Φάος & Χάος

Η Ίαση είναι προσωπική υπόθεση του ασθενή. Ο ιατρός βοηθά να επιταχυνθεί η ίαση. Οι εναλλακτικές μορφές ιατρικής είναι λιγότερο αποδεκτές από την ανάγκη κάποιων να κλείνουν τον χώρο για να τον ελέγχουν μονοπωλιακά. Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι πληρώνονται για να μεταφέρουν τις γνώσεις τους. Γιατί όχι κι όσοι διδάσκουν ανάλογες τεχνικές εναλλακτικής ιατρικής?
Διαφέρει ο πνευματικός οδηγός ( κι αυτός διδάσκαλος λέγεται ) που δεν μπορεί να αμοιφθεί υλικά. Διότι όπως αναφέρει ένας τέτοιος Διδάσκαλος πρέπει να δίνουμε τα του Καίσαρα στον Καίσαρα και τα του Θεού στον Θεό... Αναγκαία η συνύπαρξη Θεού και Καίσαρα στην ζωή, αλλά αν ανακατεφτούν μεταξύ τους μέγα το μπλέξιμο...
Το ρέικι είναι μέθοδος ίασης απο εποχές που το αόρατο ήταν πιο σημαντικό - αναγνωρίσιμο από το ορατό... κι επειδή επιστρέφουμε και πάλι σε ανάλογα βιώματα, σιγά-σιγά θα πάρει την θέση που του αξίζει...

beetlejuice "χαλαρωνει και αφηνει οτιδηποτε συμβαινει γυρω του απλως να συμβαινει. Κοιταζει γυρω του σαν να ειναι ο ιδιος θεατης, χωρις να προσπαθει να μεγαλωσει ή να μικρυνει, αφηνοντας τον εαυτο του να παρασυρθει απο την κινηση της ιδιας της ζωης."

Όμορφα λόγια που "λογικά" έχουν μια αντίφαση. Ένας "θεατής" αν "παρασυρθεί σε κίνηση" παύει να΄ναι "θεατής"... Ή οχι;
Κι ένας "πολεμιστής" μπορεί να " αφήσει τον εαυτό του να παρασυρθει απο την κινηση της ιδιας της ζωης";
Ο πολεμιστής που έχει δράση μέσα μέσα του, πως μπορεί να χαλαρώσει;
Ανοίγω παρένθεση
Πολλές λέξεις έχουν παρα-νοηθεί από τον αρχικό ορισμό, αφού, εδώ που τα λέμε, έχουν περάσει τρείς χιλιάδες χρόνια... Δηλαδή τώρα πια χρειάζεται να επανερμηνεύσουμε τα ... αυτονόητα! Η γνώση των προγόνων μας βρίσκεται κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας. Είναι ο ανεκτίμητος θησαυρός της ελληνικής αλφαβήτου που, όπως στα κινέζικα, είναι ιδεογράμματα. Στην πραγματικότητα κάθε ελληνική λέξη είναι χίλιες εικόνες...!
Κλείνω παρένθεση.
Ο θεατής (σε πλήρη λειτουργία) κατα την γνώμη μου δεν έχει τον παθητικό ρόλο του κάνω ζάπιγκ στη τηλεόραση... Ο θεατής θεάται. Δηλαδή βιώνει ενεργά τα συμβαίνοντα στην ζωή και ταυτόχρονα έχει επικοινωνία με το θείο. Μ΄άλλα λόγια ζεί μέσα κι έξω.
Ο πολεμιστής που περιγράφεται δεν δρα εξωτερικά αλλά εσωτερικά. Θέλει Ηράκλεια δύναμη για να μην χαθεί κάποιος στην καθημερινότητα με τα χιλιάδες ερεθίσματα και δράσεις... Κι αυτή υπάρχει μέσα σε κάθε Άν-θρ-ωπο.
...Κι αν υποθετικά στο έργο μάτριξ, όσα συμβαίνουν αφορούν την ζωή ενός ανθρώπου. Ότι δηλαδή αντίπαλοι, κυβερνήτες, προφήτες, εξωτερική μηχανική ζωή, εσωτερική πραγματική ζωή,υπάρχουν ΟΛΑ μέσα σε κάθε έναν από μας...
...Και μετά από τόσες μάχες, ηρωισμούς κι ανδραγαθήματα τελικά τι μένει;
Το αληθινό τέλος έρχεται με την παραδεισια ζωή... Δηλαδή αυτό που λέμε παράδωση, έτσι ώστε "χαλαρωνει και αφηνει οτιδηποτε συμβαινει γυρω του απλως να συμβαινει. Κοιταζει γυρω του σαν να ειναι ο ιδιος θεατης, χωρις να προσπαθει να μεγαλωσει ή να μικρυνει, αφηνοντας τον εαυτο του να παρασυρθει απο την κινηση της ιδιας της ζωης."
Όταν υπάρχουμε μέσα σ΄αυτόν τον κόσμο, όταν είμαστε συντονισμένοι σ΄ένα τέτοιο μήκος κύματος, δεν χρείαζεται να κάνουμε υπομονή για τίποτα και κανέναν... Δεν υπο-μένεις τις δυσκολίες, απλώς είσαι αλλού...!

