεί τοιχογραφίες Αιγυπτιακές; Επί εποχής Φαραώ; Δείχνουν εγχείριση ανοικτής καρδιάς! λέτε κάποιος να τους το είπε τελικά; Λέτε εκτός από τον "ποιητή" μας, να κατάφεραν και άλλοι να πηδήσουν χωροχρονικά
Θα σας εξηγήσω σε άλλη στιγμή τί εννοώ...
Σας δίνω άλλα δυο στοιχεία να βρούμε την ταυτότητα του "ποιητή":
α)Λέει ότι σε ηλικία 3 ετών, έγινε κάτι συνταρακτικό.. και δεν μας το λέει διότι δεν είναι σίγουρος αν θα έπρεπε να ξέρουμε όπως λέει... Λοιπόν.. ο "ποιητής" γεννήθηκε το 2004 οπότε όταν εκείνος ήταν 3 ετών πάμε στο 2007! Ψάξτε να δείτε τί το συνταρακτικό έγινε εκείνη τη χρονολογία, διότι ο "ποιητής" μας, πήρε μέρος σε εκείνο το γεγονός!
β)Γεννήθηκε το 2004 λέει... Οπότε ο "ποιητής" μας σήμερα έτος 2008 που έχουμε είναι 4 ετών! Μπορούμε να εξετάσουμε αρχεία ψυχασθενών που νοσηλεύτηκαν σε ηλικία 4 ετών, είτε τις ληξειαρχικές πράξεις θανάτων παιδιών σε ηλικία 4 ετών. Και ακόμα καλύτερα να ξεκινήσουμε αυτές τις έρευνες μόλις πατήσουμε το έτος 2009, διότι δεν γνωρίζουμε ποιό μήνα μέσα στο 2008 έγιναν όλα. (Διότι λέει ότι ο ίδιος δεν μπορεί να γνωρίζει τί απέγινε το υλικό του σώμα εκείνη τη χρονολογία που είχε αρχίσει να μετρά αντίθετα ο χρόνος για εκείνον, δηλαδή το 2008) Και υποτείθετε πάντα προχωράμε με την προϋπόθεση ότι το γράμμα είναι αληθινό! Έτσι εμείς μπορούμε να ψάξουμε σήμερα έτος 2008 ( ή το 2009 καλύτερα) τί απέγινε το σώμα και η ψυχή του, στον δικό μας χωροχρόνο. (Εκείνος αν θυμάστε λέει ότι δεν είναι σίγουρος τί μπορεί να συναίβει, όταν άρχισε για εκείνον να μετρά ανάποδα ο χρόνος..) Εμείς όμως μπορούμε να μάθουμε.. ας λύσουμε λοιπόν τον γρίφο που μας βάζει και ας βρούμε το όνομά του... και μετά να δείτε τί συνέχεια έπεται!
"Στην αρχή σε αγνοούν, μετά σε γελοιοποιούν, μετά σε πολεμούν και μετά σε ασπάζονται(νικάς)" Γκάντι
Σήμερα πολλά ξεκαθάρισαν και άλλα πολλά μπερδέυτηκαν περισσότερο...
Ο λόγος που με "συγκίνησε" το γράμμα και μου τράβηξε το ενδιαφέρον, είναι επειδή κάπως έτσι μου συμπερφέρεται ο κύκλος μου.. Δηλαδή συμβαίνουν γύρω μου παράλογα κατά τον ανθρώπινο νου, παραφυσικά γεγονότα, και ο κύκλος μου που με ζει άμμεσα, απλά κουνάει το κεφάλι συμπονετικά.. Και απορώ: Μα καλά! Δεν το βλέπουν ότι είμαι παράξενη; Το βλέπουν, αλλά μου συμπεριφέρονται σαν να είμαι φυσιολογική (ευτυχώς, διαφορετικά ίσως να κατέληγα σε καμία ψυχιατρική κλινική)..
Σας θυμίζουν τα λεγόμενά μου αυτά, κάποια από τα λεγόμενα του "ποιητή" του γράμματος;
Εξετάζω συνέχεια αν είναι σενάριο κάποιου τρελαμένου συγγραφέα (και αν το συνεχίσω τότε θα κάνω μπεστ σέλερ)..
Αλλά αν πράγματι κάποιος τα βίωσε πραγματικά αυτά που μας γράφει.. τότε θα ήταν ιεροσυλία από την πλευρά μου..
Βρίσκομαι σε καλό δρόμο... κάποτε είχα γράψει κάτι παρόμοιο.. σκέψεις που είναι ίδιες με το γράμμα του "ποιητή" όσο αφορά τον χωροχρόνο.. περίεργο, μοιάζουν τόσο πολύ... θα μπορούσε τελικά να μην κάνω και τόσο λάθος..
Τώρα κατάλαβα γιατί τα είχα γράψει εκείνα.. τίποτα δεν είναι τυχαίο μάλλον... ή είναι; (θα σας εξηγήσω τί εννοώ άλλη στιγμή)
Να ξέρετε το εξής: Ο "ποιητής" που έγραψε αυτό το γράμμα, δν είναι κάποιος που γνωρίζει ακριβώς τί του συμβαίνει.. όπως είδατε ομολογεί ότι δεν είναι σίγουρος για το θέμα χωροχρόνος.. οπότε πιθανόν να έκανε και λάθη στις απόψεις του... Παράδειγμα: Μας λέει ότι όσο και αν προσπάθησε να αλλάξει κάποια πράγματα, δεν τα κατάφερε. Λέει ότι το παρελθόν και το μέλλον, είναι γραμμένα με ανεξίτιλο μελάνι... Για δείτε κάτι όμως.. Λέει κάπου αλλού ότι το να γνωρίζεις το παρελθόν, έχει και τα καλά του: ο ίδιος έζησε πλούσια, όπως ομολογεί.. συνεπώς επεναίβει σε κάτι και το άλλαξε... πού; Άλλαξε την οικονομική του κατάσταση, εκμεταλλευόμενος τη γνώση του για το παρελθόν και το μέλλον..(Με ποιόν τρόπο; Πιθανόν, για παράδειγμα την ημερομηνία 20 Μαίου 1990 να διάβασε σε χθεσινή εφημερίδα τους αριθμούς του λαχείου. Δηλαδή σε εφημερίδα με ημερομηνία 19 Μαίου 1990. Την επόμενη μέρα για τον "ποιητή" η ημερομηνία της είναι 19 Μαίου 1990. Οπότε χρειάζεται μέσα στην ίδια ημέρα, να παίξει τους τυχερούς αριθμούς και να εισπράξει απευθείας το χρηματικό ποσό, διότι την επόμενη ημέρα ξημερώνει 18 Μαίου 1990 οπότε οι τυχεροί αριθμοί δεν θα έχουν κληρωθεί ακόμα). Οπότε ή μας λέει ψέματα για να μην αρχίσουμε όλοι να επεμβαίνουμε όσοι "βλέπουμε" το μέλλον , ή απλά τα έχει μπερδεμένα! Ναι, δεν μπόρεσε να αλλάξει κάποιες ίσως άλλες καταστάσεις.. το Λοττο όμως το κέρδισε! Συνεπώς όσο αφορά τις άλλες μή αλλαγμένες καταστάσεις, πιθανόν δεν έκανε τις σωστές κινήσεις. Επίσης και αλλού ο ίδιος δείχνει ότι από μόρφωση πάνω σε αυτό το θέμα τα έχει μπερδεμένα: Λέει ότι ο χρόνος είναι έννοια στο μυαλό μας και δεν έχει να κάνει με τον χώρο... Ναι αλλά ξεχνάει κάτι: ότι και το σώμα του μαζί πήδησε προς τα πίσω χρονικά.. Οπότε δεν πρέπει να κοιτάμε τις πιθανές εξηγήσεις του, διότι αντί να μας βοηθήσει, μας μπερδεύει περισσότερο.
Εκτός των άλλων σκεφθείτε το εξής: Ο ιδιος ταξιδεύει μόνο προς τα πίσω! Οπότε δεν μπορεί να ξέρει αν έχει επιφέρει η κάθε του κίνηση κάποια αλλαγή στο μέλλον.. Θα σας εξηγήσω περισσότερα άλλη στιγμή..
Ακούστε μια άποψη για το τί έπαθε ο "ποητής":
Πολλοί ονειευόμαστε μελλοντικά πράγματα τα οποία πραγματικά βγαίνουν τελικά αληθινά (π.χ παραφυσικοί άνθρωποι, μελλοντολόγοι,κτλ.). Ο "ποιητής" είδε στο όνειρο του κάποιο βράδυ, το μέλλον..(όπως λέει σε ένα σημείο στο γράμμα του, ότι μοιάζει σαν να μην ξύπνησε από το όνειρο..)
Νά τί μπορεί να έπαθε: Όταν σηκώθηκε από το κρεβάτι του, συνέχισε ο εγκέφαλός του να βλέπει το παρελθόν.. Δηλαδή όπως λέει, εκείνος έβλεπε τους γύρω του να μικραίνουν κάθε μέρα.. οι άλλοι όμως ίσως να τον έβλεπαν να μεγαλώνει κανονικά! Δηλαδή: Του "ποιητή" είναι συντονισμένο το ρολόϊ να του δειχνει προς τα πίσω την ώρα, αλλά όλοι οι άλλοι συνεχίζουν κανονικά. Ας πούμε ότι κοίταξε δεξιά του κάποια στιγμή ο "ποιητής" και είδε το παρελθόν, αλλά έπαθε αγκίλωση και το κεφάλι του έμεινε σε αυτήν τη στάση...
Βλέπει συνέχεια προς τα πίσω.. Αυτή όμως η άποψη αμέσως μας παραπέμπει ότι ο "ποιητής" μεγαλώνει κανονικά μαζί μας στη δική μας χρονική διάσταση.. Δηλαδή μόνο το μυαλό του μένει "πίσω".. Αυτό δεν γίνεται όμως, διότι κέρδισε χρήματα. Άρα και με το υλικό σώμα του, πηγαίνει προς τα πίσω στο χρόνο... συνεπώς.. όχι απλά κοιτάει "δεξιά" αλλά και πήδηξε δεξιά! Μήπως όμως πήδηξε με το αστρικό του σώμα;; Ή μήπως είναι φάντασμα; Ή μήπως είναι η δική του κόλαση; Ή μήπως τελικά τώρα εξηγούνται το πώς κάποιοι από εμάς λέμε το μέλλον και το πώς πολλές γνώσεις (ιατρικές αλλά και οπλικών συστημάτων) μοιάζουν να είναι πολύ μπροστά από την εποχή κάποιων λαών (π.χ. έχετε δεί τοιχογραφίες Αιγυπτιακές; Επί εποχής Φαραώ; Δείχνουν εγχείριση ανοικτής καρδιάς! λέτε κάποιος να τους το είπε τελικά; Λέτε εκτός από τον "ποιητή" μας, να κατάφεραν και άλλοι να πηδήσουν χωροχρονικά
Θα σας εξηγήσω σε άλλη στιγμή τί εννοώ...
Σας δίνω άλλα δυο στοιχεία να βρούμε την ταυτότητα του "ποιητή":
α)Λέει ότι σε ηλικία 3 ετών, έγινε κάτι συνταρακτικό.. και δεν μας το λέει διότι δεν είναι σίγουρος αν θα έπρεπε να ξέρουμε όπως λέει... Λοιπόν.. ο "ποιητής" γεννήθηκε το 2004 οπότε όταν εκείνος ήταν 3 ετών πάμε στο 2007! Ψάξτε να δείτε τί το συνταρακτικό έγινε εκείνη τη χρονολογία, διότι ο "ποιητής" μας, πήρε μέρος σε εκείνο το γεγονός!
β)Γεννήθηκε το 2004 λέει... Οπότε ο "ποιητής" μας σήμερα έτος 2008 που έχουμε είναι 4 ετών! Μπορούμε να εξετάσουμε αρχεία ψυχασθενών που νοσηλεύτηκαν σε ηλικία 4 ετών, είτε τις ληξειαρχικές πράξεις θανάτων παιδιών σε ηλικία 4 ετών. Και ακόμα καλύτερα να ξεκινήσουμε αυτές τις έρευνες μόλις πατήσουμε το έτος 2009, διότι δεν γνωρίζουμε ποιό μήνα μέσα στο 2008 έγιναν όλα. (Διότι λέει ότι ο ίδιος δεν μπορεί να γνωρίζει τί απέγινε το υλικό του σώμα εκείνη τη χρονολογία που είχε αρχίσει να μετρά αντίθετα ο χρόνος για εκείνον, δηλαδή το 2008) Και υποτείθετε πάντα προχωράμε με την προϋπόθεση ότι το γράμμα είναι αληθινό! Έτσι εμείς μπορούμε να ψάξουμε σήμερα έτος 2008 ( ή το 2009 καλύτερα) τί απέγινε το σώμα και η ψυχή του, στον δικό μας χωροχρόνο. (Εκείνος αν θυμάστε λέει ότι δεν είναι σίγουρος τί μπορεί να συναίβει, όταν άρχισε για εκείνον να μετρά ανάποδα ο χρόνος..) Εμείς όμως μπορούμε να μάθουμε.. ας λύσουμε λοιπόν τον γρίφο που μας βάζει και ας βρούμε το όνομά του... και μετά να δείτε τί συνέχεια έπεται!
"Στην αρχή σε αγνοούν, μετά σε γελοιοποιούν, μετά σε πολεμούν και μετά σε ασπάζονται(νικάς)" Γκάντι
Γειά σας και πάλι φίλοι μου..
Καταρχήν να ξεκαθαρίσω τη θέση μου όσο αφορά το γράμμα.
Δεν είναι δικό μου γράμμα, οπότε μην "σκοτώνετε τον αγγελιοφόρο".
(Μασατζόρε νό ιπορτάν,τε!)
Έπειτα όπως είδατε στους δικούς μου στοχασμούς και αμπελοσοφίες μου (ή μήπως όχι και τόσο..), δείχνω ότι κι εγώ αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στη γνησιότητα του γράμματος και την πιθανή κατάληξη τελικά σε ένα όμορφο σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή σε εκρηκτικές διαπιστώσεις!
Αγαπητό μέλος Y1annis,
μου άρεσε το σκεπτικό σου, μα κατέληξα στο εξής..
Ο "ποιητής" επισήμανε και τόνισε ότι ποτέ δεν ήρθε αντιμέτωπος με τον εαυτό του, παρόλο που ταξίδευε ο ίδιος προς τα πίσω.. Και όπως δείχνει ακόμα και ο ίδιος απορεί..
Δηλαδή.. όταν παρατήρησε ότι το 2008 άρχισε να κυλάει για εκείνον αντίστροφα ο χρόνος, δεν βρήκε πουθενά τον εαυτό του στο ταξίδι του πίσω στον χρόνο. Όμως είπε ότι τα πάντα έδειχναν ότι επαναλαβάνονταν ακριβώς όπως είχαν γίνει στο παρελθόν, εκτός από την δική του ύπαρξη..
Συνεπώς το 2004 η μητέρα του κάποια στιγμη πήγε στο μαιευτήριο, όμως γύρισε για τα μάτια του "ποιητή" με άδεια χέρια (χωρίς μωρό, είπαμε ποτέ δεν βρήκε τον εαυτό του). Και πολύ απλά, την επομένη μέρα (για τον "ποιητή") της μαιευτικής κλινικής, η μητέρα του ήταν εννέα μηνών έγκυος. (και πάει λέγοντας...)
Κι εγώ προσπαθώ να απορρίψω το γράμμα, όμως μέσα από ακράδαντες αποδείξεις. Οπότε φίλοι μου, βοηθείστε είτε να το απορρίψουμε τελικά, είτε να το ασπαστούμε και να το διερευνήσουμε..
Αγαπητό μέλος THE KEEPER OF SECRET,
με πρόλαβε με την απάντησή του το αγαπητό μέλος indigocy (χαιρετώ τον κατά το πρώτο συνθετικό του nick του, συνονόματό μου).
Ναι! Πιθανόν ο Έλληνας παγαπόντης μεταφραστής του γράμματος, ήθελε να το κάνει κατά τη μετάφραση, πιο πιασάρικο. Όμως ευτυχώς που όπως βλέπετε δεν μας αποσπάει αυτή του η άθλια παρεμβολή, τις σκέψεις μας και τους διαλογισμούς μας... Τουλάχιστον μιλώντας για το πρόσωπό μου, δεν έκανε αυτή η αλλίωση, να φαντάζει το γράμμα πιο πιστευτό στα αυτιά μου ή λιγότερο αληθινό. Από μόνο του το περιεχόμενο του γράμματος, μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, δεν χρειάζεται να μου προσθέσουνε κάτι επιπλέον.... Καλώς έκανε και το μέλος TH KEEPER OF SECRET που προσπαθησε να μας βοηθήσει να το απορρίψουμε... Αυτό δείχνει από την πλευρά του ότι ασχολείθηκε με το θέμα σαν καλός ερευνητής, και προσπαθεί να βοηθήσει είτε στην απόρριψή του είτε στη συνέχεια της έρευνας. (προσωπικά φίλε μου σαλούτ γιου!).
Αλλά βάση ψυχολογικών θεωριών.. για σκεφτείτε κάτι... Ο Έλληνας μεταφραστής επέλεξε να προσθέσει λίγη "σάλτσα" στο περιεχόμενο του γράμματος.. Οπότε, ο ίδιος το βρήκε αυτούσιο! Και στην προσπάθειά του να μας πείσει για την αυθεντικότητα του γράμματος, κόντεψε να πετύχει ακριβώς το αντίθετο. Οπότε εφόσον του επιτράπηκε να κάνει αυτήν τη χαζή παρεμβολή στο γράμμα, αυτό σημαίνει αυτόματα ότι το γράμμα δεν προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα κάποιου εμπνευσμένου συγγραφέα.
Ερώτηση: Αλήθεια, γιατί δεν το είδα ακόμα σε ταινία;; Στερέψανε από ιδέες; Καλό το γράμμα, αλλά μετά τί γράφουμε;; Δεν νομίζω... Ήδη σαν ΙΝΤΙΓΚΟ έχω γράψει τρία πιθανά σενάρια (με το "καλημέρα σας" δηλαδή με το που διάβασα το γράμμα). Ίσως αυτοί μου οι στοχασμοί να αποτελούν ένα ακόμα πιθανό σενάριο... Οπότε είτε θα γίνουμε συντελεστές αλλά και μάρτυρες μιας μεγάλης αποκάλυψης, είτε θα έχουμε περάσει ευχάριστα τα απογεύματά μας..
Εξάλλου όλοι με τον τρόπο μας, και τις έρευνές μας, τις απορρίψεις μας αλλά και τις αποδοχές μας, τιμούμε το forum του metafysikoy.
Καλή συνέχεια στην επίλυση του "γρίφου" .... που ονομάζεται χωροχρόνος!
Καταρχήν να ξεκαθαρίσω τη θέση μου όσο αφορά το γράμμα.
Δεν είναι δικό μου γράμμα, οπότε μην "σκοτώνετε τον αγγελιοφόρο".
(Μασατζόρε νό ιπορτάν,τε!)
Έπειτα όπως είδατε στους δικούς μου στοχασμούς και αμπελοσοφίες μου (ή μήπως όχι και τόσο..), δείχνω ότι κι εγώ αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στη γνησιότητα του γράμματος και την πιθανή κατάληξη τελικά σε ένα όμορφο σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή σε εκρηκτικές διαπιστώσεις!
Αγαπητό μέλος Y1annis,
μου άρεσε το σκεπτικό σου, μα κατέληξα στο εξής..
Ο "ποιητής" επισήμανε και τόνισε ότι ποτέ δεν ήρθε αντιμέτωπος με τον εαυτό του, παρόλο που ταξίδευε ο ίδιος προς τα πίσω.. Και όπως δείχνει ακόμα και ο ίδιος απορεί..
Δηλαδή.. όταν παρατήρησε ότι το 2008 άρχισε να κυλάει για εκείνον αντίστροφα ο χρόνος, δεν βρήκε πουθενά τον εαυτό του στο ταξίδι του πίσω στον χρόνο. Όμως είπε ότι τα πάντα έδειχναν ότι επαναλαβάνονταν ακριβώς όπως είχαν γίνει στο παρελθόν, εκτός από την δική του ύπαρξη..
Συνεπώς το 2004 η μητέρα του κάποια στιγμη πήγε στο μαιευτήριο, όμως γύρισε για τα μάτια του "ποιητή" με άδεια χέρια (χωρίς μωρό, είπαμε ποτέ δεν βρήκε τον εαυτό του). Και πολύ απλά, την επομένη μέρα (για τον "ποιητή") της μαιευτικής κλινικής, η μητέρα του ήταν εννέα μηνών έγκυος. (και πάει λέγοντας...)
Κι εγώ προσπαθώ να απορρίψω το γράμμα, όμως μέσα από ακράδαντες αποδείξεις. Οπότε φίλοι μου, βοηθείστε είτε να το απορρίψουμε τελικά, είτε να το ασπαστούμε και να το διερευνήσουμε..
Αγαπητό μέλος THE KEEPER OF SECRET,
με πρόλαβε με την απάντησή του το αγαπητό μέλος indigocy (χαιρετώ τον κατά το πρώτο συνθετικό του nick του, συνονόματό μου).
Ναι! Πιθανόν ο Έλληνας παγαπόντης μεταφραστής του γράμματος, ήθελε να το κάνει κατά τη μετάφραση, πιο πιασάρικο. Όμως ευτυχώς που όπως βλέπετε δεν μας αποσπάει αυτή του η άθλια παρεμβολή, τις σκέψεις μας και τους διαλογισμούς μας... Τουλάχιστον μιλώντας για το πρόσωπό μου, δεν έκανε αυτή η αλλίωση, να φαντάζει το γράμμα πιο πιστευτό στα αυτιά μου ή λιγότερο αληθινό. Από μόνο του το περιεχόμενο του γράμματος, μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, δεν χρειάζεται να μου προσθέσουνε κάτι επιπλέον.... Καλώς έκανε και το μέλος TH KEEPER OF SECRET που προσπαθησε να μας βοηθήσει να το απορρίψουμε... Αυτό δείχνει από την πλευρά του ότι ασχολείθηκε με το θέμα σαν καλός ερευνητής, και προσπαθεί να βοηθήσει είτε στην απόρριψή του είτε στη συνέχεια της έρευνας. (προσωπικά φίλε μου σαλούτ γιου!).
Αλλά βάση ψυχολογικών θεωριών.. για σκεφτείτε κάτι... Ο Έλληνας μεταφραστής επέλεξε να προσθέσει λίγη "σάλτσα" στο περιεχόμενο του γράμματος.. Οπότε, ο ίδιος το βρήκε αυτούσιο! Και στην προσπάθειά του να μας πείσει για την αυθεντικότητα του γράμματος, κόντεψε να πετύχει ακριβώς το αντίθετο. Οπότε εφόσον του επιτράπηκε να κάνει αυτήν τη χαζή παρεμβολή στο γράμμα, αυτό σημαίνει αυτόματα ότι το γράμμα δεν προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα κάποιου εμπνευσμένου συγγραφέα.
Ερώτηση: Αλήθεια, γιατί δεν το είδα ακόμα σε ταινία;; Στερέψανε από ιδέες; Καλό το γράμμα, αλλά μετά τί γράφουμε;; Δεν νομίζω... Ήδη σαν ΙΝΤΙΓΚΟ έχω γράψει τρία πιθανά σενάρια (με το "καλημέρα σας" δηλαδή με το που διάβασα το γράμμα). Ίσως αυτοί μου οι στοχασμοί να αποτελούν ένα ακόμα πιθανό σενάριο... Οπότε είτε θα γίνουμε συντελεστές αλλά και μάρτυρες μιας μεγάλης αποκάλυψης, είτε θα έχουμε περάσει ευχάριστα τα απογεύματά μας..
Εξάλλου όλοι με τον τρόπο μας, και τις έρευνές μας, τις απορρίψεις μας αλλά και τις αποδοχές μας, τιμούμε το forum του metafysikoy.
Καλή συνέχεια στην επίλυση του "γρίφου" .... που ονομάζεται χωροχρόνος!
Αγαπητά μέλη...
Δεν έχει νόημα να εξετάσω, εάν εκείνος που τα έγραψε αυτά είχε απλά σκοπό να μας διασκεδάσει. Διότι δεν μπορώ με κανέναν τρόπο να αποδείξω είτε το ένα είτε το άλλο.Θα υποθέσω ότι εκείνος που έγραφε κάποτε αυτό το γράμμα, τα πίστευε αυτά που έγραφε. Εχω πάψει να ψάχνω ιδιαίτερα τί είναι αληθινό βίωμα και τί παιχνίδι του εγκεφάλου. Η επιστήμη σήμερα μπορεί με έξυπνες ορολογίες να αποδείξει ακόμα και ότι τίποτα θα μπορούσε τελικά να μην υφίσταται γύρω μας.. ούτε και η ίδια η ύλη. Οπότε απλά επιλέγω να μην αρνούμαι τίποτα, παρά να αρνηθώ τα πάντα! (κάνει καλό στη ψυχολογία του "είναι" μου αυτή η επιλογή μου). Βέβαια υπάρχουν και οι διπλωμάτες ανάμεσά μας, που επιλέγουν άλλοτε να δέχονται και άλλοτε να απορρίπτουν. Οι λεγόμενοι ορθολογιστές και οι λεγόμενοι επιστήμονες. Μα η επιστήμη επειδή βρήκε ορολογίες για να εξηγεί όπως εκείνη πιστεύει τα διάφορα συμβάντα στην προσπάθειά της να τα δεχτεί ο ανθρώπινος νους, δεν σημαίνει όμως ότι είναι αλάνθαστη. Δεν σημαίνει ότι οι ορολογίες της είναι αρχές τους σύμπαντος! Έτσι φαντάζουν στα δικά μας αυτάκια, αλλά απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Όμως καλό είναι να ξέρουμε, ό,τι μπορούμε να μάθουμε... ό,τι αντέχουμε να μάθουμε (η γνώση στα λάθος αυτιά μπορεί να είναι καταστρόφικη.). Θα δείτε οτι ολοένα η επιστήμη δέχεται καινούριους κανόνες και καταρίπτει παλαιούς..
Aγαπητά μέλη που σας αρέσουν οι "γρίφοι"...
Για δείτε αλλιώς τη φράση του "ποιητή"....
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν το Θεό Απόλλωνα.... Μήπως τον Ιησού Χριστό κάποιοι ερευνητές πιστεύουν σήμερα ότι σε Εκείνον αναφέρονταν οι αρχαίοι Έλληνες όταν λέγανε Θεός Απόλλωνας;
Μήπως σας θυμίζουν κάτι οι δάφνες(άντε να βοηθήσω κι άλλο.. εκτός από δάφνες κρατούσαν και βάϊα); Βλέπετε κάποιο κλειδί στον γρίφο; Κάποια ομοιότητα με ....
Πού το πάω;;; Σε δύο πιθανές καταστάσεις...
Πρώτη: Ο "ποιητής" κατάφερε προς το τέλος της ζωής του να υπερπηδήσει χρονικά (δεν μας το λέει για πολλούς λόγους π.χ. ήδη γελάμε με αυτά που μας είπε, πού να μας έλεγε και τα υπόλοιπα, ή επειδή δεν είναι σίγουρος αν θα έπρεπε να ξέρουμε..).
Υπερπηδόντας το χρόνο λοιπόν, καθώς μεγάλωνε ο ιδιος, πιθανόν να περνούσαν για εκείνον τα χρόνια προς το παρελθόν με γρηγορότερο ρυθμό.. Για παράδειγμα το σήμερα για εκείνον είχε έτος 1920 και το μεθαύριο να είχε έτος 1552. Δηλαδή πιθανόν να υπερπηδούσε πίσω στο χρόνο όλο και με μεγαλύτερο ρυθμό και ίσως κάποια στιγμή να έφτασε σε αρκετά παλιά χρόνια... Έτος 33μ.Χ.....
Οπότε μπορούμε να ψάξουμε σε εκείνο το μέρος κάνοντας ένα ταξιδάκι ή......
Ή να πάρουμε τα παρακάτω λόγια του ως αληγορικά... (αληγορικής σημασίας λόγια, πολλοί επέλεξαν παλαιότερα να χρησομοποιήσουν.... είτε για να είναι διαχρονικοί π.χ. οι δώδεκα Απόστολοι, είτε για να μην μπορούν όλοι να αποκωδικοποιήσουν τα γραφόμενα προς αποφυγή πανικού π.χ. Νοστράδαμος , είτε δεν ήταν σίγουροι άλλες φορές κάποιοι από τους "ποιητές" αν έπρεπε να κάνουν αποκαλύψεις αλλά είχαν την ανάγκη να τα πουν για να τα αποβάλλουν από μέσα τους π.χ. ο παραπάνω συγγραφέας του γράμματος ή αλλιώς κατά ΙΝΤΙΓΚΟ, "ποιητής").
Οπότε αληγορικά πλέον σκεφτείτε: "Βρες την πλάκα που δεν έχει αρχή..."
"Πλάκες" είναι οι Γραφές! (θα μπορούσε να'ναι....) Δίχως "αρχή" για ψάξτε... Ποιά γραφόμενα υπήρχαν προπάντων των αιώνων;;;
Έ.... εκεί μέσα θα βρούμε το όνομα του "ποιητή" μας...
Θα ψάξω προσωπικά να δω μήπως σε Γραφές Θρησκείας αναφέρεται το όνομα κάποιου με "περίεργους" χαρακτηρισμούς προς τιμήν του...
Όσο για το φρούριο κοντά στα στενά.... καλά.. ας δω πρώτα πώς θα αντιδράσετε με αυτά που σας γράφω... διότι αν δεν υπάρξει ενδιαφέρον.. τότε θα το κρατήσω για εμένα.
Δεύτερη πιθανή κατάσταση:
.....Εξετάζουμε την Πρώτη καλύτερα και μετά αν δεν βρούμε κάτι, σας λέω και τη Δεύτερη.. (ίσως να υπάρχει και τρίτη και φαρμακερή...).
Με εκτίμηση Ιντιγκο.
Δεν έχει νόημα να εξετάσω, εάν εκείνος που τα έγραψε αυτά είχε απλά σκοπό να μας διασκεδάσει. Διότι δεν μπορώ με κανέναν τρόπο να αποδείξω είτε το ένα είτε το άλλο.Θα υποθέσω ότι εκείνος που έγραφε κάποτε αυτό το γράμμα, τα πίστευε αυτά που έγραφε. Εχω πάψει να ψάχνω ιδιαίτερα τί είναι αληθινό βίωμα και τί παιχνίδι του εγκεφάλου. Η επιστήμη σήμερα μπορεί με έξυπνες ορολογίες να αποδείξει ακόμα και ότι τίποτα θα μπορούσε τελικά να μην υφίσταται γύρω μας.. ούτε και η ίδια η ύλη. Οπότε απλά επιλέγω να μην αρνούμαι τίποτα, παρά να αρνηθώ τα πάντα! (κάνει καλό στη ψυχολογία του "είναι" μου αυτή η επιλογή μου). Βέβαια υπάρχουν και οι διπλωμάτες ανάμεσά μας, που επιλέγουν άλλοτε να δέχονται και άλλοτε να απορρίπτουν. Οι λεγόμενοι ορθολογιστές και οι λεγόμενοι επιστήμονες. Μα η επιστήμη επειδή βρήκε ορολογίες για να εξηγεί όπως εκείνη πιστεύει τα διάφορα συμβάντα στην προσπάθειά της να τα δεχτεί ο ανθρώπινος νους, δεν σημαίνει όμως ότι είναι αλάνθαστη. Δεν σημαίνει ότι οι ορολογίες της είναι αρχές τους σύμπαντος! Έτσι φαντάζουν στα δικά μας αυτάκια, αλλά απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Όμως καλό είναι να ξέρουμε, ό,τι μπορούμε να μάθουμε... ό,τι αντέχουμε να μάθουμε (η γνώση στα λάθος αυτιά μπορεί να είναι καταστρόφικη.). Θα δείτε οτι ολοένα η επιστήμη δέχεται καινούριους κανόνες και καταρίπτει παλαιούς..
Aγαπητά μέλη που σας αρέσουν οι "γρίφοι"...
Για δείτε αλλιώς τη φράση του "ποιητή"....
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν το Θεό Απόλλωνα.... Μήπως τον Ιησού Χριστό κάποιοι ερευνητές πιστεύουν σήμερα ότι σε Εκείνον αναφέρονταν οι αρχαίοι Έλληνες όταν λέγανε Θεός Απόλλωνας;
Μήπως σας θυμίζουν κάτι οι δάφνες(άντε να βοηθήσω κι άλλο.. εκτός από δάφνες κρατούσαν και βάϊα); Βλέπετε κάποιο κλειδί στον γρίφο; Κάποια ομοιότητα με ....
Πού το πάω;;; Σε δύο πιθανές καταστάσεις...
Πρώτη: Ο "ποιητής" κατάφερε προς το τέλος της ζωής του να υπερπηδήσει χρονικά (δεν μας το λέει για πολλούς λόγους π.χ. ήδη γελάμε με αυτά που μας είπε, πού να μας έλεγε και τα υπόλοιπα, ή επειδή δεν είναι σίγουρος αν θα έπρεπε να ξέρουμε..).
Υπερπηδόντας το χρόνο λοιπόν, καθώς μεγάλωνε ο ιδιος, πιθανόν να περνούσαν για εκείνον τα χρόνια προς το παρελθόν με γρηγορότερο ρυθμό.. Για παράδειγμα το σήμερα για εκείνον είχε έτος 1920 και το μεθαύριο να είχε έτος 1552. Δηλαδή πιθανόν να υπερπηδούσε πίσω στο χρόνο όλο και με μεγαλύτερο ρυθμό και ίσως κάποια στιγμή να έφτασε σε αρκετά παλιά χρόνια... Έτος 33μ.Χ.....
Οπότε μπορούμε να ψάξουμε σε εκείνο το μέρος κάνοντας ένα ταξιδάκι ή......
Ή να πάρουμε τα παρακάτω λόγια του ως αληγορικά... (αληγορικής σημασίας λόγια, πολλοί επέλεξαν παλαιότερα να χρησομοποιήσουν.... είτε για να είναι διαχρονικοί π.χ. οι δώδεκα Απόστολοι, είτε για να μην μπορούν όλοι να αποκωδικοποιήσουν τα γραφόμενα προς αποφυγή πανικού π.χ. Νοστράδαμος , είτε δεν ήταν σίγουροι άλλες φορές κάποιοι από τους "ποιητές" αν έπρεπε να κάνουν αποκαλύψεις αλλά είχαν την ανάγκη να τα πουν για να τα αποβάλλουν από μέσα τους π.χ. ο παραπάνω συγγραφέας του γράμματος ή αλλιώς κατά ΙΝΤΙΓΚΟ, "ποιητής").
Οπότε αληγορικά πλέον σκεφτείτε: "Βρες την πλάκα που δεν έχει αρχή..."
"Πλάκες" είναι οι Γραφές! (θα μπορούσε να'ναι....) Δίχως "αρχή" για ψάξτε... Ποιά γραφόμενα υπήρχαν προπάντων των αιώνων;;;
Έ.... εκεί μέσα θα βρούμε το όνομα του "ποιητή" μας...
Θα ψάξω προσωπικά να δω μήπως σε Γραφές Θρησκείας αναφέρεται το όνομα κάποιου με "περίεργους" χαρακτηρισμούς προς τιμήν του...
Όσο για το φρούριο κοντά στα στενά.... καλά.. ας δω πρώτα πώς θα αντιδράσετε με αυτά που σας γράφω... διότι αν δεν υπάρξει ενδιαφέρον.. τότε θα το κρατήσω για εμένα.
Δεύτερη πιθανή κατάσταση:
.....Εξετάζουμε την Πρώτη καλύτερα και μετά αν δεν βρούμε κάτι, σας λέω και τη Δεύτερη.. (ίσως να υπάρχει και τρίτη και φαρμακερή...).
Με εκτίμηση Ιντιγκο.
(ακολουθεί η συνέχεια του γράμματος...)