Η ζωή είναι ανασφαλής επειδή ο θάνατος είναι δεδομένος? Μάλλον εξ αιτίας αυτού είναι απολύτως ασφαλής!

Για όσους δέχονται ότι η ζωή δρομολογείται από εμάς κι όλα περνούν από τα δικά μας χέρια :
Ο θάνατος έτσι κι αλλιώς θα έρθει. Αν μέχρι εκείνη την ώρα ζούμε με τον φόβο της αναμονής ότι κι αν βιώσουμε θα ΄ναι «κουτσουρεμένο». Αξίζει να χαθεί η απόλαυση της καθημερινότητας με την ανασφάλεια του μήπως είναι σήμερα το τέλος?
Άλλωστε «ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται»!
Και είναι σίγουρο πως θα πεθάνουμε από την στιγμή που γεννηθήκαμε…

Για αυτούς που δεχόμαστε ότι η ζωή είναι προδιαγεγραμμένη και εμείς διαχειριζόμαστε την καθημερινότητα με τον καλλίτερο ή τον χειρότερο τρόπο:
Προστασία υπάρχει σ΄ όλη την διάρκεια της ζωής, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κίνδυνος θανάτου..!
Ο θάνατος «συμπίπτει» στην πορεία της ζωής μας μία και μόνον φορά. Σε μία από τις αμέτρητες στιγμές που συνήθως ζούμε. Η συνάντηση – σύμπτωση είναι δεδομένη. Όλες οι πράξεις που προηγούνται δεν ενέχουν κανένα κίνδυνο θανάτου!
Δηλαδή «αν είναι να πνιγείς, ποτέ σου δεν πεθαίνεις»!
Άρα η ασφάλεια και η εμπιστοσύνη στην ζωή είναι αυθύπαρκτη…

Κατά την γνώμη μου η ζωή είναι απόλυτα ασφαλής μέχρι να την συναντήσει ο θάνατος… Και είναι όμορφη γιατί έχει πολλές εκπλήξεις.
Έκ-πληξη σημαίνει έξω από την πλήξη.
Καθημερινά δίνεται η ευκαιρία για την «Έκπληξη της Ζωής».
Ας παραδοθούμε σ΄ αυτήν.
Η ανασφάλεια χάνεται και η βεβαιότητα για μια σύντομη περίοδο διακοπών σ΄ αυτόν τον αντιφατικά υπέροχο τόπο μας επιτρέπει να ζούμε χαλλλαρά (σαλλονικιώτικο)!

ΥΓ
Δεν διαφωνώ με το νόημα του κειμένου, αφού άλλωστε συμφωνούν όλα τα παραπάνω με το «άφημα» - την παράδοση (παράδεισος) στην ζωή, αλλά με τον τίτλο του.