Ξέρω τι σκέφτεσαι, αν προσπάθησα να παρέμβω, να αλλάξω πράγματα και καταστάσεις. Στην αρχή πίστεψα πώς ίσως κάποια ανώτερη δύναμη είχε δώσει στη ζωή μου αυτή την τροπή ώστε, μέσω εμού, κάποια συμβάντα να εξελιχθούν αλλιώς. Ένα ατύχημα, η προσωπική τραγωδία κάποιου, ακόμα κι ένα συμβάν παγκόσμιας σημασίας, γιατί όχι, βλέπεις αυτή η σκέψη ήταν για μένα θεραπευτική, ίσως η ζωή μου να είχε κάποιο σκοπό. Γρήγορα ανακάλυψα ότι η ελπίδα μου ήταν μάταιη, δε μπορούσα να παρέμβω, δε μπορούσα να αλλάξω τίποτε. Την κρίσιμη στιγμή που ετοιμαζόμουν να δράσω, κάποιο τυχαίο γεγονός, κάποια απρόβλεπτη, μη καταγεγραμμένη λεπτομέρεια δε μου επέτρεπε να αλλάξω τη ροή των πραγμάτων.
Το παρελθόν μοιάζει με μια στέρεη αλυσίδα, σφυρηλατημένη με τους πόνους και τις χαρές των ανθρώπων που το βίωσαν. Καμία ενέργεια στον τρισδιάστατο χώρο δε μπορεί να διαρρήξει αυτή την αλυσίδα. Διάβασα βιβλία, επιστημονικά και μυθιστορήματα, για τα ταξίδια στο χρόνο, διάβασα για το παράδοξο του χρόνου, το πώς δηλαδή μπορεί κάποιος ταξιδιώτης στο παρελθόν να προβεί σε πράξεις και ενέργειες που θα μπορούσαν να αναιρέσουν την ίδια του την ύπαρξη. Ξέρω από πρώτο χέρι πώς το παράδοξο αυτό δεν υφίσταται. Το παρελθόν είναι γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι, χαραγμένο σε κάποια κοσμική βίβλο από πέτρα, και δεν αλλάζει. Πέρασα τη ζωή μου ζώντας στο δικό σου παρελθόν, στο παρελθόν του κόσμου στον οποίο γεννήθηκα, όμως όριζα μόνο τη ζωή μου και ίσως ούτε καν αυτή.
Μελέτησα το χρόνο, ως φυσικό μέγεθος, ως φιλοσοφική έννοια, ως καθημερινή πραγματικότητα. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι μια απλή διάσταση. Ο χρόνος είναι μια έννοια την οποία το μυαλό του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει, όπως η έννοια του απείρου. Προσεγγίζουμε τεχνητά το χρόνο μεταφέροντάς τον σε ένα ρολόι ή ένα ημερολόγιο και έτσι μπορούμε να τον αντιληφθούμε ως αντικειμενική πραγματικότητα.
Το χρόνο δε μπορείς να τον ορίσεις, μπορείς μόνο να τον αισθανθείς να περνά, σα μια διαρκή αέναη κίνηση ανάμεσα στο σήμερα και το αύριο, με μόνη απτή πραγματικότητα το «τώρα». Όλη η ζωή μας δεν είναι παρά μια ακολουθία από άπειρα «τώρα», αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν. «Δε μπορείς να βάλεις το πόδι σου δύο φορές στο ίδιο ποτάμι γιατί τα νερά του κυλάνε συνεχώς» είχε πεί ο Ηράκλειτος. Όμως και το «τώρα» δεν ορίζεται μονοσήμαντα. Το «τώρα» του κάθε ανθρώπου είναι έννοια εξαιρετικά προσωπική.
Ίσως τελικά ο χρόνος να είναι πιο συγγενικός με την ψυχή και τη συνείδηση και όχι με το χώρο, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη φυσική. Η αίσθηση του χρόνου δεν είναι πάντα η ίδια. Άλλοτε κυλά γρήγορα και άλλοτε πιο αργά, ή τουλάχιστο έτσι το αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος ανάλογα με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Η λειτουργία της ανάκλησης αναμνήσεων είναι μια καθαρά πνευματική λειτουργία και αποτελεί ένα ταξίδι στο χρόνο, χωρίς όμως να διαφοροποιείται η αντικειμενική θέση του υποκειμένου στον κατά συνθήκη χρόνο.
Το παρελθόν περιλαμβάνει, εκτός από αυτό που συνέβη και όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν, τα οποία όμως για κάποιο λόγο παρέμειναν σε λανθάνουσα κατάσταση. Το μέλλον από την άλλη πλευρά είναι ένα σύνολο πιθανών γεγονότων και καταστάσεων. Όμως ποιος ή τι επιλέγει ποια από αυτά τα γεγονότα θα συμβούν, και άρα θα αποτελέσουν κάποτε παρόν. Μοίρα ή συμπτώσεις, προδιαγεγραμμένη πορεία ή συνειδητή επιλογή, ποια δύναμη κυβερνά το μέλλον; Ποια ήταν η μυστηριώδης δύναμη που έμπλεξε το δικό μου μέλλον με το παρελθόν των άλλων ανθρώπων;
Πολλές φορές ισορρόπησα ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη, αναρωτήθηκα αν ζώ ένα εφιάλτη και σύντομα πρόκειται να ξυπνήσω. Μέσα στα όνειρα ο χρόνος λειτουργεί σε ένα άλλο επίπεδο. Η λογική του συνέχεια ανατρέπεται και κάνει αυθαίρετα άλματα μπρος και πίσω. Πιστεύω ότι κάποια άγνωστη ψυχική λειτουργία διατάραξε την ισορροπία ανάμεσα στην ονειρική και την συνειδητή κατάσταση του εγκεφάλου μου και δε μου επέτρεψε να επανέλθω μετά από κάποιο ονειρικό άλμα. Θα ήμουν ένας απλός ψυχασθενής αν η διαταραχή αυτή δεν παρέσερνε μαζί της και την τρισδιάστατη υπόστασή μου. Ο χώρος και ο χρόνος μου καμπυλώθηκαν αρκετά ώστε να αναστραφούν.
Άραγε η αναστροφή αυτή δημιούργησε κάποιο κενό στο μέλλον που θα έπρεπε να είχα ζήσει; Το 2008, αν οι εκτιμήσεις μου είναι σωστές, έπαψα απλά να υπάρχω, πέθανα; Ή μήπως ένας άλλος εαυτός μου έζησε, θα ζήσει, κανονικά τη ζωή του; Μήπως η καμπύλη του χώρου και του χρόνου μου διχοτομήθηκε και ένα κομμάτι της ακολούθησε λάθος κατεύθυνση, παρασέρνοντας μαζί της και ένα λειτουργικό αντίγραφο της φυσικής μου υπόστασης το οποίο συνέχισε να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του; Μήπως οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμουν σε επαφή έβλεπαν αντανακλάσεις του μέλλοντος;
Και ο φυσικός μου θάνατος, τι ακριβώς θα επιφέρει; Θα είναι απλά το τέλος μιας ζωής που πήρε λάθος δρόμο, ή θα ξανασμίξει τα χωρισμένα κομμάτια του εαυτού μου και θα ξαναβάλει την ύπαρξή μου στη φυσιολογική πορεία της;
Σίγουρα αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά είναι τα προϊόντα ενός διαταραγμένου εγκεφάλου ο οποίος ζεί σε μια πραγματικότητα που έπλασε ο ίδιος, ή για να το πώ πιο απλά, μήπως διαβάζεις τα παραληρήματα ενός τρελού. Δε θα σε αδικήσω γι αυτή σου τη σκέψη, ούτε θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίστροφο. Δεν είναι δυνατόν μέσα από λίγες γραμμές κειμένου να σου μεταφέρω όσα βίωσα σε μια ζωή.
Όσο για την ταυτότητά μου, είσαι σίγουρος πώς θέλεις να τη μάθεις; Μπορεί να είμαι κάποιος που ξέρεις ή κάποιος που θα συναντήσεις, μπορεί να είμαι το αγέννητο παιδί σου, μπορεί να είμαι ο ίδιος σου ο εαυτός. Αν όμως δε φοβάσαι να ψάξεις και να γνωρίσεις αλήθειες που ίσως σε ταράξουν, θα σου δώσω ένα γρίφο για να λύσεις:
«Ψάξε να βρείς την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»
Αφήνω αυτή την καταγεγραμμένη μαρτυρία ζωής ως μοναδική απόδειξη της παράλογης ύπαρξής μου και του ακούσιου ταξιδιού μου στο χρόνο. Δεν ξέρω αν και πότε θα βρεθεί και θα διαβαστεί, ή από ποιόν. Αν όμως κάποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τα βήματα του γρίφου και μάθει την ταυτότητά μου θα ήθελα να προσπαθήσει να με εντοπίσει στο μέλλον, και να φροντίσει όταν, στην κανονική ροή του χρόνου, θα είμαι ενήλικος να πάρω στα χέρια μου αυτό το κείμενο. Ίσως έτσι βοηθήσω τον εαυτό μου να εκτιμήσει καλύτερα την αξία της ζωής και του χρόνου.
Το παράξενο αυτό κείμενο θα μπορούσε να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους. Θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια κάποιου επίδοξου συγγραφέα και ίσως με κάποιες βελτιώσεις και τροποποιήσεις να μπορεί να θεωρηθεί και ενδιαφέρουσα. Θα μπορούσε να είναι κάποια φάρσα. Θα μπορούσε να είναι ένα δοκίμιο για το χρόνο, γραμμένο με ιδιότυπο τρόπο. Τέλος, θα μπορούσε να είναι όντως το «παραλήρημα ενός τρελού», όπως αναφέρεται και σε κάποιο σημείο του ίδιου του κειμένου.
Θα μπορούσε άραγε να είναι αλήθεια; Η απάντηση, αρνητική ή καταφατική, δεν πρέπει να δοθεί βιαστικά. Ας αναρωτηθεί ο καθένας τι γνωρίζει για το χρόνο, για τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη ροή του, και για τη σχέση του με την ψυχή. Ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά και ένα μεγάλο αίνιγμα. Μήπως τελικά δεν είναι ο χρόνος που κυλά, αλλά οι άνθρωποι που κινούνται μέσα σε αυτόν, όπως ακριβώς κινούνται μέσα στο χώρο;
Ξέρω τι σκέφτεσαι, αν προσπάθησα να παρέμβω, να αλλάξω πράγματα και καταστάσεις. Στην αρχή πίστεψα πώς ίσως κάποια ανώτερη δύναμη είχε δώσει στη ζωή μου αυτή την τροπή ώστε, μέσω εμού, κάποια συμβάντα να εξελιχθούν αλλιώς. Ένα ατύχημα, η προσωπική τραγωδία κάποιου, ακόμα κι ένα συμβάν παγκόσμιας σημασίας, γιατί όχι, βλέπεις αυτή η σκέψη ήταν για μένα θεραπευτική, ίσως η ζωή μου να είχε κάποιο σκοπό. Γρήγορα ανακάλυψα ότι η ελπίδα μου ήταν μάταιη, δε μπορούσα να παρέμβω, δε μπορούσα να αλλάξω τίποτε. Την κρίσιμη στιγμή που ετοιμαζόμουν να δράσω, κάποιο τυχαίο γεγονός, κάποια απρόβλεπτη, μη καταγεγραμμένη λεπτομέρεια δε μου επέτρεπε να αλλάξω τη ροή των πραγμάτων.
Το παρελθόν μοιάζει με μια στέρεη αλυσίδα, σφυρηλατημένη με τους πόνους και τις χαρές των ανθρώπων που το βίωσαν. Καμία ενέργεια στον τρισδιάστατο χώρο δε μπορεί να διαρρήξει αυτή την αλυσίδα. Διάβασα βιβλία, επιστημονικά και μυθιστορήματα, για τα ταξίδια στο χρόνο, διάβασα για το παράδοξο του χρόνου, το πώς δηλαδή μπορεί κάποιος ταξιδιώτης στο παρελθόν να προβεί σε πράξεις και ενέργειες που θα μπορούσαν να αναιρέσουν την ίδια του την ύπαρξη. Ξέρω από πρώτο χέρι πώς το παράδοξο αυτό δεν υφίσταται. Το παρελθόν είναι γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι, χαραγμένο σε κάποια κοσμική βίβλο από πέτρα, και δεν αλλάζει. Πέρασα τη ζωή μου ζώντας στο δικό σου παρελθόν, στο παρελθόν του κόσμου στον οποίο γεννήθηκα, όμως όριζα μόνο τη ζωή μου και ίσως ούτε καν αυτή.
Μελέτησα το χρόνο, ως φυσικό μέγεθος, ως φιλοσοφική έννοια, ως καθημερινή πραγματικότητα. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι μια απλή διάσταση. Ο χρόνος είναι μια έννοια την οποία το μυαλό του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει, όπως η έννοια του απείρου. Προσεγγίζουμε τεχνητά το χρόνο μεταφέροντάς τον σε ένα ρολόι ή ένα ημερολόγιο και έτσι μπορούμε να τον αντιληφθούμε ως αντικειμενική πραγματικότητα.
Το χρόνο δε μπορείς να τον ορίσεις, μπορείς μόνο να τον αισθανθείς να περνά, σα μια διαρκή αέναη κίνηση ανάμεσα στο σήμερα και το αύριο, με μόνη απτή πραγματικότητα το «τώρα». Όλη η ζωή μας δεν είναι παρά μια ακολουθία από άπειρα «τώρα», αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν. «Δε μπορείς να βάλεις το πόδι σου δύο φορές στο ίδιο ποτάμι γιατί τα νερά του κυλάνε συνεχώς» είχε πεί ο Ηράκλειτος. Όμως και το «τώρα» δεν ορίζεται μονοσήμαντα. Το «τώρα» του κάθε ανθρώπου είναι έννοια εξαιρετικά προσωπική.
Ίσως τελικά ο χρόνος να είναι πιο συγγενικός με την ψυχή και τη συνείδηση και όχι με το χώρο, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη φυσική. Η αίσθηση του χρόνου δεν είναι πάντα η ίδια. Άλλοτε κυλά γρήγορα και άλλοτε πιο αργά, ή τουλάχιστο έτσι το αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος ανάλογα με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Η λειτουργία της ανάκλησης αναμνήσεων είναι μια καθαρά πνευματική λειτουργία και αποτελεί ένα ταξίδι στο χρόνο, χωρίς όμως να διαφοροποιείται η αντικειμενική θέση του υποκειμένου στον κατά συνθήκη χρόνο.
Το παρελθόν περιλαμβάνει, εκτός από αυτό που συνέβη και όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν, τα οποία όμως για κάποιο λόγο παρέμειναν σε λανθάνουσα κατάσταση. Το μέλλον από την άλλη πλευρά είναι ένα σύνολο πιθανών γεγονότων και καταστάσεων. Όμως ποιος ή τι επιλέγει ποια από αυτά τα γεγονότα θα συμβούν, και άρα θα αποτελέσουν κάποτε παρόν. Μοίρα ή συμπτώσεις, προδιαγεγραμμένη πορεία ή συνειδητή επιλογή, ποια δύναμη κυβερνά το μέλλον; Ποια ήταν η μυστηριώδης δύναμη που έμπλεξε το δικό μου μέλλον με το παρελθόν των άλλων ανθρώπων;
Πολλές φορές ισορρόπησα ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη, αναρωτήθηκα αν ζώ ένα εφιάλτη και σύντομα πρόκειται να ξυπνήσω. Μέσα στα όνειρα ο χρόνος λειτουργεί σε ένα άλλο επίπεδο. Η λογική του συνέχεια ανατρέπεται και κάνει αυθαίρετα άλματα μπρος και πίσω. Πιστεύω ότι κάποια άγνωστη ψυχική λειτουργία διατάραξε την ισορροπία ανάμεσα στην ονειρική και την συνειδητή κατάσταση του εγκεφάλου μου και δε μου επέτρεψε να επανέλθω μετά από κάποιο ονειρικό άλμα. Θα ήμουν ένας απλός ψυχασθενής αν η διαταραχή αυτή δεν παρέσερνε μαζί της και την τρισδιάστατη υπόστασή μου. Ο χώρος και ο χρόνος μου καμπυλώθηκαν αρκετά ώστε να αναστραφούν.
Άραγε η αναστροφή αυτή δημιούργησε κάποιο κενό στο μέλλον που θα έπρεπε να είχα ζήσει; Το 2008, αν οι εκτιμήσεις μου είναι σωστές, έπαψα απλά να υπάρχω, πέθανα; Ή μήπως ένας άλλος εαυτός μου έζησε, θα ζήσει, κανονικά τη ζωή του; Μήπως η καμπύλη του χώρου και του χρόνου μου διχοτομήθηκε και ένα κομμάτι της ακολούθησε λάθος κατεύθυνση, παρασέρνοντας μαζί της και ένα λειτουργικό αντίγραφο της φυσικής μου υπόστασης το οποίο συνέχισε να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του; Μήπως οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμουν σε επαφή έβλεπαν αντανακλάσεις του μέλλοντος;
Και ο φυσικός μου θάνατος, τι ακριβώς θα επιφέρει; Θα είναι απλά το τέλος μιας ζωής που πήρε λάθος δρόμο, ή θα ξανασμίξει τα χωρισμένα κομμάτια του εαυτού μου και θα ξαναβάλει την ύπαρξή μου στη φυσιολογική πορεία της;
Σίγουρα αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά είναι τα προϊόντα ενός διαταραγμένου εγκεφάλου ο οποίος ζεί σε μια πραγματικότητα που έπλασε ο ίδιος, ή για να το πώ πιο απλά, μήπως διαβάζεις τα παραληρήματα ενός τρελού. Δε θα σε αδικήσω γι αυτή σου τη σκέψη, ούτε θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίστροφο. Δεν είναι δυνατόν μέσα από λίγες γραμμές κειμένου να σου μεταφέρω όσα βίωσα σε μια ζωή.
Όσο για την ταυτότητά μου, είσαι σίγουρος πώς θέλεις να τη μάθεις; Μπορεί να είμαι κάποιος που ξέρεις ή κάποιος που θα συναντήσεις, μπορεί να είμαι το αγέννητο παιδί σου, μπορεί να είμαι ο ίδιος σου ο εαυτός. Αν όμως δε φοβάσαι να ψάξεις και να γνωρίσεις αλήθειες που ίσως σε ταράξουν, θα σου δώσω ένα γρίφο για να λύσεις:
«Ψάξε να βρείς την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»
Αφήνω αυτή την καταγεγραμμένη μαρτυρία ζωής ως μοναδική απόδειξη της παράλογης ύπαρξής μου και του ακούσιου ταξιδιού μου στο χρόνο. Δεν ξέρω αν και πότε θα βρεθεί και θα διαβαστεί, ή από ποιόν. Αν όμως κάποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τα βήματα του γρίφου και μάθει την ταυτότητά μου θα ήθελα να προσπαθήσει να με εντοπίσει στο μέλλον, και να φροντίσει όταν, στην κανονική ροή του χρόνου, θα είμαι ενήλικος να πάρω στα χέρια μου αυτό το κείμενο. Ίσως έτσι βοηθήσω τον εαυτό μου να εκτιμήσει καλύτερα την αξία της ζωής και του χρόνου.
Το παράξενο αυτό κείμενο θα μπορούσε να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους. Θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια κάποιου επίδοξου συγγραφέα και ίσως με κάποιες βελτιώσεις και τροποποιήσεις να μπορεί να θεωρηθεί και ενδιαφέρουσα. Θα μπορούσε να είναι κάποια φάρσα. Θα μπορούσε να είναι ένα δοκίμιο για το χρόνο, γραμμένο με ιδιότυπο τρόπο. Τέλος, θα μπορούσε να είναι όντως το «παραλήρημα ενός τρελού», όπως αναφέρεται και σε κάποιο σημείο του ίδιου του κειμένου.
Θα μπορούσε άραγε να είναι αλήθεια; Η απάντηση, αρνητική ή καταφατική, δεν πρέπει να δοθεί βιαστικά. Ας αναρωτηθεί ο καθένας τι γνωρίζει για το χρόνο, για τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη ροή του, και για τη σχέση του με την ψυχή. Ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά και ένα μεγάλο αίνιγμα. Μήπως τελικά δεν είναι ο χρόνος που κυλά, αλλά οι άνθρωποι που κινούνται μέσα σε αυτόν, όπως ακριβώς κινούνται μέσα στο χώρο;
Πρόσφατα κάνοντας μια ξαφνική ανέλπιστη περιήγηση σε άλλα δύο forum κατέληξα να διαβάζω αυτό το περίεργο γράμμα...
Ένα αξιόλογο μέλος το είχε δημοσιεύσει..
Έψαξα μέσα στο forum του metafysiko να βρω μήπως είχε δημοσιευθεί παλαιότερα αυτό το γράμμα, αλλά δεν κατάφερα να το βρω..
Αν υπάρχει ήδη σαν θέμα, ζητώ συγνώμη από τους συντελεστές του forum και σας παρακαλώ να με παραπέμψετε εκεί.
Τελικά βρήκα το σύνδεσμο στο διαδίκτυο στον οποίο βρέθηκε αυτό το γράμμα..
http://www.e-telescope.gr/gr/cat06/art06_040112.htm
Σας το παραθέτω, προς προβληματισμο και ανάλυσή του..
Το κείμενο που ακολουθεί, χειρόγραφο στην αρχική του μορφή, βρέθηκε το καλοκαίρι του 2003 σε ένα σφραγισμένο φάκελο ο οποίος ήταν κολλημένος στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου ενός παλιού βιβλίου, έκδοσης του 1965. Το βιβλίο είχε πρόσφατα αγοραστεί στην εκποίηση ιδιωτικής βιβλιοθήκης λόγω θανάτου του ιδιοκτήτη της και δεν ήταν δυνατόν να εντοπιστεί η αρχική του προέλευση, ή οι ενδιάμεσοι κάτοχοί του, εάν υπήρχαν.
Φίλε αναγνώστη, διαβάζεις αυτές τις γραμμές αφού έχω πια φύγει από αυτό τον κόσμο, ίσως όμως και πριν ακόμα γεννηθώ.
Η ζωή μου ξεκίνησε το 2004, δεν έχει σημασία πού. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αντιληφθώ ότι η ζωή μου ήταν αρκετά διαφορετική από αυτή των άλλων ανθρώπων γύρω μου. Έζησα τη ζωή μου σε ένα κόσμο αλλιώτικο από αυτόν που ζούσαν όλοι οι άλλοι και δεν ήταν λίγες φορές που αναρωτιόμουνα μήπως δεν έχω τα λογικά μου, ή μήπως απλά δεν υπήρξα ποτέ.
Λένε πώς ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που κυλά και σε παρασέρνει μαζί του, χωρίς ποτέ να μπορείς να ανέβεις κόντρα στο ρεύμα του. Για μένα όμως το ρεύμα του χρόνου είχε αντίθετη κατεύθυνση.
Πάντα, από παιδί, ήμουν άνθρωπός κλειστός και μοναχικός. Αργότερα κατάλαβα πώς δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Φίλους δε μπόρεσα να κάνω στα παιδικά μου χρόνια. Ενώ εγώ μεγάλωνα ένα χρόνο, αυτοί γινόντουσαν ένα χρόνο μικρότεροι, μέχρι που έπαυαν να εμφανίζονται στη γειτονιά. Ήταν «πλέον» πολύ μικροί για να παίζουμε. Στο σχολείο έβρισκα κάθε χρόνο διαφορετικούς συμμαθητές, καθώς αυτοί της προηγούμενης χρονιάς ήταν μια τάξη «κάτω» από εμένα. Μη φαντάζεσαι ότι περπατούσα ανάποδα, ή έβλεπα κάθε κίνηση από το τέλος προς την αρχή. Όχι, η ζωή μου ήταν κανονική, ζούσα τη ροή της κάθε μέρας μαζί με τους γύρω μου, όμως όταν ξημέρωνε, η δική μου νέα μέρα ήταν η προηγούμενη για όλους τους υπόλοιπους. Ο χρόνος, ως φυσικό μέγεθος κινούταν για μένα αντίστροφα, όμως κανένας δε φαινόταν να το αντιλαμβάνεται εκτός από εμένα. Η συμπεριφορά τους ήταν λες και όλα κυλούσαν κανονικά.
Καταλαβαίνω ότι έχεις απορίες, ερωτηματικά, ελπίζω κάποια από αυτά να απαντηθούν στη συνέχεια της διήγησής μου.
Όταν έβγαλα την πρώτη μου ταυτότητα αυτή έγραφε πάνω της ημερομηνία γέννησης το 2004. Ήταν το 1997, κι όμως ποτέ, ακόμα και στα χρόνια που «ακολούθησαν», κανείς δεν έδειξε να εκπλήσσεται.
Αδέρφια δεν είχα, ίσως να απέκτησα μετά, ποιος ξέρει. Η πρώτη μου συνειδητή ανάμνηση ήταν περίπου στην ηλικία των 3 ετών. Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, απλά οι ακαθόριστες, σχεδόν ονειρικές εικόνες που σηματοδοτούν την πρώτη ανάμνηση του κάθε ανθρώπου. Θυμάμαι ακόμα, αμυδρά, τις τραγικές εικόνες από …, όχι αγαπητέ αναγνώστη δεν πρέπει να σου πώ, δεν ξέρω ποιος είναι ο χρόνος που διαβάζεις και δεν έχω το δικαίωμα να σε ταράξω με αυτά που θυμάμαι, αλλά για σένα ίσως δεν έχουν ακόμα συμβεί. Αργότερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί της Αθήνας, το 2004, τη χρονιά που γεννήθηκα, όμως και πάλι πρέπει να προσέξω, θα ήταν λάθος να μιλήσω για όσα μπορεί να είναι στο δικό σου μέλλον..
Πολλά χρόνια αργότερα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής μου ο χρόνος μου πρέπει να κυλούσε προς τη σωστή κατεύθυνση. Μετά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο η ροή του αντιστράφηκε και ξαναγύρισα στο 2004 και πιο πίσω. Έτσι έζησα περίπου 8 χρόνια πηγαίνοντας στο 2008 και ξαναγυρίζοντας πίσω στο 2004.
Στο σπίτι οι γονείς μου δεν έδειχναν να παραξενεύονται όταν καθώς εγώ μεγάλωνα αυτοί γινόντουσαν νεώτεροι. Ίσως τα μάτια τους να έβλεπαν κάποια άλλη πραγματικότητα. Ήμουν περίπου 9 ετών όταν προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι η ζωή μου δεν κυλά όπως θα έπρεπε. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία βλέμματα τους και την προσπάθεια της μητέρας μου να μου εξηγήσει ότι ήμουν απλά κουρασμένος και αν έπεφτα να κοιμηθώ την άλλη μέρα όλα θα ήταν μια χαρά. Το επόμενο πρωϊ κρυφάκουσα τη συζήτησή τους για το αν έπρεπε να με δεί κάποιος «ειδικός». Ήταν και οι δύο τους προβληματισμένοι, φαντάζομαι πώς η συμπεριφορά μου θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να ήταν παράξενη από καιρό, καθώς το άγουρο μυαλό μου προσπαθούσε να συμβιώσει με μια πραγματικότητα αντίθετη προς τα βασικά ένστικτα. Ήταν καλοί άνθρωποι οι γονείς μου και στα χρόνια που ακολούθησαν έκαναν ότι μπορούσαν για να με «κάνουν καλά». Με είδαν αρκετοί «ειδικοί» και σχεδόν όλοι τους κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι ήμουν ένα μοναχικό παιδί που «καλό θα ήταν να αποκτήσει μεγαλύτερη επαφή με συνομήλικους του». Κάποιοι μάλιστα ήθελαν να με κρατήσουν για παρακολούθηση, κάτι στο οποίο οι γονείς μου ήταν πάντα αρνητικοί.
Όσο μεγάλωνα έπαψα να λέω αυτά που ένιωθα, προσπάθησα να δείχνω φυσιολογικός. Ίσως επειδή βαρέθηκα τους «ειδικούς», ίσως επειδή δεν ήθελα να βλέπω τους γονείς μου προβληματισμένους, ίσως επειδή απλά προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα ήταν καλά.
Πρέπει να ήμουν, σε απόλυτους αριθμούς, 18 ετών όταν το 1994 είδα τους γονείς μου να γιορτάζουν τη 1η επέτειο του γάμου τους. Το θεώρησαν απόλυτα φυσιολογικό, έστω και αν εγώ ήμουν 18 ετών, μόλις 5 χρόνια μικρότερος από τη μάνα μου. Εκείνο το βράδυ πήρα την απόφασή μου. Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα σε λίγο δε θα υπήρχε πια, ή δε θα είχε δημιουργηθεί ακόμα, διάλεξε και πάρε ποια έκφραση είναι η πιο αντιπροσωπευτική. Το τι ακριβώς θα συνέβαινε και ποια μορφή θα έπαιρνε η ζωή μου ήταν κάτι που δεν ήθελα να το μάθω, ίσως φοβόμουν.
Την επόμενη μέρα τους ανακοίνωσα ότι θα έφευγα. Είπα πώς ήθελα να ταξιδέψω για λίγο καιρό και μετά να αποφασίσω τι θα κάνω με το μέλλον μου. Έδειξαν να το περίμεναν, δεν υπήρξε καμία αντίρρηση. Δύο μέρες μετά τους αποχαιρέτησα, ήξερα ότι δε θα ξαναγύριζα ποτέ πίσω και νομίζω ότι το ήξεραν και αυτοί. Ήταν πια δύο νέοι άνθρωποι, όμως τα μάτια τους ήταν γερασμένα, τα μάτια των γονιών που έβλεπαν για τελευταία φορά το παιδί τους.
Στην αρχή έκανα κάποια αραιά τηλέφωνα, μετά προτίμησα τις κάρτες και σύντομα γράμματα. Ένα χρόνο μετά, περίπου την ημερομηνία του γάμου τους, φρόντισα να λάβουν ένα απλό μπουκέτο λουλούδια. Δεν τόλμησα να ξαναγράψω ή να ξαναπάρω τηλέφωνο.
Στην πόλη που γεννήθηκα ξαναγύρισα 15 χρόνια αργότερα και μια παρόρμηση με οδήγησε κοντά στο πατρικό του πατέρα μου. Θυμάμαι τις στιγμές σαν τώρα. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωϊνό, στεκόμουν σε ένα μικρό πάρκο απέναντι στην πόρτα του σπιτιού. Κάποια στιγμή αυτή άνοιξε και ένα καστανόξανθο αγόρι, περίπου 10 χρονών, πετάχτηκε έξω κρατώντας στα χέρια του την τσάντα του σχολείου του, γελώντας και φωνάζοντας. Ήταν σα να έβλεπα παιδική μου φωτογραφία, δε μπορούσα να κάνω λάθος. Πέρασε το δρόμο προς τη μεριά που στεκόμουν και μόλις με είδε σταμάτησε και στράφηκε προς εμένα. Με πλησίασε αργά, διστακτικά, άπλωσε το χέρι του και άγγιξε το δικό μου. «Είσαι καλά;» με ρώτησε. «Καλά είμαι, εσύ;» απάντησα. «Να προσέχεις» μου είπε και το βλέμμα του καρφώθηκε στα μάτια μου, γλυκό σαν του μικρού παιδιού που ήταν, και συνάμα προστατευτικό σαν του πατέρα που επρόκειτο να γίνει. «Πρέπει να φύγω τώρα» είπε και πήρε ξανά το δρόμο του. Εκείνη τη μέρα έκλαψα, όσο ποτέ στη ζωή μου. Έκλαψα για το παιδί που ήμουν κάποτε και όσα δεν έζησε, έκλαψα για τους γονείς μου που έχασα με τρόπο πιο τρομακτικό και από το θάνατο, έκλαψα για τη χωρίς νόημα ζωή μου.
Πέρασα τα χρόνια μου ταξιδεύοντας και μελετώντας το χρόνο και τα μυστήρια του. Προσπαθούσα πάντα να βρώ κάποιο νόημα, κάποια λογική ερμηνεία σε αυτό που μου συνέβαινε. Οικονομικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, βλέπεις το να έχεις ζήσει το μέλλον έχει και κάποια πλεονεκτήματα. Τα βιβλία της ιστορίας, οι εφημερίδες, το παρελθόν του κόσμου στον οποίο ζούσα σαν παρείσακτος επισκέπτης, ήταν για μένα το μέλλον.
(η συνέχεια του γράμματος ακολουθεί στο επόμενο ποστ..)
Ένα αξιόλογο μέλος το είχε δημοσιεύσει..
Έψαξα μέσα στο forum του metafysiko να βρω μήπως είχε δημοσιευθεί παλαιότερα αυτό το γράμμα, αλλά δεν κατάφερα να το βρω..
Αν υπάρχει ήδη σαν θέμα, ζητώ συγνώμη από τους συντελεστές του forum και σας παρακαλώ να με παραπέμψετε εκεί.
Τελικά βρήκα το σύνδεσμο στο διαδίκτυο στον οποίο βρέθηκε αυτό το γράμμα..
http://www.e-telescope.gr/gr/cat06/art06_040112.htm
Σας το παραθέτω, προς προβληματισμο και ανάλυσή του..
Το κείμενο που ακολουθεί, χειρόγραφο στην αρχική του μορφή, βρέθηκε το καλοκαίρι του 2003 σε ένα σφραγισμένο φάκελο ο οποίος ήταν κολλημένος στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου ενός παλιού βιβλίου, έκδοσης του 1965. Το βιβλίο είχε πρόσφατα αγοραστεί στην εκποίηση ιδιωτικής βιβλιοθήκης λόγω θανάτου του ιδιοκτήτη της και δεν ήταν δυνατόν να εντοπιστεί η αρχική του προέλευση, ή οι ενδιάμεσοι κάτοχοί του, εάν υπήρχαν.
Φίλε αναγνώστη, διαβάζεις αυτές τις γραμμές αφού έχω πια φύγει από αυτό τον κόσμο, ίσως όμως και πριν ακόμα γεννηθώ.
Η ζωή μου ξεκίνησε το 2004, δεν έχει σημασία πού. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αντιληφθώ ότι η ζωή μου ήταν αρκετά διαφορετική από αυτή των άλλων ανθρώπων γύρω μου. Έζησα τη ζωή μου σε ένα κόσμο αλλιώτικο από αυτόν που ζούσαν όλοι οι άλλοι και δεν ήταν λίγες φορές που αναρωτιόμουνα μήπως δεν έχω τα λογικά μου, ή μήπως απλά δεν υπήρξα ποτέ.
Λένε πώς ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που κυλά και σε παρασέρνει μαζί του, χωρίς ποτέ να μπορείς να ανέβεις κόντρα στο ρεύμα του. Για μένα όμως το ρεύμα του χρόνου είχε αντίθετη κατεύθυνση.
Πάντα, από παιδί, ήμουν άνθρωπός κλειστός και μοναχικός. Αργότερα κατάλαβα πώς δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Φίλους δε μπόρεσα να κάνω στα παιδικά μου χρόνια. Ενώ εγώ μεγάλωνα ένα χρόνο, αυτοί γινόντουσαν ένα χρόνο μικρότεροι, μέχρι που έπαυαν να εμφανίζονται στη γειτονιά. Ήταν «πλέον» πολύ μικροί για να παίζουμε. Στο σχολείο έβρισκα κάθε χρόνο διαφορετικούς συμμαθητές, καθώς αυτοί της προηγούμενης χρονιάς ήταν μια τάξη «κάτω» από εμένα. Μη φαντάζεσαι ότι περπατούσα ανάποδα, ή έβλεπα κάθε κίνηση από το τέλος προς την αρχή. Όχι, η ζωή μου ήταν κανονική, ζούσα τη ροή της κάθε μέρας μαζί με τους γύρω μου, όμως όταν ξημέρωνε, η δική μου νέα μέρα ήταν η προηγούμενη για όλους τους υπόλοιπους. Ο χρόνος, ως φυσικό μέγεθος κινούταν για μένα αντίστροφα, όμως κανένας δε φαινόταν να το αντιλαμβάνεται εκτός από εμένα. Η συμπεριφορά τους ήταν λες και όλα κυλούσαν κανονικά.
Καταλαβαίνω ότι έχεις απορίες, ερωτηματικά, ελπίζω κάποια από αυτά να απαντηθούν στη συνέχεια της διήγησής μου.
Όταν έβγαλα την πρώτη μου ταυτότητα αυτή έγραφε πάνω της ημερομηνία γέννησης το 2004. Ήταν το 1997, κι όμως ποτέ, ακόμα και στα χρόνια που «ακολούθησαν», κανείς δεν έδειξε να εκπλήσσεται.
Αδέρφια δεν είχα, ίσως να απέκτησα μετά, ποιος ξέρει. Η πρώτη μου συνειδητή ανάμνηση ήταν περίπου στην ηλικία των 3 ετών. Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, απλά οι ακαθόριστες, σχεδόν ονειρικές εικόνες που σηματοδοτούν την πρώτη ανάμνηση του κάθε ανθρώπου. Θυμάμαι ακόμα, αμυδρά, τις τραγικές εικόνες από …, όχι αγαπητέ αναγνώστη δεν πρέπει να σου πώ, δεν ξέρω ποιος είναι ο χρόνος που διαβάζεις και δεν έχω το δικαίωμα να σε ταράξω με αυτά που θυμάμαι, αλλά για σένα ίσως δεν έχουν ακόμα συμβεί. Αργότερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί της Αθήνας, το 2004, τη χρονιά που γεννήθηκα, όμως και πάλι πρέπει να προσέξω, θα ήταν λάθος να μιλήσω για όσα μπορεί να είναι στο δικό σου μέλλον..
Πολλά χρόνια αργότερα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής μου ο χρόνος μου πρέπει να κυλούσε προς τη σωστή κατεύθυνση. Μετά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο η ροή του αντιστράφηκε και ξαναγύρισα στο 2004 και πιο πίσω. Έτσι έζησα περίπου 8 χρόνια πηγαίνοντας στο 2008 και ξαναγυρίζοντας πίσω στο 2004.
Στο σπίτι οι γονείς μου δεν έδειχναν να παραξενεύονται όταν καθώς εγώ μεγάλωνα αυτοί γινόντουσαν νεώτεροι. Ίσως τα μάτια τους να έβλεπαν κάποια άλλη πραγματικότητα. Ήμουν περίπου 9 ετών όταν προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι η ζωή μου δεν κυλά όπως θα έπρεπε. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία βλέμματα τους και την προσπάθεια της μητέρας μου να μου εξηγήσει ότι ήμουν απλά κουρασμένος και αν έπεφτα να κοιμηθώ την άλλη μέρα όλα θα ήταν μια χαρά. Το επόμενο πρωϊ κρυφάκουσα τη συζήτησή τους για το αν έπρεπε να με δεί κάποιος «ειδικός». Ήταν και οι δύο τους προβληματισμένοι, φαντάζομαι πώς η συμπεριφορά μου θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να ήταν παράξενη από καιρό, καθώς το άγουρο μυαλό μου προσπαθούσε να συμβιώσει με μια πραγματικότητα αντίθετη προς τα βασικά ένστικτα. Ήταν καλοί άνθρωποι οι γονείς μου και στα χρόνια που ακολούθησαν έκαναν ότι μπορούσαν για να με «κάνουν καλά». Με είδαν αρκετοί «ειδικοί» και σχεδόν όλοι τους κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι ήμουν ένα μοναχικό παιδί που «καλό θα ήταν να αποκτήσει μεγαλύτερη επαφή με συνομήλικους του». Κάποιοι μάλιστα ήθελαν να με κρατήσουν για παρακολούθηση, κάτι στο οποίο οι γονείς μου ήταν πάντα αρνητικοί.
Όσο μεγάλωνα έπαψα να λέω αυτά που ένιωθα, προσπάθησα να δείχνω φυσιολογικός. Ίσως επειδή βαρέθηκα τους «ειδικούς», ίσως επειδή δεν ήθελα να βλέπω τους γονείς μου προβληματισμένους, ίσως επειδή απλά προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα ήταν καλά.
Πρέπει να ήμουν, σε απόλυτους αριθμούς, 18 ετών όταν το 1994 είδα τους γονείς μου να γιορτάζουν τη 1η επέτειο του γάμου τους. Το θεώρησαν απόλυτα φυσιολογικό, έστω και αν εγώ ήμουν 18 ετών, μόλις 5 χρόνια μικρότερος από τη μάνα μου. Εκείνο το βράδυ πήρα την απόφασή μου. Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα σε λίγο δε θα υπήρχε πια, ή δε θα είχε δημιουργηθεί ακόμα, διάλεξε και πάρε ποια έκφραση είναι η πιο αντιπροσωπευτική. Το τι ακριβώς θα συνέβαινε και ποια μορφή θα έπαιρνε η ζωή μου ήταν κάτι που δεν ήθελα να το μάθω, ίσως φοβόμουν.
Την επόμενη μέρα τους ανακοίνωσα ότι θα έφευγα. Είπα πώς ήθελα να ταξιδέψω για λίγο καιρό και μετά να αποφασίσω τι θα κάνω με το μέλλον μου. Έδειξαν να το περίμεναν, δεν υπήρξε καμία αντίρρηση. Δύο μέρες μετά τους αποχαιρέτησα, ήξερα ότι δε θα ξαναγύριζα ποτέ πίσω και νομίζω ότι το ήξεραν και αυτοί. Ήταν πια δύο νέοι άνθρωποι, όμως τα μάτια τους ήταν γερασμένα, τα μάτια των γονιών που έβλεπαν για τελευταία φορά το παιδί τους.
Στην αρχή έκανα κάποια αραιά τηλέφωνα, μετά προτίμησα τις κάρτες και σύντομα γράμματα. Ένα χρόνο μετά, περίπου την ημερομηνία του γάμου τους, φρόντισα να λάβουν ένα απλό μπουκέτο λουλούδια. Δεν τόλμησα να ξαναγράψω ή να ξαναπάρω τηλέφωνο.
Στην πόλη που γεννήθηκα ξαναγύρισα 15 χρόνια αργότερα και μια παρόρμηση με οδήγησε κοντά στο πατρικό του πατέρα μου. Θυμάμαι τις στιγμές σαν τώρα. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωϊνό, στεκόμουν σε ένα μικρό πάρκο απέναντι στην πόρτα του σπιτιού. Κάποια στιγμή αυτή άνοιξε και ένα καστανόξανθο αγόρι, περίπου 10 χρονών, πετάχτηκε έξω κρατώντας στα χέρια του την τσάντα του σχολείου του, γελώντας και φωνάζοντας. Ήταν σα να έβλεπα παιδική μου φωτογραφία, δε μπορούσα να κάνω λάθος. Πέρασε το δρόμο προς τη μεριά που στεκόμουν και μόλις με είδε σταμάτησε και στράφηκε προς εμένα. Με πλησίασε αργά, διστακτικά, άπλωσε το χέρι του και άγγιξε το δικό μου. «Είσαι καλά;» με ρώτησε. «Καλά είμαι, εσύ;» απάντησα. «Να προσέχεις» μου είπε και το βλέμμα του καρφώθηκε στα μάτια μου, γλυκό σαν του μικρού παιδιού που ήταν, και συνάμα προστατευτικό σαν του πατέρα που επρόκειτο να γίνει. «Πρέπει να φύγω τώρα» είπε και πήρε ξανά το δρόμο του. Εκείνη τη μέρα έκλαψα, όσο ποτέ στη ζωή μου. Έκλαψα για το παιδί που ήμουν κάποτε και όσα δεν έζησε, έκλαψα για τους γονείς μου που έχασα με τρόπο πιο τρομακτικό και από το θάνατο, έκλαψα για τη χωρίς νόημα ζωή μου.
Πέρασα τα χρόνια μου ταξιδεύοντας και μελετώντας το χρόνο και τα μυστήρια του. Προσπαθούσα πάντα να βρώ κάποιο νόημα, κάποια λογική ερμηνεία σε αυτό που μου συνέβαινε. Οικονομικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, βλέπεις το να έχεις ζήσει το μέλλον έχει και κάποια πλεονεκτήματα. Τα βιβλία της ιστορίας, οι εφημερίδες, το παρελθόν του κόσμου στον οποίο ζούσα σαν παρείσακτος επισκέπτης, ήταν για μένα το μέλλον.
(η συνέχεια του γράμματος ακολουθεί στο επόμενο ποστ..)
(συνέχεια της επάνω δημοσίευσης)
Την πλησιάζω και πάλι. Εκείνη φωνάζει και κλαίει. «Φύγε! Είμαι άσχημη!» Την πλησιάζω ακόμα περισσότερο και την βάζω μέσα στην αγκαλιά μου. Εκείνη με κλάματα, με ρωτά: «Πού ήσουν; Γιατί με άφησες μόνη μου;» Δεν ήξερα τι να της απαντήσω… Έπειτα μου λέει η μικρή Ιντιγκούλα: «Είσαι η μοναδική μου φίλη. Αν και σχεδόν αόρατη. Σε βλέπω και σε νιώθω αχνά, μα οι άλλοι δεν μπορούν να σε δούνε. Θα μείνεις μαζί μου; Είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που με καταλαβαίνει. Μπορώ και σου μιλώ άφοβα. Κι εσύ βλέπεις πόσο όμορφη είμαι. Οι άλλοι, όχι.» Της αποκρίθηκα κι εγώ λοιπόν: «Δεν θα σε ξανά αφήσω μόνη σου! Είσαι τόσο όμορφη. Θα σε έχω πάντα στην αγκαλιά μου και θα σε αγαπώ.». Και τότε είδα το προσωπάκι της έλαμψε από χαρά, ξαφνικά η ασχήμια και τα εγκαύματα εξαφανίστηκαν και ένα πανέμορφο κοριτσάκι, φώτιζε με την αγάπη της, και το χαμόγελό της ζέστανε όλον τον χώρο. Έπειτα το όνειρο διακόπηκε.
Βρίσκομαι και πάλι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου. Προσπάθησα να συνειδητοποιήσω τι έγινε… Και τότε ένιωσα δέος! Θυμήθηκα. Θυμήθηκα ότι όταν ήμουν σε εκείνη την παιδική ηλικία, είχα νιώσει και δει με το τρίτο μου μάτι, μια φιλική παρουσία. Νόμιζα ότι ήταν μια Αγία που ήρθε να με βοηθήσει εκείνον τον καιρό. Νόμιζα ότι ήταν η Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, που είναι πολύ γνωστή για την δράση της, γνωστή στον κόσμο τον Χριστιανικό. Είχε έρθει λοιπόν τότε εκείνη η παρουσία η φιλική. Και έμεινε μαζί μου σαν νοερή φίλη, μέχρι που μια μέρα σταμάτησα να την βλέπω εκεί απέναντι να κάθεται και να ακούει με αγάπη όλα όσα είχα να της πω. Είχε φύγει… Το θυμάμαι καθαρά! Μετά από μερικά λεπτά που ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, άρχισα να νιώθω ότι αποκτούσα νέες μνήμες σχετικά με εκείνη την παρουσία. Είχα και τις παλαιές, θυμόμουν πολύ καλά ότι είχε φύγει, όμως πλέον είχα και τις καινούριες και επικρατέστερες που θυμάμαι ότι τελικά ήταν πάντα εκεί και μου κρατούσε συντροφιά και με γέμιζε με την αγάπη της. Είναι σαν να έχετε δει δύο ταινίες, με τους ίδιους ηθοποιούς, που στα γυρίσματα της ταινίας, έπαιξαν την ιστορία πρώτα με το να έχει φύγει η παρουσία και το παιδάκι μόνο και αβοήθητο, και έπειτα έπαιξαν την ταινία με το σενάριο αλλαγμένο και η παρουσία να έχει μείνει, να τη νιώθει πλέον σαν δικό της άνθρωπο και όχι Αγία. Αν είδατε και τα δύο γυρίσματα της ταινίας, θα θυμόσασταν πολύ απλά και τα δύο. Απλά στο έργο ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος προτίμησε να κρατήσει τη δεύτερη έκβαση του σεναρίου. Η πρώτη έκβαση, έμεινε σαν μια αχνή ανάμνηση μιας κακογυρισμένης σκηνής, που έμεινε αποθηκευμένη σε κάποια μπομπίνα γυρισμάτων με δοκιμαστικές σκηνές.
Σηκώθηκα από το κρεβάτι τόσο αλλαγμένη! Πλέον ζούσα σε μια ζωή άλλης εκτέλεσης. Σε μια ζωή που σε μικρή ηλικία, έπαψα να νιώθω άσχημη, διότι πάντα βρισκόταν εκεί από το μέλλον, ο ίδιος μου ο εαυτός, που με καθησύχαζε και μου θύμιζε πως όλα πάνε καλά. Ότι ο κόσμος απλά δεν ήταν έτοιμος να δεχτεί την παράξενη διαφορετικότητά μου. Ότι δεν διώχνουν εμένα, απλά διώχνουν οτιδήποτε το διαφορετικό. Βρισκόταν εκεί η ΙΝΤΙΓΚΟ η ενήλικη από το μέλλον, που ως ώριμη γυναίκα, με αγκάλιαζε και με φρόντιζε με ένα ιδιαίτερο χάδι που μοιάζει με μητέρας, σε παιδί. Μου έμαθε να μην κλονίζομαι όταν δεν μου εκφράζουν οι άλλοι την αγάπη τους, διότι πάντα θα υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο που με καταλαβαίνει. Διότι αυτό το άτομο μπορεί να με καταλάβει εις το έπακρο και με αγαπάει για αυτό που είμαι, διότι ΜΠΟΡΕΙ να δει αυτό που είμαι και του αρέσει αυτό που βλέπει, ακούει, νιώθει… Αυτό το άτομο… Ήμουν εγώ η ίδια! Ποιος άλλος πέρα από εμάς τους ίδιους επάνω στη Γη άλλωστε, θα μπορούσε να μας γνωρίζει καλύτερα; Χρειάζεται να αγκαλιάζουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας, ακόμα και αν κανείς άλλος δεν το κάνει αυτό. Δεν χρειάζεται πρώτα να μας αποδεχτούν οι άλλοι, ώστε έπειτα να αποδεχτούμε εμείς τον εαυτό μας. Χρειάζεται πρώτα εμείς να αποδεχόμαστε και να αγαπάμε τον εαυτό μας και αυτό που είμαστε, και έπειτα οι άλλοι.
Βλέπετε, αυτό το ταξίδι μου στο παρελθόν, που έναυσμα είχε αυτό το παράξενο γράμμα που συζητάμε, τελικά βοήθησε να ζήσω και να αντικαταστήσω ένα κακότεχνο παρελθόν, με ένα νέο παρελθόν, άλλης έκδοσης. Η μικρή Ιντιγκούλα είχε μια πιο ήρεμη καρδιά πλέον. Παράλληλα, μέσα από το ίδιο ταξίδι, το παρόν μου άλλαξε. Έγινα ένας πιο ήρεμος άνθρωπος, λιγότερο τρομαγμένη, πιο ανοιχτή σε όλον τον κόσμο, δίχως να με πονάνε οι απότομες συμπεριφορές τους, λόγω αγνοίας τους. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Έτοιμη να αφήσω όλα τα συναισθήματα αγάπης μου να εκφράζονται ελεύθερα, δίχως να ανησυχώ για πιθανά χτυπήματα κάποιων. Δεν μπορούσαν πλέον να με πληγώσουν, όπως με πλήγωναν πριν από αυτό μου το ταξίδι.
Έζησα κάποτε μια μοναχική ζωή, γεμάτη πόνο και ήμουν άσχημη. Τώρα όμως, έζησα μια ζωή γεμάτη φιλία, αγάπη και κατανόηση. Ήμουν και είμαι όμορφη!
Αυτή λοιπόν ήταν η δική μου εμπειρία. Ένα ταξίδι στο παρελθόν; Ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο; Ένα ταξίδι του μυαλού; Όπως και να το χαρακτηρίσουμε, δεν έχει σημασία. Διότι ωφελήθηκα και ένιωσα έντονα την αλλαγή! Και η «βόλτα» δεν περιγράφεται πόσο εντυπωσιακή ήταν σε αυτό το ταξίδι. Η αίσθηση αυτή που ένιωσα… Άλλο να σας το περιγράφω και άλλο να το νιώσετε εσείς οι ίδιοι και να αποκομίσετε τα οφέλη αυτού του «εκπαιδευτικού» ταξιδιού. Για αυτό συνεχίζω να επιμένω τόσο έντονα, να δοκιμάσετε να ζήσετε τη δική σας εμπειρία, παρά να αρκεστείτε μονάχα στις εμπειρίες των άλλων.
Τελικά, τι να ήταν άραγε όλη αυτή η εμπειρία που βίωσα; Ένα ταξίδι στο παρελθόν; Ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο; Ένα ταξίδι του μυαλού; Όπως και να το χαρακτηρίσουμε, δεν έχει σημασία.
Μπορούμε να δούμε τον ηλεκτρισμό; Όχι! Όμως απολαμβάνουμε καθημερινά τις ανέσεις στη ζωή μας, που δεχόμαστε από το φως που εκπέμπεται από τους λαμπτήρες.
Και αν πιάσω τον Πυθαγόρα που είπε κάτι επάνω σε αυτά, θα ξημερωθούμε… Ότι όλα γύρω μας είναι μια ψευδαίσθηση και ότι αντιλαμβανόμαστε τις Αλήθειες που μπορούμε να αντιληφθούμε, σύμφωνα με τις ιδιότητες που διαθέτουμε ως άνθρωποι. Όμως υπάρχουν πολλές Αλήθειες εκεί έξω…
Την πλησιάζω και πάλι. Εκείνη φωνάζει και κλαίει. «Φύγε! Είμαι άσχημη!» Την πλησιάζω ακόμα περισσότερο και την βάζω μέσα στην αγκαλιά μου. Εκείνη με κλάματα, με ρωτά: «Πού ήσουν; Γιατί με άφησες μόνη μου;» Δεν ήξερα τι να της απαντήσω… Έπειτα μου λέει η μικρή Ιντιγκούλα: «Είσαι η μοναδική μου φίλη. Αν και σχεδόν αόρατη. Σε βλέπω και σε νιώθω αχνά, μα οι άλλοι δεν μπορούν να σε δούνε. Θα μείνεις μαζί μου; Είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που με καταλαβαίνει. Μπορώ και σου μιλώ άφοβα. Κι εσύ βλέπεις πόσο όμορφη είμαι. Οι άλλοι, όχι.» Της αποκρίθηκα κι εγώ λοιπόν: «Δεν θα σε ξανά αφήσω μόνη σου! Είσαι τόσο όμορφη. Θα σε έχω πάντα στην αγκαλιά μου και θα σε αγαπώ.». Και τότε είδα το προσωπάκι της έλαμψε από χαρά, ξαφνικά η ασχήμια και τα εγκαύματα εξαφανίστηκαν και ένα πανέμορφο κοριτσάκι, φώτιζε με την αγάπη της, και το χαμόγελό της ζέστανε όλον τον χώρο. Έπειτα το όνειρο διακόπηκε.
Βρίσκομαι και πάλι ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου. Προσπάθησα να συνειδητοποιήσω τι έγινε… Και τότε ένιωσα δέος! Θυμήθηκα. Θυμήθηκα ότι όταν ήμουν σε εκείνη την παιδική ηλικία, είχα νιώσει και δει με το τρίτο μου μάτι, μια φιλική παρουσία. Νόμιζα ότι ήταν μια Αγία που ήρθε να με βοηθήσει εκείνον τον καιρό. Νόμιζα ότι ήταν η Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, που είναι πολύ γνωστή για την δράση της, γνωστή στον κόσμο τον Χριστιανικό. Είχε έρθει λοιπόν τότε εκείνη η παρουσία η φιλική. Και έμεινε μαζί μου σαν νοερή φίλη, μέχρι που μια μέρα σταμάτησα να την βλέπω εκεί απέναντι να κάθεται και να ακούει με αγάπη όλα όσα είχα να της πω. Είχε φύγει… Το θυμάμαι καθαρά! Μετά από μερικά λεπτά που ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, άρχισα να νιώθω ότι αποκτούσα νέες μνήμες σχετικά με εκείνη την παρουσία. Είχα και τις παλαιές, θυμόμουν πολύ καλά ότι είχε φύγει, όμως πλέον είχα και τις καινούριες και επικρατέστερες που θυμάμαι ότι τελικά ήταν πάντα εκεί και μου κρατούσε συντροφιά και με γέμιζε με την αγάπη της. Είναι σαν να έχετε δει δύο ταινίες, με τους ίδιους ηθοποιούς, που στα γυρίσματα της ταινίας, έπαιξαν την ιστορία πρώτα με το να έχει φύγει η παρουσία και το παιδάκι μόνο και αβοήθητο, και έπειτα έπαιξαν την ταινία με το σενάριο αλλαγμένο και η παρουσία να έχει μείνει, να τη νιώθει πλέον σαν δικό της άνθρωπο και όχι Αγία. Αν είδατε και τα δύο γυρίσματα της ταινίας, θα θυμόσασταν πολύ απλά και τα δύο. Απλά στο έργο ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος προτίμησε να κρατήσει τη δεύτερη έκβαση του σεναρίου. Η πρώτη έκβαση, έμεινε σαν μια αχνή ανάμνηση μιας κακογυρισμένης σκηνής, που έμεινε αποθηκευμένη σε κάποια μπομπίνα γυρισμάτων με δοκιμαστικές σκηνές.
Σηκώθηκα από το κρεβάτι τόσο αλλαγμένη! Πλέον ζούσα σε μια ζωή άλλης εκτέλεσης. Σε μια ζωή που σε μικρή ηλικία, έπαψα να νιώθω άσχημη, διότι πάντα βρισκόταν εκεί από το μέλλον, ο ίδιος μου ο εαυτός, που με καθησύχαζε και μου θύμιζε πως όλα πάνε καλά. Ότι ο κόσμος απλά δεν ήταν έτοιμος να δεχτεί την παράξενη διαφορετικότητά μου. Ότι δεν διώχνουν εμένα, απλά διώχνουν οτιδήποτε το διαφορετικό. Βρισκόταν εκεί η ΙΝΤΙΓΚΟ η ενήλικη από το μέλλον, που ως ώριμη γυναίκα, με αγκάλιαζε και με φρόντιζε με ένα ιδιαίτερο χάδι που μοιάζει με μητέρας, σε παιδί. Μου έμαθε να μην κλονίζομαι όταν δεν μου εκφράζουν οι άλλοι την αγάπη τους, διότι πάντα θα υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο που με καταλαβαίνει. Διότι αυτό το άτομο μπορεί να με καταλάβει εις το έπακρο και με αγαπάει για αυτό που είμαι, διότι ΜΠΟΡΕΙ να δει αυτό που είμαι και του αρέσει αυτό που βλέπει, ακούει, νιώθει… Αυτό το άτομο… Ήμουν εγώ η ίδια! Ποιος άλλος πέρα από εμάς τους ίδιους επάνω στη Γη άλλωστε, θα μπορούσε να μας γνωρίζει καλύτερα; Χρειάζεται να αγκαλιάζουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας, ακόμα και αν κανείς άλλος δεν το κάνει αυτό. Δεν χρειάζεται πρώτα να μας αποδεχτούν οι άλλοι, ώστε έπειτα να αποδεχτούμε εμείς τον εαυτό μας. Χρειάζεται πρώτα εμείς να αποδεχόμαστε και να αγαπάμε τον εαυτό μας και αυτό που είμαστε, και έπειτα οι άλλοι.
Βλέπετε, αυτό το ταξίδι μου στο παρελθόν, που έναυσμα είχε αυτό το παράξενο γράμμα που συζητάμε, τελικά βοήθησε να ζήσω και να αντικαταστήσω ένα κακότεχνο παρελθόν, με ένα νέο παρελθόν, άλλης έκδοσης. Η μικρή Ιντιγκούλα είχε μια πιο ήρεμη καρδιά πλέον. Παράλληλα, μέσα από το ίδιο ταξίδι, το παρόν μου άλλαξε. Έγινα ένας πιο ήρεμος άνθρωπος, λιγότερο τρομαγμένη, πιο ανοιχτή σε όλον τον κόσμο, δίχως να με πονάνε οι απότομες συμπεριφορές τους, λόγω αγνοίας τους. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Έτοιμη να αφήσω όλα τα συναισθήματα αγάπης μου να εκφράζονται ελεύθερα, δίχως να ανησυχώ για πιθανά χτυπήματα κάποιων. Δεν μπορούσαν πλέον να με πληγώσουν, όπως με πλήγωναν πριν από αυτό μου το ταξίδι.
Έζησα κάποτε μια μοναχική ζωή, γεμάτη πόνο και ήμουν άσχημη. Τώρα όμως, έζησα μια ζωή γεμάτη φιλία, αγάπη και κατανόηση. Ήμουν και είμαι όμορφη!
Αυτή λοιπόν ήταν η δική μου εμπειρία. Ένα ταξίδι στο παρελθόν; Ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο; Ένα ταξίδι του μυαλού; Όπως και να το χαρακτηρίσουμε, δεν έχει σημασία. Διότι ωφελήθηκα και ένιωσα έντονα την αλλαγή! Και η «βόλτα» δεν περιγράφεται πόσο εντυπωσιακή ήταν σε αυτό το ταξίδι. Η αίσθηση αυτή που ένιωσα… Άλλο να σας το περιγράφω και άλλο να το νιώσετε εσείς οι ίδιοι και να αποκομίσετε τα οφέλη αυτού του «εκπαιδευτικού» ταξιδιού. Για αυτό συνεχίζω να επιμένω τόσο έντονα, να δοκιμάσετε να ζήσετε τη δική σας εμπειρία, παρά να αρκεστείτε μονάχα στις εμπειρίες των άλλων.
Τελικά, τι να ήταν άραγε όλη αυτή η εμπειρία που βίωσα; Ένα ταξίδι στο παρελθόν; Ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο; Ένα ταξίδι του μυαλού; Όπως και να το χαρακτηρίσουμε, δεν έχει σημασία.
Μπορούμε να δούμε τον ηλεκτρισμό; Όχι! Όμως απολαμβάνουμε καθημερινά τις ανέσεις στη ζωή μας, που δεχόμαστε από το φως που εκπέμπεται από τους λαμπτήρες.
Και αν πιάσω τον Πυθαγόρα που είπε κάτι επάνω σε αυτά, θα ξημερωθούμε… Ότι όλα γύρω μας είναι μια ψευδαίσθηση και ότι αντιλαμβανόμαστε τις Αλήθειες που μπορούμε να αντιληφθούμε, σύμφωνα με τις ιδιότητες που διαθέτουμε ως άνθρωποι. Όμως υπάρχουν πολλές Αλήθειες εκεί έξω…
Αγαπητέ φίλε/φίλη Ercos,
λόγω πολλών συναρτήσεων, δεν υπήρχε ο κατάλληλος χρόνος για να αναρτήσω την έντονη αυτή εμπειρία μου, σχετικά με το «ταξίδι» μου, χάρη σε αυτό το παράξενο γράμμα.
Το περίεργο είναι, ότι σήμερα ένιωσα ότι χρειαζόταν να επισκεφτώ το όμορφο αυτό φόρουμ του μεταφυσικού. Και είδα ότι και εσύ σήμερα ανάρτησες τη δική σου δημοσίευση σε αυτό το θέμα. Αυτού του είδους τις συγχρονικότητες, ο κόσμος τις ονομάζει «συμπτώσεις». Εκείνοι όμως που γνωρίζουν, αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχουν συμπτώσεις, παρά μόνον το κατάλληλο timing, όπως έγραψες κι εσύ.
Θα δεχτώ τη Σοφία του Σύμπαντος και θα γράψω την εμπειρία μου. Ίσως να βοηθήσει σε κάτι… Δεν ξέρω…
Όταν λοιπόν είχε πέσει και στη δική μου αντίληψη αυτό το περιβόητο γράμμα, το ανάρτησα και έτσι ξεκινήσαμε να το συζητάμε και να εντυπωσιαζόμαστε από τις περίεργες συγχρονικότητες που συνέβαιναν στο φόρουμ του μεταφυσικού, μέσα σε αυτό το θέμα.
Κάποια νύχτα συνέβη κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Αν και είμαι εκ γενετής, ένα παιδί που το χαρακτήριζαν παραφυσικό, η εμπειρία που είχα εκείνη τη νύχτα, ήταν για εμένα κάτι πολύ εντυπωσιακό και ωφέλιμο. Βλέπω πολλές φορές όνειρα στον ύπνο μου, όπως πολλής κόσμος. Όμως υπάρχει τρόπος που ξεχωρίζω ποια από αυτά τα όνειρα είναι απλές σκόρπιες εικόνες του υποσυνειδήτου μου. Ξεχωρίζω επίσης ποια από αυτά είναι σημαντικές και οργανωμένες εικόνες του υποσυνειδήτου μου, που μέσα από αυτές το υποσυνείδητο θέλει να μου δώσει ένα σημαντικό μήνυμα. Ο Ονειροκρίτης εξηγεί αυτές τις εικόνες ονείρων που προέρχονται από το υποσυνείδητο, όμως έχω αναπτύξει έναν δικό μου τρόπο εξήγησής τους. Το ίδιο μπορείτε να κάνετε κι εσείς. Είναι μια συμφωνία με τον εαυτό σας. Το υποσυνείδητο, ο ανθρώπινος υπολογιστής, με τα δεδομένα που έχει, υπολογίζει μέσα από έναν τεράστιο αριθμό πιθανοτήτων, την πιθανή μελλοντική έκβαση κάποιων καταστάσεων.
Υπάρχουν όμως και όνειρα που δεν συγκαταλέγονται στις προαναφερόμενες κατηγορίες. Σε αυτά τα όνειρα βλέπω άτομα που δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου. Μου μιλούν για ένα θέμα τους. Έπειτα από μέρες, μήνες, σπανιότερα και χρόνια, αυτά τα άτομα τα συναντώ και πράγματι μου ζητούν να τους πω την άποψή μου για ένα θέμα που τους απασχολεί. Στο όνειρο, μου είχαν μιλήσει αυτά τα άτομα για το ίδιο ακριβώς θέμα! Και μάλιστα στο όνειρο μου δίνεται και μια ωφέλιμη λύση για εκείνα. Έτσι, όταν τους συναντώ, αμέσως έχω να τους προτείνω μια λύση. Που ουσιαστικά οι ίδιοι μου την είπαν. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μάλλον έχω σύνδεση με τον Ανώτερο Εαυτό τους, που μου παρουσιάζεται στα όνειρα, παίρνοντας τη μορφή τους, ώστε αργότερα όταν τους δω, να τους αναγνωρίσω και να μπορώ να τους μεταφέρω το «μήνυμα». Το εντυπωσιακό είναι, όταν τους μιλάω στο τηλέφωνο και τους περιγράφω την εμφάνισή τους. Αυτή λοιπόν είναι μια ξεχωριστή κατηγορία ονείρων.
Υπάρχει μια άλλη κατηγορία όπου εκεί επικρατεί ένα πολύ εντυπωσιακό θέμα των μεταφυσικών συζητήσεων, που είναι οι Άγιοι, οι Άγγελοι, Οντότητες Θετικές είτε Αρνητικές, άτομα που φύγανε από τη ζωή και τα λοιπά. Δεν θα επεκταθώ.
Η άλλη κατηγορία ονείρων μου, είναι εκείνη που έβλεπα από παιδί, το μέλλον. Έχω γράψει εμπειρίες μου, στο φόρουμ του μεταφυσικού, σχετικά με αυτό. Πώς προφύλαξα κάποια άτομα και αποφύγαμε την έκβαση την πιθανή που έφτιαχνε το μέλλον που είχα δει. Για τους πιο ενημερωμένους σχετικά με αυτά τα θέματα, θα έλεγα ότι αλλάζαμε μάλλον μέλλον, άρα αλλάζαμε μάλλον Σύμπαν, δεν είμαι σίγουρη…
Μια άλλη κατηγορία, είναι εκείνη που σε όνειρα έχω μνήμες από προηγούμενες ζωές μου, στη Γη και αλλού. Εκεί αναγνωρίζω και πάλι την διαφορετικότητα της αίσθησης που προσδίδεται στο όνειρο και καταλαβαίνω ότι πρόκειται για το παρελθόν.
Είτε βλέπω και το παρελθόν άλλων.
Η άλλη κατηγορία ονείρων είναι όταν βλέπω σκηνές που διαδραματίζονται σε άλλο Σύμπαν, ταυτόχρονα με το δικό μας. Υπάρχουμε και ζούμε σε παράλληλα Σύμπαντα. Αυτό προσπαθώ να το μειώσω, διότι είναι πολύ κουραστικό όταν έχω τέτοιου είδους σύνδεση σε όνειρα. Χώρια που μπερδεύομαι, διότι βλέπω τον εαυτό μου σε άλλη ηλικία, άλλες φορές σε άλλο φύλο, σε άλλο επάγγελμα, με άλλο περίγυρο, που παρόλα αυτά τα θεωρώ όλα δικά μου και οικεία και ταυτόχρονα όμως διατηρώ και τη μνήμη της ενσάρκωσης ως ΙΝΤΙΓΚΟ. Μια φορά που κοιτάχτηκα σε καθρέφτη, ο άντρας εκείνος που είμαι σε εκείνο το Σύμπαν, ήταν τόσο κούκλος θα έλεγα, που κόντεψα να τον ερωτευτώ. Τον πέτυχα λίγες μέρες πριν το γάμο του όμως… πίκρα… Και αν σκεφτούμε ότι ακόμα και αν «μεταπηδούσα» σε εκείνο το Σύμπαν για να μείνω (δεν ξέρω αν γίνεται αυτό, υποθετικά μιλάω) θα ήταν δώρο άδωρο. Διότι πολύ απλά αυτός ο κούκλος θα ήμουν εγώ!
Σας έκανα αυτόν τον πρόλογο με τις κατηγορίες ονείρων, για να μπορέσω να σας μεταφέρω το πόσο διαφορετικό ήταν εκείνο το όνειρο που είδα χάρη σε αυτό το παράξενο γράμμα. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Άραγε τελικά, ήταν όνειρο;
Ταξίδεψα στο παρελθόν του δικού μας Σύμπαντος και συνάντησα… εμένα! Σε μικρότερη ηλικία! Δεν ήμουν εγώ σε μικρότερη ηλικία, δεν μετέφερα τη συνείδησή μου μέσα στο σώμα που είχα τότε, όπως γίνεται και με τα όνειρα με παράλληλα Σύμπαντα και με προηγούμενες ενσαρκώσεις, αν και κάποιες φορές σε όνειρα από μνήμες προηγούμενων ενσαρκώσεων, βλέπω το σώμα μου από έξω, επειδή μάλλον ήταν η ώρα του θανάτου μου και φαίνεται έφευγα από το σώμα. Αυτή τη φορά όμως πήγα και συνάντησα εμένα, σε μικρότερη ηλικία! Θα δείτε ποιο είναι εκείνο που με εντυπωσίασε και πως με ωφέλησε.
Συναντώ εμένα λοιπόν… Και είχα πρόσωπο όμως πολύ άσχημο, έμοιαζα να έχω καμένο και αποκρουστικό πρόσωπο, με εγκαύματα. Αυτό συνέβη επειδή εκείνο τον καιρό στην παιδική μου ηλικία, κάπως έτσι έβλεπα εγώ τον εαυτό μου, επειδή ο κόσμος με φοβόταν και με απέφευγε, εξαιτίας των παραφυσικών φαινομένων που συνέβαιναν. Μου φέρονταν σαν να ήμουν κάτι το παράξενο, το τρομακτικό…. Ήμουν στο περιθώριο και κρυβόμουν. Τα παραφυσικά φαινόμενα ήταν ανεξέλεγκτα και σαν παιδάκι που ήμουν, τα έλεγα και τα έδειχνα δίχως να κατανοώ ότι ο κόσμος δεν θα μπορούσε να τα αποδεχτεί. Κι έτσι, όταν ταξίδεψα στο παρελθόν, είδα τον εαυτό μου σε μικρή ηλικία, με την εμφάνιση που με έκανε ο κόσμος να αισθάνομαι ότι έχω… ντρεπόμουν για αυτό που ήμουν. Ένιωθα ξένη, από άλλον κόσμο. Ένιωθα μόνη και αβοήθητη, πάνω σε έναν εχθρικό πλανήτη. Βλέπω λοιπόν τη μικρή Ιντιγκούλα και πάω να την πλησιάσω. Εκείνη τρομαγμένη ότι θα της κάνω κακό, με διώχνει απότομα και με κλάματα και ουρλιαχτά, πηγαίνει στην άλλη γωνία του δωματίου. Τότε είδα αυτό το παιδί πόσο μόνο και πληγωμένο ήταν και πόσο απορημένο. Ένα παιδί γεμάτο αγάπη, που κανείς όμως δεν ήθελε την αγάπη του… Ο κόσμος, την φοβάται και της φέρεται εχθρικά, καθώς έτσι ο άνθρωπος συνήθως συμπεριφέρεται σε κάτι πρωτόγνωρο και άγνωστο. Με φόβο. Και με εχθρική στάση, νιώθει ότι έτσι αμύνεται.
λόγω πολλών συναρτήσεων, δεν υπήρχε ο κατάλληλος χρόνος για να αναρτήσω την έντονη αυτή εμπειρία μου, σχετικά με το «ταξίδι» μου, χάρη σε αυτό το παράξενο γράμμα.
Το περίεργο είναι, ότι σήμερα ένιωσα ότι χρειαζόταν να επισκεφτώ το όμορφο αυτό φόρουμ του μεταφυσικού. Και είδα ότι και εσύ σήμερα ανάρτησες τη δική σου δημοσίευση σε αυτό το θέμα. Αυτού του είδους τις συγχρονικότητες, ο κόσμος τις ονομάζει «συμπτώσεις». Εκείνοι όμως που γνωρίζουν, αντιλαμβάνονται ότι δεν υπάρχουν συμπτώσεις, παρά μόνον το κατάλληλο timing, όπως έγραψες κι εσύ.
Θα δεχτώ τη Σοφία του Σύμπαντος και θα γράψω την εμπειρία μου. Ίσως να βοηθήσει σε κάτι… Δεν ξέρω…
Όταν λοιπόν είχε πέσει και στη δική μου αντίληψη αυτό το περιβόητο γράμμα, το ανάρτησα και έτσι ξεκινήσαμε να το συζητάμε και να εντυπωσιαζόμαστε από τις περίεργες συγχρονικότητες που συνέβαιναν στο φόρουμ του μεταφυσικού, μέσα σε αυτό το θέμα.
Κάποια νύχτα συνέβη κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Αν και είμαι εκ γενετής, ένα παιδί που το χαρακτήριζαν παραφυσικό, η εμπειρία που είχα εκείνη τη νύχτα, ήταν για εμένα κάτι πολύ εντυπωσιακό και ωφέλιμο. Βλέπω πολλές φορές όνειρα στον ύπνο μου, όπως πολλής κόσμος. Όμως υπάρχει τρόπος που ξεχωρίζω ποια από αυτά τα όνειρα είναι απλές σκόρπιες εικόνες του υποσυνειδήτου μου. Ξεχωρίζω επίσης ποια από αυτά είναι σημαντικές και οργανωμένες εικόνες του υποσυνειδήτου μου, που μέσα από αυτές το υποσυνείδητο θέλει να μου δώσει ένα σημαντικό μήνυμα. Ο Ονειροκρίτης εξηγεί αυτές τις εικόνες ονείρων που προέρχονται από το υποσυνείδητο, όμως έχω αναπτύξει έναν δικό μου τρόπο εξήγησής τους. Το ίδιο μπορείτε να κάνετε κι εσείς. Είναι μια συμφωνία με τον εαυτό σας. Το υποσυνείδητο, ο ανθρώπινος υπολογιστής, με τα δεδομένα που έχει, υπολογίζει μέσα από έναν τεράστιο αριθμό πιθανοτήτων, την πιθανή μελλοντική έκβαση κάποιων καταστάσεων.
Υπάρχουν όμως και όνειρα που δεν συγκαταλέγονται στις προαναφερόμενες κατηγορίες. Σε αυτά τα όνειρα βλέπω άτομα που δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου. Μου μιλούν για ένα θέμα τους. Έπειτα από μέρες, μήνες, σπανιότερα και χρόνια, αυτά τα άτομα τα συναντώ και πράγματι μου ζητούν να τους πω την άποψή μου για ένα θέμα που τους απασχολεί. Στο όνειρο, μου είχαν μιλήσει αυτά τα άτομα για το ίδιο ακριβώς θέμα! Και μάλιστα στο όνειρο μου δίνεται και μια ωφέλιμη λύση για εκείνα. Έτσι, όταν τους συναντώ, αμέσως έχω να τους προτείνω μια λύση. Που ουσιαστικά οι ίδιοι μου την είπαν. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μάλλον έχω σύνδεση με τον Ανώτερο Εαυτό τους, που μου παρουσιάζεται στα όνειρα, παίρνοντας τη μορφή τους, ώστε αργότερα όταν τους δω, να τους αναγνωρίσω και να μπορώ να τους μεταφέρω το «μήνυμα». Το εντυπωσιακό είναι, όταν τους μιλάω στο τηλέφωνο και τους περιγράφω την εμφάνισή τους. Αυτή λοιπόν είναι μια ξεχωριστή κατηγορία ονείρων.
Υπάρχει μια άλλη κατηγορία όπου εκεί επικρατεί ένα πολύ εντυπωσιακό θέμα των μεταφυσικών συζητήσεων, που είναι οι Άγιοι, οι Άγγελοι, Οντότητες Θετικές είτε Αρνητικές, άτομα που φύγανε από τη ζωή και τα λοιπά. Δεν θα επεκταθώ.
Η άλλη κατηγορία ονείρων μου, είναι εκείνη που έβλεπα από παιδί, το μέλλον. Έχω γράψει εμπειρίες μου, στο φόρουμ του μεταφυσικού, σχετικά με αυτό. Πώς προφύλαξα κάποια άτομα και αποφύγαμε την έκβαση την πιθανή που έφτιαχνε το μέλλον που είχα δει. Για τους πιο ενημερωμένους σχετικά με αυτά τα θέματα, θα έλεγα ότι αλλάζαμε μάλλον μέλλον, άρα αλλάζαμε μάλλον Σύμπαν, δεν είμαι σίγουρη…
Μια άλλη κατηγορία, είναι εκείνη που σε όνειρα έχω μνήμες από προηγούμενες ζωές μου, στη Γη και αλλού. Εκεί αναγνωρίζω και πάλι την διαφορετικότητα της αίσθησης που προσδίδεται στο όνειρο και καταλαβαίνω ότι πρόκειται για το παρελθόν.
Είτε βλέπω και το παρελθόν άλλων.
Η άλλη κατηγορία ονείρων είναι όταν βλέπω σκηνές που διαδραματίζονται σε άλλο Σύμπαν, ταυτόχρονα με το δικό μας. Υπάρχουμε και ζούμε σε παράλληλα Σύμπαντα. Αυτό προσπαθώ να το μειώσω, διότι είναι πολύ κουραστικό όταν έχω τέτοιου είδους σύνδεση σε όνειρα. Χώρια που μπερδεύομαι, διότι βλέπω τον εαυτό μου σε άλλη ηλικία, άλλες φορές σε άλλο φύλο, σε άλλο επάγγελμα, με άλλο περίγυρο, που παρόλα αυτά τα θεωρώ όλα δικά μου και οικεία και ταυτόχρονα όμως διατηρώ και τη μνήμη της ενσάρκωσης ως ΙΝΤΙΓΚΟ. Μια φορά που κοιτάχτηκα σε καθρέφτη, ο άντρας εκείνος που είμαι σε εκείνο το Σύμπαν, ήταν τόσο κούκλος θα έλεγα, που κόντεψα να τον ερωτευτώ. Τον πέτυχα λίγες μέρες πριν το γάμο του όμως… πίκρα… Και αν σκεφτούμε ότι ακόμα και αν «μεταπηδούσα» σε εκείνο το Σύμπαν για να μείνω (δεν ξέρω αν γίνεται αυτό, υποθετικά μιλάω) θα ήταν δώρο άδωρο. Διότι πολύ απλά αυτός ο κούκλος θα ήμουν εγώ!
Σας έκανα αυτόν τον πρόλογο με τις κατηγορίες ονείρων, για να μπορέσω να σας μεταφέρω το πόσο διαφορετικό ήταν εκείνο το όνειρο που είδα χάρη σε αυτό το παράξενο γράμμα. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Άραγε τελικά, ήταν όνειρο;
Ταξίδεψα στο παρελθόν του δικού μας Σύμπαντος και συνάντησα… εμένα! Σε μικρότερη ηλικία! Δεν ήμουν εγώ σε μικρότερη ηλικία, δεν μετέφερα τη συνείδησή μου μέσα στο σώμα που είχα τότε, όπως γίνεται και με τα όνειρα με παράλληλα Σύμπαντα και με προηγούμενες ενσαρκώσεις, αν και κάποιες φορές σε όνειρα από μνήμες προηγούμενων ενσαρκώσεων, βλέπω το σώμα μου από έξω, επειδή μάλλον ήταν η ώρα του θανάτου μου και φαίνεται έφευγα από το σώμα. Αυτή τη φορά όμως πήγα και συνάντησα εμένα, σε μικρότερη ηλικία! Θα δείτε ποιο είναι εκείνο που με εντυπωσίασε και πως με ωφέλησε.
Συναντώ εμένα λοιπόν… Και είχα πρόσωπο όμως πολύ άσχημο, έμοιαζα να έχω καμένο και αποκρουστικό πρόσωπο, με εγκαύματα. Αυτό συνέβη επειδή εκείνο τον καιρό στην παιδική μου ηλικία, κάπως έτσι έβλεπα εγώ τον εαυτό μου, επειδή ο κόσμος με φοβόταν και με απέφευγε, εξαιτίας των παραφυσικών φαινομένων που συνέβαιναν. Μου φέρονταν σαν να ήμουν κάτι το παράξενο, το τρομακτικό…. Ήμουν στο περιθώριο και κρυβόμουν. Τα παραφυσικά φαινόμενα ήταν ανεξέλεγκτα και σαν παιδάκι που ήμουν, τα έλεγα και τα έδειχνα δίχως να κατανοώ ότι ο κόσμος δεν θα μπορούσε να τα αποδεχτεί. Κι έτσι, όταν ταξίδεψα στο παρελθόν, είδα τον εαυτό μου σε μικρή ηλικία, με την εμφάνιση που με έκανε ο κόσμος να αισθάνομαι ότι έχω… ντρεπόμουν για αυτό που ήμουν. Ένιωθα ξένη, από άλλον κόσμο. Ένιωθα μόνη και αβοήθητη, πάνω σε έναν εχθρικό πλανήτη. Βλέπω λοιπόν τη μικρή Ιντιγκούλα και πάω να την πλησιάσω. Εκείνη τρομαγμένη ότι θα της κάνω κακό, με διώχνει απότομα και με κλάματα και ουρλιαχτά, πηγαίνει στην άλλη γωνία του δωματίου. Τότε είδα αυτό το παιδί πόσο μόνο και πληγωμένο ήταν και πόσο απορημένο. Ένα παιδί γεμάτο αγάπη, που κανείς όμως δεν ήθελε την αγάπη του… Ο κόσμος, την φοβάται και της φέρεται εχθρικά, καθώς έτσι ο άνθρωπος συνήθως συμπεριφέρεται σε κάτι πρωτόγνωρο και άγνωστο. Με φόβο. Και με εχθρική στάση, νιώθει ότι έτσι αμύνεται.
Και σημαίνει...
"Ο αγγελιοφόρος δεν είναι σημαντικός".
Μα καλα!
Από όλες τις δημοσιεύσεις μέσα σε αυτό το θέμα,
αυτό ήταν που έκανε τη μοναδική εντύπωση;;
Αυτό μόνο είναι το δυσνόητο;;
Να φανταστείτε δύσκολα εκπλήσσομαι...
Πάντως σας παραδέχομαι!
Με τον "γρίφο" πώς πάμε;;
Μήπως βρήκε κάποιος κάτι σχετικό;
"Ο αγγελιοφόρος δεν είναι σημαντικός".
Μα καλα!
Από όλες τις δημοσιεύσεις μέσα σε αυτό το θέμα,
αυτό ήταν που έκανε τη μοναδική εντύπωση;;
Αυτό μόνο είναι το δυσνόητο;;
Να φανταστείτε δύσκολα εκπλήσσομαι...
Πάντως σας παραδέχομαι!
Με τον "γρίφο" πώς πάμε;;
Μήπως βρήκε κάποιος κάτι σχετικό;
Μου άρεσε που διάβασες τη δημοσίευση τόσο προσεκτικά φίλε μου.
Σε ευχαριστώ με τιμά αυτό.
Απλά σου ξέφυγε η τελευταία πρόταση και έτσι σου την αντιγράφω από τη δημοσίευσή μου.
Νομίζω ότι αυτό απαντά σε όλες τις ερωτήσεις που μου έθεσες.
Ρίξε αν θέλεις καλέ μου φίλε και μια ματιά στην υπογραφή μου.
Σε ευχαριστώ για όλα.
Να είσαι πάντα καλά.
Σε ευχαριστώ με τιμά αυτό.
Απλά σου ξέφυγε η τελευταία πρόταση και έτσι σου την αντιγράφω από τη δημοσίευσή μου.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από ΙΝΤΙΓΚΟ
Απόψεις μου, απλά απόψεις μου.
|
Ρίξε αν θέλεις καλέ μου φίλε και μια ματιά στην υπογραφή μου.
Σε ευχαριστώ για όλα.
Να είσαι πάντα καλά.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από eirini
Από προσωπική πείρα και παρατήρηση είχα καταλήξει ότι η προσευχή είναι ένα χρήσιμο πνευματικό εργαλείο που φέρνει αποτελέσματα.
Δεν μπορούσα όμως να εξηγήσω το ποιος "απαντάει" στις προσευχές. Είχα κάνει τον εξής απλό συλλογισμό: Αν δύο νέοι με τα ίδια προσόντα και τις ίδιες ανάγκες προσεύχονται, π.χ., για την ίδια θέση εργασίας, σε ποιον θα απαντήσει ο Θεός που δεν είναι προσωπολήπτης; Θα βρεθεί σε δύσκολη θέση. Επίσης δεν μπορούσα να εξηγήσω γιατί πρέπει κανείς να επιμένει στην προσευχή, και μάλιστα να προσεύχεται ένθερμα, όπως λένε οι Γραφές. Δεν γνωρίζει άραγε ο Θεός τις ανάγκες μας, ή μήπως δεν θέλει να τις εκπληρώσει και πρέπει να τον ξεκουφάνουμε με τις προσευχές μας ώστε να βαρεθεί να μας ακούει και να μας δώσει αυτό που ζητάμε; Όλα αυτά μου φαίνονταν αστεία, μέχρι που μελέτησα εκτενώς το θέμα της προσευχής και κατέληξα ότι η απάντηση ελκύεται από το ίδιο το πνεύμα μέσα μας, ανάλογα με την πίστη μας. Πίστη σε ποιον; Σε τι; Σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε. Για περισσότερα ρίξτε μια ματιά εδώ. |
Βρήκα μάλιστα εκεί μέσα κάποιες υγιείς απορίες περί προσευχής και της σημασίας της και σκέφτηκα να σας το παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα και έπειτα θα δοκιμάσω να απαντήσω εκφέροντας απλά απόψεις μου.
Στην Καινή Διαθήκη βρίσκουμε περίπτωση όπου ο ίδιος ο Ιησούς προσευχήθηκε με στεναγμούς αλάλητους. Ήταν τότε που ανάστησε το Λάζαρο. Ας δούμε την αφήγηση του Ευαγγελιστή Ιωάννη:
«Η Μαρία, λοιπόν, καθώς ήρθε όπου ήταν ο Ιησούς, όταν τον είδε έπεσε στα πόδια του λέγοντας σ' αυτόν: Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μου.
Και ο Ιησούς, καθώς την είδε να κλαίει, και τους Ιουδαίους, που είχαν έρθει μαζί της να κλαίνε, στέναξε μέσα στο πνεύμα του και ταράχτηκε.
Και είπε: Πού τον βάλατε; Του λένε: Κύριε, έλα και δες. Δάκρυσε ο Ιησούς. Οι Ιουδαίοι, λοιπόν, έλεγαν: Δες πόσο τον αγαπούσε. Μερικοί, μάλιστα, απ' αυτούς είπαν: Δεν μπορούσε αυτός που άνοιξε τα μάτια του τυφλού, να κάνει ώστε κι αυτός να μη πεθάνει;
Ο Ιησούς, λοιπόν, στενάζοντας πάλι μέσα του, έρχεται στο μνήμα. Υπήρχε δε ένα σπήλαιο, και επάνω του ήταν τοποθετημένη μια πέτρα.
Ο Ιησούς λέει: Σηκώστε την πέτρα.
Η αδελφή του νεκρού, η Μάρθα, λέει σ' αυτόν: Κύριε, μυρίζει ήδη• επειδή, είναι τεσσάρων ημερών.
Ο Ιησούς λέει σ' αυτήν: Δεν σου είπα ότι, αν πιστέψεις, θα δεις τη δόξα του Θεού;
Σήκωσαν, λοιπόν, την πέτρα, όπου ήταν τοποθετημένος ο νεκρός. Και ο Ιησούς, αφού ύψωσε τα μάτια επάνω, είπε: Πατέρα, σε ευχαριστώ που με άκουσες.
Και εγώ γνώριζα ότι πάντοτε με ακούς• αλλά για το πλήθος, που στέκεται ολόγυρα, το είπα, για να πιστέψουν ότι εσύ με απέστειλες. Και όταν τα είπε αυτά, κραύγασε με δυνατή φωνή: Λάζαρε, έλα έξω.
Και ο πεθαμένος βγήκε έξω, δεμένος τα πόδια και τα χέρια με τα σάβανα• και το πρόσωπό του ήταν ολόγυρα δεμένο με σουδάρι. Ο Ιησούς λέει σ' αυτούς: Λύστε τον, και αφήστε τον να περπατήσει.» (Κατά Ιωάννη 11: 32-44)
Αν δεχτούμε ότι η ιστορία είναι αληθινή, σ’ αυτή την περίπτωση ο Ιησούς δεν πρόσθεσε «όχι το θέλημά μου αλλά το σον γενέσθω». Περίεργο! Γνώριζε άραγε ο Ιησούς ότι ήταν θέλημα Θεού να αναστήσει το Λάζαρο; Με άλλα λόγια, γνώριζε ότι ο Λάζαρος είχε πεθάνει παρά το θέλημα του Θεού που ήταν να ζήσει; Πολλά τα ερωτηματικά… Οι Χριστιανοί θα πουν ότι ο Θεός το έκανε για να δείξει τη δόξα του. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Θεός έχει ανάγκη να επιδείξει τη δόξα του στους ανθρώπους. Είναι άλλωστε εκθαμβωτική η δόξα που επιδεικνύεται μέσω του υπέρλαμπρου Σύμπαντος.
Θα απαντήσω σύμφωνα με τη δική μου άποψη στα εύλογα ερωτήματα του κειμένου.
Γνώριζε άραγε ο Ιησούς ότι ήταν θέλημα Θεού να αναστήσει το Λάζαρο;
Ναι. Ο Ιησούς γνώριζε. Και ήθελε να μας διδάξει κάτι. Ότι μπορούμε να κατάλαβουμε ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος για να βαδίσουμε το μονοπάτι της ζωής μας, διότι η ψυχή γνωρίζει. Εμείς πριν γεννηθούμε σαν ψυχούλες εκεί ψηλά, γνωρίζαμε ότι ερχόμαστε στη Γη για να βαδίσουμε μονοπάτια. Το καλύτερο μονοπάτι, το γνωρίζαμε πριν γεννηθούμε, όπως και το χειρότερο. Όταν πιστεύουμε στο Θεό και στις δυνάμεις μας και δυνάμεις Του, τότε μπορούμε να επιλέξουμε το καλύτερο μονοπάτι και να δούμε θαύματα να γίνονται στη ζωή μας.... Η προσευχή είναι το μέσο. Η προσευχή, είναι όλες εκείνες οι δηλώσεις που μας βοηθούν να θυμηθούμε ποιοί είμαστε από πού ερχόμαστε και πού πάμε. Η προσευχή μας δίνει δύναμη ενθύμισης και αφύπνισης. Η προσευχή είναι μέσο που φέρνει δύναμη, η προσευχή μας βοηθάει να πιστέψουμε βαθυά, η προσευχή μας βοηθάει να ενθυμηθούμε, η πίστη είναι η δύναμή μας, είναι η μνήμη της ψυχής μας. Και ο Ιησούς μετά από κάθε θαύμα που έκανε, έλεγε στον πιστό μια φράση που σημαίνει και εκφράζει το μεγαλείο της δύναμης της ψυχής του ανθρώπου επάνω στη Γη και της δύναμης Του Θεού. Ο Ιησούς μετά από το θαύμα έλεγε: "Η πίστη σου σε έσωσε."
Η πίστη σου, η μνήμη σου που αφυπνίστηκε και θυμήθηκε την ύπαρξη του Θεού, τη δύναμη της ψυχής και της αισιόδοξης σκέψης που φτιάχνει θετικές σκεπτομορφές και μας παραδίδει να βαδίσουμε στο καλύτερο μονοπάτι για εμάς. Είναι θέλημα Θεού τα πάντα γύρω μας. Απλά έχουμε μπερδέψει την έννοια "θέλημα Θεού" ξεχάσαμε την αληθινή της σημασία. Τί σημαίνει Θεός; Θεός είναι τα πάντα γύρω μας. Ακόμα και εμείς είμαστε μικρά κομματια Του, είμαστε παιδιά Του. Θεός επίσης είναι και μια τεράαααααααααστια οντότητα. Δηλαδή.... σκεφτείτε ότι εμείς είμαστε ένα μικρό κομμάτι ενέργειας. Και είμαστε έξυπνοι, αισθηματικοί, δημιουργικοί και άλλα τόσα. Ο Θεός είναι όλες μαζί οι ενέργειες στο Σύμπαν και μαζί τους και εμείς σύν άπειρη ξεχωριστή ενέργεια επιπλέον. Είναι Οντότητα το Α και Ω + Σύμπαν + άνθρωποι. Ο Θεός συνδέεται με εμάς και εμείς με Εκείνον καθώς είμαστε κομμάτια του. Εμείς οι άνθρωποι σαν ψυχές επάνω στη Γη, ήρθαμε με μερική αμνησία. Η ψυχή μας έχει όλη τη γνώση μα δεν έχει αφυπνιστεί. Έχουμε μερική αμνησία. Η ψυχή μας γνωρίζει το καλύτερο θέλημα για εμάς. Οπότε όταν λέμε γεννηθήτω το θέλημά Του, σημαίνει ότι ψυχή και Σύμπαν και Θεός συμφώνησαν να γίνει αυτό το θέλημα προς εκπαίδευση ζωής για εμάς. Το θέμα είναι να πάρουμε μαθήματα από όσα μας δίδονται στη ζωή μας και να γίνουμε καλύτεροι, να πάμε πιο κοντά στο Θείο. Τα μαθήματα είναι άλλοτε εύκολα και άλλοτε δύσκολα. Πάντα με χαρά και εργασία, διότι η μάθηση είναι χαρά.
Ο Ιησούς γνώριζε πιστευω ότι ήταν θέλημα Θεού να αναστήσει το Λάζαρο! Ο Ιησούς είχε την τέλεια επικοινωνία επάνω στη Γη με το Θεό. Είχε την τέλεια επικοινωνία με τη ψυχή Του. Είχε την τέλεια επικοινωνία με τον εαυτό Του. Μπορούμε και εμείς να βελτιώσουμε την επικοινωνία μας με τον εαυτό μας και με το Θεό.
Γνώριζε άραγε ο Ιησούς ότι ήταν θέλημα Θεού να αναστήσει το Λάζαρο; Με άλλα λόγια, γνώριζε ότι ο Λάζαρος είχε πεθάνει παρά το θέλημα του Θεού που ήταν να ζήσει;
Το θέλημα Του Θεού πιστεύω ότι ήταν να πεθάνει ο Λάζαρος, για να έρθει μετά ο Ιησούς μπροστά σε όλους και να τον αναστήσει, δίνοντας ένα καλό παράδειγμα σε όλους μας.
Οι Χριστιανοί θα πουν ότι ο Θεός το έκανε για να δείξει τη δόξα του.
Δεν πιστεύω ότι το έκανε μονάχα για να πιστέψουμε ότι ο Ιησούς είναι πραγματικά ο Υιός Του Θεού. Το έκανε ΚΑΙ για αυτό, αλλά και για κάτι άλλο. ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ! Μπορούμε με τη θετική μας σκέψη και με τη πίστη μας στο Θεό και με την ενάρετη ζωή μας, μέχρι και βουνά να κινήσουμε, εάν αυτό θα ήταν χρήσιμο στο Σχέδιο Του Θεού κατά το μονοπάτι μας στη ζωή. Όλα όσα έκανε και έζησε ο Ιησούς, ήταν παραδείγματα προς μίμηση! Ήρθε να μας διδάξει να ζούμε όμορφα επάνω στη Γη, ήρθε να μας μιλήσει για το ποιός είναι ο Θεός, ήρθε να μας θυμίσει ποιοί είμαστε εμείς.
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Θεός έχει ανάγκη να επιδείξει τη δόξα του στους ανθρώπους. Είναι άλλωστε εκθαμβωτική η δόξα που επιδεικνύεται μέσω του υπέρλαμπρου Σύμπαντος.
Αμήν.
Ποιός απαντάει στην προσευχή τελικά;
Η ψυχή μας, ο Θεός και το Σύμπαν!
Απόψεις μου, απλά απόψεις μου.
Καλή μου φίλη karma,
το βίντεο που έφτιαξες είναι για κάθε πολεμιστή του Φωτός, ένα βάλσαμο ψυχής.
Με τις όμορφες εικόνες που επέλεξες, μας θυμίζεις τη δύναμη που έχουμε και παράλληλα την ταπεινότητα που χρειάζεται να έχουμε.... ώστε να έχουμε ακόμα μεγαλύτερη δύναμη.
Με τη μουσική που συνόδευσες κάθε φράση, μας ξεσηκώνεις καθώς αυτή η μουσική ακούγεται όταν τελειώσει ο αγώνας και το έπαθλο λάμπει στο φως. Μας θυμίζεις νοερά όλα εκείνα που έχουμε να λάβουμε μετά τον αγώνα...
ΕΧΟΥΜΕ!
Διότι όλοι μας γνωρίζουμε το έπαθλο... απλά δεν το θυμόμαστε.
Η μουσική αυτή λειτουργεί σαν ένα μικρό κλειδί αφύπνισης...
Μας προσομοιωνει να σκεφτούμε ότι ο αγώνας, η μεγάλη μάχη έληξε και ήρθε η ώρα να λάβουμε το έπαθλο...
Μας βοηθάει να νιώσουμε το συναίσθημα...
Και τότε αμυδρά κάτι θολά διακρίνουμε μέσα στη μνήμη της ψυχής μας, κάτι εκεί λάμπει...
Διότι όλοι μας γνωρίζουμε το έπαθλο... απλά δεν το θυμόμαστε.
Και όταν θυμηθούμε... αυτό θα είναι και το έπαθλό μας!
Φίλοι μου οι μάχες γίνονται συνέχεια σε ορατό και σε αόρατο επίπεδο.
Όλες τις μάχες ορατές και αόρατες χρειάζεται να τις δίνουμε με την ίδια απόδοση.
Πολεμάω να κρατηθώ με γαλήνια αισθήματα απέναντι σε όλους εκείνους που θέλησαν να με πονέσουν. Διότι εάν αφεθώ να πονέσω, τότε εγώ ήμουν χειρότερη από εκείνους! Διότι εγώ έχω τον κύριο λόγο που θα επιτρέψω σε εμένα να πονέσω είτε να γαληνεύσω.
Πολλές φορές πόνεσα πολλές φορές θύμωσα, πολλές φορές απόρησα με το μένος τους, πολλές φορές από μικρό παιδί έζησα την οργή τους... βρίσκονται τόσο μακρυά από το φως, τη γαλήνη, την αγάπη, την ευτυχία.
Πολλές φορές έπεσα, πολλές φορές λύγισα.
Ο πολεμιστής εκείνος που αγωνίζεται για την Αγάπη, απλά για λίγο πέφτει και ξεκουράζεται.... Και έπειτα ξανά δυνατός σηκώνεται όρθιος και με όλη του την καρδιά αγαπά και γαληνεύει, με χαρά και όρεξη για εργασία σηκώνει και πάλι ψηλά την Αγάπη του δυνατή σαν σπαθί, διεισδύει σαν λεπίδα μέσα στις καρδιές τις "κοιμισμένες"... και κάποιες τις ξυπνά.
Ο πολεμιστής πρέπει να δέχεται τη μοίρα του με ταπεινότητα. Η πρόκληση για αυτόν είναι πόσο μακριά μπορεί να προχωρήσει και πόσο άψογος μπορεί να είναι. Αν συναντήσει αβάσταχτες ταλαιπωρίες και πόνο στο μονοπάτι του, κλαίει, αλλά όλα τα δάκρυά του μαζί δεν είναι σε θέση να μετακινήσουν τη γραμμή του πεπρωμένου του... Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ... ΜΑ ΤΟΣΟ ΛΑΜΠΕΡΟΣ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ!
Στην αρχή όταν είμαστε παιδιά και μας λενε ότι ανεβαίνουμε επάνω στο τρενάκι του τρόμου, όλοι μας φοβόμαστε και κλαίμε από τρόμο. Στην αρχή της διαδρομής έχουμε κλάψει από φόβο και αγωνία... μα γνωρίζουμε ότι το τόσο τρομαχτικό αυτό τρενάκι του τρόμου, είναι ένα παιχνίδι όπου ανεβαίνουν όλοι για να παίξουν. Εάν το δεχτούμε ότι δεν είναι πια και τόσο τρομακτικό και είναι ένα παιχνίδι, τότε θα ψάξουμε πόσα όμορφα μπορεί να μας προσφέρει αυτό το παιχνίδι. Και τότε ενθουσιαζόμαστε από τις απότομες στροφές, εκείνες όλες τις απότομες εκπλήξεις που μοιάζουν σαν να ήρθε η ώρα που θα πέσουμε στον γκρεμό, μα τελικά όλα ήταν ψευδαίσθηση καθότι το μονοπάτι υπάρχει εκεί και οι ράγες του τρένου είναι σταθερές και ασφαλείς. Έτσι στις επόμενες στροφές τις επόμενες εκπλήξεις που μας έρχονται που σε κάποιους προκαλούν ανακατωσούρες, σε εμάς πλέον θα είναι ευχάριστα γυρίσματα ζωής και θα απολαμβάνουμε το γλυκό αεράκι του ανέμου. Ένα περιπετειώδες ταξίδι με το τρενάκι της ζωής. Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ... ΜΑ ΤΟΣΟ ΛΑΜΠΕΡΟΣ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ!
Επειτα μας λένε να κατέβουμε και εμείς λέμε ότι θέλουμε κι άλλο!
Πόσες βόλτες άραγε να έκανε ο καθένας μας με αυτό το τρενάκι που το λένε ζωή και που τις ράγες του τις έχει στη Γη...
Ξανά και ξανά, με όρεξη για παιχνίδι... χαρά και εργασία.
το βίντεο που έφτιαξες είναι για κάθε πολεμιστή του Φωτός, ένα βάλσαμο ψυχής.
Με τις όμορφες εικόνες που επέλεξες, μας θυμίζεις τη δύναμη που έχουμε και παράλληλα την ταπεινότητα που χρειάζεται να έχουμε.... ώστε να έχουμε ακόμα μεγαλύτερη δύναμη.
Με τη μουσική που συνόδευσες κάθε φράση, μας ξεσηκώνεις καθώς αυτή η μουσική ακούγεται όταν τελειώσει ο αγώνας και το έπαθλο λάμπει στο φως. Μας θυμίζεις νοερά όλα εκείνα που έχουμε να λάβουμε μετά τον αγώνα...
ΕΧΟΥΜΕ!
Διότι όλοι μας γνωρίζουμε το έπαθλο... απλά δεν το θυμόμαστε.
Η μουσική αυτή λειτουργεί σαν ένα μικρό κλειδί αφύπνισης...
Μας προσομοιωνει να σκεφτούμε ότι ο αγώνας, η μεγάλη μάχη έληξε και ήρθε η ώρα να λάβουμε το έπαθλο...
Μας βοηθάει να νιώσουμε το συναίσθημα...
Και τότε αμυδρά κάτι θολά διακρίνουμε μέσα στη μνήμη της ψυχής μας, κάτι εκεί λάμπει...
Διότι όλοι μας γνωρίζουμε το έπαθλο... απλά δεν το θυμόμαστε.
Και όταν θυμηθούμε... αυτό θα είναι και το έπαθλό μας!
Φίλοι μου οι μάχες γίνονται συνέχεια σε ορατό και σε αόρατο επίπεδο.
Όλες τις μάχες ορατές και αόρατες χρειάζεται να τις δίνουμε με την ίδια απόδοση.
Πολεμάω να κρατηθώ με γαλήνια αισθήματα απέναντι σε όλους εκείνους που θέλησαν να με πονέσουν. Διότι εάν αφεθώ να πονέσω, τότε εγώ ήμουν χειρότερη από εκείνους! Διότι εγώ έχω τον κύριο λόγο που θα επιτρέψω σε εμένα να πονέσω είτε να γαληνεύσω.
Πολλές φορές πόνεσα πολλές φορές θύμωσα, πολλές φορές απόρησα με το μένος τους, πολλές φορές από μικρό παιδί έζησα την οργή τους... βρίσκονται τόσο μακρυά από το φως, τη γαλήνη, την αγάπη, την ευτυχία.
Πολλές φορές έπεσα, πολλές φορές λύγισα.
Ο πολεμιστής εκείνος που αγωνίζεται για την Αγάπη, απλά για λίγο πέφτει και ξεκουράζεται.... Και έπειτα ξανά δυνατός σηκώνεται όρθιος και με όλη του την καρδιά αγαπά και γαληνεύει, με χαρά και όρεξη για εργασία σηκώνει και πάλι ψηλά την Αγάπη του δυνατή σαν σπαθί, διεισδύει σαν λεπίδα μέσα στις καρδιές τις "κοιμισμένες"... και κάποιες τις ξυπνά.
Ο πολεμιστής πρέπει να δέχεται τη μοίρα του με ταπεινότητα. Η πρόκληση για αυτόν είναι πόσο μακριά μπορεί να προχωρήσει και πόσο άψογος μπορεί να είναι. Αν συναντήσει αβάσταχτες ταλαιπωρίες και πόνο στο μονοπάτι του, κλαίει, αλλά όλα τα δάκρυά του μαζί δεν είναι σε θέση να μετακινήσουν τη γραμμή του πεπρωμένου του... Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ... ΜΑ ΤΟΣΟ ΛΑΜΠΕΡΟΣ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ!
Στην αρχή όταν είμαστε παιδιά και μας λενε ότι ανεβαίνουμε επάνω στο τρενάκι του τρόμου, όλοι μας φοβόμαστε και κλαίμε από τρόμο. Στην αρχή της διαδρομής έχουμε κλάψει από φόβο και αγωνία... μα γνωρίζουμε ότι το τόσο τρομαχτικό αυτό τρενάκι του τρόμου, είναι ένα παιχνίδι όπου ανεβαίνουν όλοι για να παίξουν. Εάν το δεχτούμε ότι δεν είναι πια και τόσο τρομακτικό και είναι ένα παιχνίδι, τότε θα ψάξουμε πόσα όμορφα μπορεί να μας προσφέρει αυτό το παιχνίδι. Και τότε ενθουσιαζόμαστε από τις απότομες στροφές, εκείνες όλες τις απότομες εκπλήξεις που μοιάζουν σαν να ήρθε η ώρα που θα πέσουμε στον γκρεμό, μα τελικά όλα ήταν ψευδαίσθηση καθότι το μονοπάτι υπάρχει εκεί και οι ράγες του τρένου είναι σταθερές και ασφαλείς. Έτσι στις επόμενες στροφές τις επόμενες εκπλήξεις που μας έρχονται που σε κάποιους προκαλούν ανακατωσούρες, σε εμάς πλέον θα είναι ευχάριστα γυρίσματα ζωής και θα απολαμβάνουμε το γλυκό αεράκι του ανέμου. Ένα περιπετειώδες ταξίδι με το τρενάκι της ζωής. Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ... ΜΑ ΤΟΣΟ ΛΑΜΠΕΡΟΣ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΦΩΣ!
Επειτα μας λένε να κατέβουμε και εμείς λέμε ότι θέλουμε κι άλλο!
Πόσες βόλτες άραγε να έκανε ο καθένας μας με αυτό το τρενάκι που το λένε ζωή και που τις ράγες του τις έχει στη Γη...
Ξανά και ξανά, με όρεξη για παιχνίδι... χαρά και εργασία.